Paasdecoratie enzo

De afgelopen weken heb ik al heel wat mooie paasdecoraties gezien op weblogs waar ik aan het kijken was. Prachtig om te zien, ik hou het meestal simpel. Toen ik hier op het dorp een zakje mooie gespikkelde eieren zag, ging het toch kriebelen, en ik heb ze meegenomen. En na een paar dagen staat er dit op tafel:

Zoals gezegd vooral simpel; de witte kan met narcissen en een paar takken met bloesem die ik van mijn schoonzusje kreeg die langskwam, en nog een tak die ik van m'n schoonvader kreeg. Dat vind ik dan zo lief; dat ze daaraan denken en van delen, dat gebaar maakt me blij, en ook al past het misschien niet allemaal bij elkaar, ik zet ze allemaal bij elkaar en vind het bijzonder en koester het...
De kuikentjes op een bedje van stro, en een lege pastapot gevuld met nog meer eitjes en een lint erom heen wat ik zo mooi vindt.
'All things grow with love'
Simpel mooi.

En ik heb nog wat opgezocht, deze collage heb ik vorig jaar samen met Job en Sara gekleurd. Ik heb hem weer opgeplakt. Job zei dat hij nu veel mooier kan kleuren ;-)
Ik vind em mooi. Pasen, feest van de lente, en stil staan bij Jezus, die stierf aan het kruis, Zijn leven gaf, triomfeerde over de dood en opstond uit het graf.
Ik weet nog dat ik er veel over gepraat heb met Job en Sara terwijl we die kleurden... bijzonder, ik zal ze nooit vergeten die kinderlijke gesprekken... en die plaatjes zijn daar een herinnering van...

Bruidstaart

Zo, eindelijk was ie dan af. Mijn bruidstaart als een soort suprise/originele verpakking als cadeautje voor K. op het vrijgezellenfeestje. Dat feestje was afgelopen vrijdagavond en zaterdagmorgen. Het was heel erg leuk, we hebben allemaal erg genoten, en K. vond de taart erg leuk!
Ik vond hem ook erg leuk geworden, helemaal zoals ik in gedachten had, en daarvoor had ik zelfs nog 5 meter nieuwe kant aangeschaft, eerst bij mijn (schoon) familie geinformeerd maar niemand had meer een restje liggen van kant wat ik bedoelde, eigenlijk vond ik het een beetje van de zotte, maar ik heb het toch gedaan, omdat ik echt zo wilde maken als ik in mijn hoofd had. ;-)

Hier een collage om te laten zien hoe het geworden is, de zeeproosjes gaven het geheel een aangename geur, verder stond helemaal bovenop een kaarsje in de vorm van een bruidstaart, had ik er wat theezakjes op gezet, kaarsjes waar de namen op stonden, bellenblaas in de vorm van een bruidstaartje en in het geurzakje zitten witte bruishartjes voor in bad, de badeendjes zijn voor decoratie ;-)
Ik had het geheel ingepakt in doorzichtige folie en dichtgebonden met een wit lint.

Het komt altijd goed

Gisterochtend kreeg ik een brief in de bus. En die brief bezorgde mij de rest van de dag een zwaar, bezorgd gevoel.
Het gaat om een X bedrag (terug) betalen. En zoals jullie uit mijn eerdere blog weten; sparen wij niet. De kleine buffer die we hebben is niet op zoiets bedacht in elk geval.
Soms vergat ik het even, toen ik met mijn eitjes, bloemetjes en potjes bezig was, en daarna dacht ik: wat was er ook al weer? Oh ja...die brief.... *zucht*
Toen mijn Lief thuis kwam, vertelde ik het, meteen al onder het eten, en Job die erdoor heen kletste zei ik dat ik éven wat moest vertellen aan papa, en vroeg of hij even wou wachten.
Ik legde Micha (die niet zoveel kaas van financien ed gegeten heeft, dat is mijn taak ;-) uit hoe het kwam en zat.
Hij luisterde, wist het, snapte het. Merkte dat het me gestressed maakte. En hij zei, wat ie vroeger in onze verkeringstijd al zei: 'Het komt goed joh, het is altijd nog goed gekomen'.
We keken elkaar een tijdje zwijgend aan. Ja, het is altijd nog goed gekomen... maar nu...
Ik vroeg me hardop af hoe hoog het bedrag zou zijn, en probeerde te berekenen. Toen de bedragen die ik noemde steeds hoger werden, zei Lief nogmaals: 'San, ook al is dat zo, dan komt het ook weer goed'. Ik zuchtte... en keek hem aan....
Ik zag de twinkeling in zijn ogen.
Ik ben dankbaar voor en met mijn Lief, hij past goed bij me, vult me aan, ik hou zo van hem.
En hij heeft gelijk, het komt altijd goed. Hoe het ook gaat, zolang we samen zijn, komt het altijd goed.

