The cave people

LONG AGO, or maybe not so long ago, there was a tribe in a dark, cold cavern. The cave dwellers would huddle together and cry against the chill. Loud and long they wailed. It was all they did.
It was all they knew to do. The sounds in the cave were mournful, but the people didn’t know it, for had never known life.
But then, one day, they heard a different voice. “I have heard your cries,” it announced. “I have felt your chill and seen your darkness. I have come to help.”
The cave people grew quiet. They had never heard this voice. Hope sounded strange to their ears. “How can we know you have come to help?”
“Trust me,” he answered. “I have what you need.”
The cave people peered through the darkness at the figure of the stranger. He was stacking something, then stooping and stacking more.
“What are you doing?” one cried, nervous.
The stranger didn’t answer.
“What are you making?” one shouted even louder.
Still no response.
“Tell us!” demanded a third.
The visitor stood and spoke in the direction of the voices. “I have what you need.” With that he turned to the pile at his feet and lit it. Wood ignited, flames erupted, and light filled the cavern.
The cave people turned away in fear. “Put it out!” they cried. “It hurts to see it.”
“Light always hurts before it helps,” he answered. “Step closer. The pain will soon pass.”
“Not I,” declared a voice.
“Nor I,” agreed a second.
“Only a fool would risk exposing his eyes to such light.”
The stranger stood next to the fire. “Would you prefer the darkness? Would you prefer the cold?
Don’t consult your fears. Take a step of faith.”
For a long time no one spoke. The people hovered in groups covering their eyes. The fire builder stood next to the fire. “It’s warm here,” he invited.
“He’s right,” one from behind him announced. “It’s warmer.” The stranger turned and saw a figure slowly stepping toward the fire. “I can open my eyes now,” she proclaimed. “I can see.”
“Come closer,” invited the fire builder.
She did. She stepped into the ring of light. “It’s so warm!” She extended her hands and sighed as her chill began to pass.
“Come, everyone! Feel the warmth,” she invited.
“Silence, woman!” cried one of the cave dwellers. “Dare you lead us into your folly? Leave us and take your light with you.”
She turned to the stranger. “Why won’t they come?”
“They choose the chill, for though it’s cold, it’s what they know. They’d rather be cold than change.”
“And live in the dark?”
“And live in the dark.”
The now-warm woman stood silent. Looking first at the dark, then at the man.
“Will you leave the fire?” he asked.
She paused, then answered, “I cannot. I cannot bear the cold.” Then she spoke again. “But nor can I bear the thought of my people in darkness.”
“You don’t have to,” he responded, reaching into the fire and removing a stick. “Carry this to your people. Tell them the light is here, and the light is warm. Tell them the light is for all who desire it.”
And so she took the small flame and stepped into the shadows.

Bron

Paardrijles

Sinds een paar weken zit Sara op paardrijles. Eigenlijk kijk ik sinds een half jaar al een beetje rond in de buurt of er ergens (betaalbare) paard rijles werd gegeven. De enige optie was een manege hier zo'n 10 (auto) minuten vandaan, maar behalve dat het vrij duur was, zag ik er ook tegen op om elke keer de auto te moeten pakken om Sara weg te brengen en vooral het feit dat Job en Loïs dan weer verplicht mee moeten.
Tot ik dus onlangs op marktplaats, terwijl ik bij de rubriek 'Dieren en toebehoren' zat te kijken herinner je m'n konijnen-manie nog? en daar een advertentie zag staan voor paardrijles in ons durpje (KLIK!). Ongelofelijk ;-)
Ik heb meteen gemaild voor meer informatie, en kreeg snel reactie met een aantrekkelijk prijzen-aanbod. Op een zaterdag ben ik samen met Sara gaan kennis maken met de 'juf' en pony Beauty. Het klikte leuk, en we schreven Sara meteen maar in voor de 'aanbieding voor beginners, 13 lessen voor een aantrekkelijke prijs'. Daarna kijken we hoe het gaat en bevalt, en hebben we de optie voor een 10-ritten kaart of per keer betalen. Maar zover is het nog niet, tot begin september mag Sara wekelijk een half uurtje op Beauty komen rijden, en krijgt ze priveles van 'juf D.'


