No longer...

"Those we love but lost,
are no longer where they were,
but always where we are..."

Vanmorgen vroeg kreeg ik een schokkend telefoontje. Miriam, de mama van Allana*, een (mail)vriendin van me en een zuster uit onze gemeente, is gister overleden. Ze is 30 jaar geworden...
"In een moment van verstandsverbijstering zag ze geen andere uitweg", schreef haar man vanmorgen op haar weblog...


Ik ben er erg verdrietig van. Job kroop op m'n schoot en troostte me en Sara moest er ook van huilen. Miriam had al een paar keer mee gedraaid als juf in de Parelkids (zondagschool) bij het groepje van Sara. Bovendien praat Sara maandelijks vaak nog over Allana*, die volgende week 6 geworden zou zijn. We hebben samen al een blauw vlindertje gekocht om naar haar grafje te brengen...

Mijn gedachten en gebeden gaan uit naar haar man Jan-Kees en hun 2 zoontjes Jamison (2 en half) en Matthieu (nog geen jaar) die haar heel erg zullen (gaan) missen...

Internationale herdenkingsdag van de Holocaust

30 days of happiness: You are my dancing queen...(day 14)

Magazine 'Zij & Zeeuws'

Toen ik gisteravond aanwezig was bij een concert van Reni en Elisa Krijgsman in Tholen, zag ik op de boekentafel een magazine liggen wat meteen mijn aandacht trok, 'Zij & Zeeuws' heet het.
Ik keek het even in en was meteen enthousiast, 'Wat gaaf, een Zeeuwse 'Eva'!?' zei ik tegen de mevrouw achter de stand. In de pauze ging ik nog eens langs, en las ik dat een abonnement maar een tientje per jaar kost, het blad komt 4x per jaar uit.
Het blad is nog maar net op de markt.
Ik heb me meteen abonnee gemaakt, en heb het blad al bijna uit gelezen ;-)

Op de site van Zij & Zeeuws staat het volgende geschreven over het christelijke lifestylemagazine voor en door Zeeuwse vrouwen:

"In het magazine wordt geschreven over zaken als geloof, opvoeding, gezondheid, mode, werken en hobby's. Maar we vinden het ook leuk om bijvoorbeeld uitstapjes te organiseren. Als Zeeuwse vrouw ga je niet zo makkelijk naar een workshop in Zwolle, daarom zijn de uittips gericht op de eigen omgeving. Verder zullen de interviews en achtergrondverhalen over de Zeeuwse vrouw als moeder, echtgenote, oma of vriendin herkenbaar zijn.

Maar wat we vooral willen, is Zeeuwse vrouwen samenbinden in het geloof, over kerkmuren heen. We willen vrouwen uit alle christelijke hoeken serieus nemen en zo leren van elkaar. Ons doel is om Zeeuwse christenvrouwen samen te binden in hun geloof.”



En vanwege het geringe tarief lijkt het me ook een leuk idee om zo'n jaarabonnement iemand cadeau te doen!

Bron en foto's: site van Zij & Zeeuws. Bezoek de site voor meer informatie en misschien is een abonnement ook wel iets voor jou!?

Uit de gebedshoek

Op de laatste dag van de week van gebed, wil ik een persoonlijk stukje plaatsen. Ik heb het geschreven nav een vraag van een zuster uit de gemeente, die vroeg of ik voor deze maand een stukje wilde schrijven voor in de gebedshoek, een maandelijkse rubriek in de Parelvisser, het gemeenteblaadje van de Christengemeente waar wij heen gaan.
Ik heb wel even getwijfeld of ik het hier ook wilde plaatsen. Maar Lief vindt het goed ;-)

"...en een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken...' -Pred. 4:12

...dat was ruim 8 jaar geleden onze trouwtekst die we hadden uitgekozen. In de afgelopen 8 jaar zijn we erachter gekomen dat van Gods kant het snoer nooit verbroken wordt, wat is Hij getrouw! Door moeilijke situaties en gebeurtenissen die ons leven kruisten, lieten wij als echtpaar onze touwtjes van het 3 voudige snoer regelmatig wat vieren en het samen bidden tot God kreeg steeds minder prioriteit. Allerlei dingen schenen belangrijker. Maar het niet meer samen bidden bleek niet op zichzelf te staan.

Ook op andere terreinen in ons leven en huwelijk was het niet meer zoals het was.
Mijn hoogmoedige 'Ik' wilde niet geloven dat dat daaraan lag. 'Kom nou, er spelen nog zoveel meer dingen mee, 't zit em heus niet alleen in dat samen-bidden hoor...'
Ik was de kracht van het drievoudige snoer gaan onderschatten....