Terwijl ik nog eens in zijn lieve blauwe ogen kijk, denk ik aan onze trouwtekst uit Spreuken: 'En een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken'.

Het komt altijd goed. Altijd.

Love is...

...'s avonds voor de warme kachel een boekje lezen met je mama, terwijl je eigenlijk wel moet slapen, maar dat gewoon niet doet; alleen in je bed, in dat donkere kamertje. En mama, die eigenlijk een hele andere planning had voor die avond, verteder je door je 'poe-poe!!' uit roepen (kiekeboe!) als je achter de luikjes de diertjes ziet.

Als je terug komt met een ander boekje geef ik je een knuffel, je klimt op mijn schoot en je gezichtje is een en al lach als je je knuistjes op m'n wangen legt en me met open mond probeert te 'kussen'...
Zachtjes wieg je heen en weer op m'n schoot terwijl je op jouw manier 'Slaap kindje slaap' gaat zingen als je het plaatje ziet van mama met kind op schoot.

"Het werk loopt niet weg als je een kind de regenboog toont,
maar de regenboog wacht niet..."

Zondag voor kinderen in armoede

In afwachting voor het programma over Else Lotte die haar sponsorkind bezoekt om 22.50 uur, typ ik maar mijn logje wat ik nog wou schrijven over afgelopen zondag. Normaal ga ik om deze tijd naar bed, maar nu blijf ik echt op om het programma over Compassion te zien. Ik heb nu al een soort weemoedig heimwee gevoel... en ik denk dat ik dat straks nog wel meer zal hebben... ik hou het vast niet droog ;-)
Maar goed, terug naar zondag.
Ik had die week mijn te houden verhaal in steekwoorden/zinnen op papier gezet, zodat ik een goede richtlijn had wat ik wilde vertellen. Andre (onze oudste) deed afgelopen zondag de preek en liet daarna het filmpje zien van Christuraj, die in het Compassionproject is opgenomen. Altijd weer weten zulke filmpjes mij te ontroeren.
En altijd weer word ik blij van het gezichtje van zo'n sponsorkind, ik vind ze zó prachtig!
Andre vertelde ook nog dat het een prachtig zendingsveld is; alle kinderen die in het project worden opgenomen, horen immers over Jezus, en nemen vaak hun familieleden mee naar de kerk om ook over Hem te horen!
Daarna mocht ik naar voren komen, en kreeg ik de microfoon in mijn handen gedrukt. Ik had de foto's van onze sponsorkinderen gescand en die liet Andre via de beamer zien, terwijl ik vertelde hoe ik er toe kwam om hen te sponsoren.
Daarna vertelde ik het verhaal over ons 'miniproject' in ons gezin: 'A doll for Precious'.
Dat liet volgens Andre zien hoe je je kinderen bij het sponsorkind kan betrekken.

Na de dienst kon ik zelf niet eens bij kleine opgestelde stand komen; het stond er helemaal vol met mensen. Stilletjes stond ik aan de zijkant te kijken en te wachten of ik straks iemand kon helpen met beantwoorden van vragen of invullen van een formulier. Ik had zo'n overweldigende belangstelling niet verwacht. Van Compassion had Andre 20 of 25 (hij had ze niet geteld) pakketjes op gestuurd gekregen met een foto en informatie van een kind. Wat me opviel was dat er meer interesse voor meisjes was, toen ik me hardop afvroeg waarom dat nou zou zijn, grapte iemand tegen me: 'Ja omdat jij net dat verhaal van die pop verteld hebt natuurlijk!' ;-)
En ja, na een tijdje kwamen de vragen en werden er formulieren in gevuld. Aan het eind van de morgen hadden we 11 ingevulde formulieren liggen, en nog 2 foto's van jongetjes op onze tafel die die morgen geen sponsor hadden gevonden.
De rest van de formulieren zijn meegenomen door mensen die er over wilden nadenken of het met hun man/vrouw wilden bespreken.
Wat had ik verwacht? Ik had verwacht dat er zo'n 5 mensen zouden zijn die een kindje zouden sponsoren, en nu hadden we al 11 ingevulde formulieren?!!
Zowel Andre als ik zijn blij verrast ;-) wat een enthousiasme!

