Seringen en lelietjes van dalen

Maandag was mijn moeder jarig, en ik nam een bos seringen voor haar mee uit onze tuin, die heerlijk geuren. Net als de seringenboom die vroeger bij ons altijd in de tuin stond thuis. Mijn ouders wonen nog wel in dat huis, maar de boom is al een tijdje weg. Tuinieren zit bij ons thuis niet in het bloed. Mijn vader zaait wel elk jaar wat in zijn groentetuintje en mijn moeder vindt plantebakjes wel leuk, maar daar houdt het ook wel op. Het echte wroeten en genieten van een mooie tuin heb ik toch meer van Micha geleerd denk ik. Maar, van de seringenboom knipte mijn moeder altijd wat takken af die dan een poos in huis stonden te geuren. Nu staat er weer een bosje te geuren, maar nu uit onze tuin.
Mijn broer(tje) bracht de andere dag een bosje lelietjes van dalen mee toen hij langskwam. Die staan daar ook al jaren in de tuin, en willen bij mij nog niet zo, zullen wel wat te donker staan ofzo.
Dus nu heb ik een geurend bosje lelietjes van dalen staan in huis, uit de tuin van m'n moeder ;-)

P.s: Oh, en voor wie benieuwd was hoe het gesprek gister met de mensen van de EO was; dat is goed gegaan, en het 'avontuur' komt steeds dichterbij! (...)

Wafels

Afgelopen zaterdag bakte ik samen met Job en Sara wafels, buiten in de tuin onder het afdak. Ik had slagroom geklopt, en samen met jam en wat poedersuiker bouwden we er torentjes van!
Ze hebben gesmuld!

P.s: en dat gaat dus prima met 1 arm ;-) Job heeft geen pijn ervan, maar heeft hem wel heel de tijd in de mitella. Hij is erg voorzichtig...

'Ik had honger en u gaf mij te eten'

'Toen Christus zei: "Ik had honger en u gaf mij te eten", doelde Hij niet alleen op de honger naar brood en eten; Hij doelde ook op de honger naar liefde. Jezus ervoer deze eenzaamheid aan den lijve. Hij kwam onder de zijnen en de zijnen hebben Hem niet aangenomen, en dat deed Hem toen pijn en het doet Hem nog steeds pijn. Dezelfde honger, dezelfde eenzaamheid, dezelfde ervaring dat niemand je accepteert of van je houdt en dat je door niemand gewenst bent. Elke mens die zich in zo'n situatie bevindt, lijkt op Christus in zijn eenzaamheid. En dat is het moeilijkste, dat is echte honger.'

- Moeder Theresa

Dit stond op mijn scheurkalender 2 dagen terug
en het raakte me erg...

Tuinieren met opa op woensdagmiddag

Sinds een paar weken leeft Job elke week weer naar de woensdagmiddag toe. Het is namelijk een gewoonte geworden dat hij dan naar opa gaat. Want bij opa (de vader van Micha) heeft hij een eigen stukje tuin toegewezen gekregen, dat hij mag houden als groentetuin. En elke woensdagmiddag gaat hij nu naar opa; de eerste keer heeft hij spinazie gezaaid en die komt nu al boven. De keer daarop tuinkers en kon er ook al gewied worden. Ook helpt hij opa bij de rest van de tuin of in zijn kastje waar hij o.a al sla boven heeft staan. Wat hij er precies de hele middag doet, weet ik niet, want in principe ben je met zaaien zo klaar, maar meestal zijn ze samen wel een paar uur zoet daar helemaal achter in de tuin. Opa weet daar veel over (vroeger ook gewerkt in die sector) en aan Job heeft hij een goede leerling. Het heeft nl zijn grote interesse en dan neemt hij alles heel goed op in dat 5 jarige hoofdje.
Ik breng hem er in het begin van de middag altijd naar toe, opa en oma wonen bij ons om het hoekje van de straat. Ik liep even mee naar achter om al het groens te bewonderen. Job is er enorm trots op!
Toen ik opa vroeg wat daar verder op in een ander tuintje stond, zei opa dat dat krulsla was. Job die een 2 meter verderop in zijn tuintje stond, keek eens rond en vroeg: 'Opa, waarom heb ik geen piepsla in m'n tuintje?' ;-)

Toen ik van de week als versiering papieren poppetjes in een taartje prikte, vond Job dat net vogelverschrikkertjes ;-) en de gebruikte nam hij mee vandaag, om in zijn tuintje bij opa te zetten; om de vogels af te schrikken ;-)
En ze vonden tijdens het werken een halfdood egeltje in de tuin. Job was helemaal enthousiast en het beestje werd in de zon gelegd om wat bij te komen. Maar ik geloof niet dat het helemaal goed gekomen is met hem....helaas...

