Precious

Zo leerde ik haar 'kennen',

op de site van Compassion, juni 2006,

een 5 jarig Ghanees meisje, in een knalgele overgooier.

Halfwees, en wonend bij haar tante.

Ze viel me op door haar naam,

maar ik kon haar gezichtje maar niet vergeten...

een paar dagen later was de keus om haar sponsor te worden, gemaakt.

Brieven werden geschreven door een Compassion medewerker,

en Precious tekende in het vakje wat bedoeld was voor een tekening.

Altijd een tekening met grijs potlood, van allerlei dingen uit haar omgeving.

In het begin schreef ik zo'n 4 keer per jaar, maar na een paar jaar werd dat meer,

en naarmate ik meer ging schrijven, kwamen er ook meer brieven terug, tot ik op een gegeven moment maandelijks een brief van haar kreeg.

We spaarden een keer 50 euro bij elkaar, omdat we het zo jammer vonden dat ze geen pop had,

en stuurden dat op. (volgens mij heeft ze van dat geld wat anders gekregen... kleding dacht ik... dat was op dat moment vast harder nodig...)

Ze had geen moeder meer, maar noemde mij 'mama'...

We vierden haar 9e verjaardag, met een echte 'birthday-cake'.

Soms zag ik een kaart, waarbij ik meteen aan haar moest denken, en die dus voor haar kocht en opstuurde.

Het hoeft geen uitleg dat Precious een speciaal plekje in mijn hart had gevonden ;-)

En toen kwam in maart 2010 opeens dat telefoontje... dat ik haar niet meer kon sponsoren vanwege de omstandigheden.

O, wat vond ik dat moeilijk... om haar los te moeten laten.

Mijn afscheidsbrief schreef ik dan ook met tranen.

Ik dacht nog heel vaak aan haar...

En toen opeens, in aug. 2011, na bijna anderhalf jaar, dat telefoontje, dat ze terug was.

Dat we haar weer mochten sponsoren.

Maar zo simpel lag dat niet, want haar financiele sponsorplaatsje was inmiddels door een ander meisje ingenomen.

Tóch kwam het goed, en zijn we weer de sponsors van Precious mogen worden, dankzij financiele hulp van lezeressen.

Haar 11e, en inmiddels ook haar 12e verjaardag, konden we weer vieren in de wetenschap dat ze ons sponsormeisje is, en we weer een verjaardagsgift konden geven!

Inmiddels is Precious wees geworden, haar vader is ook overleden, en ze woont bij haar tante.

Elke keer als ik haar schrijf, of als ik een brief van haar krijgt, word ik zo extra blij van binnen ofzo.

Ze heeft een heel speciaal plekje in m'n hart.

Vandaag kreeg ik haar nieuwe profielfoto (rechts) binnen, wat wordt ze al groot, echt al een tiener!

In de 2e envelop zat een brief van haar, geschreven met grijs potlood, zoals altijd ;-)

Geschreven op 18 mei dit jaar; ze schrijft dat ze het leuk vindt om weer van ons te horen, dat ze blij is met de foto's en de tekeningen van de meisjes, vooral de paardentekeningen vond ze erg mooi.

Ze vertelt dat ze in het kader van een gezondheidsonderzoek, een beetje urine mee moest nemen naar het project. En dat ze thuis helpt met koken en afwassen. Ze schrijft dat ze graag meer wil weten over onze ouders, en of er ook verkiezingen zijn in ons land?

Ze vertelt haar memorisatie vers nog, en vraagt gebed voor haar en haar familie, voor hun gezondheid.

Dan schrijft ze bij 'Ik bid voor mijn sponsor':

Ik bid dat God jullie en je familie zal beschermen, en ook de nieuwe baby die jullie verwachten in augustus.

De Almachtige zal je helpen om het kindje veilig geboren te laten worden.

(Ik had gevraagd of ze voor de zwangerschap/baby/bevalling wilde bidden.)

Die laatste zin raakte me.

'De Almachtige'....

Diegene, die alle macht heeft,

die de aarde en alle mensen gemaakt heeft,

ook ons kindje,

die zal me helpen, kracht geven, om het tzt geboren te laten worden.

Precious vertrouwt erop.

Ze bidt ervoor.

Wat een bemoediging.

-Deze week zat ik weer eens op de Compassion-site te struinen,

en zag ik dat ze weer nieuwe sponsorreizen gepland hebben,

waarvan één naar Ghana, in okt. 2015.

Sjonge.

*maakt zich geen illusies*-

Count my blessings #zwangerschap

Het gaat echt heel goed met m'n zwangerschap!