En dan nog iets... sommigen van jullie hebben wel gezien dat ik in de rechterkolom een tekstje gezet heb voor welk sponsorkind ik op dit moment bid voor een sponsor, ik bid nu enkele weken voor Blessy uit India. Ze bleef me bij en elke keer kwam haar gezicht als eerste naar voren op mijn hyvesgadget.... en dus besloot ik voor haar te gaan bidden. Willy schreef me voor zondag: misschien vindt ook Blessy wel een sponsor. Ik dacht: hmm, dat zou dan wel vreemd moeten gaan, want ze zit niet bij de pakketjes dan die bij ons in de kerk liggen. Verder niet meer aan gedacht eigenlijk.
Afgelopen zondag kwam er een vrouw naar me toe met een vraag; ze had het op haar hart om een meisje uit India als sponsorkindje te vragen, maar er lagen geen kindjes bij uit India. Ik ging met haar kijken, en inderdaad, een kind uit India lag er niet bij. Ik zei haar dat ze dan thuis op de site kan gaan kijken, daar staan heel veel kinderen uit alle landen waar Compassion werkzaam is en die nog wachten op een sponsor, en ze beloofde het me om te doen.
Toen ik thuis kwam en nog eens naar Blessy's foto ging kijken, realiseerde ik me pas dat zij een meisje uit India is! Ik vond het jammer dat ik me dat niet eerder gerealiseerd had, want dan had ik het tegen die mevrouw kunnen vertellen, en had ik af en toe nog kunnen horen hoe het met Blessy gaat als zij besloot haar te sponsoren.
Maar goed, ik dacht wie weet.... soms kunnen dingen zo bijzonder lopen....
Toen ik maandagmorgen weer op de link naar Blessy klikte, zag ik dat ze gesponsord is! Ik viel even stil... ik weet niet wie haar nieuwe sponsor is... maar ik ga het a.s zondag wel even aan die mevrouw vragen.... stel je nou voor dat zij écht Blessy heeft gekozen... dat zou ik bijna eng vinden... ;-)
Maar anders is het toch super, Blessy heeft een sponsor, wat zal ze blij zijn!

Ik ga nu bidden voor een meisje met een hele mooie naam uit Ghana: Rejoice!

Lief lijstje

Ik hou erg van foto's, van mooie foto's. In ons huis hangen dan ook veel foto's volgens mij. Op onze slaapkamer hangen foto's van de kinderen, in de bijkeuken foto's van Micha en ik van vroeger, in de kamer 2 trouwfoto's en foto's van Micha en ik met de kinderen en in de achterkamer hangen foto's van onze sponsorkinderen, in de douche hangen de 'eerste foto' van Job, Sara en Loïs op mijn borst na de geboorte en zelfs in de wc heb ik een 'wall of fame' voor alle kinderen die in ons huis en/of ons hart wonen! ;-)
Maar tot voor kort had ik in de kamer nog geen foto van T. Nu zag ik vorige een heel lief lijstje in een winkel in een dorpje verderop, en ik wist meteen dat ik daar een foto van T. in wou doen.
Er zat een fotootje in wat een oude foto leek, met een kind uit de jaren '60 ofzo, en ik bedacht me dat dat inderdaad bij dat fotolijstje paste; zo'n foto.
Thuisgekomen heb ik een foto van T. bewerkt met Picasa zodat het een wat oudere look kreeg net als het fotootje wat er in zat, uitgeprint en in het lijstje gedaan.
Ik ben er erg blij mee. Ik word blij van foto's ;-)

Zon, zee, strand en duinen

Dit weekend hebben wij samen met onze vrienden en hun 2 jarige zoontje genoten van het mooie weer op het strand bij Dishoek.
(op de kop van Zeeland)
Schelpen zoeken, natte voeten, wind in je haren, van een duin afrollen, ijsje, kletsen... kortom, geweldig!

I count my blessings...
Thank you Lord...
They are countless...

Bijna... kwam een wens uit... bijna....

A.s dinsdag avond zal Else Lotte in het programma 'Het zal je maar gebeuren' van de EO vertellen over haar sponsorkind Marto, die ze met het programma mocht bezoeken.
Bijna... had ik die kans gehad... maar ik eindigde als 2e in de selectie...