Sara is erg enthousiast en ziet er elke week naar uit. Elke keer neemt ze trouw een wortel mee voor Beauty ;-) Een kwartier voor aanvang van de les mag ze al komen, en mag ze eerst helpen met het borstelen en opzadelen van Beauty, voor zover ze erbij kan ;-) en ook na de les mag ze nog even 'helpen'. En dat 'helpen' vindt ze nog spannender (enger) dan het rijden, want zo'n pony is best groot als je er als 6-jarig meisje naast staat ;-)


En gelukkig, hebben we in juf D. een hele lieve, begripvolle en geduldige juf gevonden, die het helemaal niet erg vindt om na de les van Sara, Beauty nog een paar extra rondjes door de bak te laten lopen, met Loïs op de paardenrug.
Loïs zit dan werkelijk helemaal in haar element, kletst hon-derd-uit tegen juf D. over werkelijk vanalles en nog wat.
A.s week mag Barry mee, om kennis te maken met Beauty.
Die twee zullen elkaar ongetwijfeld mogen ;-)

Spoorloos vertelt verhaal van Compassion-ambassadeur

Op 27 juni 2011 is in het KRO-programma Spoorloos een interview te zien met Gendro Schijff. Hij was acht weken oud toen hij geadopteerd werd en vanuit Indonesië naar Nederland verhuisde. In 2008 bracht Spoorloos hem voor het eerst weer in contact met zijn biologische ouders. Dit jaar reisde Gendro als ambassadeur van Compassion opnieuw naar Indonesië. In het interview met Spoorloos vertelt hij over zijn reis, het bezoek aan zijn ouders en zijn sponsorkind Tissa, die hij op Java via Compassion ondersteunt. De uitzending wordt op maandag 27 juni vanaf 20.30 uur uitgezonden op Nederland 1.

Het verhaal van Gendro heeft via Spoorloos regelmatig aandacht gekregen. Hij werd geboren in het Javaanse dorpje Gombong, maar was ongewenst en werd ter adoptie afgestaan. In 2008 reisde Gendro met Spoorloos naar Indonesië, waar hij zijn biologische ouders na ruim dertig jaar voor het eerst weer ontmoette.

Arm dorp
Gendro reisde in maart dit jaar naar Indonesië, om met eigen ogen te zien wat het werk van Compassion voor tienduizenden Indonesische kinderen betekent. Doordat hij zijn biologische ouders opnieuw ontmoette, kwam de betekenis van de hulp via Compassion extra dichtbij. Gendro: “Het dorp waar ik vandaan kom is heel arm. En toch is er geen Compassion-project. Het huisje waar mijn moeder woont is een huisje van golfplaten, heeft geen betonnen vloer, maar verharde grond. Als ik daar had gewoond, had ik zelf moeten zorgen voor onderwijs en zelf moeten zorgen voor mijn gezondheid. Mijn leven had er dan heel anders uitgezien.”

Vader-zoon moment
Een ander hoogtepunt was het moment waarop Gendro zijn Javaanse ouders weer ontmoette. Gendro: "De grote verrassing in deze ontmoeting, was mijn vader. Ik had verwacht dat ik een heel zieke, rustige man zou ontmoeten, in wie de levenslust minder was geworden. Wij kwamen daar binnen en mijn vader zat rechtop in de kamer, als een trotse man. We keken elkaar aan en hadden een echt vader-zoon moment."

