Dit is Alice, de kip.
De kip waar ik hier over schreef, dat ze 5 kuikens had uitgebroed. Ze heeft een aantal weken met de kuikens door de tuin gescharreld, en dat ging heel goed, de kuikens groeiden goed, ze zorgde er goed voor.
Het gebeurde nog een keer dat ze vluchtte voor het hondje van een vriendin, die vastgebonden zat maar per ongeluk losraakte, ze vloog van schrik de boomgaard (aan het uiteinde van onze tuin) in, haar kuikens achterlatend, die dochter snel in veiligheid bracht. Die middag hebben we verschillende keren de boomgaard afgespeurd naar Alice...waar was ze nou? Haar kuikens zaten, af en toe piepend, in een hokje, met voer en water erbij.
We zagen of hoorden haar nergens, en gaven de hoop aan het eind van de middag maar op...
En toen opeens voor het avondeten liep ze er gewoon weer, of er niks gebeurd was, om het hokje met haar kuikens heen, zo van; wat is dit nou?
We waren zo blij dat ze weer terug was! ♥
Maar zo'n 2 weken geleden vond Alice het wel weer welletjes met al dat ge-moeder. Ze scharrelde steeds verder weg van haar kuikens, en 'riep' ze (tokkelen) ook niet meer als ze iets lekkers vond.
De eerste avonden mochten ze dan bij de gratie nog onder haar vleugels slapen, maar na een paar avonden ging ze de kuikens pikken. Ze begon ook weer eieren te leggen, en wilde weer de ren in, naar de haan.
Sindsdien zijn de kuikens op zichzelf. Ze zitten al ver genoeg in de veren, dus dat kan best, al is het wel wat vroeg. Ze zijn met z'n vijfjes, dus ze houden elkaar 's nachts warm door op een kluitje te gaan zitten, zachtjes tevreden piepend naar elkaar.
Het zijn 3 haantjes en 2 hennen, is gebleken uit de kam die ging groeien. De hennetjes mogen blijven, de haantjes...tja, we hopen dat die tzt ergens anders kunnen gaan wonen.
Hier zitten ze regelmatig, samen in de perenboom.
Dit is dan Sjors, de haan van het stel. Het is een lief beest, zo'n lieve haan hebben we nog nooit gehad, al was Henk, z'n voorganger, ook best aardig.
Maar Sjors kan je makkelijk oppakken, en hij pikt nooit naar ons.
Ook naar de kuikens is hij zorgzaam. Zijn harem is wat aan de grote kant, met zo'n 14 hennen, maar op 't moment kan hij het best aan.
Hier zit hij bij Loïs op schoot, onze kippen-knuffelaar ♥
Sinds vorig voorjaar hebben we weer een koppel konijnen. Franse hangoren deze keer, ik had gelezen dat dat een vriendelijk ras is en via m'n zusje kwam ik in contact met een hobbyfokker. Via haar kochten we een gecastreerde ram in de kleur blauw bont, een rustige goedzak, die erg van aaien houdt, hij gaat er voor zitten als je hem op z'n kop begint te aaien.
We noemden hem Fransje, en veel mensen moeten lachen om die naam, omdat de meeste mensen kleine konijntjes gewend zijn, en Fransje dus nogal groot aan doet ;-)
Hij kreeg een vriendinnetje, Josja, kleur mignon, bij een andere hobbyfokker vandaan. Fransje was al 9 maanden toen hij bij ons kwam wonen en de voedster was nog maar een maand of 3.
Het koppelen van de 2 konijnen werd goed voorbereid (want we hebben ervaring dat dat niet vanzelf goed gaat) en na het koppelen gingen ze samen in hun door Lief nieuwgebouwde verblijf wonen.
Josja werd groter, en na een paar maanden was ze even groot als Fransje. Ze kreeg last van haar hormonen, pieste en poepte opeens overal en werd erg dominant naar Fransje.
Fransje liet het allemaal maar toe, maar je zag dat hij het vaak niet leuk vond, zich ging verschuilen en voor haar vluchtte. Naar kinderen gromde ze regelmatig en als we haar in de grotere ren lieten lopen, probeerde ze voortdurend uit te breken. Ik kreeg een beetje het idee dat dit konijn hier niet op haar plek zat. Na overleg met de fokkers, besloten we Josja te verkopen. Al vrij snel meldde zich een geïnteresseerde, die een groep konijnen hield in een weitje. Dat klonk precies als een plekje wat bij Josja zou passen.
Ze werd opgehaald en Fransje woonde een weekje alleen. Ik kreeg de indruk dat hij dat helemaal niet erg vond, wat meer rust te krijgen. Hij relaxte uren in de ren (waar Josja hem vaak uitjoeg) en kreeg extra veel aandacht van de (oppas)kinderen.
♥ Mellow ♥
In het weekend haalden we een nieuwe, nog jonge voedster,
die over was gebleven uit een nestje bij de fokker.