Toen ik eind november een mailtje in mijn mailbox vond van Compassion waar in ze schreven dat ze op zoek waren voor het programma 'Het zal je maar gebeuren' naar een sponsor met een bijzonder verhaal, twijfelde ik geen moment, en schreef de volgende dag naar de redactie. Die kans kon ik niet onbenut laten, want, als je in het programma zou komen, zou dat betekenen dat je af zou reizen naar je sponsorkind; een van mijn grootste wensen!
Ik vertelde in het kort over ons zoontje Jonathan* waar we niet meer voor kunnen zorgen, en dat ik zo tot de keuze voor een sponsorkind met de naam Jonathan gekomen was.
Ik had gedacht dat ze wel honderden mailtjes zouden krijgen, en verwachtte dan ook slechts een net bedank mailtje. Maar, ik werd de andere week gebeld!
Twee mensen van het programma wilden langs komen, om met me te praten. Ik was tamelijk overvallen en besprak het met Micha. Maar die zei meteen dat áls ik het zou worden, ik zo'n kans niet mocht laten gaan.
De honderden mailtjes bleken er 20 te zijn, en daarvan hadden ze er 8 geselecteerd om verder mee te praten.
Ik vertelde mijn verhaal en liet foto's zien en er werd nog een klein stukje gefilmd.
Ze vroeg me wat voor verwachtingen ik had van de ontmoeting. Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik had zover nog helemaal niet gedacht. Ik moest er even over nadenken. Het lijkt me zo bijzonder om hem en zijn ouders te ontmoeten, te zien waar hij leeft. Ze vroeg nog wat verder, wat zou ik er speciaal aan vinden. Ik werd wat emotioneel toen ik vertelde dat ik het me voor kon stellen dat het speciaal zou zijn om hem bij zijn naam te noemen, Jonathan. Onze zoon Jonathan* kunnen we nooit meer op die manier bij z'n naam noemen. Ik schrijf wel over hem, en heel sporadisch noemen mensen zijn naam en wat vaker noemen we hem hier thuis, maar écht noemen... nee dat niet meer. Nooit meer. Ik ken niet zoveel Jonathans in mijn omgeving, maar altijd, als ik hoor dat iemand een kind met die naam aanspreek, trilt er wat van binnen... die naam blijft zo speciaal. Dus het lijkt mij zo speciaal, om 'onze Jonathan op afstand' bij zijn naam te noemen...met hem te praten, zijn hand vast te houden en te laten zien hoeveel hij voor me betekend...
Ze begreep het wel geloof ik. Een foto van onze Jonathan* werd nog gefilmd en de foto van ons sponsorkind Jonathan, en toen namen we afscheid.
Voor kerst zouden ze me laten weten wie het geworden was. Een paar dagen voor kerst, belde ze op. Ze hadden een top 3 gemaakt en de eindredacteur (of hoe heet zo iemand?) zou de keuze maken. Hij koos voor Else Lotte's verhaal en ik werd 2e. Maar, ze gingen met 1 verhaal het programma maken, en dus zou alleen Else Lotte afreizen naar Indonesië.
Ik was opgelucht en teleurgesteld tegelijk. Opgelucht omdat ik er tegenop zag om 2 weken alleen (lees: zonder man en kids) op reis te gaan, en teleurgesteld omdat het me zo mooi leek; een ontmoeting met Jonathan!

Ik heb net een voorstukje van het programma met Else Lotte gekeken. Volgens mij is het een prachtig programma geworden, Else Lotte lijkt me een voorbeeld voor velen van haar leeftijd.
Ik blijf er dinsdagavond voor op om het te kijken. Om 22.50 uur op Ned. 2 wordt het uitgezonden.

Ik hoop dat míjn wens ook ooit nog eens uitkomt... 'onze' Jonathan in m'n armen sluiten...!!

Het was vast 'mijn tijd' nog niet...

Liefde uit een kinderhand...

"Leer ieder moment van geluk,
bewust te leven,
heb het nooit te druk,
om liefde te krijgen of liefde te geven."

(www.gedachten-gedichten.nl)

Dankjewel lieve Job...

Zondag voor kinderen in armoede van Compassion

Een tijdje geleden schreef ik hier over de 'zondag voor kinderen in armoede' die vanuit Compassion wordt gehouden. Ik schreef toen dat ik het informatiepakketje had gehad, incl. dvd en verdere matrialen die je als vrijwilliger nodig hebt om dat te organiseren. Ook had ik geschreven dat ik eigenlijk wel wil, maar niet zo durf...
Maar dat ik, vooral als advocate, het niet over m'n hart kon verkrijgen om met zó'n goede actie, niks te doen...
En dus was ik toch op een zondagmorgen, na de dienst, naar een van onze oudsten gestapt, om het aan hem voor te leggen en te vragen of dat mogelijk zou zijn om dat ik zoiets zou organiseren.
Hij liet me even uitpraten, en zei toen glimlachend dat hij ook al zo'n informatie pakket had aangevraagd, omdat hij het ook een goed idee vond, en dat hij het dus al van plan was.
En ik was blij en vroeg hem of ik hem dan mocht helpen. Helpen is iets heel anders dan het helemaal zelf moeten organiseren. Helpen is meer een gave van mij dan organiseren... en zie, er werd helemaal in voorzien ;-)

A.s zondag is het al zover. Het blogje over 'Sparen... of uitdelen' komt op de achterkant van het bulletin wat 's morgens altijd op iedereen z'n stoel ligt.
Verder mag ik mijn sponsorkinderen aan de gemeente voorstellen en er wat over vertellen en mag ik na de dienst achter de stand staan, om (zoveel mogelijk? ;-)) nieuwe sponsors in te schrijven.
Een béétje spannend blijft het natuurlijk wel, maar ik word er nu al blij van.
En ik hoop dat er ook in vrijmoedigheid wordt voorzien ;-)

Lentemeisje...

