Lief

"Een kind vult een plek op in je hart
waarvan je nooit hebt geweten dat het leeg was"

Wat genieten we allemaal enorm van ons nieuwe meisje.
Het is zo vreemd te bedenken dat ze er *ooit* niet was,
wat hoort zo'n klein mensje er al snel bij.

Het is heerlijk dat m'n zus(je) m'n kraamverzorgster is.
Zo vertrouwd, en dat we elkaar de laatste weken voor de bruiloft zo weinig hebben gezien, kunnen we nu helemaal inhalen en bijpraten.

Ik ben God dankbaar dat ik wat zekerder ben. Ik vind babies heerlijk, maar kon bij de anderen best onzeker zijn als ze voor de zoveelste keer verdrietig waren, en ik niet goed wist wat er nu was. (je weet wel; de ontbrekende 'gebruiksaanwijzing' ;-) Ik heb daar veel voor gebeden tijdens de zwangerschap, en ik merk dat ik minder uit balans raak als Michal ontroostbaar lijkt en ik weet niet goed waarom. 's Nachts is dat nog wel wat lastiger ;-)
De borstvoeding gaat super goed, en daar genieten we allebei weer erg van.
Opnieuw vind ik ook dat weer zo bijzonder.
Opnieuw ben ik weer erg onder de indruk, van Gods' wijsheid, die zo ontzettend tot uiting komt rondom geboorte en zo'n nieuw leven dat leert en went aan haar aardse bestaan.
God heeft haar aan ons gegeven.
En ons uitgekozen om haar daarbij te begeleiden.
Wat een kostbaar geschenk,
en een bijzondere taak.
Het is dan ook zo bemoedigend om te voelen dat God je daarbij helpt.

Geboren!

Met blijdschap en dankbaarheid
hebben we uit de scheppende en bewarende hand van de Almachtige,
opnieuw een dochter ontvangen:

Michal

Niemand weet wat leven is,
alleen dat het gegeven is,
en dat van dit geheimenis,
de Eeuwige het begin en einde is.

De keuken

Tjaaaaa,
ik dacht; bij gebrek aan babyfoto's...;-)
-Ja, het wordt heus spannend nu...-
Laat ik nog eens bloggen over de keuken.
Want die is echt zo goed als klaar nu!
Dat was ik in februari al van plan, zag ik.
Hier plaatste ik al een eerste post over de nieuwe keuken.
Nu even wat meer plaatjes ;-)

Zo was het:

We zijn er nog elke dag blij mee!

Mooie dag

En ja hoor, het is goed gegaan.
Een stralend bruidspaar,
een glimmend (verlegen) bruidsmeisje,
en een nog steeds dikke buik. ;-)
Het was een mooie dag,
ik ben dankbaar ;-)

Voorbereidingen enzo

'Ben je het nog niet zat?'
Dat vragen veel mensen je als je 'op het laatst' loopt, zoals nu toch wel een beetje aan m'n buik te zien is ;-)
'Nou, eigenlijk niet', is dan mijn antwoord.
Het gaat nog steeds heel goed, ik kan en mag nog steeds erg van m'n zwangerschap genieten, ook al word ik nu wel erg rond, dat is soms wat ongemakkelijk, maar ach, het is tijdelijk, en ik heb de tijd aan mezelf, dus dat gaat gewoon goed ;-)

Het hangwiegje, wat we ooit bij Sara maakten en gebruikten, hebben we van zolder gehaald en hangt weer op in de kamer, voor het raam. Ik denk dat het vooral als vervanging voor box/wipstoeltje gebruikt zal worden, maar wie weet, wil Pukje er ook wel een dutje in doen ;-)
Hét witte wiegje staat bij Sara in haar kamer, en die vindt dat helemaal leuk. Vooral nu het netjes opgemaakt is met een dekentje en lakentjes.
Bij ons op de kamer is er maar net ruimte genoeg om rond het bed heen te lopen, dus dat was toch niet zo handig.

Bij ons op de kamer ligt al een verschoningskussen (zonder zeil) met daarover een katoenen overtrekje en een schapenvelletje erop. Mmm. Kan zo tussen onze kussens geschoven worden als Puk geboren is. Bij gebrek aan kastruimte (we hebben geen kamer/kast meer over) heb ik een tip van een andere zwangere moeder bij school opgevolgd; Lief heeft een berkentak opgehangen aan de muur, gewoon aan een touw. Daaraan heb ik een gedeelte van de babygarderobe gehangen, en de rest ligt beneden in de douche waar ik nog een laatje vrij had. Ook heb ik 2 mandjes gekocht waar nog wat kleertjes/pampertjes/sokjes etc inliggen, en die staan op onze kledingkast, die net zo hoog is als een comode. Kan ook prima een verschoningskussen op.
Zie je dat voorste pakje hangen, blauw met een roze en wit uiltje erop?
Dat had ik aan als baby.
Grappig idee dat dat pakje dus al meer dan 30 jaar oud is.