"Ik ben opnieuw geraakt door dit land", zegt Gendro. "Wat is het mooi om weer terug te komen en te zien waar je vandaan komt. Ik besef me nu meer wat mijn achtergrond had kunnen zijn en nu wil ik inzetten voor de armen – juist voor de armen in dit land." Gendro vertelt hoe hij heeft gezien dat Compassion kinderen het vermogen teruggeeft om te dromen: "In een arme omgeving is dat niet vanzelfsprekend. Sommige kinderen willen niet eens dromen dromen, omdat ze weten dat ze niet uit kunnen komen. Compassion geeft hen de mogelijkheid hun dromen waar te maken. Daar word ik heel enthousiast van. Waar dromen zijn, is hoop."


Bron

Bedankt Menrike!

Menrike schreef afgelopen vrijdag een berichtje op haar weblog dat ze 2 toegangskaarten had voor de Harvest fair, maar omdat ze het niet zag zitten om in het weekend zoveel heen en weer te gaan rijden, wilde ze er graag iemand anders blij mee maken.
Nu had ik hier en daar al van die reclame borden zien staan, met reclame voor die fair erop, en mijn vriendin zei: 'Dat lijkt me best leuk om eens heen te gaan'. Op de site was te lezen dat de toegangsprijs 11 euro p.p was, en dat was ons te gortig.
Toen ik Menrike's berichtje las, moest ik er weer aan denken, en ik liet een berichtje bij haar achter dat als er zich niemand zou melden, ze de kaartjes altijd nog naar mij op mocht sturen, dan zouden we wel kijken of dat een bezoekje aan de fair ergens tussen onze weekend-plannen in te passen was, als het weer het toeliet.
Maar Menrike had snel beslist en actie ondernomen, en ze die middag nog op de post gedaan, en zaterdagmorgen vielen de toegangskaartjes in de bus.


Mijn vriendin vond het erg leuk, en terwijl Lief met vriend R. met de kids thuis bleef, gingen vriendin A., baby N. en ik naar de fair.
Het was erg mooi en het weer viel mee, af en toe regende het wat, maar ik had me er op gekleed en we hadden paraplu's meegenomen.


Er was vanalles, van lekkere (schapen)kaas, ambachtelijk gebakken broden, tot sieraden, heerlijk ruikende zalfjes en scrubjes, kleding, tuinkachels en robuust tuinmeubilair. Erg leuk om overal te kijken, en proeven en te proberen.
De ganzendrijver en de paardenshow was ook mooi om te zien.


Het was een leuke middag, ook namens m'n vriendin, heel erg bedankt, Menrike!

'De aarde lacht in bloemen'

Bloemen bloeien
in juichende kleuren


Hun kopjes geopend,
reikend naar de hemel


Tot eer van hun Schepper
ons tot een voorbeeld


Om kleurrijk te zijn
Om geopend,
naar Boven-gericht te zijn
Om tot Gods eer te (willen) leven.


Een van de beste zaai-acties toen we met het kindermoestuintje begonnen is het zaaien van een zakje zomerbloemen-mengsel. Ik had het al eens vaker geprobeerd, maar toen was het helaas mislukt, en heb ik geen zomerbloem gezien. In tegenstelling tot dit jaar. Op een stukje grond van 40x40 cm hadden Job en opa alle zaadje gezaaid, en zorgvuldig met een dun laagje aarde bedekt, met de bedoeling om de plantjes uit te dunnen en te verplanten zodra ze wat stevig zouden zijn. Dat is er niet van gekomen, en dat kleine stukje grond is nu veranderd in een uitbundig bloeiend zomerbloemen-mini-paradijsje.
Ik vind het heerlijk, geweldig, ik hou van uitbundig bloeiende bloemen!! ;-)
Ze herinneren me er aan wat ons doel op deze aarde is;
leven, BLOEIEN tot Gods eer!