Samen zijn we naar God gegaan, en beleden we onze trots, onze nalatigheid, onze fouten. We vertelden God hoe we ons die eerste tijd na ons huwelijk herinnerden als een krachtig drievoudig snoer, en dat we zo terug verlangden naar die tijd. Dat we voelden dat er nog meer dingen moesten veranderen, maar dat ik niet overzag wat, en waar ik moest beginnen. We baden God om wijsheid, openingen en getrouwheid.
Gesprekken brachten meer duidelijkheid, en toen ik via de mail een boekentip binnen kreeg die ik opvolgde en het boek bestelde en las, bleek dat een gebedsverhoring. Ik had tegen God gezegd dat ik de dingen die moesten veranderen niet overzag, en God liet het me door dit boek heen zien. Voor mij een openbaring en een knipoog van God; dat Hij precies weet wie en hoe ik ben, en ook in ons huwelijk ons ten diepste kent, en weet wat we nodig hebben.
En hoewel ik weet dat God ons vergeeft als wij hem daar gemeend in de naam van Zijn Zoon om vragen, ging God voor mij hierin nog een stapje verder. Hij had ons niet alleen vergeven, Hij had onze relatie met Hem en elkaar, ons drievoudige snoer, hersteld!!
Wat een grote, getrouwe God hebben wij toch!!"

Wij zijn compassion

Een tijdje terug kreeg ik de papieren versie thuis gestuurd; het jaarverslag 2008-2009 van Compassion. Wij zijn Compassion Nederland.
Met daarin alle (financiele) informatie mbt dat jaar van Compassion, maar daarnaast heel veel foto's en verhalen van de ambassadeurs van Compassion, en andere mensen die zich voor Compassion inzetten.
Ik stond er ook in, met onderstaand verhaal.

(Als je op het verhaal klikt, krijg je het in het groot te zien.)

God is dichtbij

Er is eens een ziek man gestorven met de hand op de stoel naast zijn bed. De mensen dachten: waarom zou hij die hand toch op die stoel gelegd hebben? Later zei de dominee, dat die man er soms zo'n moeite mee had om te bidden." De Here Jezus is zo ver weg," zei hij dan. Toen had de dominee een lege stoel naast zijn bed gezet: 'Asjeblieft, je moet altijd maar denken dat de Here Jezus daar op die stoel zit, naast je bed. Zó dichtbij is Hij. Je kunt heel gewoon met Hem praten, zoals op 't bezoekuur.' De stoel is daar blijven staan. Altijd als die man ging bidden, legde hij zijn hand op die stoel. Alsof hij de Here Jezus een hand gaf. En zó is hij gestorven: met zijn hand in de handen van Jezus. Jezus is vlakbij. Je hoeft je hand maar uit te steken, - en je hebt al contact.

30 days of happiness: De tekening van Swalehe (day 13)

Gisteren kreeg ik m'n eerste brief van m'n Compassion schrijfkind Swalehe uit Tanzania. Een verlate kerstbrief was het. Hij is al 13, en ik ben benieuwd hoe het contact met een ouder kind zal zijn. Het lijkt me erg leuk.
Ik las het korte, maar nette briefje waar als aanhef nog het bedrijf stond dat hem sponsord. (Ik mag met hem schrijven.) Toen ik de brief omdraaide zag ik dat hij een mooie tekening had gemaakt.
Ik vind de bijgevoegde tekeningen altijd leuk om te zien, maar deze maakte me stil.
Ik vermoed dat hij Jezus en het dochtertje van Jaïrus heeft nagetekend uit een bijbel. Ik zag hoe hij z'n best er op heeft gedaan (het gezicht van het meisje was wel 3x veranderd ;-) en dat ontroerde me.
Ik zag Jezus' hand die de hand van het meisje vast pakte. En opeens zag ik zoveel meer.

Ik zag Jezus' liefde voor de mensheid in die tekening....
Zijn liefde voor jou...voor mij...voor Swalehe... voor iedereen...
Voor iedereen die zijn/haar hand in Zijn uitgestoken hand wil leggen...

Het was maar een doodgewone tekening, van een jongen in Tanzania. Gemaakt voor een sponsor die hij (op dat moment) nog niet eens kent...

Het was maar een tekening...
maar het werd een happiness...!

