Slingers, ballonnen, tompouchen, de gekke taart-muts, toeters én confetti in zo'n ding wat open knalt, de camera op een stoel en achter elkaar 10 foto's laten maken.
Hilarisch!
Loïs kreeg haar confettikanon niet open, Job wel en Micha schoot hem de 2e keer per ongeluk boven de tompouchen af, waarop Job zei: pap, je zei toch dat ik hem niet boven de taart mocht afschieten ;-)
Erg leuk om die 20 foto's achter elkaar te kijken ;-) dit zijn de beste (lees; het minst bewogen ;-))
Ik kon niet kiezen, dus uiteindelijk heb ik er deze kaart van gemaakt, die ik dan voor elk kind personaliseer.
***
Een aantal weken geleden hebben we onverwachts afscheid moeten nemen van ons 4 jarige schrijfkind Ruth uit Kenia.
Ruth gaat met haar ouders verhuizen, en kan dan helaas niet meer naar het project komen. Ze was een van de 1000 Keniaanse kinderen die gesponsord werden door een bedrijf, we schreven met haar sinds januari. Sara was dol op haar, en was dan ook best even verdrietig toen ik het vertelde.
Een paar dagen na het nieuws vroeg ik Sara of ze een 'afscheids-tekening' wou maken voor Ruth, ze is nog zo klein, een tekening spreekt vast meer voor haar dan alleen woorden. Dat wou Saar wel. Stilletjes zat ze een kwartier te tekenen en te kleuren; Ruth en haar ouders staan links op de tekening, en Sara en ik rechts, en we zwaaien naar elkaar...
Dag lieve kleine Ruth, het ga je goed!
***
Bekijk het verhaal van Sameson, uit Ethiopië.
***
Op dit moment is er een Compassion-sponsorreis in Ethiopië. Een van die sponsors is Fokelien, die ik al jaren 'ken', vooral via internet. Ze heeft gister haar sponsorkinderen ontmoet, je kunt de verhalen over de reis volgen op www.compassionreizen.nl
Ik had Fokelien gevraagd of ik haar een klein pakketje mee mocht geven voor Yeabsera (5) waar we sinds een aantal maanden mee schrijven (via US). Dat mocht! En dus ging ik snel op zoek naar een aantal spulletjes, zoals ballonnen, potloden, kleurboek, stiften, koekjes, een sjaal, en natuurlijk; een pop! Ik vond op MP een goed uitziend bruin popje, en toen ze aan kwam in een doosje, en ik het uitpakte, stond ons kleine poppenmoedertje meteen naast me. Ze nam het popje in haar armen en liet het niet meer los. Ik dacht; oei, hoe moet dat nou? Ik besloot dat een dagje wel moest kunnen, dan zou het pakje er nog wel op tijd zijn. En dus heeft Michal nog een dagje voor het popje kunnen zorgen, voor het op reis ging naar Ethiopië. Toen heb ik het 's avonds stiekem ingepakt, en de andere dag gepost. Ze heeft er nog een paar keer naar gezocht, maar ach... ze heeft zoveel andere (bruine) popjes, ze was makkelijk af te leiden. En natuurlijk heb ik er een kaartje in gedaan voor Yeabsera, met op de voorkant deze foto; van Michal die voor haar popje zorgt. ;-)