Onlangs had ik een paar lieve witte stenen vaasjes gescoord bij de Wibra voor een paar euro, en die zijn erg geschikt voor een paar zomerbloemen. Ons huis wordt dus al weken opgefleurd door de bloemetjes!
Een aanrader voor iedereen die een moestuintje heeft en van bloemen houdt, reserveer een klein vakje, zaai een zakje zomerbloemen-mengsel en GENIET!!
(En natuurlijk sparen we de zaadjes uit wat bloemenkopjes, zodat we voor volgend jaar zelf een zomerbloemenmengsel kunnen maken ;-)

De schooltuin

Afgelopen donderdagmiddag was een stralende middag, we zetten de tafels buiten, en in groepjes knutselden de kinderen een geurzakje, afgewisseld met onkruid uitdoen in hun eigen tuintje, en als laatste de viool-zaadjes verzamelen in een koffiefilterzakje met je naam op.
En de jongens (zelfs van groep 8! ;-) knipten kamillebloem-kopjes en ritsten de lavendelknopjes met net zoveel motivatie als de meisjes! Grappig, dat had ik dus niet verwacht ;-)

Ik zal af en toe blijven posten over de schooltuin, in het bijzonder voor Jolanda, in reactie op m'n vorige post ;-)
Onlangs hadden we ook een leskist op school over tuinieren, met allerlei leuke materialen en boeken met ideetjes erin!
De leskist kwam bij MEC De Bevelanden vandaan (wellicht wat lastig voor jou, Jolanda, volgens mij woon jij in het hoge noorden ;-)
Op de site van MEC staat over de leskisten het volgende:
"MEC De Bevelanden leent veel materialen uit. Zo zijn er bijvoorbeeld leskisten over onderwerpen zoals vlinders, het strand, natuur op de boerderij, paddestoelen, bomen, dierenwelzijn, natuurlijk afval en veel meer. In deze leskisten zitten allerlei materialen en opdrachten waarmee kinderen, maar ook volwassenen, hun directe omgeving leren (ver)kennen. Ook zijn er spelen, lespakketten en losse veldwerkmaterialen te leen. Aan de uitleen zijn voor scholen geen kosten verbonden, wel is het zaak de materialen tijdig aan te vragen om teleurstelling te voorkomen."

Ik zag dat je er ook terecht kunt voor kinderfeestjes, en dan een tassenwandeling doen, maar ook het Kabouterpad of het Schapenpad (vooral voor kleuters) lijkt me erg leuk om (mee) te beleven!
Hun site is in elk geval echt een aanrader om eens rond te snuffelen!!

Hulp-juf

Morgenmiddag ben ik weer hulp-juf bij de kids op school, ik mag dan groepjes kinderen begeleiden bij het werken in hun eigen m2 schooltuintje. Morgen staat er o.a onkruid wieden, viool-zaadjes verzamelen van de uitgebloeide viooltjes, en geurzakjes maken van lavendel en kamille op het programma. Vanmorgen ben ik, samen met m'n schoonzus die ook helpt morgen, kamille wezen plukken, dat staat momenteel overal in bloei als je even buiten het dorp komt. Lavendel nog niet, maar dat had schoonzus nog van vorig jaar. Schoonzus had nog een grote witte katoenen lap liggen, daar kunnen de kinderen een stukje van knippen, en daar dan lavendel en/of kamille in doen en dan om de uiteindjes een lief strikje knopen.
Het idee komt uit het boek 'Tuinieren met kinderen, 40 ideeën voor groene vingertjes', een erg leuk boek dat ik sinds een jaar heb. Ik zag dat in dat boek gewoon (gaas) verband wordt gebruikt als zakje, dat kan natuurlijk ook.