God hoort ons gebed

De HEER hoort de kreten van de rechtvaardigen, hij bevrijdt hen uit de nood. Ps. 34:17.

Toen een vriend Jezus over de ziekte van Lazarus vertelde, zei hij: 'Heer, degene waar U van houdt is ziek.' Hij baseert zijn verzoek niet op de imperfecte liefde van degene in nood maar op de perfecte liefde van de Verlosser. Hij zegt niet: 'Degene die van U houdt is ziek.' Hij zegt: 'Degene waar U van houdt is ziek.' Met andere woorden, de kracht van het gebed hangt niet af van degene die bidt, maar van Degene die het gebed hoort.
We kunnen en moeten het zinnetje op veelvuldige manieren herhalen. 'Degene waar U van houdt is moe, verdrietig, hongerig, eenzaam, angstig, depressief.' De woorden van het gebed variëren, maar de reactie verandert niet. De Verlosser hoort het gebed. Hij maant de hemel tot stilte zodat Hij geen woord zal missen. Hij hoort het gebed.

Uit: 'Leven uit genade' van Max Lucado

'Seek my face....'

Onze Vader...

Bidder: Onze Vader die...

God: Ja?

Bidder: Wil je me alsjeblieft niet storen! Ik bid.

God: Maar je riep Me.

Bidder: Riep ik U? Ik riep U helemaal niet. Ik was aan het bidden. Onze Vader die in de hemelen zijt...

God: Zie je wel, je deed het weer.

Bidder: Wat deed ik?

God: Je riep Mij. Je zei: "Onze Vader die in de hemelen zijt". Hier ben Ik. Wat is er?

Bidder: Maar ik bedoelde daar helemaal niets mee. Ik heb het toch al gezegd: ik deed gewoon mijn gebed. Ik bid altijd het Onze Vader. Ik voel me daar goed bij; ik vind het mijn plicht om mijn gebed te doen.

God: Goed zo. Ga verder.

Bidder: ...uw naam worde geheiligd...

God: Wat bedoel je daarmee?

Bidder: Wat bedoel ik waarmee?

God: Met "uw naam worde geheiligd"?

Bidder: Het betekent... wel euh... Sjonge zeg! Hoe moet ik nu weten wat dat betekent? Het is gewoon een deel van dat gebed. (Pauze) Ja, wat betekent het eingelijk?

God: Het betekent eervol, heilig, wonderlijk.

Bidder: Oh; ja, dat lijkt me zinvol. Ik heb me vroeger nooit afgevraagd wat geheiligd eigenlijk betekende. Uw Koninkrijk kome; uw wil geschiede, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde.

God: Meen je dat werkelijk?

Bidder: Natuurlijk! Waarom zou ik dat niet menen?

God: Wat ga je daar dan mee doen?

Bidder: Doen? Niets denk ik. Ik denk alleen dat het goed zou zijn als U echt alles onder controle had; als mensen hier op de wereld zouden leven volgens Uw wil.

God: Leef jij volgens mijn wil?

Bidder: Wel... ik ga naar de kerk.

God: Dat was mijn vraag niet. Ik heb het bijvoorbeeld over je opvliegend karakter; je hebt daar echt problemen mee, weet je?

Bidder: Waarom begint U nu op mij te vitten? Ik ben zeker niet slechter dan heel wat van die hypocrieten in de kerk, weet U dat wel!

God: Verontschuldig Me... maar ik dacht dat je bad dat Mijn wil zou geschieden? Als dat moet gebeuren, dan moet het beginnen in het leven van diegenen die ervoor bidden. Zoals jij, bijvoorbeeld.

Bidder: Oh... OK dan! Ik weet dat ik nog wel een paar gebreken heb. Ik kan er zeker nog een paar opnoemen.

God: Ik ook.

Bidder: Ik heb daar vroeger nooit zo over nagedacht, maar ik zou echt wel een paar dingen in mijn leven willen veranderen. Ik zou echt wel van sommige dingen willen bevrijd zijn.

God: Goed zo! Zo gaan we er nog komen! We kunnen samenwerken, jij en Ik. We kunnen een paar echte overwinningen behalen. Ik ben fier op je!

Bidder: Ja maar, Heer, ik moet nu echt ophouden hoor. Het duurt nu al veel langer dan gewoonlijk! Geef ons heden ons dagelijks brood...

God: Het is misschien beter dat je wat minder eet; je bent nu al te zwaar!

Bidder: He... wacht nu eens even! Wat betekent dit allemaal? Ik wil gewoon mijn godsdienstige plichten doen en dan begint U me te onderbreken en mij op mijn gebreken te wijzen!