Het minigroentetuintje wat hij bij ons achter heeft, is wel minder interessant geworden. Hij heeft er uitjes in geplant en nog wat zaadjes, maar het is wat minder overzichtelijk, en ja, wees nou eerlijk; je bent er zó klaar, op een stukje van 40x40 cm!! ;-)
Dus nu is het vooral Loïs, die er de kluiten fijnknijpt ;-)


P.s: en toen ik Job gister bij opa ophaalde en we bijna thuis waren, viel Job in de bocht van zijn fiets, en vanmorgen bleek in het ziekenhuis dat hij zijn sleutelbeen heeft gebroken. Dat wordt even met 1 hand tuinieren ;-)

Vertrouwen

'Nee ik geloof het niet...' zei ik gister toen Myriam aan de telefoon vroeg of het me overviel. Ik had het weliswaar uit mijn gedachten gezet, maar niet vergeten. Micha reageerde rustig, en vindt het goed dat ze volgende week een keer langskomen. Vanmorgen belde ze weer, en zei dat ze volgende week dinsdag laat in de middag en avond langskomen. Ze legde me nog het e.e.a uit, en ik merk dat het wel meer en meer voor me gaat leven dat het nu dichterbij lijkt dan de vorige keer dat ik ons sponsorkind Jonathan misschien ga ontmoeten. Tegelijkertijd maakt het me wat onrustig. Toen Myriam vertelde dat als bijv. de ouders van Jonathan niet willen dat er bij hen thuis gefilmd wordt, dat een reden kan zijn waarom het niet door zou gaan. Ik krijg meteen een drang om een brief naar Jonathan te gaan schrijven om dat 'even te regelen'...
In mijn hoofd wil ik alles er aan doen om maar te kunnen zorgen dat het door kan gaan. En dat is niet wat ik wil. Ik wil me laten leiden, ik wil vertrouwen. Vertrouwen op God; dat Hij weet wat goed voor me is. Vertrouwen op God levert veel meer rust op dan toegeven aan de drang om zelf alles te regelen en te begrijpen, dat heb ik al zo vaak in mijn leven ervaren.
En toch blijft dat een strijd tussen je hart en je hoofd.

Ik las net een tekst uit Spreuken 3:5 'Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht'.

Zou het dan toch....?

Wie komt me even knijpen?? Ik werd net opgebeld door Myriam van de EO. Ze mogen waarschijnlijk een vervolg op het programma 'Het zal je maar gebeuren' gaan maken over Compassion. Ze hebben er ontzettend veel reacties op gehad, en ze willen volgende week weer langs komen. Voornamelijk om kennis te maken met mijn gezin en verder te praten. Er is nog niks zeker, en tegelijkertijd zei ze dat ze dat niet zomaar doen, zo'n 2e gesprek.
Vanavond ga ik eerst eens met Micha praten ;-)

Ik weet niet wat ik nu moet denken. Ik vond het een ontzettend mooi programma van Else Lotte, en zag dat wij dezelfde passie delen; Compassion!
Ik had er in berust, en schreef op mijn weblog: 'Het was vast mijn tijd nog niet'..... en zo voelde dat ook.
En ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen dat deze zomer 'mijn tijd' al zou komen wat betreft het bezoeken van ons sponsorkind Jonathan in de Dominicaanse Republiek. Ik dacht dat God een veel langer tijdsbestek in gedachten had, wat misschien wel tot in de eeuwigheid reikte....

En voorzichtig vormen zich in mijn hoofd nieuwe dromen... want... zou het dan toch...??

Ons toekomstige tuinhuisje (tuin, deel 1)

Om te beginnen het 'doorkijkje' naar onze tuin. Dit is wat wij zien als we vanuit huis naar de tuin kijken.

De schuur staat nl vlak achter het huis. Ik vind dat wel jammer, als wij hem hadden moeten zetten hadden we het wellicht achter in de tuin gedaan. Maar afbreken doen we hem ook niet. Het is nl een steens gemetselde schuur met spouw, van 9 meter lang, pannendak en ruime zolder. Bijna een 2e huis zeg maar ;-)
Maar elk jaar vind ik het weer zonde dat hij zo voor m'n zicht staat van m'n mooie tuin, ik moet dus echt achter de schuur gaan zitten, en dat doe ik ook vaak om van alles te genieten.

Maar, nu over het tuinhuisje. Dat staat helemaal achter in de tuin. Toen we het huis kochten was er op die plaats een mesthoop met bomen erom heen. 1 struik hebben we laten staan en dat is nu bijna een boom, zo hoog ;-) hij is groenblijvend en mooi van vorm.
Micha maakte een betonnen vloer, en in 1 dag heeft Micha toen samen met een vriend van ons de muren van het tuinhuisje gemetseld, ik vond het een hele prestatie. Na een paar weken ging het dak (een Frans kapje) erop.
En verder zijn we dus nog niet gekomen....

Sfeer heeft het al wel, en ik sta er wel eens dromend bij ;-)
Het huisje wordt gemetseld van ijsselsteentjes. Micha heeft er heel veel in de loop van de jaren verzameld. De berg die er nog voor ligt is bedoeld voor de binnenmuren.
Links naast het tuinhuisje staat een ('geleid') pruimenboompje die Micha eens meenam uit een groentetuin die hij op moest ruimen. Er komen veel heerlijke pruimen aan elk jaar en ook nu staat hij weer heel mooi in bloei.
Achter is het huisje al helemaal begroeid met klimop, niet zo handig, maar dat heb je als je er jaren niks aan doet...
En binnen, achterin, naast die balk heeft dus een winterkoninkje een nestje gebouwd ;-)
Voorin het tuinhuisje over de hele breedte komen tuindeuren.
Naast het tuinhuisje is een pleintje (waar ik binnenkort graag een trampoline wil) en waarvanuit je in de boomgaard kijkt die achter ons huis ligt. Wij hebben daar tegen het hek aan ook 3 perenbomen geplant 2 jaar geleden, die Micha meegenomen had toen hij een boomgaardje moest rooien met zulke bomen.