Opnieuw ervaren we het weer als zo bijzonder,

en ik heb nog elke week wel een paar ochtenden dat ik langzaam wakker word en denk:

'Oh ja, ik ben zwanger! Wat een zegen dat we dat nog een keer mee mogen maken!' 

Wat is het weer heerlijk om het getrappel te voelen,

een kindje te voelen groeien,

onder je hart,

en tegelijkertijd ín je hart...

het is al niet meer weg te denken uit onze toekomst.

Ik ben de 30 weken nu voorbij.

Eerlijk gezegd gaat het me veel te snel,

ik had best wel een weekje of wat net na de 20 weken willen blijven hangen ;-)

Ik bedoel... na de 30 weken... dan ga je meestal aftellen naar de 40 he,

daar ben ik nog helemaal niet aan toe...;-)

Maar goed, wellicht als de hitte doorbreekt, en de buik meer en meer in omvang aanneemt,

de klachtjes wat vermeerderen en het bewegen van de baby niet alleen maar meer genieten is...

dan komt dat vast vanzelf ;-)

Wat ook heerlijk is... ons niet druk te hoeven maken om 'de babykamer' klaar te maken, dat deden we bij de vorige wel, maar nu 'hoeft' dat niet meer ;-) behalve dat we geen leeg kamertje meer hebben (alle kinderen hebben nu een eigen kamer) weten we nu uit ervaring dat de baby de eerste tijd zal slapen waar het nu ook slaapt; bij mama. Ik hoop dat dat wat afwisselend in het wiegje, de draagdoek, ons bed en onze armen zal zijn.

Hoewel het ons 4e kindje al is om (hopelijk) voor te mogen zorgen, en we dus de meeste benodigheden wel hebben, heb ik nog wel een paar dingetjes die ik aan wilde schaffen. Hoewel ik niet buiten de deur werk, leek een kolf me dit keer wel handig, vooral bij de stuwing vond ik dat een verademing om er af en toe toch even de 'druk' af te halen. Via MP heb ik een electrische kolf gevonden van Tommee Tippee hier in de buurt voor nog geen derde van de nieuwprijs, dus daar ben ik erg blij mee.

Dan zit ik er over te denken of ik wasbare luiers aan zal schaffen, maar er zijn nogal wat keuze-mogelijkheden, en ja, wat vindt je zelf het handigst... lastig dat je dat eerst uitgeprobeerd moet hebben voordat je dat weet ;-)

Ik wil het -vooral in het begin- sowieso wel combineren met pampers, maar omdat ik deze keer ook overweeg om BZC (baby zindelijkheids communicatie) voorzichtig te gaan proberen, is wasbare luiers ook wel een goed idee, omdat je dan eerder merkt dat ze nat zijn.

Ik heb nu deze luiers op het oog, maar dat zou dus ook nog kunnen veranderen.

Nog tips?

Ook zit ik nog te denken om een andere draagdoek aan te schaffen; ik heb al een mei tai, 2 verschillende lange elastische doeken en een draagzak die pas te gebruiken is vanaf 6 maanden, de laatste heb ik al veel gebruikt. De mei tai vond ik tegen vallen qua draagcomfort. Ik twijfel erover of ik hem weg zal doen.

Voor een baby vind ik in principe zo'n lange elastische doek het lekkerste dragen, en die gebruik ik dan ook wel in huis, maar het wordt lastig als ik naar de winkel ga... voordat je dat ding eens goed aan hebt mét baby erin, op een koude parkeerplaats...

Dus zocht ik iets met het gemak van een draagzak, (wb aandoen) maar met het comfort voor moeder en kind wat betreft het dragen (bv zachte stof) zelf.

Lastig hoor, ik kwam de amazonas smart carrier tegen (klik-klik-en aan) en bij de bondolino heb je ook nog iets om te knopen. Een blogvriendin heeft weer goede ervaringen met een storchenwiege carrier.

Tja, nog niets besteld, want ik was er nog niet uit.

Toen ik van de week de kolf op ging halen bij die mevrouw, liet zij mij haar draagdoek zien (we raakten lekker aan de klets, en hadden -hoe grappig- veel gemeen wb slapen en dragen enzo) de baby-k-tan.

Ik had er nog nooit van gehoord.

Maar het zag goed uit, stof voelde fijn, ze liet me zien hoe je hem aan deed en deed haar zoontje erin, het lijkt erop dat de baby-k-tan alles heeft wat ik in een draagdoek zoek, makkelijk en snel aan te doen en gemaakt van zachte rekbare stof. (al zou ik ook wel meer willen

gaan rugdragen, en dat lijkt me niet zo handig bij deze doek) Nu nog een kleur kiezen (bruin, of toch groen? de paarse vind ik het leukst, maar doet Lief die ook aan? ;-) en maat bepalen. Oh ja, en ff wachten op de kinderbijslag ;-)

Het verhaal van Jafeth en Felila

Waarom moest Felila doodgaan God? Ik zou voor haar rennen!