Voor nu hoop ik ook heel erg dat Pukje nog even blijft zitten.
Want a.s vrijdag trouwt mijn zus(je), en Sara mag bruidsmeisje zijn.
En ik getuige.
Dus. Bevallen kan (mag ;-) gewoon nog even niet.
Dat hopen we dan maar ;-)

Wat doen kinderen die klaar zijn met het sponsorprogramma?

Door: T. van Sijll

In de Compassion-projecten leren de kinderen praktische vaardigheden waarmee ze later in een eigen inkomen kunnen voorzien. Dit is essentieel, aangezien slecht een klein deel de mogelijkheden kunnen krijgen om via het leiderschapsprogramma (LDP) door te studeren aan de universiteit. Waar komen deze jongeren na het kindsponsorprogramma terecht?

Onidis, 20 jaar, is een van de vele jongeren in de Dominicaanse Republiek die het sponsorprogramma met succes heeft voltooid. Vorig jaar was hij klaar met zijn middelbare school en het programma van Compassion. Hij heeft van zijn 7e tot en met zijn 19e in het project gezeten.

Zijn Compassion-project in Pedro Brand, Dominicaanse Republiek, verzorgt sinds 1982 praktische beroepstraining voor de kinderen en tieners. De afgelopen jaren zijn bijvoorbeeld kapperslessen, nagelstyling, Engelse lessen, typcursussen en kooklessen aangeboden aan de kinderen.

Computers repareren
Toen Onidis 13 jaar was, leerde hij op het Compassion-project de basisvaardigheden van de Engelse taal. Na een training op de computer en een typcursus voor gevorderden, had hij genoeg vaardigheden in huis om later als secretaris aan de slag te gaan. Op zijn 18e voltooide Onidis ook nog de technische cursussen om computers te repareren en onderhouden.

18 is de leeftijd waarop Dominicanen hun stemrecht en identiteitskaart krijgen. Het is een leeftijd met veel onzekerheden en uitdagingen, omdat ze vanaf dat moment compleet zelf verantwoordelijk zijn. Voor Onidis was het juist een tijd vol mogelijkheden. Hij kreeg een baan op de afdeling personeelszaken bij het ministerie van defensie in de Dominicaanse Republiek. Op dit moment is hij verantwoordelijk voor de gegevens van alle personeelsleden en de technische computersystemen.

Eigen bedrijfje
Naast deze baan, heeft Onidis thuis ook nog een kleine reparatiewinkel voor computers. Door zijn ervaring en werkwijze heeft Onidis inmiddels een goede reputatie opgebouwd in de omgeving. Met zijn baantjes kan Onidis zelf zijn studie Informatietechnologie aan de universiteit van Santo Domingo bekostigen. Daarnaast bezoekt hij nog regelmatig het Compassion-project om te helpen met de bekabeling en installatie van de computers in het computerlokaal.

Onidis’ verhaal laat zien hoe belangrijk het kindsponsorprogramma is, ook voor de jongeren die niet doorstromen in het leiderschapsprogramma (LDP). Hij heeft hier zijn relatie met God kunnen ontwikkelen, en daarnaast heeft hij beroepsvaardigheid geleerd die hem in staat stellen om zijn omgeving te helpen en in zijn eigen financiën te voorzien.

Hier gelezen.

Puk

Sara en Puk.
Opeens noemde ze de buikbaby 'Puk' en sindsdien gaan we met Puk naar de babydokter, maken we het wiegje klaar voor Puk en vraagt ze regelmatig: 'En mama, heeft Puk nog de hik gehad vandaag?'
Ze vindt het reuze interessant allemaal en vraagt veel. Zij is degene die het meeste kroelt met mijn buik ;-)
Als ze mee gaat naar de verloskundige/gynacoloog, dan is ze, zoals vaak in gezelschap, muisstil en volgzaam, maar ze hoort alles wat we zeggen en bespreken, en toen ze gisteravond papa even belde (die weer aan het zeilen is, ja je hebt vakantie of niet, en nu kan het nog ;-) bracht ze even verslag uit over indalen, kweekjes en wat we op de echo hadden gezien.
Ik vind het niet erg, we zijn erg open, maar het verbaasde me dat ze al zoveel oppikt.
Inmiddels is het al augustus, de maand waarin Puk, hopelijk een beetje op tijd, geboren zal gaan worden.
Ik geniet nog erg van het 'zwangeren', al moet ik wel zeggen dat ik ook wel (eindelijk ;-) wat nieuwsgierig ga worden.
Nog even... ;-)