God: Bidden is inderdaad gevaarlijk. Het kan je veranderen, weet je. Dat is wat Ik je probeer duidelijk te maken. Je riep Me, en hier ben Ik. Het is nu te laat om nog te stoppen. Blijf verder bidden. Ik ben echt benieuwd naar het vervolg van je gebed. (Pauze) Wel... ga verder!

Bidder: Ik durf niet...

God: Waarom durf je niet?

Bidder: Omdat ik weet wat U gaat zeggen!

God: Probeer het dan.

Bidder: ...en vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.

God: En Peter dan?

Bidder: Zie je nu wel! Ik wist dat U daarover zou beginnen! Waarom, Heer? Waarom vertelt Peter altijd leugens over mij? En hij is me nog geld schuldig ook! Reken er maar op dat ik met hem ga afrekenen.

God: En je gebed dan? Hoe kun je dit dan bidden?

Bidder: Ik meende het niet.

God: Nu ben je tenminste eerlijk! Maar het valt niet mee om heel de tijd met zoveel bitterheid te moeten verder leven, is het niet?

Bidder: Neen. Maar ik zal me beter voelen als ik met hem heb afgerekend. Ik weet al hoe ik Peter kan te pakken krijgen!

God: Dan zul je je niet beter voelen. Je zult je zelfs nog slechter voelen. Wraak is nooit zoet. Denk eens na hoe ongelukkig je je nu wel voelt. Maar Ik kan dat veranderen.

Bidder: Kunt U dat? Hoe?

God: Vergeef Peter. Dan zal Ik jou vergeven. Dan zullen de haat en de schuld Peter's probleem zijn en niet langer jouw probleem. Je zult er misschien wel wat geld aan verspelen, maar je zult je hart sparen.

Bidder: Het lijkt me niet gemakkelijk, maar ik geef toe dat het de moeite waard is. Dank U, Heer, omdat U me daar doorheen wilt helpen. En leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze. Want Uwer is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid in der eeuwigheid. Amen.

Mooie initiatieven voor Haiti

Ik lees net 2 mooie initiatieven in blogland!
M'n vriendin Willy van Gekakel is een actie gestart op haar weblog: Voor iedere reactie op haar blog maakt ze 50 cent over naar de hulp voor Haiti. De actie loopt 24 uur! Lees over haar actie (en de voorwaarden) hier: Handen in een voor Haiti!

Ook Geertje is een soortgelijke actie gestart, ze heeft een sponsorkind via Woord en Daad in Haiti.
Zij geeft voor elke (1 reactie p.p) reactie 2.50 euro voor Haiti, en als je een reactie geeft maak je kans op een fotoshoot bij haar!
Lees haar blog en reageer hier: Haiti help mee!

Week van gebed

Gister is de internationale week van gebed gestart met als thema 'Jij bent Mijn getuige'. In onze kerk werd er aandacht aan besteed en kregen de volwassenen en de kinderen een gebedsfolder mee naar huis. Wij gebruiken tijdens het avondeten de gebedsfolder van de kinderen.
Ik wil deze week elke dag een blog wijden, op verschillende manieren, over gebed.
Als eerste vond ik dit filmpje met een mooi gedicht: Gebed.

Haiti

Net als iedereen staarde ik vol ongeloof naar de beelden van de aardbeving in Haiti. Net als iedereen, voelde ik me een machteloze toeschouwer...
Het verdriet raakte me pas in m'n tenen toen ik gister doorklikte naar de site van het AD, en daar foto reportages bekeek. Er staat bij als waarschuwing dat het heftige beelden zijn, en daar is niks te veel mee gezegd.
De 'ver van m'n bed show' kwam heel dichtbij...
Ik ben iets meer dan een half jaar geleden in de Dominicaanse Republiek geweest, wat aan Haiti vast zit, het is hetzelfde eiland. Daar heb ik een nieuwe familie gevonden; Jonathan en zijn familie voelen als een tweede familie.
Wat ik op de foto's zie aan mensen en (nu dan ingestorte) gebouwen, verschilt niet zoveel van wat ik in de DR heb gezien.
Ik denk dat Port-au-Prince wel op 6 á 8 uur rijden van Jonathan vandaan ligt, ze zullen het misschien wel gevoeld hebben, maar ik heb nergens gelezen dat er in de DR ook schade is, het nieuws beperkt zich vooral tot Haiti en vooral de hoofdstad, dus ik ga er van uit dat Jonathan en zijn familie ongedeerd zijn.
Toch komt het zo dichtbij dat ik in veel van die hopeloze vrouwen, gelaatstrekken van Jonathans moeder terug zie....