So sweet... so beautiful...

Cadeautje...

Eén van de eerste blogs die ik lees, is die van Maureen, van Jikkes. Ze is een echt blogvriendin geworden ;-) Zo voelt dat dan he. We delen wel wat interesses en gedachten denk ik, en nog iets... zij en ik hebben beiden een tweeling gedragen, waarvan we allebei van 1 kindje afscheid hebben moeten nemen. Zij bij 3 maanden zwangerschap, ik na 8 maanden zwangerschap, na de geboorte... en allebei hebben we onze gezonde tweelinghelft Job genoemd, en allebei koesteren we in ons hart het kindje wat in Gods hand is.
En van de week bracht de post dit...



Het kaartje... prachtig, zo lief... en met die regenboog.....
Met zoveel blauw, 'de kleur van' Jonathan*...

Het gedichtje wat er in stond raakte het gemis in mijn hart,
en tranen vonden hun weg naar buiten...

Bijzonder om te weten dat dit gedicht haar waarschijnlijk ook zoveel troost en kracht geeft...

Slaap maar zacht...

U had Uw Geest dubbel gegeven.
Twee kindjes mochten in mij leven...
Ze groeiden dicht onder mijn hart en ik wist,
U houdt ze stevig vast.

Maar toch, heeft één van hen losgelaten.
Waarom moest ééntje mij verlaten..
Ik weet wel Heer met mijn verstand,
juist nu houdt U deze ene in Uw hand.
En koestert dit kleintje zacht op Uw schoot.

Slaap zacht mijn kindje klein en teer.
'k Geef jou terug aan onze Heer.
Hij zal jouw leven vervolmaken,
nu ik jou los moet laten..
Slaap maar kindje, slaap maar zacht,
in de wame liefde van Gods hart.
't Is diezelfde liefde die mij troost, 't zelfde hart.
Dezelfde schoot, diezelfde armen om ons heen.
Door Hem zijn we toch weer ÉÉN!

En op de vlindersite t.h.a onze Jonathan*, schreef ik net dit:

Juist dat laatste couplet raakte me zo
omdat dat precies uitdrukt hoe ik het voelde en voel...
Nu na 5 en half jaar heeft het gemis om jou wel een plekje, en zijn we erg gelukkig samen. De wond die ik voelde in mijn hart nadat jij was overleden, is een heel eind geheeld. Maar op onverwachte momenten kan het zo weer naar boven komen. Toen ik dit gedichtje las, en daarna het doosje opende, en het kleine babytje zag wat er lag op een geurig bedje van bloemetjes, moest ik huilen en dan voel ik het weer zo... die pijn en dat gemis... ik geef het nu de ruimte, het mag er zijn, ik zal jou mijn leven lang missen. Tegelijkertijd maakt het mijn hart zo warm van binnen.....
speciaal om jóú...
om jóúw korte bestaan,
omdat ik ook jóúw mama ben,
kreeg ik dit lieve 'gebaar'....

Het is niet met woorden uit te drukken hoeveel dat voor me betekend....
Lieve Maureen, dankjewel...



Het cadeautje is gemaakt door Lin, van het winterkoninkje.

Creatief

Ik zou mezelf niet snel creatief noemen... toch denk ik dat ik het wel een beetje ben...af en toe ;-) meestal ontstaat een idee zomaar... opeens... en dan móét ik het vaak ook tot uitvoer brengen...
Zoals met dit:

3 april a.s (1 dag na de verjaardag van onze oudste dochter) gaan J. en K. trouwen! J. is een jongere broer van Micha. En het voor die tijd houden we het 'vrijgezellenfeest' van K.
Meestal geven we dan een kleinigheidje aan de bruid in spé, dat mag iets geks, grappigs, maar ook gewoon leuk of praktisch zijn, of iets lekkers ;-)
En ik kwam op het idee, om het een beetje origineel te 'verpakken' ;-)
Ik vind het heerlijk om zo bezig te zijn eigenlijk, de 'taart' is van piepschuim, door lief keurig in rondjes gezaagd en gisteravond heb ik ze op elkaar gelijmd, ik ga hem eerst verven, wit natuurlijk, en dan wil ik op de randen een randje kant plakken, de spulletjes een klein beetje vast lijmen en de zeeproosjes erover verdelen en ook een beetje vast zetten. Met lijm, maar misschien dat ik nog even naar de bloemwinkel oid ga, of ze van die spelden hebben, die ze wel eens in bloemen prikken. (zag ik ook bij bon jade op het blog, maar dan in een ei ;-) En ik moet nog 1 klein cadeautje hebben zodat ze goed verdeeld zijn, ik denk aan iets met thee ofzo. Het leuke is vind ik dat je, als je erover aan het nadenken bent, van idee in idee valt ;-)

Nou, ik show hem wel als ie af is hoor ;-) voor nu ga ik eerst opruimen en dan verf zoeken ;-)

Geluk

Een grote kat zag hoe een kleine kat zijn staart achterna zat en vroeg:
"Waarom zit je je staart achterna"?
Het katje zei: "Ik heb geleerd dat het hoogste wat een kat bereiken kan geluk is,
en geluk in mijn staart zit".
"Daarom zit ik mijn staart achterna, en als ik hem gevangen heb zal ik gelukkig zijn".