In de loop van de jaren heb ik al best wat verzameld voor in het tuinhuisje, 1 van die dingen is deze kroonluchter. En de stoel, die van mijn tante is geweest; ik zat daar vroeger altijd zo graag in in een schapenvachtje die ze er altijd in had liggen.
Ook hebben we al een piepklein houtkacheltje staan wat er in moet komen.
Het zal vast hartstikke leuk worden... maar ik moet nog even geduld hebben voor ik aan het inrichten kan beginnen...;-)

Aneti uit Tanzania

Bijzonder vond ik het; toen op de Zondag voor kinderen in armoede na de dienst een vrouw naar me toekwam die vertelde dat ze samen met haar vriendin een kindje ging sponsoren. Dat kan natuurlijk ook, dacht ik, het bedrag is dan minder groot omdat je het deelt, en je kunt om de beurt schrijven.
Waarom moest ik daar nu weer aan denken toen ik de foto van Aneti uit Tanzania zag??
Ik dacht aan mijn hartsvriendin E. die ik 1x in de maand zie(vooral vanwege de afstand, anders vast veel vaker) en die eens gezegd had dat ze ook graag een kind zou sponsoren. Ze heeft de laatste jaren erg veel meegemaakt, en daarom was het financieel niet haalbaar. Maar, ik dacht als we het samen doen, kan het misschien wel, ik zou de 14.50 euro dan uit 'mijn potje' kunnen betalen. En toen we elkaar donderdagavond weer zagen, legde ik het haar voor. Ze koos uit de kindjes die ik had meegebracht al wel voor Aneti, en op mijn vraag dat dat toch niet was omdat ik dat nu zo verteld had zei ze: 'nee...omdat die moeder ook alleen is'...
Dat maakte me stil. E. haar situatie maakt me ook altijd stil. We bevielen destijds allebei een paar uur na elkaar van onze jongenstweeling, bij ons ging er eentje heen, en zij mocht ze allebei houden. Ik weet nog dat ik dat heel moeilijk vond in 't begin. En nu, bijna 6 jaar verder... is haar situatie zo pijnlijk veranderd....

Ze moest er even over denken en zou me bellen. Toen ze me terugbelde zei ze dat het niet haalbaar was, nóg niet. En, dat ze liever alleen een kind zou sponsoren. En daar ben ik blij om; dat ze dat durfde te zeggen. Een teken dat onze vriendschap (h)echt is; dan kun je alles tegen elkaar zeggen, ook als je weet dat de ander dat misschien niet zo leuk vindt.

Ik vind het natuurlijk jammer. Maar ik ga Aneti niet alleen sponsoren. Ze ligt nog steeds op m'n hart, en het leek me zo leuk om samen een kind te sponsoren.
Maar wat niet kan, dat kan niet.
Wat wel kan, doe ik: bidden voor Aneti... enne...je weet maar nooit ;-)

Shanna's 4e jaardag...

Vandaag is het de 4e jaardag van Shanna*, een van de vlinderkindjes die ik via de vlindersite heb 'leren kennen'. Of beter eigenlijk; haar moeder. Een van de kindjes die een onuitwisbare indruk op me hebben achtergelaten, door de foto's en het schrijven van haar moeder. Ik herken mezelf vaak in wat zij schrijft.

Vandaag branden de kaarsjes hier in huis voor haar....

"Those we loved but lost
are no longer where they were
but are always where we are..."

Loempia's

In de eerste maanden na Loïs' geboorte hebben wij een stagiare in ons gezin gehad. Ze is geboren in Indonesië, en heeft mij loempia's leren maken. Sindsdien koop ik bijna nooit loempia's meer omdat we die niet meer zo lekker vinden ;-) maar mijn voorraad was weer op, en dus moest ik weer eens een zetje maken.
Ik plan dat altijd, want ik moet dan eerst naar de toko in de stad om tauge en loempiavellen te halen. En nu had ik ook van die fijne mie meegenomen om er eens door te doen. Saus hebben ze daar ook hele goeie, het duurde even voordat ik het hele schap doorzocht had op foute E nummers, maar toen bleven er 2 flessen over, en die koop ik nu altijd.

Dus.. gistermorgen half 10:


En het resultaat om half 5:

Natuurlijk had ik tussendoor nog een hoop dingen gedaan zoals de was en de kinderen van school halen, eten, en Loïsje liep nog rond...
Maar het is altijd een heel werk. Maar nu hebben we weer 42 verse loempia's in de vriezer liggen ;-) (waarvan de helft al voor de 'weggeef' is bestemd trouwens ;-)

Koninginnedagboom

Ik weet niet hoe hij echt heet. Ik weet alleen dat ik me kan herinneren dat hij vroeger altijd bloeide in de tijd rondom koninginnedag. Bij onze basisschool in de straat stonden wel 6 van die mooie bloeiende koninginnebomen aan weerskanten van de straat, prachtig vond ik ze altijd. Die straat werd bij koninginnedag ook altijd nog eens versierd met vlaggetjes, en ik vond het heerlijk om dan door die straat te fietsen als kind.