Ik was blij toen ik een mailtje kreeg van onze gemeente waarin stond dat de 2e collecte van zondag (gister) naar het hulpfonds van Compassion zou gaan!!
Ik las zojuist het laatste nieuws op de site van Compassion:
Compassion heeft inmiddels met 22 lokale partnerkerken contact kunnen leggen. Zij geven aan welke specifieke hulp zij nodig hebben en hoe Compassion goed hulp kan verlenen.

Deze contacten zijn tot stand gekomen met behulp van de Compassion staf en LDP-studenten. Van de 75 Compassion-medewerkers in Haïti zijn er nu 74 terecht. Een aantal van hen is gewond en heeft geliefden verloren.

Compassion werkt ruim 40 jaar in Haïti en de hulp is altijd gericht op de lange termijn. Door het grote netwerk dat Compassion in Haïti heeft opgebouwd, kan Compassion nu snel en doelgericht hulp bieden op veel plaatsen. Compassion deelt noodpakketten uit. Voor 22 euro geeft u al zo’n noodpakket aan een familie. Bid alstublieft voor onze medewerkers, sponsorkinderen en hun families in Haïti.

En ik hoop en bid dan ook dat alle sponsors en betrokkenen hun hart zullen laten spreken...

Op giro 3232 ovv Noodhulp Haiti kun je een bedrag overmaken tnv Compassion.

Verlovingsfeestje

Afgelopen zaterdagmiddag hadden wij een verlovingsfeestje van Lief's broer(tje). Omdat ze als cadeau liefst geld wilden om voor de a.s bruiloft te sparen, hoefde ik geen cadeautje te verzinnen. (Al vind ik een cadeautje verzinnen voor een verloving niet zo moeilijk, een goed boek over liefde/huwelijk bijvoorbeeld vind ik een mooie keuze. Ze hadden ook het boek van De 5 talen van liefde van Gary Chapman gekregen bijvoorbeeld)
Maar omdat Job de vorige dag ook een bloembakje in elkaar had geknutseld met z'n nichtje om bolletjes in te planten, stelde ik voor dat hij er nog een zou maken samen met papa. (Job: 'Ja, want zo'n bloembakje maken is heeeeeeeeeeeeeeeeeel veel werk hoor mama, dat past niet in alleen een ochtend' ;-)
Dus vertrok hij met papa naar de schuur, en nog geen half uurtje later waren ze al weer binnen met (ja echt) een stuk kachelhout met een gladde kant waar ik de namen van het verlovingspaar op mocht schrijven.
Toen Lief die er in gebrand had, konden de bolletjes in de gaatjes, wat mos erover, en klaar was het!
Job was verschrikkelijk trots! ;-)

Aan verschillende familieleden had het verlovingspaar gevraagd of ze een taart wilden bakken voor het feest, er werden 60 mensen verwacht.
Ik vind dat ook wel leuk, en greep de gelegenheid aan om eindelijk die chocoladetaart eens uit te proberen. Nadeel is dat hij dan ook écht wel moet lukken natuurlijk... en ik ben meestal niet zo goed in 'eerste keren' weet je...
Hij is dan ook niet helemaal geworden zoals ik in gedachten had, maar, zo van boven bezien was hij best leuk gelukt!
Hij was heul erg zoet (dikke laag aardbeienjam én slagroom met cacao erdoor, ertussen! ;-) maar wel erg lekker! ;-)