En de oude kat zei:
"Mijn zoon, ook ik heb aandacht besteed aan de problemen van de wereld.
Ook ik ben tot de slotsom gekomen dat het geluk in mijn staart zit.
Maar ik ben ook tot de ontdekking gekomen dat wanneer ik het najaag,
het van me weg blijft rennen, en dat het me wanneer ik doorga met mijn bezigheden,
gewoon schijnt te volgen waar ik ook heen ga.

Twee kluizenaars en hun palmboompje

Volgens een oude legende waren er eens twee kluizenaars die elk een palmboompje plantten. De ene kluizenaar bad: 'O God, de jonge wortels hebben regen nodig, anders kan het boompje niet groeien. Wilt U zachte regenbuien zenden?' En God zond de regen waar hij om vroeg. Daarna vroeg hij: 'Ik bid U, God, wilt U nu zonneschijn zenden?' En de zon scheen en legde zilveren randen om de wolken. Toen vroeg hij: 'Geef nu vorst, Heer, opdat mijn boompje sterk wordt.' De vorst kwam en het kleine boompje glinsterde en fonkelde. Maar de volgende dag was het boompje dood.
Teleurgesteld zocht de kluizenaar zijn vriend op. Hij trof hem aan terwijl hij zat onder zijn mooie, jonge palmboom. 'Daar begrijp ik niets van', zei de ene kluizenaar, 'ik heb aan God gevraagd om wat mijn palmboompje nodig had, en nu is het dood. Wat heb jij gedaan?' De ander zei: 'Eigenlijk heb ik niets gedaan. Ik heb gedacht dat God beter weet wat mijn boompje nodig heeft dan ik. Daarom heb ik alleen maar gevraagd of God voor het boompje wilde zorgen.' Van deze oude legende kunnen wij een les leren. Laten we niet het voorbeeld van de eerste kluizenaar volgen en proberen God voor te schrijven wat Hij moet doen.

Uit Lichtstralen

Foto's en brief van onze 'kinderen op afstand'

Het is misschien moeilijk voor te stellen hoe blij ik altijd wordt van zo'n envelop met het logo van Compassion in mijn brievenbus. Heel blij, want meestal zit daar een brief en heel soms een foto in van een van onze sponsorkinderen.
Vorige week lag er weer zo'n envelop in de brievenbus, en nieuwsgierig maakte ik hem open, er zat een nieuwe foto van Precious in!!

Eén keer per jaar krijg ik een nieuwe foto, en ik vind het altijd super om te zien hoe ze weer gegroeid en veranderd is!
Wat wordt ze al groot! Ze is ook al pas 8 geworden. Haar allereerste foto heb ik hier in mijn computerkast hangen, een klein donker 4 jarig meisje.
Het eerste wat Sara zei toen ze de nieuwe foto van Precious zag was: 'Oh, Precious heeft ook prinsesseschoenen!' ;-)

En toen lag er gister zo'n soort verrassing in mijn brievenbus, een 2e brief van T. met 6 foto's erbij!! Dat had ik totaal niet verwacht, ik had gedacht dat ze dat alleen rond kerst deden.
Er waren foto's bij van zwemles waar hij op zit, en zijn 2 zusjes ook zag ik. Erg leuk! Verder schreef hij (nou ja, de brief wordt voor hem geschreven, alles in het engels) dat hij zijn cadeautjes heeft gehad en dat ie het leuk vond. Dat ze vrijdag zijn verjaardag gingen vieren en dan de slingers ed zouden gebruiken ;-) Dat ie het fijn vindt dat ie van de zomer weer is uitgenodigd bij ons en dat ie er naar uitkijkt. Hij schreef ook dat zijn zusjes kunnen lezen en dat ze hem beloofd hebben om voor te lezen uit de Bijbel die ik stuurde.
Ik had gevraagd of ie zijn voetbal T-shirts nog paste en droeg die ik van de zomer toen hij bij ons was voor hem had gekocht bij de Aldi, en die hij natuurlijk mee heeft gekregen naar Hongarije. Hij schreef dat hij ze altijd draagt als hij naar voetbaltraining gaat, 2x per week.
Verder stond er een emailadres in de brief waar ik nu naar kan mailen, dat is fijn, goedkoper en sneller natuurlijk, dus dat heb ik meteen gedaan.
Ik vind het fijn om zo contact te hebben.