Ik vind het erg leuk dat de school dit schooltuin-project doet, ook al hebben natuurlijk niet alle kinderen (even) groene vingers. Het is het eerste jaar dat we het doen. Aan het begin van het voorjaar hebben Lief en z'n broer voor de school (op/in het grasveld) 8 bakken gemaakt van ongeveer 1 m2. Met een klein team van 5 vrijwilligers hebben we toen nagedacht wat en hoe we het wilden gaan doen met de invulling ervan. Het plan was om school-breed in de tuintjes te gaan werken (dat kan, want er zitten maar 37 kids op de hele school geloof ik) in groepjes van 4 á 5 kinderen, uit verschillende groepen. Elke donderdag middag wordt er een uur in de tuintjes gewerkt. Met wisselend succes, overigens. Verspeende plantjes droogden uit omdat ze niet genoeg water kregen en een eierdoos toch niet een geschikt bakje bleek, sla ging in het zaad in de vakantie en een koolplant bleek toch wel erg groot in een m2 tuintje. Maar, ook daar leren wij en de kinderen van. Sla moet je dus op tijd oogsten en opeten, maar als dat niet gelukt is, kan je van de in-het-zaad-geschoten sla, zaadjes bewaren, laten drogen, en daar volgend jaar weer sla-plantjes mee kweken.

Ons schooltje heeft een aantal zware jaren achter de rug. Ons durpje telt 4 scholen, die eigenlijk allemaal ongeveer altijd even groot (of klein) waren; ongeveer 50 kids per school. De laatste jaren is dat aan het verschuiven, en telt de RK-school veel meer leerlingen. Twee jaar terug kreeg ons schooltje het stempel 'zeer zwakke school' op gedrukt. Daar was natuurlijk heel wat aan vooraf gegaan, en het was een heftige tijd met o.a (te veel) wisseling van leerkrachten. De afgelopen 2 jaar zijn er grote stappen genomen in een heel verbeter-traject. De school werd opgeknapt binnen en buiten, lesmethoden vernieuwd en aangepast, de leerkrachten zijn vertrouwde gezichten geworden en ook op sociaal terrein is het erg verbeterd. Sinds 2 maanden staat de school weer 'op groen', en om dat mee te vieren hebben Job, Sara en ik toen nog muffins gebakken die ze uit hebben gedeeld op school.
Ondanks dat het zeker wel moeite heeft gekost om er vertrouwen in te hebben dat het goed zou komen en of de beslissingen die 'men' nam wel de goede waren, ben ik zo blij en dankbaar met en voor ons (christelijke) schooltje!

Tot 10 tellen

Ik heb een hand vol klachten, zegt ze, zal ik ze eens allemaal opnoemen?
Ik schuif wat onrustig op m'n stoel. Ach heden, daar heb je weer zo'n klaagverhaal! Ik heb er al wat in mijn leven moeten aanhoren....
Ik zou een hele 'bijbel' vol met klaagliederen kunnen schrijven, neem dat maar van mij aan. Maar ja, wat doe je als het je werk is?
Wat doe je, als je in Jezus naam geroepen bent om klaagliederen aan te horen?
Als niemand, helemaal niemand meer naar je luisteren wil, dan pas ben je écht eenzaam... Nou vooruit, zeg ik, al mijn moed bij elkaar rapend, laat maar eens horen...
En dan begint ze haar litanie:
Eerste vinger: mijn werkeloze man
Tweede vinger: mijn darmklachten
Derde vinger: mijn oogziekte
Vierde vinger: mijn rumoerige buren
Vijfde vinger: mijn jaloerse familie
Ziet u wel, een hele hand vol!

Het klinkt bijna triomfantelijk en als ik goed naar haar gezicht kijk, dan lijkt het wel alsof ze zeggen wil: Ziezo, daar heb je niet van terug, hé!
Ik knik. Dat is niet mis, zeg ik. Dat is inderdaad een hele hand vol. En die andere hand dan, als ik vragen mag?
Oh, dat zijn de zegeningen, zegt ze - en nu is het alsof haar gezicht begint te stralen.

Wilt u die ook horen?
Nou, als het niet teveel gevraagd is, wel graag ja, zeg ik,
nog stomverbaasd over deze onverwachte wending.
Nou, daar gaan we dan:
Eerste vinger: dat we nog elke dag genoeg te eten hebben
Tweede vinger: dat we zo'n mooi huis hebben
Derde vinger: dat ik niet nog meer ziektes heb
Vierde vinger: dat er altijd mensen zijn die mij helpen
Vijfde vinger: dat ik aan de andere kant rustige buren heb
Nou, dat is ook precies een hand vol, ziet u wel?