En nu hebben wij ook zo'n koninginnedagboom in onze tuin. Alleen staat ie op niet zo'n handige plek, vlak achter ons huis en naast de schuur. De takken gingen heel erg 'pieken' en als er veel wind stond waren we bang voor de dakpannen op de schuur. Omzagen was geen optie eigenlijk en Micha's broer, een hovenier, gaf aan dat je zo'n boom niet echt mooi kan snoeien. Eerst wou Micha hem knotten (met een kleine kans dat hij dood zou gaan) maar daarna kreeg hij het idee om er zo'n dakje van te maken. Dus heeft hij een paar (te dikke) takken weggeknipt, en de rest met bamboestokken geleid; plat. En hij bloeit weer prachtig!
En het is ook weer bijna koninginnedag ;-)
Deze keer 1 simpele foto, want volgens mij worden jullie helemaal raar van al die collages van mij ;-) maar het is zo'n handige manier om veel foto's te laten zien, met weinig opslagruimte op blogger. En leuk om te maken ;-)
En omdat ik veel reacties heb gekregen van lezers die nieuwsgierig zijn naar onze tuin, heb ik besloten om er elke week een post over te schrijven, net zolang totdat jullie alle hoekjes van onze tuin gezien hebben, figuurlijk dan ;-)
En ja, dat gaat toch weer via collages vrees ik ;-))

Ingebloeid...

Lieve lezers,

weten jullie hoe een ingebloeide bloem er uit ziet? Ik heb het ook nooit geweten totdat Sara mij dat vorige week vertelde. Als een bloem ingebloeid is, is hij helemaal open, op z'n mooist!!
Hoe ze daarbij komt? Nou, als hij klaar is met bloeien, is hij immers uitgebloeid, dus de fase daarvóór heet dan natuurlijk ingebloeid!! ;-)

Simpel zat, toch?

Kwetsbaar...

Ik weet het; ik stel me af en toe wel erg kwetsbaar op, en ook nu heb ik wel even getwijfeld of ik hier en hierover zou posten. Maar ik doe het toch. Het hoort bij me, is deel van mij, en ik schaam me daar niet voor.

Opeens kwam het weer zo dichtbij, werd het weer zo voelbaar. Iets zien, zijn naam horen het kan vanalles zijn, dat het gat van gemis in mijn hart weer zo voelbaar maakt.
En die momenten waren er weer een paar de afgelopen weken. In de eerste jaren van het verdriet om Jonathan* liep ik vooral hard voor dat gevoel weg.... en dan bleef het weken zitten....
Nu 'doe' ik er wat mee; letterlijk doen; dat helpt me. Toen Job en Sara naar school waren, en Loïs lag te slapen, ben ik met zijn fotoalbum op bed gaan liggen, en werd het ongelofelijke weer waar... eens had ik een tweeling...waarvan er een stierf...
Ik streelde zijn voetjes op de foto, en bedacht me dat ik die nooit vast heb gehad... tranen... gemis....

Ik kocht vergeet-mij-nietjes, blauw; 'zijn' kleur. Een staat er op tafel, en eentje plantte ik in de tuin. En samen met de kinderen bracht ik er eentje naar z'n grafje. Job haalde de dode blaadjes van tussen de steentjes. Sinds hij dat Micha een keer heeft zien doen, doet hij dat meestal als Micha er niet bij is als we Jonathan's grafje bezoeken.

In het fotoalbum vond ik nog een gedichtje wat ik maakte rond de 3e verjaardag van de jongens... en ik voelde wat ik las...

Eventjes
was er die mooie droom
Slechts even
was jij ons kind....

Nog steeds
gaan onze gedachten naar jou
Nog steeds
ben je de tweelingbroer van Job
Nog steeds
zijn er die momenten dat we jou zo missen
Want nog steeds
ben jij ons kind....

Een deel van ons samen...
Ons kind...
Zíjn kind!

Jonathan
veilig in Jezus' armen.

Ik werd er weer stil van, en voelde me dankbaar.
Hij is het, die ons draagt...

Nestjes

We hebben alweer een paar nestjes in onze tuin ontdekt. Eentje van een merel, waar al 3 jongen en nog 1 eitje in zitten. (grote foto in de collage)
En nog een nestje op een heel onverwacht plekje, ik geloofde het niet tot ik het zelf had gezien. Het zit onder het speelhuisje van de kinderen, schuin boven de zandbak, er is geen drukker plaatsje te vinden in heel de tuin!
Dat speelhuisje heeft Micha jaren geleden gemaakt van hardhouten balkjes die hij van onze zwager kreeg, het was veel werk, maar we hebben er al jaren plezier van en het blijft echt prachtig!
Maar goed, mijn vader, een liefhebber van vogels, en die al sinds ik me kan heugen voliéres heeft met o.a sijsjes, putters en groenlingen en ze ook kweekt, wist me te vertellen dat het een nestje van een winterkoninkje is. Winterkoninkjes bouwen vaak wel een paar nestjes zei hij, en in de een slapen ze, en in een andere leggen ze eitjes.