Makes me happy! ;-)

Weekendje weg...

Lief heeft het de laatste tijd het drukst van allemaal. Zo druk, dat ie 's avonds ook vaak nog weg moe(s)t. Dat betekend natuurlijk extra inkomsten, maar als ik eerlijk ben heb ik liever wat meer evenwicht in het werk en thuis zijn ;-) maar goed, soms is het nu eenmaal even een drukke periode, en ik leer steeds meer om daar overheen te kijken.
Afgelopen weekend was het enige weekend in maanden dat we niet ons oppaskindje hadden, zondagsschool of andere afspraken en dus had ik, met de extra inkomsten en het samen-zijn-op-een-laag-pitje in mijn achterhoofd, een weekend weg geboekt naar het Roompotvakantiepark Katjeskelder in Oosterhout.
Er zat een vaatwasser in, dus dat zorgde ervoor dat ik zelfs een weekend vrijgesteld was van afwassen, wat een luxe! ;-)



We bezochten het Milieu Educatief Centrum in Oosterhout, dat had ik van te voren op internet opgezocht. Gratis intree, het was eigenlijk een uitgebreide kinderboerderij ;-) Er was een tentoonstelling over 'geur' en die heb ik samen met Sara bekeken en gesnoven ;-)
Onze Job is erg geinteresseerd in duurzame energie zoals zonnepanelen en windenergie, en laten ze daar nu net een zonnepaneel op het dak hebben en een windmolen op de toren ;-) op metertjes kon je het verbruik en de inkomsten aflezen, hartstikke interessant natuurlijk ;-)
Alle dieren bekeken en geknuffeld, de konijntjes waren favoriet, vooral bij Loïs!



We hebben ook heel veel gefietst, want het was ook heerlijk weer!
En op een paar minuten lopen van ons huisje was een speelbos. Helemaal het einde was dat! Je kon daar hutten bouwen, er stonden er al een boel, maar natuurlijk konden lief en Job het niet laten om er zelf ook een te bouwen, geweldig vonden ze het!
Voordat ik het door had zat Micha ook bovenin een boom, ja ook dat kan in het speelbos, maar ik was blij dat ie weer beneden stond, en dat Job nog net te klein was om er in te klimmen... ;-)



We enjoyed it!!!

Muzikaal?

Sinds een week of wat hebben we een heuse band in huis. Het is een ietwat aparte samenstelling, dat geef ik toe. De leider van de band, komt het meest enthousiast op me over. 's Morgens, zodra hij opstaat en beneden is, zet hij muziek aan, kinderliedjes van Herman Boon (ja die christelijke cabaretier...) bijvoorbeeld of Ben Ketting, is ook favoriet. En dan wordt er geoefend, al dan niet met complete band, het kost nogal wat moeite om die 's morgens allemaal in het gareel te krijgen, dus vaak oefent hij zelf, soms met een tamboerijn erbij of een trommel. Soms laat hij dat liggen en oefent hij vooral zijn fysieke kant van muziek maken. Dan springt hij, maakt danspasjes en capriolen over de vloer.
Als de rest van het gezin nog gapend beneden komt, heeft hij zijn ochtendgymnastiek er al op zitten. En hij snapt niet dat wij de volumeknop zo laag draaien dat Herman alleen nog fluistert volgens zijn begrippen en dan zeggen: 'Pfff...het is nog zo vroeg joh...'
's Middags uit school, voor het eten, wordt de volumeknop weer de andere kant op gedraaid, moeders is dan in de keuken aan het koken en op die afstand is dat volume goed te doen. Daarbij leent koken zich goed om een liedje mee te zingen. En vaak komen dan ook de 2 danseressen op het toneel, tot grote vreugde van onze bandleider.

Okee, okee, ik stel ze even aan u voor:

Panda, op de pianoooo:

Pop met de tamboerijn:

Hondje op het fluitkipje:

De Preciousbaby als zangeres, met 2 microfoons:

En schaapje met ... (hoe heet zo'n ding? ;-)

En de danseresjes ;-)

En dan hier een totaalbeeld van de band, met de bandleider in pyama, hier (nog) zittend op z'n stoel:

Job lijkt in zoveel dingen op z'n vader, dat je soms zou twijfelen of ie nog wel wat van mij heeft, maar nu valt er niet meer te twijfelen, die liefde voor muziek-en-alles-wat-ermee-te-maken-heeft, heeft ie van z'n moeder ;-)