Ik kan dat niet ontkennen.
In stilte kijk ik naar haar beide, naar mij toegestoken handen. Het zijn twee handen die al heel wat verdriet hebben gedragen... Twee handen, die al heel wat tranen hebben weggeveegd... Twee handen die zich vaak tot een vuist hebben gebald.... Twee handen die weten wat 'leven' is....

En weet u wat ik nou zo mooi vind?
Nou? vraag ik.
Wat er gebeurt als je gaat bidden.
Als je gaat bidden?
Ja, als je gaat bidden dan gebeurt er iets met je handen. Kijk, dan gaat mijn rechterhand, die van de zegeningen, naar de linkerhand, ziet u wel? En dan vouw ik de vingers van mijn linkerhand, en dan komen dus eigenlijk al die zegeningen tussen de beroerde dingen te zitten.
Dan houd ik dus eigenlijk die vervelende tégen met mijn zegeningen, als u begrijpt wat ik bedoel.
En zo bid ik dan.
Dan zeg ik eerst tegen God waar ik over inzit en wat me pijn doet.
Maar daarna tel ik de zegeningen, begrijpt u wel, die vijf van mijn rechterhand. En dan zeg ik tegen God: Dank U wel, Here God, dat ik die andere hand ook nog heb! Die houdt de zaak mooi in evenwicht, vindt u niet?
En zo bid ik dan, begrijpt u wel?
Ik vouw de zegeningen gewoon tussen de beroerde dingen. En dan is het net alsof ze niet zo beroerd meer zijn!

Ik knik opnieuw.
Ik vouw mijn handen.
En in gedachten tel ik...tot tien.

Tel je zegeningen één voor één
Tel ze alle en vergeet er geen
Tel ze alle, noem ze één voor één
En je ziet Gods liefde dan door alles heen!

* Gelezen in ons kerkblaadje, mei 2011

Arm Liselotje...

Toen Job afgelopen vrijdagmorgen zijn konijn eten wilde gaan geven, kwam hij opgewonden weer naar binnen lopen; 'Mam, alle konijntjes liggen nu bij elkaar in de kippenren, Snuffel en Hosanna hebben een gangetje gegraven!'
Even hoopte ik op een 'koppel-wonder' (aangezien Snuffel al eerder ruzie had gemaakt met Liselotje) maar die hoop vervloog meteen toen ik bij de kippenren aan kwam, en een hijgende Snuffel in de ren zag liggen, Liselotje was nergens te zien en Hosanna rende meteen terug door het gangetje naar hun eigen verblijf toen ze me zag. Het hijgen van Snuf verwees naar een vechtpartij en de moed zonk me in de schoenen bij de gedachte aan Liselotje...
Snel deed ik Snuffel terug in haar eigen verblijf, bij Hosanna, dichtte de gang met stenen en gingen we op zoek naar Liselotje. Het arme beestje zat doodsbang in een eigen gegraven klein holletje ergens achter de boom waar het voor mensen lastig is om te komen, het is daar zo krap. Daar heeft ze de hele dag gezeten, en we kregen haar er met geen mogelijkheid uit. De hele dag brachten we haar blaadjes en eten, dat we bij haar holletje legden, en wat ze van tijd tot tijd op at. De volgende morgen durfde ze zich te laten zien, en bij het zien van haar geschonden kopje sprongen de tranen in m'n ogen. Haar linkerooglid was dik en gezwollen en ook haar oor, waar een stuk haar van af was gescheurd.
Ik voelde me zo vreselijk schuldig. Ik moest eraan denken hoe blij ik was met m'n 'dierenparadijsje' zoals pas iemand het noemde, en hoe ik me nu voelde; zo schuldig...wat had ik Liselotje aangedaan door haar twee vriendinnetjes te willen geven? Ik dacht aan het paradijs, waar alle diertjes vreedzaam samen leefden voor de zondeval. Ik besefte dat ik me er verantwoordelijk voor voel dat dat nu niet meer zo is. Het deed me zo'n pijn om te zien hoe die lieve mooie diertjes elkaar zo'n pijn kunnen doen.
Kijkend naar Liselotjes' gehavende snoetje, moest ik er aan denken dat God wellicht ook vaak zo naar ons kijkt, als we elkaar als mensen pijn doen. En dat God, met verdriet in Z'n hart toe kijkt en denkt; 'Zo hoeft het toch helemaal niet... het kan ook zo anders...'