Het nestje wat in het tuinhuisje zit, wat ik nog niet gefotografeerd heb, is ook een van zo'n nestje van een winterkoninkje. Dat nestje zit er al jaren. Het tuinhuisje is gemetseld met een pannendak, maar nog niet af, en de voorkant waar tuindeuren moeten komen, is nog helemaal open. Een zeer beschutte plek dus.
Mijn vader kon natuurlijk niet laten om te kijken of het winterkoninkje 'thuis' was, maar in het nestje onder het speelhuisje zaten geen eitjes en geen vogeltje.
In het nestje in het tuinhuisje kunnen we niet kijken omdat dat tegen het dak aan is gebouwd.
Tja, als dat tuinhuisje ooit nog eens afkomt, en dat hoop ik toch wel binnen een jaar of 2 ;-) dan moet het winterkoninkje weer een ander nestje bouwen, maar daar heeft ie vast geen problemen mee, dat heb ik al gezien ;-)

Paasweekend

Zondagmiddag hadden we de paasdienst, waar de kinderen al weken voor geoefend hadden. Job deed niet mee met de mini musical die de kinderen opvoerden (hij wou geen kuikentje zijn ;-) maar zong wel mee met de 2 liedjes waar bij ze op het podium mochten staan, en hij zwaaide geconcentreerd met zijn vlag.
Sara moet er nog een beetje aan wennen, die bleef, een beetje beduusd, gewoon zitten toen alle kinderen op het podium kropen. Maar goed, ze heeft het in elk geval goed kunnen zien.

Het lied 'Pasen pasen pasen' van Elly en Rikkert zingt nog na in mijn hoofd...

Pasen, pasen pasen,
laten we naar buiten gaan
pasen, pasen, pasen
alles heeft een feestkleed aan
we vieren dat het lente is
met kuikentjes en hazen
de winter is voorbijgegaan,
't is pasen...

Pasen, pasen, pasen,
niemand kon de dood verslaan,
pasen, pasen, pasen,
toch heeft Jezus dat gedaan,
drie dagen in het graf gegaan,
om ieder te verbazen
en daarna is Hij op gestaan!!
't Is pasen!!

Nieuws over Blessy

Ik vind het ongelofelijk, en het ontroerd me.
Toen ik vanmiddag na de paasdienst Job en Sara bij de zondagschool op ging halen, sprak een medewerker me aan. Hij zei: 'We hebben ook nog een sponsorkindje gekozen hoor!'
Ik zei hem dat ik dat zo fijn vind dat hij me dat verteld, dat ik er steeds weer zo blij van wordt als mensen me aanspreken om dat te vertellen. Die zondagochtend zat er geen kindje tussen waarvan ze voelden dat ze het zouden gaan sponsoren, en die avond keken ze op de site vertelde hij, 2 kinderen spraken hen aan, en toen ze een jaartal in typten omdat het hen leuk leek dat het kind even oud zou zijn als hun jongste kind, kwam er 1 van die kinderen weer naar voren. Met ingehouden adem vroeg ik hem hoe het kind dat ze gekozen hebben heet.
"Blessy" zei hij.

Ik was/ben sprakeloos. Wat geweldig. Later sprak ik met zijn vrouw en vertelde haar waarom ik me zo sprakeloos voelde; ik bad al weken voor een sponsor voor Blessy toen ik die maandag na de zondag voor kinderen in armoede via de site zag dat ze gesponsord was, en dat ik een beetje hoopte dat het door iemand uit onze kerk was, zodat ik af en toe nog kon vragen hoe het met haar gaat.
Dat kan nu dus, en dat vind ik echt heel leuk!

Die lieve Blessy heeft echt al een plaatsje in hun harten; 'Haar foto staat op mijn nachtkastje'....

Naomi*...

Vandaag, is het vanavond 3 jaar geleden dat ons nichtje Naomi* na een zwangerschap van bijna 24 weken levenloos ter wereld kwam. Dit, om haar moeder die zeer ernstig HELLP syndroom verschijnselen had, te sparen. Ze was zo gewenst, zo geliefd, ze hadden het aangekeken tot het écht niet meer kon...
Ik wilde het niet geloven... maar dat prachtige minimensje leefde echt niet meer...
Die avond was ik op bezoek gegaan bij mijn schoonzusje en zwager in het ziekenhuis, en een half uurtje nadat we weg waren werd Naomi* geboren. We hebben rechtsomkeer gemaakt om haar meteen te kunnen zien. En wat ik bij Jonathan* niet aan kon, wist ik dat ik dat nu wel wilde; haar vast houden en aanraken.
Ik vond haar níet 'eng', nee, alleen maar mooi.

Ze is naast onze Jonathan* begraven. Neefje en nichtje naast elkaar. Ongelofelijk. Ik las, staand achter Jonathan's steentje bij het open grafje van Naomi* dit gedichtje voor:

'Het ligt niet in de lengte of zwaarte van tijd
Of iets je lief en dierbaar is...

Het ligt in de diepte van het verlangen
In de liefde waarmee je lief hebt...

In de liefde ligt het verdriet
Als je verliest...

En je huilt
Omdat in je tranen je liefde ligt...'

Toen ik de tape terughoorde, schrok ik ervan hoe veel verdriet er in mijn stem lag...