De muizepam

Ik vrees dat we van de zomer toch te gastvrij geweest zijn... nu wordt er misbruik van gemaakt natuurlijk. Daar is het natuurlijk ook het soort naar. Toen buiten de temperatuur drastisch daalde, moeten ze gedacht hebben; kom, laten we met z'n allen bij Jobse naar binnen kruipen, die hebben onze familie zo vertroeteld van de zomer, daar valt vast wel weer wat te halen. Dus kwamen ze naar binnen. Muizen. We weten nog steeds niet precies wáár langs.
Na het eten, als wij met z'n allen in de voorkamer op de bank zitten, zien we ze onder tafel lopen en alles wat gevallen is op eten. Ze kruipen langs achter in m'n keukenkastjes (die de vorige bewoners niet overal dicht hebben gemaakt) en eten van m'n voorraad kruiden, koekjes, koffie ed die daar ligt. Ze kruipen in de pannenkast en laten overal duidelijk hun sporen na...
In de kamer rennen ze heen en weer over de plinten als ze denken dat we niet kijken. En toen ik vorige week tegen de vensterbank aan zat en naar buiten te kijken omdat ik m'n oppaskind elk moment verwachtte, zag ik vanuit m'n ooghoek een grijs schimmetje aan komen rennen en kon ik net op tijd opzij gaan zodat 'het' kon passeren over de vensterbank...
Op zich geen probleem he, als je het zo leest. Dat vond ik de eerste week ook. Daarna niet meer. Ik vind het nl niet meer zo leuk om elke week meerdere keren m'n keukenkastjes schoon te moeten maken. En al die andere plekjes waar ze hun plasjes en poepjes laten liggen...
Om nog maar niet te spreken over de aangevreten voorraad die de óf bij de kippen verdween of de kliko in... en die kastjes neem ik al weken niet meer in gebruik natuurlijk
Eerst werd de muisvriendelijke 'muizepam' geintroduceerd. Dat is Loïs haar woord voor muizenklem. Zo eentje waar ze in lopen en niet meer uit kunnen, maar wel blijven leven. Maar geen muis trapte daar in. Toen de oude muizenklemmen, en af en toe zat er daar een in.
Afgelopen week kregen we van vrienden muizenkorrels. Het bakje was in mum van tijd leeg. Maar ze bleven...
'Ja dat heb je als je in de polder woont', zei Lief, toen ik me afvroeg waarom wij thuis nooit last hadden van muizen.
Maar feit is wel dat ze vorig jaar niet in m'n keukenkastjes zaten. Toen liepen ze alleen over het plafond. Dat was best gezellig. Dat vond ik niet zo erg. dat doen ze over de slaapkamerplafonds nog
Maar, sinds we nu de kamer verbouwd hebben, en Lief álles hermetisch heeft dicht gekit, kan er geen muis meer over onze mooie balkenplafond lopen. Gelukkig.
Maar nu willen ze dus gewoon gezellig bij ons binnen wonen ipv op het plafond, nestjes maken in de glaswol...*zucht*
Dus kocht Lief vorige week 2 nieuwe muizenklemmen, zette er een in de pannenkast in de keuken en een in de kamer.
Nog geen 2 minuten later, ik sta in m'n aardappels te prikken om te kijken of ze gaar zijn, spring ik van schrik de lucht in als ik een klap hoor in de pannenkast.
Tot mijn afgrijzen zit er een lief klein muisje in. Op slag dood natuurlijk.
Lief verwijderd muisje, en zet hem opnieuw. Na 10 minuten weer: pam!
Ongelofelijk. Het hele nest liep er zo in... terwijl ik nog geen 2 meter verder stond te koken he...
Toen we even later baden voor dat eten, merkte Job op het laatst op: '...en dat alle muizen maar in de muizeklem zullen lopen...' ik deed 1 oog open en keek hem daarmee aan, ondertussen aarzelend zeggend; '..eh Job, ik weet niet of God er wel zo blij van wordt dat wij die muisjes vangen met die muizepammen....'
Ja, daar had hij nog niet bij stil gestaan...

De klemmen staan nu al dagen leeg. Beneden geen muis meer gesignaleerd. Het volgende verbouwingsobject lijkt me duidelijk; de keuken!!! Met laatjes en kastjes die aan alle kanten dicht zijn, en alles net zo hermetisch afgekit als in de kamer.
En dan mogen de muizen van mij in de spouw rennen. Ofzo. Ik wil ook nog wel eten buiten zetten...als ze dan maar beloven niet meer binnen te komen....

En als iemand nog tips heeft om diervriendelijk van muizen in je huis af te komen, hou ik me aanbevolen, want we hebben er hier allemaal moeite mee om op die manier van onze muizenplaag af te komen...