Omdat zij nog geen hormonen heeft, en Fransje door z'n castratie ook niet meer, zou het koppelen dan vrij soepel moeten gaan, was ons voorzegt. Ik vond het maar weer spannend. De dag ervoor hadden we het hok schoon geschuurd met groene zeep en alles op-en-aan geveegd. We koppelden ze in het buitenrennetje, wat ook wel spannend was, aangezien dat toch Fransje's territorium is. Mellow zat in een doosje, we deden de doos open, en Fransje kwam nieuwsgierig snuffelen. Hij keek in de doos en zag Mellow en voorzichtig kantelden we de doos zodat Mellow er uit kon. Ze hipte vrolijk rond, en Fransje er meteen achter aan. Hij begon haar op de konijnen manier duidelijk te maken dat dit zijn terrein is, en Mellow onderging het, en hipte dan weer verder. We letten op dat Fransje wel voorzichtig deed, maar omdat zij niet dominant terug ging doen, was de strijd al gauw bekeken. De volgende paar dagen bleef hij wel af en toe dominant gedrag vertonen naar haar, maar nu is ze er een week, en zijn ze de dikste maatjes.
Het verschil in grootte is echt grappig om te zien. Ik hoop maar dat haar pubertijd rustiger zal zijn dan die van haar voorgangster. Ze is in elk geval meer aaibaar dan Josja ooit is geweest, en dat is voor hier, met zoveel (oppas)kinderen over de vloer, echt wel heel leuk.
Aan de ren met het hok er in, is Lief nu nog een uitloopren aan het maken, op mijn verzoek. Dat is weer heel wat werk... maar als Lief iets maakt is het erg degelijk en hebben wij, en de konijnen, er hopelijk lang plezier van.
Een poos geleden kwam ik via via op lazarus.nl.
Ik kende het niet, en las enkele artikelen en blogs.
Ik las over wat ze (de makers, het is van de EO) zelf zeggen over Lazarus: "Lazarus biedt dagelijks inspiratie aan mensen die vragen durven stellen over, worstelen met, maar ook houden van het christelijk geloof. Lazarus is er voor christenen binnen én buiten de kerk die zoeken naar relevantie, vernieuwing, emancipatie en sociale gerechtigheid. Lazarus wil je prikkelen, uitdagen en scherpen."
Ik herken mezelf in die beschrijving.
Sindsdien lees ik elke dag de 'vroege ochtend gedachten' die Rikko Voorberg daar schrijft in 'Lazarus staat op'.
Elke dag is er wel iets in zijn verhaal dat blijft hangen. Soms een stukje, soms een zin of een gedachte, iets dat je anders naar iets laat kijken, of er over nadenken.
Ik probeer in een notitieboek elke dag die zin of gedachte op te schrijven, zodat ik er nog eens over na kan denken.
Ik deel er hier een paar:
"Hoe lang blijf je op twee gedachten hinken: de Eeuwige volgen of de Baäl. Als het de Eeuwige is, dan is succes niet verzekerd. Nooit. Die matcht gewoon niet zo goed met onze eerste reflexen, die matcht slecht met het ego. Als het gaat om de Eeuwige, sta je zelf gewoon niet zo heel centraal maar de wereld, de ander, de eerlijkheid, de barmhartigheid, de dankbaarheid, de vergeving. Weinig spierballen, weinig haar op de tanden. Tenminste, zo lijkt het.
Want niets vraagt meer dan werkelijke overgave aan de dankbaarheid, de gerechtigheid, de zorg die je is toevertrouwd. Niets vraagt meer dan vertrouwen dat het goed komt als je het goede doet."
Bron
"Tijdens een training die ik volgde in Londen, ontmoette ik een grote Joodse man. Geweldige vent, grote baard, dikke lach. In zijn broekzak rammelde altijd muntgeld. Het is mijn opdracht om mensen op straat die erom vragen iets te geven, zei hij lachend. Dus alles onder de 5 pond gaat in mijn broekzak. Straatmuzikanten, bedelaars, wie dan ook wat vraagt, ik grabbel in mijn broekzak en wat er bovenkomt is voor diegene. En weet wat je wat ik er eigenlijk mee koop? De mogelijkheid om iemand in de ogen te kijken, een lach te delen, een naam te vragen soms en even contact te maken. Het is zo’n briljante regel dat je altijd een aalmoes moet geven. Ik hou ervan. Het opent mijn hart en dat van de ander. Als je er tenminste je ziel in legt. Als je van de regel hebt leren houden.” De beste man had vrede bij zich, een vrede om als vrijgevochten ik-bepaal-het-zelf-wel westerling een klein beetje jaloers op te zijn."
Bron
"We geven een boom die we gekweekt hebben een naam, een latijnse en een populaire, maar binnen in dat alles huist een vonk, een patroon, een vorm van leven die we niet beheersen, die we niet bedenken, die we met verwondering zien ontstaan. De vorm is ontworpen, maar het leven is gegeven. Overal.