Vanmiddag zijn we met Liselotje naar de dierenarts geweest. Die knipte het losse velletje van haar oortje af, keek in haar oog en concludeerde dat het oogje een beetje ontstoken is, en schreef haar een schreeuwend duur oogzalfje voor, en zei optimistisch dat het allemaal goed kan komen met Liselotje.
Ook heb ik maatregelen genomen om te voorkomen dat het nog eens gebeurd. Liselotje woont nu in het afgeschermde gedeelte waar eerst Hosanna en Snuffel woonden, en Snuffel en Hosanna leven nu bij de kippen in de kippenren, waar zij hun eigen hokje hebben. Dat laatste gaat erg goed. Snuffel en Hosanna hebben elkaar om mee te spelen, en rennen dus niet achter de kippen aan, zoals Liselotje wel vaak deed. De kippen durven gewoon te scharrelen, zelfs Hans de haan. En vanmiddag zag ik Hosanna en een kipje samen van een boterham eten, zo lief! Alleen Liselotje vindt het minder fijn. Behalve dat ze nu wat minder ruimte heeft (nog wel steeds voldoende) is ze nu echt helemaal alleen in haar gedeelte. Toch vind ik dit de beste oplossing. Ik kan Liselotje nu elke avond vangen en in haar hokje doen, en dat afsluiten. Zo kan ik rustig slapen, met het idee dat ze veilig zit ;-)
Het gedeelte waar Liselotje zit, staat op balken en op de bodem ligt (al jaren) gaas, maar toch had Snuffel dus kans gezien om ergens onder zo'n balk door te graven. We zullen beter alert moeten blijven op de graafacties van de konijnen.

Vandaag zijn we erachter gekomen dat Liselotje minstens al 6 jaar moet zijn, én al eens een nestje heeft gehad met 9 konijntjes! Voorlopig ziet het er naar uit dat ze toch haar verdere leven alleen zal blijven, na al die vechtpartijen ben ik er een beetje huiverig van geworden om nog een konijntje als gezelschap erbij te durven nemen eerlijk gezegd. Ik weet dat het ook goed kan gaan, maar dat vertrouwen heb ik nog niet zo...

It's a girl...!!

Gister was het dan zover, nadat ik Joris -het konijn- gevangen had, reed ik samen met Loïs met hem naar de dierenarts. Hij zou daar de volgende dag gecastreerd worden, en toen ik naar het gespannen diertje keek, werd ik zelf ook zenuwachtig.
Eenmaal binnen wist de dierenarts meteen wie ik was; 'Ah, u komt voor de castratie van het konijn'. Ja, inderdaad, knikte ik, terwijl ik Joris in z'n vervoersbox op de behandeltafel zette. De dierenarts haalde Joris uit z'n box en hield em tegen zich aan. Nog even voor de zekerheid het geslacht nakijken, hadden we afgesproken, eigenlijk als formaliteit. De dierenarts hield em op de kop, tussen z'n benen, trok pootjes en staartje opzij, en jawel, ik zag er 'iets' uittjoepen. 'Zie je, een mannetje', zei ik. 'Nee', zei de dierenarts, 'het is duidelijk een vrouwtje!!'
'Wat??', reageerde ik ontzet. Hij zette Joris terug op de behandeltafel en keek me aan. 'Daar valt niets aan te castreren', zei hij met een knipoog. Ik kon het nog steeds niet geloven, en vroeg of hij nog een keer wou kijken. De arme Joris, die inmiddels weer snel in z'n box was gekropen waar ie thuis niet in wilde, werd nog eens op de kop gehouden, maar met hetzelfde resultaat.
Joris is een meisje...