Toen Job, Sara en Loïs en ik gister weer eens naar Jonathan's grafje gingen, maakte ik een klein boeketje om bij Naomi* te leggen, van 3 rozen. Job en Sara renden de tuin in om elk 3 bloemen te zoeken, waar ik een lintje rond bond.


Het fotootje met haar handje op de vinger van haar mama hangt hier in huis.

Naomi*, we herdenken haar vandaag, dat prachtige meisje... dat gezond, maar veels te vroeg op deze wereld kwam...

Goede vrijdag

Met mijn gedachten bij vandaag, de dag dat we er bij stil staan dat Jezus aan het kruis stierf om de weg naar de Vader weer vrij te maken voor de mensen die in Hem geloven, hoorde ik gister dit (kinder)lied van een van onze cd's... tranen sprongen in mijn ogen (het offer wat Jezus bracht ontroert mij altijd weer) en ik heb het nummer op repeat gezet... en vandaag weer... ik zing het mee... het geeft weer wat ik voel...

Zing hoeveel je van God houdt,
om wat Hij heeft gedaan,
en dat Hij elke dag opnieuw
weer met je mee wil gaan.

Loof Hem met bazuinen
met fluit en tamboerijn
en zeg Hem met cimbalen
hoe blij we met Hem zijn.
Loof Hem met de citer,
met ieder instrument,
en zeg Hem elke keer opnieuw
hoe blij je met Hem bent!

Zing hoeveel je van God houdt,
om wat Hij heeft gedaan,
om al wat Hij geschapen heeft
de sterren zon en maan.

Loof Hem met bazuinen
met fluit en tamboerijn
en zeg Hem met cimbalen
hoe blij we met Hem zijn.
Loof Hem met de citer,
met ieder instrument,
en zeg Hem elke keer opnieuw
hoe blij je met Hem bent!

Met dit lied in gedachten speelde ik gisteravond samen met een panfluit leerlingetje die bij me was, 'Op die heuvel daarginds'... wat een prachtige tekst heeft dat lied ook.
En weer maar eens merkte ik hoeveel ik met mijn muziek maken kan en wil zeggen... het is echt een uitlaatklep voor me... waar ik te weinig tijd voor vrij maak eigenlijk...

Want de 'feestdagen' op zich vind ik eerlijk gezegd altijd heel verwarrend. Sowieso vind ik het een door de mensen ingesteld 'iets'. Jezus is bijv. helemaal niet in december geboren... maar goed, de 'gedachte erachter' is wel mooi, het herdenken, stil staan bij, en naar toeleven, ook. Ergens is Pasen eigenlijk tegelijk een soort lentefeest (of hebben we dat er van gemaakt?) met de eitjes, lammetjes en bloemen. En dat is wat ik verwarrend vind denk ik.
Desalniettemin vind ik al die dingen wel heel leuk, ook vooral om met de kinderen mee bezig te zijn.
En genieten is een mooi gegeven.

Maar bezinning ook.

Op mijn kalender staat vandaag dit:

"Geen situatie is zo chaotisch dat God vanuit die situatie niet iets kan creeeren wat weergaloos goed is.

Hij deed het bij de schepping
Hij deed het aan het kruis
Hij doet het vandaag."

Paaskransje

Vorige week zag ik bij het Lieveheersbeestje een lief paaskransje, geknutseld met de kinderen. Ze had het uit een knutselboek. Het zag er zo leuk uit, dat ik besloot om er ook eentje te maken, omdat ik het knutselboek natuurlijk niet had, heb ik kleurplaten van internet gehaald, en die uitgeprint en de kinderen laten verven.
En ja hoor, ook hier vonden ze de verf mengen zo leuk ;-) en werden het ook een beetje donkere bloemetjes ;-)
Mijn zwager die toekeek merkte op dat ik Loïs al wel jong laat verven, dat is ook zo, en haar blad met bloemen heb ik ook niet kunnen gebruiken omdat er geen bloemen meer zichtbaar waren om uit te knippen, maar dat geeft niks, ze vond het leuk om zo bezig te zijn, en dat is het belangrijkste voor mij ;-)
Ik had alleen geen knopen om in de hartjes van de bloemetjes te plakken... en dat maakt hem juist zo leuk vond ik... dus vanaf nu toch maar knopen sparen, je weet nooit waar je het voor kan gebruiken immers ;-)
Met alle bloemen van Job en Sara heb ik gisteravond het kransje afgemaakt, en we vinden hem erg leuk geworden!

No regrets

As you progress and become a wiser parent, you may at
times feel regret that you didn't "know better" when
your children were younger. You may even feel guilty
for "damaging" them. If so, let Mother Nature inspire
you to a more hopeful perspective.

Have you ever explored a wild forest and appreciated
the awesome way in which Life springs forth from the
chaos? Then you know Mother Nature never regrets. She
learns as she goes and always makes the best of things
as they are. She never looks back.

When a tree takes root in the shadows, Mother Nature
doesn't regret giving it a "sub-optimum" start in
life. She trusts it will bend toward the Light and
find a way to thrive. And in doing so, the tree
creates its own unique beauty.

She knows that no storm, flood, or fire can stop the
endless Flow of Life through her children.

*Scott Noelle*

New SpringWidget

Get this widget!

