Al een paar keer heb ik op het punt gestaan om weer eens over onze Compassion kids te schrijven, en steeds dacht ik dan; ik wil het verhaal van Salena nog opschrijven; ik wil onthouden hoe dat is gegaan. Maar elke keer als ik het overwoog voelde ik die schroom....want ik wil niet dat het overkomt als 'zie mij nu hier eens eventjes goed-doen', en dat ligt op de loer op een openbare blog waar (de meeste) lezers je alleen kennen van de paar momenten uit je leven die je online deelt...
Maar nu is toch het moment ;-)
En als je 't helemaal uitleest, zal je zien dat het helemaal niet over mij gaat, maar over 'splagnizomai'...
In februari 2020 bezocht ik tijdens de Compassion sponsorreis naar Uganda, het project van UG937. Je kunt het verslag HIER lezen. Het project ligt in het noorden van Uganda, waar tot 2005 jarenlang een oorlog is geweest, met Joseph Kony als leider. Het is het trauma van die regio, HIER schreef ik er toen meer over.
Die dag brachten we eerst een poos tijd door op het project, en daarna gingen we op huisbezoek. Mijn groepje ging mee met Sharon, een jonge vrouw van nog geen 20 die een baby had die in het moeder-en-kind-programma mee draaide op het project. We gingen mee naar de compound waar zij met haar familie woont, en luisterden naar de verhalen van de familie. De vader van Sharon, de opa van het kindje dus, had gezondheidsproblemen, een huidziekte en een soort gezwel in zijn keel wat heel pijnlijk was, en wel te behandelen, maar daar was geen geld voor. De familie was heel gastvrij en blij met ons bezoek, en ze lieten alles op de compound aan onze groep zien. Ik was onder de indruk van hun veerkracht, hun eenvoud en hun vertrouwen.
Daarna gingen we weer terug naar het project. En terwijl we terug liepen over die hete zandpaadjes (het was ZO warm die dag) vroeg ik aan de Compassion reisleider die voor me liep, of we niet iets konden doen voor die zieke man. Hij zei dat dat best lastig te organiseren zou zijn. Weer terug op het project gingen we nog samen eten en aan het eind van de middag stapten we vermoeid en vol met indrukken de bus in. In de bus kwam de opa weer in mijn gedachten, en de tekst uit Micha 6:8 die gaat over recht doen, trouw zijn en de weg te gaan die God van je vraagt. Het klaagde me aan.
Bij Compassion hebben ze een woord dat ze daarvoor gebruiken: splagnizomai, een Grieks woord dat betekent: met innerlijke ontferming bewogen, barmhartig, tot in je binnenste geraakt. In de Bijbel wordt juist dit woord het vaakst gebruikt om de gevoelens
van Jezus aan te duiden wanneer Hij iemand ontmoet die intens lijdt. (Lees er hier meer over.)
Ik bleef hem voor me zien; die man die in de oorlog meerdere familie leden had verloren, erge dingen had gezien, elke dag zichtbaar veel pijn had, maar geduld uitstraalde.
Eenmaal weer terug thuis in NL bleef dat zo. Ik besloot dat ik voor de man zou gaan bidden, dat kan je altijd doen toch, en dat is altijd goed.
Ik hing de foto van de lachende Sharon, met een volle jerrycan met water op haar hoofd, op bij mijn computer, zodat ik haar elke dag zou zien.
Ik had gehoopt dat het bidden voor opa, het aanklagende gevoel uit Micha 6:8 in slaap zou brengen. Maar dat gebeurde niet.
Ik mailde met de betreffende reisleider of er een mogelijkheid zou zijn om de dokterskosten van opa te betalen, zodat hij geholpen kon worden. Maar weer zei hij dat dat technisch een lastig verhaal is om het geld op de goede plek te krijgen, ik had geen naam, adres of iets, alleen een (groeps)foto, en de naam van Sharon, de moeder van het kindje.
De enige manier zou zijn, dat ik het kindje zou gaan sponsoren, dan zou ik een gift kunnen sturen, en dan zou er een kleine kans kunnen zijn dat ze er o.a medicijnen voor opa er van zouden kunnen kopen.
En toen had ik een missie: vind het kind.