Verbluft reed ik naar school, om de kinderen op te gaan halen van schoolreis, waar Loïs Sara opgewonden verwelkomde met 'Joris is een meisje Sara, dat heeft de dierenarts gezegd!' Sara keek naar mij, en ik knikte.
Eenmaal thuis deed Sara Joris snel terug in z'n ren, en werd er meteen een nieuwe naam voor haar bedacht: Liselotje.
Het arme beest, 2 maanden geleden kwam ie hier als Flappie, volgens vriendin een jochie, heet ie 2 weken Joris, komen we erachter dat het een meisje is en wordt je Liselotje genoemd.

Het vervelendste is nu dat mijn plannetje niet meer klopt... onlangs hebben we immers Snuffeltje en Hosanna, 2 meisjes-konijnen, erbij gehaald, als gezelschap voor ons a.s gecastreerde rammetje Joris...
Omdat Snuffeltje en Hosanna al jaren samen zijn, is de kans dat ze Liselotje als derde vrouw in de groep accepteren heel klein. (Ik herinner me de vechtpartij die Snuffel met Liselotje had nog goed...) We hebben inmiddels wel gemerkt dat Hosanna een veel rustiger karakter heeft dan Snuffeltje, maar om die 2 vrouwtjes nu uit elkaar te halen lijkt me ook niet zinvol.
Het feit dat Liselotje nu elke dag 2 vriendinnetjes samen ziet spelen, graven, samen eten en tegen elkaar aan luieren, en zij nog steeds geen soortgenootje heeft om mee te spelen maakt me echt een beetje verdrietig. Ik vind het zo sneu voor haar.
De beste optie zou zijn om Liselotje een ex-ram als vriendje te geven. Als Liselotje en hij gekoppeld zouden zijn, zouden ze met z'n vieren een kwartet kunnen gaan vormen, en dan hopen dat de ex-ram (= een gecastreerd mannetje) flink 'de broek' aan heeft zodat ie Snuffeltje onder de 'duim' kan houden ;-)
Een andere optie zou zijn om Liselotje aan een ander vrouwtje te koppelen, maar een kwartet vormen is dan vrijwel onmogelijk, omdat het dan allemaal vrouwtjes zijn.
Dan is er nog een optie om het zo te laten, zoals het nu is.

Dussss, wat zou het worden, wat denken jullie??

a: Die konijnen-manie van Zeeuwse Mama dreigt uit de hand te lopen... niet zeuren, laatste optie, gewoon zo laten als het nu is. Drie meiden-konijnen, hartstikke leuk. En die Zeeuwse Mama gaat dat de komende weken vanzelf ook inzien.

b: Zeeuwse Mama zoekt gewoon nog een vrouwtje erbij, dan zijn er verder geen kosten, en heeft Liselotje toch een soortgenootje. Dat je dan altijd met 2 gescheiden koppels zit, is dan zo.

c: Zeeuwse Mama gaat driftig op zoek naar een, al dan niet, gecastreerd Frans-hangoor-mannetje voor Liselotje, en neemt de kosten op de koop toe. Ze wil Liselotje gewoon gelukkig zien.

d: Voor optie b en c moet Zeeuwse Mama weer in gesprek met haar Lief, en die vond 1 konijn al genoeg, nu zijn het er al 3, dat is meer dan genoeg. Zeeuwse Mama zoekt de grenzen van zijn goedheid op als ze nu een vierde konijn wil, dat is niet goed voor hun relatie, ze zet het idee onmiddellijk uit haar hoofd.

Schiet u maar ;-)