Jafeth Bekx zingt en speelt piano bij InSalvation, is al jaren betrokken bij Compassion en besloot om mee te doen aan de Musketiermarathon afgelopen mei in Uganda, een enorme fysieke en mentale uitdaging. Hij ging Felila uit Uganda sponsoren en kon haar en de familie zelfs ontmoeten in mei tijdens de reis. Alles leek op rolletjes te lopen, totdat hij een paar weken voor vertrek een ingrijpend telefoontje van Compassion kreeg. Felila was plotseling overleden. Jafeth vertelt.

“Ik zou Felila en haar ouders ontmoeten tijdens de reis. Compassion belde dat Felila met spoed naar het ziekenhuis was gebracht met acute malaria. Een lange reis in het afgelegen platteland van Uganda. Ze is binnen een dag overleden.

Dat hoor je dan en je weet niet wat je moet zeggen. Het raakte me zo ontzettend. Ik was vooral heel verdrietig en ergens ook boos. Waarom moest dit gebeuren God? Je weet ergens wel dat dit elke dag gebeurt, maar nu komt het zo dichtbij. Ik sponsorde haar nog maar net. Ze zat al wel in het project. Toen ze belden, zat ik met mijn vrouw in de auto. We hebben nogal wat tranen gelaten.

Felila dankte God op haar blote knieën

Het gaf mij alleen nog maar extra motivatie om te gaan voor de marathon en daarmee mensen in Nederland wakker te schudden. Je hebt een verantwoordelijkheid gekregen. Je hebt gaven en talenten gekregen. Dit onrecht is zo groot en komt zo dicht bij mijn hart. Helemaal toen ik twee weken na het slechte nieuws nog een brief thuis kreeg van Felila, waarin stond dat ze God op haar blote knieën had gedankt dat ze een sponsor had, dat ik haar had gekozen uit velen en dat ze nu eindelijk een toekomst zou hebben. Het was hartverscheurend en voelde alsof ik te laat was.

Ik had meteen zoiets van: ‘Ik kan de familie zo niet achterlaten.’ Ik wilde ze alsnog graag ontmoeten tijdens de reis en heb gevraagd of Felila nog broertjes of zusjes had. Dat bleek zo te zijn. De ouders hebben nu haar zusje Daphine uitgekozen om naar het project te gaan. Ik mocht haar gaan sponsoren en ontmoeten.

Wat een ellende, wat een ellende!

Het was heel indrukwekkend om Daphine en de familie te ontmoeten. Felila was nog maar 1,5 maand geleden overleden. Ik mocht ook het graf zien dat naast het hutje ligt. Je ziet het ontzettende verdriet en de pijn in de ogen van de famillie. Als je daar bent, dan breekt je hart. Dan denk je: ‘Wat een ellende, wat een ellende!’ Het voelde op dat moment misschien tegenstrijdig, maar ik heb geprobeerd ze te troosten en te bemoedigen. Ik vond ze heel moedig, ook al zag ik de pijn en het verdriet in hun ogen.

Het is wel heel raar om te beseffen dat je eigenlijk haar zus zou gaan ontmoeten. Maar doordat Felila is overleden, krijgt Daphine een kans die ze anders niet had gehad. Dat is bizar en niet te begrijpen. Mijn hoop en gebed is toch dat Daphine een sterke vrouw van God mag worden en later een grote impact mag hebben in haar omgeving.”

Op 27 juni doet Jafeth eindexamen voor het Conservatorium. Die avond vertelt hij in beeld, muziek en woorden het indrukwekkende verhaal van Felila en Daphine. Het thema van de avond is ‘From Finish To Start’. Voor meer informatie en het bestellen van kaarten, bezoek deze website. De opbrengst van de avond gaat naar kwetsbare kinderen, moeders, baby’s en studenten in Uganda, die worden ondersteund door Compassion

Voor het artikel met foto's, zie het originele artikel op de blog van Compassion.

