Die lat

'Ligt de lat weer veel te hoog, loop er dan lachend onderdoor, wie heeft gezegd dat je er óver moet!?', zingt Matthijn Buwalda in zijn lied 'Wacht maar af', en ik vind dat altijd nog mooi gevonden. Tekstueel dan he, want wat heb ik de afgelopen tijd lopen stoeien met die spreekwoordelijke lat.
Ik voel altijd al veel 'latten' in m'n dagelijks leven, maar door alle maatregels zijn er nog meer bijgekomen. Ze breken me op en ik voel me er weerloos bij.
Overspoeld.

Opruimen is leuk, maar niet als het obsessief wordt. Verantwoordelijkheidsgevoel is goed, maar het gaat een beetje ver als je je verantwoordelijk gaat voelen voor het humeur van je kind. Schoonmaken hoort erbij, maar is het niet een beetje overdreven als je altijd 'iets' ziet wat niet gelukt is om te doen die dag?
Dat onderliggende gevoel van altijd tekortschieten is doodvermoeiend, heb ik gemerkt.

Ik nam dat gevoel mee, toen ik zaterdagmiddag alleen het bos in ging. Even alleen zijn, en voor het eerst in maanden, gingen alle 'lampjes' in m'n hoofd van alle verantwoordingen en beschikbaar moeten zijn, uit.
Eerst kwamen de tranen, en toen de rust, met Hem.
Ik liep een eind van het pad af en heb daar een poos tegen een boom in de zon gezeten.
M'n ukelele en liedschriftje kwamen uit m'n tas en ik tokkelde zachtjes het liedje van Lief en mij terwijl de warboel in m'n hoofd tot stilstand kwam.

Het helpt me om te zien dat de wereld groter is dan 'mijn plekje'. Dat het voorbij gaat, en eigenlijk maar een 'klein onderdeel van' is. Een stukje in de tijd. Het schept perspectief om tegen zo'n boom aan te zitten, die tig keer groter is dan ik, en die daar gewoon staat, stevig geworteld en af en toe krakend in de wind.

Ik liep de 5 km route nog uit, en ging nog een paar keer zitten. Toen ik daarna in m'n auto stapte, waren de omstandigheden niet veranderd, maar ik voelde me wel rustiger.

'Birds don't just fly, they fall down and get up
Nobody learns without getting it wrong

I won't give up, no, I won't give in
'Til I reach the end and then I'll start again
No, I won't leave, I wanna try everything
I wanna try even though I could fail'

...zingt Shakira in het bovenstaande liedje (uit de leuke film 'Zootopia').
En zo is dat ♥

'Maar als de zon straks weer komt
Sta dan op en doe je werk
Gewoon het werk dat je hand vindt om te doen

En stop op tijd, sloof je niet uit
Er is gebakken lucht genoeg
Maar wordt een trouw in het kleine kampioen',

zingt Matthijn Buwalda in dit lied.
En met die gedachte gaan we de nieuwe week in ♥

Boter-kaas-eieren-spelletje 2.0 op zaterdagavond

Michal had al een paar keer gezegd dat ze zo graag eens een 'challenge' wou doen.
Ze kijkt af en toe filmpjes van de 'Zoete zusjes' op YT en ze vindt het prachtig wat die allemaal doen en mogen uitproberen (dat dat vaak gesponsord is snapt ze nog niet zo natuurlijk... het lijkt net of die álles hebben ;-) en dan vaak ook nog met het hele gezin.
Dat wou ze ook eens.
Maar ik zag onze pubers daar nog niet zo gauw warm voor lopen ;-)
Ik dacht er even over na en kreeg een idee. Micha zou 's avonds met de tienermeiden naar de club  van de kerk gaan, en dus hebben we dan zo ongeveer het rijk alleen thuis.
Ik herinnerde me een spelletje dat ik vroeger wel eens op feestjes deed, met een blinddoek moest je dan een hapje van 'iets' eten en raden wat het was. Ik kon alleen niet meer herinneren hoe dat spelletje heette, dus gaf ik er een eigen draai aan.
Ik legde het uit aan Michal en die ging helemaal glunderen, ze ging meteen al van alles verzinnen wat ze me zou laten proeven.

 Na het eten en afwassen was het dan eindelijk zo ver. Job vertrok naar z'n computer en we hadden het rijk alleen. Michal maakte een scorelijst op het krijtbord en ik zette in de keuken een dienblad met schaaltjes klaar.
Ik was eerst aan de beurt, en geblinddoekt nam ik plaats op de bank, met een bak op schoot. Want als je het hapje dat je krijgt écht niet lekker vindt, kan je het in de bak uitspugen, maar dan krijg je geen punt.
Michal kwam giechelend de kamer in met het dienblad en nam plaats op het  krukje, en toen de vraag: 'Mam, wil je boter, kaas of eieren'?
Er was een bakje met theelepel voor 'boter', een voor 'kaas' en een voor 'eieren', en degene die je kiest, die krijg je in je mond gelepeld. Ik koos boter, en dat leverde een theelepel chilisaus op! Ieeeuww!
Ze moest zó lachen!
Ik zeg één ding: ik had die ronde géén punt! ;-)
Maar daarna was zij aan de beurt voor de blinddoek, en ik vertrok naar de keuken om mijn bakjes te vullen, met mayo, muisjes en een lepel pindakaas.
Ondertussen hoorde ik vanuit de kamer: 'Ik vind het zo spannend!' en 'Niet iets héél viess doen he!' ;-)
Toen ik terug in de kamer kwam, zat ze zo zenuwachtig lachend op de bank te wachten, haha, wat een pret!