Brief aan Precious

1 Februari 2009

Beste Precious,

Nu schrijf ik je alweer; want ik ben zo blij! Ik wil je vertellen over het spaarproject voor jou. Ik had erover tegen mijn vriendin verteld, en je foto laten zien, en toen haar dochtertje Sanne je foto zag wilde ze ook iets in het spaarpotje voor jou doen! En ze stuurde 5 euro! Ze stuurde ook een kaart mee, die stuur ik nu naar jou.
Als ik fluitles geef, heb ik je spaarpotje bij me, en dan doen alle kinderen iets in het potje. Samen met de centen van Job, Sara, papa en Sanne, zit er nu al 28 euro in je spaarpot!
Maar lieverd, geld is niet het belangrijkste, dat weet je vast wel, maar zie het als genade van God dat Hij ons de mogelijkheden geeft om voor jou te sparen. Ik zou alles wel met je willen delen! Je bent zo vaak in mijn gedachten en gebeden. Denk daaraan als je het soms moeilijk hebt misschien. Ik ben dankbaar dat je ons sponsorkind bent, ik ervaar veel liefde uit je brieven en de wetenschap dat je voor ons bid.

Love, je sponsorfamilie.

Ik verheug me nu al op de volgende brief naar Precious, want daarin kan ik schrijven dat we, na ruim 2 maanden sparen, de 50 euro spaargeld hebben bereikt!
En dus kan ik binnenkort de 50 euro voor 'A doll for Precious' overmaken, op weg naar Ghana, voor Precious en haar familie!

Award

Eén van m'n 'vriendinnen' die ik via de blogs heb leren 'kennen' is Adriana van Hartelijk. En in haar laatste blog verraste ze mij! Ze had een award gekregen en gaf die door aan mij. Dat fenomeen award is voor mij nieuw. Je geeft hem aan iemand wiens blog je waardeerd, dat heb ik er wel van begrepen ;-)
En ik vind het erg leuk dat zij toen aan mij dacht ;-)
Ik wil hem doorgeven aan Willy haar blogs ontroeren me vaak. Haar blog over haar sponsorkindje, Harriet laatst. En haar blog 'Lief' ontroerd me nog steeds als ik hem doorlees...

Dat overdenkend was ik in de keuken bezig aan het eten. Ik bedacht me dat ik al jullie reacties op mijn blog of via de mail, zo waardeer, zo leuk vind.
Toen ik iets uit de koelkast pakte, viel mijn oog op het prikbord daarnaast, waar ik al een paar jaar een blaadje uit de scheurkalender van 'Peper en Zout' heb hangen.
Er staat op: 'Nederig ben je als je lof ontvangt en die lof onaangeraakt doorgeeft aan God'.
Ik vind em zo mooi. En zo waar. Ik vergeet dat te vaak.

Onaangeraakt is moeilijk ;-)
Maar onze Schepper, zij alle eer, tot in eeuwigheid!

Parelkids

'Parelkids' heten ze bij ons. En gisteren waren er in onze groep wel 13! Samen met Arina had ik gisterochtend groep 1 en 2 van de zondagschool. Eerst gaan we een aantal (kinder)liederen zingen in de gemeente en mogen de Parelkids voorin de kerk zitten en als het lied 'Kom je met ons mee' klinkt, gaan we naar de lokalen.
Sinds een paar maanden doe ik samen met Arina de 1e groep van de zondagschool, en ik vind het erg leuk!
Ik had nog niet eerder meegemaakt dat er zoveel kinderen waren, en ik was benieuwd hoe het zou gaan.
Na het spelen werd er opgeruimd en gingen we in de kring voor het verhaal. Het zou die morgen gaan over Jezus die de menigte te eten gaf van 5 broden en 2 vissen. Arina had vissticks gebakken en elk kind kreeg een broodje met vissticks. Er werd gepraat over hoe God voor ons zorgt en waar Hij dan allemaal voor zorgt. Toen 1 kind zijn broodje niet meer wilde waren er wel 6 anderen die het nog wel wilden hebben.
Dat werd moeilijk... dus legde Arina het even opzij. Ze begon het verhaal te vertellen en toen ze bij het gedeelte aan was gekomen dat Jezus het brood ging breken pakte ze het broodje er weer bij. Ze brak het in stukjes en die wilde kreeg nog een stukje... maar het broodje van Arina was al snel op... maar Jezus gaf 5000 mensen te eten en toen waren er nog 12 manden vol over! Het maakte zichtbaar indruk ;-)
We gingen knutselen; een mand met broden en vissen kleuren en plakken. Het ging hartstikke goed en ik had veel tijd om bij alle kinderen te gaan kijken en helpen.
Ik verbaasde me. Ik had gedacht dat het heel druk zou zijn. Maar alle kinderen leken zo rustig.
Ik heb er echt van genoten, en vind het zo bijzonder om daarover met de kinderen bezig te zijn, en te horen hoe ze denken over God en hen te horen bidden, hun puurheid, hun eerlijkheid en ongeremd zijn.
Worden als een kind... we kunnen zoveel van ze leren!