30 days of happiness: Alleen de stad in (day 12)

Behalve dat het fijn is om Lief zoveel om me heen te hebben, vaker en langer theetje en koffie te drinken, en hij het echt rustig aan doet allemaal ;-) is het ook fijn en rustiger voor Loïsje. Ik laat haar nu bij Micha thuis als ik de kinderen naar school breng en als ik de wekelijkse boodschappen doe. Gister middag ben ik zelf alleen samen met Sara naar dansles geweest, en die vond dat ook wel gezellig die extra aandacht voor haar alleen ;-)
Terwijl zij danste dook ik de bieb in, die in hetzelfde gebouw zit waar je je zelf gratis mag trakteren op een warm bakje chocolademelk, en met een paar woonboeken had ik een heel rustig half uurtje ;-)

En dan gister morgen. Ik moest nog wat ruilen in de stad, en dat moest echt deze week even gebeuren. Micha zei: 'dan rij je meteen door als je de kinderen naar school hebt gebracht en dan zie ik je zeker pas weer bij het middageten' ;-) zo uit een grapje. Ik zei: 'nee joh, ik ben wel eerder terug hoor!'
Maar, eenmaal in de stad vond ik het eigenlijk wel een goed idee. Ik weet niet eens hoe lang het geleden is dat ik rustig tussen de kleding van de uitverkoop kon kijken. Ik ga eigenlijk nooit zonder kids naar de stad. Meestal onder schooltijd natuurlijk zodat ik alleen Lois mee hoef te nemen.
En dat is altijd best gezellig, ze zit meestal in de buggy, maar niet vast, dus zodra we in een winkel zijn stapt ze eruit. Ze gaat altijd overal kijken en pakt wel eens wat, maar als ik zeg dat mama dat niet hoeft, legt ze het (nog ;-) altijd weer netjes terug.
Als ik met alle kids ga is het een ander verhaal. Op een of andere manier moet er dan altijd gerend worden in de winkels. Bij Zeeman en Wibra is het helemaal een drama omdat ze dan altijd onderdoor de bakken en rekken gaan kruipen en verstoppen ;-) (Doen die van jullie dat nou ook?? ;-) De enige remedie is dan zo snel mogelijk klaar zijn in die winkels, want als ik de ene apart neem en zeg dat dat niet mag, staat de ander alweer te gebaren...
Toch vind ik het ook altijd gezellig. En Sara ook, dat is een echte meid, die winkelt zo graag ;-)
Gistermorgen heb ik dus een paar uur alleen gewinkeld, sap met chocoladetaart genomen bij de Hema, en op het gemakje broeken gepast. Die trouwens allemaal niet pasten...;-(
Bij de Bristol kocht ik een legergroen jasje (afgeprijsd van 30 euro naar 7.50, errug leuk) die bij thuis komst bruin bleek te zijn.
Ik snap er nog steeds niks van. Ik heb hem daar zelfs nog aangehad, een maatje kleiner, die te krap zat dus ik dacht; dan pak ik een maatje groter, en daar zal het wel fout gegaan zijn.
Geeft niks, bruin staat me toch leuker ;-)
En de kinderen zijn allemaal weer van nieuw ondergoed voorzien, wat ook afgeprijsd was bleek bij de kassa, dus dat was ook weer leuk.
Was dus best een goed idee van Micha ;-) (die dat niet als idee bedoeld had, hihi)

Uit de (nog niet zo oude) doos..... 'op roze wolken'...;-)

Tzahal, here we come!

Vorig jaar ging ik er voor het eerst heen. Naar een concert van de Israelische army band 'Tzahal'. Lees hier mijn hele 'recensie' van vorig jaar ;-))
Toen ik las dat ze dit jaar weer komen, heb ik m'n vriendin Elina opgebeld of ze mee wilde, en heb ik kaartjes gereserveerd voor het concert van 4 februari in Dordrecht!

Een stukje van wat ik vorig jaar schreef: "Ik had best 'wat' verwacht, maar het overtrof mijn verwachtingen, die avond...
Natuurlijk konden ze goed zingen, en ook het instrumentale zat wel goed, maar ik bedoel dan vooral de 'chemie' die er was...
Ze hadden van te voren gezegd dat ze het sober wilden houden ivm de moeilijke situatie in Israël. Toch werd er al gauw wat gedanst, en zat de sfeer er al snel goed in. Ik zag dat de soldiers erg bemoedigd werden van ons enthousiasme, maar ik kon me zo voorstellen dat het ook vaak dubbel voor ze was.
De mannelijke zanger deed het woord (in het engels) tussen de liederen door en dat was goed te volgen."

Ik heb er super veel zin in! Op 1 februari zijn ze in Drachten en op 3 februari in Amersfoort. Voor meer informatie en/of kaartjes te bestellen (10 euro p.p) kijk op de site van Christenen voor Israël.

Foto's inplakken...

Petra merkte vandaag op in een reactie op m'n blog dat het zo rustig is hier dat ik vast foto's aan het inplakken ben, en ze heeft gelijk....