Sara's 4e verjaardag

Ik weet het nog zo goed. Op 1 april was ik uitgerekend. De nacht van 31 mei op 1 april braken mijn vliezen. Het zou mijn 1e bevalling worden daar de jongens met een keizersnee gehaald waren destijds, en ik voelde de adrenaline meteen al door mijn lijf schieten; nu ging het gebeuren!
Ik liep naar beneden en Micha ook, en daar keken we elkaar aan: wat nu? Toch maar weer terug naar bed, en verder geslapen tot de andere ochtend. Elk uur had ik een wee. Pff, schoot niet echt op. 1 april was een stralende dag en Micha bleef thuis. Ik deed binnen eerst iets, en mijn hoofd wachtte... en wachtte... en af en toe had ik een wee...
's Middags ben ik in de tuin plantjes gaan verplanten, en dat was deze bodembedekker die je in de collage ziet. Ik vind em prachtig! Hij hoort nu bij het verhaal van mijn bevalling van Sara, ik moet er altijd weer aan denken als ik hem zie bloeien. Ik had nu een paar weeen in een uur en dan ging ik even zitten om em weg te puffen. 's Avonds belden we, en als het vannacht niet doorzette, moesten we morgenochtend komen om in te leiden.
Die nacht heb ik op het andere bed gelegen, en bijna niet geslapen, want ik had nog steeds 4 weeen in een uur, die ik wel weg moest zuchten omdat ze toch best pijnlijk waren...
's Morgens naar het ziekenhuis... die hele dag en nacht weeen had 3 cm ontsluiting op geleverd... ik werd aan de weeen opwekkers gelegd, en 's middags om half 5 werd Sara na anderhalf uur persen geboren. De werd op mijn buik gelegd en plaste me meteen helemaal nat, toen was de opluchting compleet; ze plast, ze heeft nieren!!

Afgelopen donderdag werd mijn lieve meisje 4 jaar. Ze telde al weken af, en ze heeft genoten, het was prachtig weer! Haar prinsessencakejes trakteren op school, haar muts, de kaartjes, haar roze kwarktaart met kaarsjes en bloemetjes en haar pop die ze al zo lang wou hebben; ze vond het allemaal even prachtig!

Getagged

Maureen van Jikke's heeft mij een tijdje geleden al, getagged, hier zijn de regels:

* Beantwoord de vragen op je blog.
Vervang 1 vraag, door een eigen vraag en voeg nog eens een eigen vraag toe.

* Tag 8 andere personen.

Wat is op dit moment je obsessie?
Bloggen denk ik. Zowel om al die mooie blogs te bekijken, als het zelf bloggen, er zijn dagelijks wel een paar momenten dat ik denk: daar ga ik (nog eens) over bloggen. Net als vanmiddag toen ik in onze tuin onder het afdak zat, dat ga ik jullie nog eens laten zien via foto's, het is zo mooi!
Hier alvast een klein voorproefje...


Wat draag je nu?
Spijkerbroek en paarse longsleeve met een ingezet stukje broderie met een strikje.

Doe je vaak een dutje?
Zelden meer. Toen ik zwanger was of het eerste jaar er na wel veel vaker. Nu ga ik vaak aan de slag als Loïs slaapt.

Wie heb je het laatst een knuffel gegeven?
Het laatst? Micha toen hij vanmiddag uit z'n werk kwam, maar daarna ook nog Loïs na het eten omdat ze zo'n lekker vies mondje had van het pap eten ;-)

Wat zou je willen veranderen?
Dat 'men' vaak zo voor zichzelf leeft. Ik betrap mezelf daar ook op. Ik zou meer samen willen doen, met iedereen, meer van mezelf delen, meer van iedereen leren, meer delen van wat je hebt, in alle opzichten.
Wel in goede verhouding staande met samen zijn met het gezin.

Wat wordt het avondeten?
Mijn favoriete bietjesschotel met gehakt en tijm!

Wat heb je het laatst gekocht?
Vanmorgen schoenen voor Job.

Waar luister je nu naar?
Naar Sara en Loïs die samen spelen.

Welk weerstype is jouw favoriet en waarom?
Hmm, het enige waar ik niet van hou is regen eigenlijk. En als het bloedheet is. Maar we hadden het over favoriet, ik denk het voorjaar met een zonnetje, en de herfst met de mooie kleuren en heerlijke geuren.

Hoe laat sta je gewoonlijk op?
Om kwart over 7.

Wat is je doel?
Mijn hart zegt hier: om te worden zoals God mij bedoeld heeft. Daarnaast om er altijd te zijn voor mijn man en kinderen, ál mijn kinderen, ook Tibor, Noemi, Jonathan en Precious, ook al is dat dan niet lijfelijk.

Zeg iets tegen de persoon, die jou getagged heeft...
Lieve Maureen, ik vind je blog altijd prachtig om te lezen. Daarnaast heb ik bewondering voor je; voor de mooie dingen die je maakt en nog meer om wie je voor je kinderen bent.
En ik zou wel eens bij je binnen willen kijken, want van de paar foto's op je blog die een kijkje gaven in je huis, vermoed ik dat jij een heel mooi, kleurrijk huis hebt ;-)

Favoriete vakantieplek...
Belgische Ardennen vind ik prachtig, omdat ik nooit uitgekeken raak op bergen enzo, maar kamperen in de Benelux vind ik ook geweldig. Ik hou ook erg van strand en zee, dus ik woon hier ook heel goed ;-) Ik zou graag naar Israël reizen, en nog veel meer landen, maar voorlopig zit dat er niet in.