Ontroerend om te lezen, en de foto's erbij te zien.
Vooral de foto van Jafeth bij het graf van Felila raakte me...
ik moest denken aan de ouders van kleine Susan,
die ook hun dochter onlangs hebben moeten begraven...
misschien ook wel zo vlak bij huis...
misschien niet...
Behalve dat het zo verdrietig is,
is het tegelijkertijd ook zo fijn dat we, jij, ik, Jafeth en zoveel anderen,
direct iets voor de gezinnen kunnen betekenen.
Door dat (als het kan) er een broertje of zusje het project in kan/mag,
ipv het overleden brusje, zodat het gezin op die manier deel uit kan blijven maken van het project en de zorg van Compassion.
Door een (kleine) financiele gift te sturen, die volledig voor het gezin gebruikt wordt, in overleg met de ouders wordt dat besteed; misschien om de begrafeniskosten te betalen, of eten en/of kleding.
Door een (afscheids) brief te schrijven naar de verdrietige familie.
Het zo persoonlijk betrokken (te) kunnen zijn, vind ik echt de kracht van het sponsoren via Compassion.

Gebed

Nav mijn vorige blog, stuurde iemand me onderstaand gebed toe (via onderstaande link)

Te mooi om niet te delen...

Heer,

Ik bid dat U de juiste huwelijkspartner op zijn (haar) weg zult brengen, tenzij het uw plan is dat (naam van uw kind) alleen blijft. Leid hem (haar) naar de juiste vrouw (man) op de juiste tijd en laat hem (haar) duidelijk zien wie Uw keuze voor hem (haar) is. Ik bid dat mijn zoon (dochter) nederig genoeg is om uw stem te verstaan als de tijd gekomen is om een keuze te maken en dat hij (zij) die keuze zal baseren op wat U zegt en niet op lichamelijke begeerte. Ik bid dat hij (zij) met zijn (haar) hele hart op U zal vertrouwen en niet op zijn (haar) eigen inzicht, dat hij (zij) aan U zal denken bij alles wat hij (zij) doet, zodat U hem (haar) de weg kunt banen. (Spreuken 3: 5-6).

Bereid ook de vrouw (man) voor die U als huwelijkspartner voor mijn kind op het oog hebt. Help mijn zoon (dochter) om het verschil te zien tussen verliefdheid en de zekerheid dat dit de persoon is met wie hij (zij), naar de wil van God, de rest van zijn (haar) leven doorbrengt. Als hij (zij) zich aangetrokken voelt tot iemand die niet voor hem (haar) bestemd is, dan bid ik U, Heer, dat die relatie wordt beëindigd. Help hem (haar) te beseffen dat een huwelijk niet kan standhouden, tenzij U daarvan het middelpunt bent, dat het alleen gezegend is als U het zegent. Want uw Woord zegt: 'Als de Heer het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers'. (Psalm 127:1). Ik bid dat U het huwelijk bouwt waaromheen zij hun huis kunnen oprichten.

Als zij (hij) de juiste huwelijkspartner vindt, dan bid ik U dat die persoon een gelovige en toegewijde dienaar van U zal zijn, die U liefheeft en leeft naar Uw wil, die als een zoon/dochter voor mij zal zijn en een zegen voor de hele familie.

Als ze eenmaal getrouwd zijn, behoed hen dan voor echtscheiding. Behoed hen ook voor elke vorm van mishandeling, geestelijk, emotioneel of lichamelijk, maar zegen hen met een geestelijke, emotionele en lichamelijke eenheid die nooit zal worden aangetast door verwijdering.

Ik bid dat niets in staat zal zijn een wig tussen hen te drijven. Geef hun een krachtig verlangen om trouw te zijn en houd elke verleiding tot ontrouw ver van hen verwijderd.

Ik bid dat hij (zij) die ene metgezel(in) voor het leven zal vinden, die tegelijkertijd zijn (haar) beste vriend(in) is. Maak dat ze trouw, meelevend, teder, fijngevoelig, respectvol, toegenegen, vergevensgezind, bemoedigend, zorgzaam en liefdevol tegen elkaar zullen zijn, alle dagen van hun leven.

 

Uit: De kracht van biddende ouders van S. Omartin

 

Hier gelezen.

Seksuele opvoeding

Afgelopen week hadden we op een avond weer een bijeenkomst in onze gemeente waarbij we praten over het opvoeden van onze kinderen. Opvoeden heeft mijn hart en mijn interesse, en ik vind die avonden altijd waardevol. Meestal zijn we met een man/vrouw of 10-15 in een fijne sfeer. Iedereen loopt tegen moeilijke dingen aan, niemand is perfect, iedereen doet het anders en allemaal hebben we ons eigen referentie-kader waarvan uit we denken en handelen. Soms (meestal?) gaat dat gewoon goed in je gezin, maar soms kom je tot de ontdekking dat je ziens- of handelswijze (of allebei) bij geschaafd moet(en) worden. Omdat iets niet werkt, je tot inzicht komt dat het toch niet goed is zoals je altijd bent geleerd, of jouw kind toch een heel andere benadering behoeft dan jij in je opvoeding meegekregen hebt (en dus vanzelf ook aan je kind mee gaf, want dat is hoe het gaat; als vanzelf treedt je in de voetsporen van je ouders).

