Negen jaar alweer...
Negen jaar geleden werd ik al vroeg wakker, met papa naast me, en meteen was daar de 'man met de hamer' en kon ik alleen maar huilen....
Elke keer kwam de zuster met natte watjes om m'n ogen te deppen, maar als ze klaar was kwam er weer een huilbui.
Jij lag beneden, in de koeling, en ik zou je nooit meer zien...
Daar moest ik aan denken toen ik net in de auto de radio aanzette, en het Laura Story net het refrein van haar liedje 'Blessings' zong...
"Cause what if Your blessings come through raindrops
What if Your healing comes through tears
What if a thousand sleepless nights
Are what it takes to know You're near
What if trials of this life are Your mercies in disguise..."
... en heel even lag ik weer in dat bed, en voelde ik weer de diepe machteloosheid en de rauwe pijn, gemis en verdriet van dat moment. Tranen welden op. Want missen doe ik je nog steeds, en vooral tijdens deze dagen.
Heel even.
Want toen voelde en realiseerde ik me dat wat Laura zong, ik ook zo ervaren heb en nog steeds ervaar.
Ik vond de betekenis van je naam na je heengaan altijd zo een bittere nasmaak hebben; Jonathan: geschenk van God. Wat nou geschenk? Voordat ik je kon leren kennen heb ik je terug moeten geven, aan Hem, die je heeft gemaakt.
Ik heb er 9 jaar voor nodig gehad, om te zien wat voor geschenk je bent.
Een geschenk van Gods genade.
Een geschenk; door tranen heen; dichter bij Hem.
Een geschenk; je gedragen weten en voelen door Hem.
Een geschenk; leren om Hem volledig, in alles,
te vertrouwen en jou uit handen te geven.
In Zijn handen.
Mercies in disguise...
Vandaag vieren we dat we 9 jaar geleden papa en mama werden van ♥ Job & ♥ Jonathan*. Vandaag is ook de 15e verjaardag van onze Boliviaanse sponsormeisje Noemi, ongelofelijk dat ik haar over 7 weken echt ga ontmoeten! #countmyblessings
Die grote, lieve blauwe ogen...
...steeds opnieuw zie ik daarin, wie haar Vader is...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Al heel lang, wou Sara zo graag een pony. Ja, een pony in de tuin, dat ook, maar nu gaat het even over haar haar. Altijd, als ze in de stad of op een foto een meisje met een pony zag, dan zei ze: oh mam, dat meisje ziet er wel mooi uit! Of: oh kijk mam, zúlk haar vind ik nou mooi! Juist. Hmm.
Maar, na jaren 'sparen' was haar haar nu op 1 lengte, dus ik wou er niet zo aan.
Maar, mijn Lief sprak de wijze woorden: 'Joh, als ze dat nu graag wil, het is haar haar, en het groeit wel weer aan als ze het toch niks vindt'.
En toen ik dus zaterdag zelf in de kappersstoel zat, en het terloops ter sprake bracht, opperde de kapster om maar de daad bij het woord te voegen. Ja, waarom niet!?
En dus knipte ze een (dunne) pony bij Sara.
Sara is er heeeeel blij mee, en ik vind het ook eigenlijk best leuk.
Eigenwijsje ;-)
En ja,
na een dagje Archeon...
...waar we oa een Romeinse masage kregen (met olijfolie en zand...), een broodje bakten aan een stok boven een vuurtje, de meisjes met de ridder-paarden ervan door gingen, en Loïs zeer onder de indruk was van de jagers met hun (uit)gedroogde mol en rat aan hun broeksriem... en ik vooral genoot van het gedeelte over de middeleeuwen...
Na een 'tochtje' met de boot naar de Biesbosch varen (papa en Sara) en daar overnachten, waarna ik met Job en Loïs ook een dagje mee heb gevaren en Loïs daar nog met papa en Sara bleef slapen. *spannend*
Na uren thuis spelen met water en barbies in de 2 tobben die papa heeft gemaakt...
Na een nachtje kamperen aan het Veerse meer (papa en Job) met de kano en de zeilboot, en toen bleek dat het heeeel rustig was op de camping en de tent zó aan het water stond, ben ik er ook snel heen gegaan voor een nachtje ;-)
Na uren spelen met de zelfgekochte stokpaardjes...
Nadat alle kinderen een nachtje uit logeren gingen, en papa en mama gingen touren op onze Kreidler (een ouwe brommer) en daarna sliepen in het eigenste 'bed and breakfast-cottage' achter in de tuin... (waar ze halverwege de nacht uitdreven van de hitte, en toen toch hun eigen bedje maar opzochten...;-)
Ja, daarná...toen... was de vakantie voorbij.
En toen brak gister de spannende dag aan, waarop Job en Sara naar hun nieuwe school zouden gaan, en Loïsje naar ons schooltje.
De 2de dag zit er inmiddels op, en het gaat goed. Grappig om te zien dat ons toch zo verlegen Saraatje het heel erg leuk vindt ('ze spelen paardje op het schoolplein, mam'! ;-) en zich meteen 'setteld'; enthousiast haar psalmversje oefent, en met vriendjes en vriendinnetjes (thuis) speelt.
Voor Job zal dat iets meer tijd kosten; om zijn plekje te vinden.
En dat is okee, want zo is Job.
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