Welke films kan je keer op keer bekijken?
Daar moet ik te lang over nadenken, dus die weet ik niet. Ik kijk films meestal maar een keer. Maar de kinderfilms met de verhalen van Max Lucado, weten me altijd weer te ontroeren, vooral die van 'Niemand is zoals jij'.

Wat is je favoriete theesmaak?
'Gewone' biologische thee van Max Havelaar, Sterrenmunt, Venkel en allerlei kruidenthee.

Wat lees je op dit moment?
Ik heb net het boek 'Strijder' uitgelezen, van Francine Rivers, ik vind haar boeken heerlijk! Het gaat over het leven van Kaleb, en heeft me weer meer bewust gemaakt van de grootheid van God, en hoe dicht het volk Israël bij God leefde, zo bijzonder!
En ik ben bezig in 'Het bloedgroepdieet' van Peter Adamo en Catherine Witney, erg interessant!

Wat geeft je op dit moment het meest plezier, maar waar je ook schuldig over kan voelen?
Mijn pc gedrag ;-) het is duidelijk mijn hobby; mailen, hyves, site over de kids, en bloggen, maar denk dat ik wel zou schrikken als ik de minuten per dag tel....

Hoe ziet het landschap van je gedachten eruit?
's Morgens vroeg, in de zomer, in luchtige zomerkleren over het strand lopend, met blote voeten door het water, terug lopend naar de duinen met het zonnetje op m'n gezicht, genietend van de vogels, de frisheid van de morgen, dan met een kop thee in het duin zittend, uitkijkend over de zee...

Wat is de laatste quot, die indruk op je heeft gemaakt?
"Als wij niet de tijd nemen om te rusten,
neemt de tijd onze rust weg"....

Welke vaardigheid zou je willen hebben, wat jezelf betreft?
Ik zou wel willen kunnen naaien. Als ik op al die blogs rondkijk, zie ik zoveel moois, wat vaak niet moeilijk te maken is... maar ik heb al sinds ik tiener ben ruzie met die naaimachien....is me nog nooit gelukt...

Als je een wens van jezelf uit zou mogen laten komen, wat zou je dan wensen?
Een ontmoeting met Precious, ons sponsorkind, dat is echt een grote wens van mijn hart, omdat ik zo'n speciale liefde voor haar voel...


Op welk plekje zit je het liefst in je huis/tuin?
Dan het liefst in de tuin onder het afdak, in mijn heerlijke rotan bank, in de zomer als alles in bloei staat... geweldig!! Binnen is het beneden nog niet naar 'mijn stijl' omgebouwd, en dat vind ik wel eens jammer... maar dat kost nog even tijd...;-)
***

Ik tag 4 personen: Willy, van Gekakel, Mirjam, Mama Monique en Lydia van Purperpol.

Sara 4 jaar!

Op deze stralende lente dag wordt ons lente meisje Sara 4 jaar! Ik heb het nu héél druk met taarten en al wat dies meer zij, dus later wellicht een fotocollage van deze dag ;-)
Voor nu wil ik nog even zeggen dat ik de kidzsite, die ik bijhoudt over onze kinderen, op de verjaardagen altijd 'open' zet, dus zonder wachtwoord, dus wie een kijkje wil nemen: www.dejobsekids.kidzsite.nl
Morgen gaat het 'slot' er weer op ;-)
Wie dan nog mee wil blijven lezen/kijken, kan me dan mailen voor het wachtwoord.

Nog 1 nachtje slapen...

... en dan is mijn oudste meisje jarig. Ze wordt 4. En dat betekend; dat ze vanaf morgen 'gewoon' naar school gaat. Net als de meeste andere kinderen. Dat weet ik wel. Maar toch...voelt het voor mij altijd wat weemoedig, zo'n 4e verjaardag, ik weet dat ik dat bij Job ook had, nog erger, want dat was mijn 1e die naar school ging. Ik weet nu hoe het gaat, ben al aan het schoolritme gewend, dat is het niet.
Maar het voelt een beetje als loslaten... ze zal zoveel minder thuis zijn, ze is vaak onopvallend aanwezig, vaak behulpzaam en speelt veel met haar zusje.
Dat zal wel wennen zijn, en deze momentjes zullen dan ook minder vaak voorkomen:


Maar morgen is het vooral feest! We zijn al druk aan het knutselen voor de traktatie, en uit school komen familie en vrienden taart eten, ze speculeert nu al over de cadeautjes, en al een paar keer heeft ze vandaag gezegd:'Nog 1 nachtje slapen maar he mama'...
'Ja lieverd, nog een nachtje slapen, en dan ben je 4 en mag je net zoveel naar school als Job'.
Ik weet dat ze dat wil zeggen. Ze heeft er zo'n zin in, en ik? O, dat komt vast wel goed, ik heb wat tijd nodig om daar aan te wennen, maar net als mijn vader vroeger zei: 'Als je ziet dat je kinderen het naar de zin hebben, heb jij dat ook'.
En zo is het.