... en dan zie je op deze foto nog niet alles. Denk links en rechts van wat je ziet nog eens zoveel, dan heb je een beeld van wat ik nog te doen heb...
Van Job moet ik nog 4 jaar inplakken, van Sara 3, en van Loïs heb ik vandaag de echo's, dikke-buiken-foto's, roze wolk-plaatjes tot een half jaar ingeplakt... dus het begin is gemaakt zullen we maar zeggen...
Ik vind het wel heel leuk om te doen hoor, als ik eenmaal bezig ben ;-) Het ergste vind ik het uitzoeken en rangschikken op datum/leeftijd. Deze eerst en dan die zeg maar. Omdat het bergen van maanden zijn en ik nu geen verschil meer zie of Loïs op die foto nu 4 of 6 maanden was. Dus pak ik dan een eerste-weken-foto erbij, een foto waarop ze een half jaar is en een foto van haar eerste verjaardag, en zo probeer ik dan in te schatten waar betreffende foto's horen ;-)
En dat gaat best hoor. Kost alleen bergen tijd.
Fijn is wel dat ik het boven op onze slaapkamer heb uitgestald op de kledingkast van ons, zodat ik het niet elke keer allemaal weer op hoef te ruimen omdat we moeten eten ofzo.
Ik heb me voorgenomen om als ik de boeken nu af heb, het niet meer zover te laten komen dat er weer zulke stapels liggen. Ik bewaar alle foto's sinds afgelopen jaar per kwartaal in een mapje op de pc, en dat werkt best goed. Ik ga dus nu als een kwartaal voorbij is meteen foto's bestellen en plakken, heb ik me voorgenomen ;-)
Als het goed is is het dan stukken minder, en leuker, werk.

Verder heeft mijn Lief vorige week een ongelukje gehad en daarmee z'n duim zodanig beschadigd dat hij naar het ziekenhuis moest en nu in het verband loopt. De komende 2 weken verwacht ik dat hij daar wel mee thuis zit. Ja, en echt 'zit' he. En 'Lief' en 'zit', dat past niet bij elkaar. Hij is van pure ellende maar een boek begonnen te lezen wat hier beneden lag, nou ik zeg je; dan is het echt erg ;-)
Ik vind het altijd fijn als hij veel thuis is, maar op deze manier is het voor hem ook niet leuk natuurlijk, ik hoop maar dat het snel en goed geneest.

Terwijl mama de boekhouding bij werkt.....

30 days of happiness: Jezus, alles geef ik U (day 11)

Mijn happiness van vandaag zit in een 'simpel' (lijkend) lied...
Maar voor mij zo bijzonder...



"Jezus, alles geef ik U,
wat ik ben en heb
en wat ik ooit zal zijn.

Al mijn hoop,
mijn plannen en mijn tijd
leg ik in uw hand,
vertrouw ze aan U toe.

Door uw wil te doen,
leer ik om vrij te zijn.

Jezus, alles geef ik U,
wat ik ben en heb
en wat ik ooit zal zijn"...

Opwekking 582

30 days of happiness: 1 jaar bloggen! (day 10)

"Het moest er ooit van komen... een log... waar ik gedachten, tekst, gedichten en hersenspinsels op kwijt kan!"

Met bovenstaande woorden begon ik vorig jaar op 2 januari dit blog, nadat ik toen sinds een paar maanden een verschillende blogs volgde, en het steeds leuker ging vinden.
En het bloggen is inderdaad wel iets voor mij, ik vind het heel leuk.
Zowel het dingen delen als een soort van 'weblog-vriendenkring' opbouwen die je volgt. Nog leuker wordt het als je sommigen ook in het 'echie' ontmoet, het lijkt net of de verhalen dan nog meer gaan leven.
Ik vond het ook erg leuk dat heel veel van jullie zo meegeleefd hebben voor, tijdens en na m'n reis naar de Dominicaanse Republiek en het tv programma.
Allemaal erg bedankt daarvoor, en ik blog lekker door. Al zal ik de komende tijd wel minder in weblogland te vinden zijn, heeft iets te maken met 'goede voornemens' en fotoalbums inplakken enzo ;-)

Ik zag bij de statistieken dat er nu gemiddeld 100 mensen per dag mijn weblog bezoeken. Wie zouden dat toch allemaal zijn??? ;-)
Er zitten een hoop 'stille lezers' bij in elk geval.
Dus ik ben benieuwd; wie volgt mijn blog, en waarom?
Misschien nog suggesties, tips of wellicht 'ongezouten kritiek'? ;-)