Ik zei: 'Ok, wil je boter, kaas of eieren?' en ik was nog niet uitgepraat of ze zei: kaas!!
Ik begon te lachen vanwege haar reactie, en toen zei ze: 'Oh nee, toch eieren', omdat ze dacht dat ze iets vies had gekozen, waarop ze zelf ook weer moest lachen. Ze had een lepeltje chocopasta, en ja, dat werd haar eerste punt natuurlijk.
De uiteindelijke stand werd 3-2 voor Michal. Eigenlijk wilde ze nog wel 5 ronden doen, maar het was echt bedtijd.
Het was echt zo lollig om met haar te doen, ze vond het zo leuk.
We hadden als regel gedaan dat er minstens 1 vies en 1 lekker iets op de lepels moest zitten, om het niet te makkelijk te maken. Maar ja, wat jij vies vind, kan een ander best ok vinden. Zo had ik een keer een augurkje gedaan (ieuw, net na je eten) maar zij at hem lekker op, waarop ik ('teleurgesteld') zei: jaaa, dat was m'n enige vieze van alle bakjes, en jij eet hem gewoon op?!?! Waarop zij het uitschaterde ;-)

Echt, als je nog eens een x een flauw spelletje wil doen op de zaterdagavond, probeer dit eens ;-)

Bezig weekend

 Wat een fijn weer dit weekend ♥
We wandelden dit weekend niet zo ver weg; we wilden eens het Bathse schor doorstruinen. En echte wandelroute is daar niet, wel kun je naar een vogeluitkijkpunt wandelen.

Dat deden we o.a, en Sara liet ons het punt zien waar ze onlangs met haar vriendin een cache had gevonden. Die was nu weer goed verstopt.
Michal liep ondertussen met 2 rietstengels rond. "Kijk mam", riep ze terwijl ze met lange armen de stengels boven haar hoofd stak terwijl ze tussen hoog riet doorliep, "zo kan je goed zien waar ik loop!"
Daarna werden de rietstengels vleugels en rende ze over het pad terwijl haar vleugels op en neer gingen ;-) om uiteindelijk te veranderen in 'voelsprieten', en dat bleek en een blijvend idee. De voelspriet-rietstengels gingen zelfs mee naar huis, en werden naast de droogmolen in de gras geprikt, zodat het nu lijkt of de droogmolen voelsprieten heeft ;-)
De eenvoud van een kind ♥

Ondertussen komen de voorjaarskriebels ook weer boven, en zijn we een beetje in de tuin bezig. Ik had wat bodembedekkers gekocht en samen met Michal ruimde ik de 'speel' tuintjes op, er ging van alles uit en wat kapot was weg. Dit omaatje was nog netjes genoeg, en dus werd ze weer terug in haar terracotto-pot-huisje gezet. En zo te zien krijgt ze bezoek ;-)

 

En afgelopen zaterdag was de ambassadeursdag van Compassion. Normaal reis ik dan af naar Apeldoorn, maar dit jaar was ook dit online natuurlijk. Voordeel was, dat ik ondertussen samen met Michal haar slaapkamermuren kon sauzen, terwijl we luisterden, er was af en toe een interactief onderdeel, maar daar heb ik minder aan mee gedaan. Ze hadden allerlei leuke dingen bedacht. Zo was in de ochtendsessie Silas aanwezig, een voormalig sponsorkind die zijn verhaal deelde, en 's middags Nienke Westerbeek die heel interessant vertelde over de 'Compassion-cultuur' op de werkvloer maar ook in relatie naar anderen.

Een quote heb ik opgeschreven, omdat ik het een nadenker vond:

'Je kunt niet het werk voor God doen op een manier
dat het werk van God in jou onder druk zet'.

En rond etenstijd gingen we samen koken. Dat was ook leuk; alle deelnemers zetten hun laptop in de keuken neer en konden zo met elkaar mee kijken, en Ben uit Kenia, die nu in NL woont, leerde ons stap voor stap hoe je "sambusa's" maakt, een Keniaans hapje. Hoewel, Keniaans, ik heb ze in Uganda ook op, al werd het daar 'samosa' genoemd.

Het hazenpad

Dit weekend kwam het er weer van; met z'n allen wandelen.
We kozen weer een wandelroute uit de routes van Grenspark Kalmthoutse heide.
We kozen voor het hazenpad ;-)

 Een 6 km wandelroute die start in dichte bossen maar na een poosje loop je ook over heidevlaktes.
Er stonden veel van deze bomen en de lage takken nodigden zo uit tot klimmen dat de jongste en de pubers het niet kon laten om even lekker te klimmen.

 

 

Het was echt prachtig weer, bijna lente-achtig ♥
Om overmoedig van te worden; Michal en ik wilden een stukje op blote voeten lopen, en dus deden we sokken en schoenen uit.
En zo hebben we een eindje door het zand gelopen, zolang de zon het zand bescheen was het goed te doen, maar toen het weer wat schaduwrijker werd, al gauw te koud, en dus gingen de schoenen weer aan ;-)

Samen met de 'mier-route' (daar blog ik nog een andere keer over) vind ik deze hazen-route één van de mooiste routes die we tot nu toe van de Grensparkroutes hebben gelopen.
Wat wonen we hier toch ideaal eigenlijk; rijden we naar rechts op de kaart staan we binnen een half uur in een bos waar je je bijna op de Veluwe waant, rijden we een half uur naar links op de kaart dan staan we op een Noordzee-strand. ♥