En dan ga je op zoek, sla je aan het denken en zet je tips of manieren van aanpak naast elkaar, het is fijn om dat met elkaar te kunnen delen, en met elkaar te kunnen mee denken, al zijn pasklare antwoorden er meestal niet. Dat hoeft ook niet.

Het kwam over tieners, en dat die tegenwoordig tegen zoveel meer en andere dingen aanlopen/mee te maken krijgen, dan wij destijds. (en dan ben ik toch nog maar 30 he...)

Dat het belangrijk is om open te staan, (geestelijk/emotioneel) bereikbaar te zijn, het 'lijntje' goed te houden.

Dat verkering krijgen op je 13/14e als meisje tegenwoordig heel normaal is, maar dat dat tegenwoordig niet altijd meer zo 'onschuldig' is op lichamelijk gebied als in onze tijd. Dat jongens al in de eerste klas dingen met elkaar 'bespreken'/kijken/proberen waarvan wij pas op ons 16e achterkwamen dat dat kon of bestond. Naarmate de avond vorderde, zonk de moed steeds verder in mijn schoenen; hoe loodsen we onze kinderen hier in vredesnaam zo ongeschonden mogelijk doorheen, en hoe brengen we ze bij wat echt belangrijk is... zodat ze op die leeftijd, natuurlijk ook wel op hun neus gaan en grenzen verkennen, dat hoort er wel bij, goede keuzes maken wat betreft hun toekomst. En dan denk ik daarbij niet als eerste aan een opleiding of baan, er zijn dingen die je minder makkelijk kunt overdoen of kunt switchen, en die grotere gevolgen hebben in je verdere leven dan vette onvoldoendes halen voor wiskunde en frans...

Gelukkig, gelukkig kregen we die avond ook nog een 'kijktip' mee; het filmpje 'Het grote verschil' van Dick Baarsen; een oudere man die regelmatig op jongerenavonden spreekt volgens mij, en dat is dan opgenomen en op youtube geplaatst.

Hij is geen 'groot spreker' als je hem vergelijkt met anderen denk ik, maar juist in zijn eenvoudigheid (de filmpjes duren best lang, en soms duurt het even voor hij op gang is in zijn verhaal) weet hij de dingen heel goed te brengen en uit te leggen.

Hoewel hij dus geen bijdehandte spreker is, en ook niet zo'n excellente tekenaar ;-) (hij tekent af en toe wat gedurende zijn verhaal, wat het overigens wel ondersteunt en visualiseert) heeft hij mij erg geraakt door zijn benadering over dit onderwerp.

Ik heb er over nagedacht waar dat 'em dan in zit.

Wat me zo treft is dat hij kijkt naar seksualiteit zoals de Bijbel er naar kijkt en over spreekt. Hij legt (zonder enig oordeel of te stigmatiseren) uit hoe God een man heeft gemaakt, en hoe Hij een vrouw heeft gemaakt;

heel verschillend, en met reden.

En die redenen zijn juist zo mooi.

Die redenen maken het verhaal zo sterk.

In die redenen zie je Gods liefde terug.

In die redenen zie je waarom God de mens de seksualiteit heeft gegeven.

Dan zie je dat, als je er mee om gaat zoals God het heeft bedoeld, het heel erg prachtig is.

Ik heb jaren naar die redenen gezocht ;-)
Ik wou dat ik die man als tiener had horen spreken...

het zou veel voor me betekend hebben.
Maar voor nu, ben ik er ook blij mee, want het geeft me veel handvaten (en weer moed! ;-) gegeven om weer verder na te denken over hoe wij onze seksuele opvoeding invullen.

Heb je geen tijd om het lange filmpje te bekijken maar ben je toch nieuwsgierig naar wat hij zegt? Er is ook een brochure waar het grootste deel in staat, en die is HIER te lezen. Ook een vrij lang stuk, maar met 10 minuten aandachtig lezen ben je er wel door. En waarschijnlijk weer wat wijzer.
Op zijn site staan nog meer teksten over bijv. onderwerpen als 'Hoe wordt je uitverkoren- wie er uitverkoren worden en waarom', 'Kinderen krijgen- is dat in deze tijd nog wel verantwoord?' en 'Druk, druk, druk- hoe de duivel christenen krachteloos maakt'. Voor een overzicht klik HIER.