Ik mailde Compassion Amerika (daar zit het hoofdkantoor) of ze konden kijken of de 1 jarigen uit dat project al beschikbaar waren voor sponsoring. Ze mailden terug en zeiden dat dat nog niet het geval was, dat dat waarschijnlijk vertraging had opgelopen door corona. Ik wachtte af, en checkte meerdere keren per week of er al kindjes uit dat project op de site stonden voor een sponsor. Na een paar maanden, in december 2020, stonden er opeens een stuk of 35 kleintjes uit dat project op, wachtend op een sponsor. Ik wist niet hoe het meisje heette, dus bekeek ik alle dreumesen, gezeten op de schoot van hun moeders, of ik iets bekends zag. Ik vergeleek de foto van Sharon met een paar moeders, maar vond geen vergelijking. Zou ze al gesponsord zijn?
Ik overlegde met mijn vriendin, die ook bij het bezoek geweest was, en uiteindelijk dachten we toch dat 1 meisje het misschien wel zou kunnen zijn. Ik mailde naar het kantoor in Amerika of ze in haar dossier wilden kijken, of de moeder misschien Sharon heette. Ze mailden terug, dat dat zo was, dat de moeder single is, en bij de grootouders woont.
Ik kon het niet geloven; ik had haar gevonden!
En ik had een plan.
Ik besloot dat ik het kind minstens een jaar zou sponsoren. Dat zou me tijd geven om een gift te sturen, en zo opa (hopelijk) te helpen en Salena en Sharon. Ik liet Compassion informeren of het mogelijk zou zijn dat opa behandeld zou worden. We kregen bericht terug van het project dat opa een goede medische behandeling nodig zou hebben, dat ze een bepaalde witte veldcreme hadden geprobeerd, maar dat dat de infectie niet had genezen, en dat het mogelijk zou zijn om het gezwel weg te halen middels een operatie. Ik vroeg of ze konden informeren naar de kosten, maar dat was lastig te zeggen; ik moest m'n hart maar volgen en geven wat ik kon missen. Ik vond het heel moeilijk, want eigenlijk wist ik heel weinig over de toestand van de man en/of wat medische behandeling zou kosten.
Ik besloot uiteindelijk om een bedrag boven de 200 euro te sturen. Dat is voor mijn doen een grote gift, maar ik kon alleen maar hopen dat het genoeg zou zijn. Ik liet Compassion weten dat ik het had overgemaakt en of ze het project wilden laten weten dat het vooral was bedoeld voor de medische behandeling van opa. Compassion reageerde dat ze het zouden laten weten, maar echt niets konden garanderen. Als de nood in het gezin hoog is, zullen ze er eerder voedselvoorraad voor kopen. Dat wist ik, en ik vertrouw daarin ook volledig op de project medewerkers, die bekend zijn met de plaatselijke gebruiken en noden van elk gezin. Als westerling heb ik daar geen idee van, dus als dat zo zou zijn, dan zou ik dat accepteren.
De maand na de gift was Salena's verjaardag, en dus stuurde ik haar een verjaardagsgift zoals ik altijd naar alle kinderen doe; van 25 euro.
Ik hoorde maandenlang niets. Toen kreeg ik een brief, met een foto erbij. Op de foto stond een blije Sharon, met een huilende Salena op de arm, een koe, een matras en nog wat kleine spulletjes. Nieuwsgierig en vol verwachting las ik de brief. Ze bedankten voor de gift, ze hadden er een koe, een matras, kleding en voedsel voor gekocht. Nergens werd iets gezegd over opa of medicijnen....
Ok, zei ik tegen mezelf; dat was het dan. Je wist dat dit zo kon gaan. Blijkbaar was dit het meeste nodig, en de meest verstandige manier om het te besteden. Doordat ze de koe hebben, krijgen ze waarschijnlijk ook wat meer inkomen te zijner tijd, misschien kunnen ze dan medicijnen voor opa kopen... over een poos...
Opa zal vast bij het overleg gezeten hebben, en zal hebben ingestemd, en waarschijnlijk enthousiast zijn geweest; koeien zijn een geweldige aanwinst voor een familie daar. En het matras dat ze hadden werd elke middag in de hete zon gelegd omdat er kriebelbeestjes in zaten, die dan dood gingen door het felle zonlicht, dus nou, een nieuwe matras is ook fijn. En misschien was het bedrag niet eens genoeg om de medische behandeling te betalen, dat zou ook nog kunnen.
De maand daarna kwam er weer een brief. Er werd bedankt voor de verjaardagsgift. Ze hadden het besteed aan de medische behandeling voor opa en de resterende paar cent gespendeerd aan snoepjes.
Wacht....
Wat?????
Van die 25 euro...?
Ik was sprakeloos.
Ik dacht aan de Eeuwige, Zijn 'splagnizomai'... en ik voelde me zo nederig.
En een diepe, diepe dankbaarheid vulde mijn hart.