Het leven dat zich vertaalt in verantwoordelijkheid, dat zich vertakt volgens vaste patronen, dat zich uit in DNA-strengen en gulden snedes. Het leven is goddelijk. Geef weg wat van je gevraagd wordt, het zit niet in de vormen, in gebruiken, in gedragsregels, in structuren, in de naam die ik aan dingen geef. Het zit niet in links of rechts, in gelovig of ongelovig, in Arabisch of Europees, in status of geen status. Het zit niet in single of getrouwd, man of vrouw, zwart of wit, het zit in het leven en het leven is van de Eeuwige. Dat is heilig en de Eeuwige vraagt of je dat ter beschikking wilt stellen aan de goddelijke goedheid – dat het leven niet zomaar bestaat en zomaar genomen en gegeven kan worden, maar dat er in het leven de naam van de Eeuwige staat geschreven en het op die manier respect en eerbied verdient, van ontstaan tot bestaan tot afstaan. In alles."
Bron
In de afgelopen tijd ruimde ik (zoals veel mensen de afgelopen tijd deden) ons huis een beetje op. Stille momenten zijn spaarzaam hier, net als momenten-alleen. Onze slaapkamer is klein en vol met alleen een bed en kast, maar ik heb naast ons bed nu een tafeltje gezet. Daar heb ik m'n favoriete Bijbel op gelegd, een willibrord vertaling, die ik kocht tijdens m'n tienertijd bij het Leger des Heils. Best fout als refo-meisje ;-) maar ik was in die tijd al op zoek naar bredere verdieping.
In deze rooms-katholieke Bijbel zitten ook de Deutero-canonieke boeken. Ik ben begonnen in Wijsheid van Jezus Sirach.
Ook heeft dit boek een vaste plek gekregen. Ik probeer dat elk jaar wel een keer weer te lezen. Net als veel van die vrouwen in dat boek, heb ik dat nodig, om sommige dingen weer in perspectief te zetten in m'n hoofd.
Het is heerlijk om daar een half uur voor het slapen gaan te zitten en nog wat te lezen bij kaarslicht ♥
Samen-dingen-doen is met 3 pubers en een zes-jarige is regelmatig best een uitdaging. Vooral ook als je bedenkt dat 2 van de pubers het 'ik-ben-net-zo-lief-thuis'-gen van hun moeder hebben geërfd, terwijl Lief en de 2 andere kinderen juist meer 'uitvliegers-en-wat-zullen-we-nog-es-gaan-doeners' zijn.
We proberen regelmatig het midden te vinden, soms vinden we het een poosje, en we raken het ook net zo makkelijk weer kwijt.
Op 2e pinksterdag zouden we naar 't Lapje wandelen, langs de zeedijk.
Het beloofde een warme dag te worden, dus we vertrokken rond 9 uur.
Na een kleine 10 minuutjes wandelen vanuit ons huis, staan we hier... bovenop de dijk.
Prachtig he ♥
Ik ben een echt Zeeuws kind, ik hou van de zilte geur in de lucht.
Het is eb.
Lief kijkt uit over het schorre en haalt herinneringen op aan de tijd dat hij hier ging spelen met z'n vriendjes.
Toen mocht dat nog, nu niet meer, het is nu beschermd gebied.
Ondertussen sta ik regelmatig stil om foto's te maken, a-sportief als ik ben, benut ik dat moment ook even om op adem te komen, aangezien Lief's looptempo, als lange-afstandswandelaar, best wat hoger ligt dat het mijne. Natuurlijk hebben de pubers dat meteen door, en kunnen ze het niet laten om dat even onder m'n aandacht te brengen ;-)
Voor je het weet, loop je dus zo'n eind achter he ;-)
Na een uurtje wandelen kwamen we aan bij 't Lapje, daar waren nog een paar familieleden in de tuin bezig, aardbeien en kersen aan het plukken.
Die smaakten heerlijk bij een bakje koffie en thee.
Moge God ons zegenen met ongemak
bij gemakkelijke antwoorden, halve waarheden
en oppervlakkige verhoudingen
zodat we diep vanuit ons hart mogen leven.
Moge God ons zegenen met woede
bij onrechtvaardigheid, onderdrukking, en uitbuiting van Gods schepselen
zodat we mogen werken aan rechtvaardigheid, vrijheid en vrede.
Moge God ons zegenen met tranen
om te vergieten voor hen die lijden aan pijn, verwerping, honger en oorlog
zodat we onze handen kunnen uitstrekken om hen te troosten en om hun pijn in vreugde te veranderen.
En moge God ons zegenen met genoeg dwaasheid
om te geloven dat we een verschil kunnen maken in de wereld,
zodat wij kunnen doen waarvan anderen zeggen dat het niet gedaan kan worden.
-Franciscaanse zegenbede
'God schiep onze huidskleur in prachtige verscheidenheid,
maar onze zielen zijn allemaal dezelfde kleur.'
Tijdens de laatste vrijwilligersdag van Compassion, kreeg iedereen na afloop een mooi notitieboekje mee. Ik wist al gauw wat ik er mee ging doen; ik ga het als verzamelboekje gebruiken voor de mooie, ontroerende, grappige en lieve dingen die m'n Compassionkinderen me schrijven, en voor hun tekeningen.
Want hoewel kinderen vaak hetzelfde schrijven, zitten er ook regelmatig pareltjes tussen hoor.
Vooral de tieners kunnen soms beeldend vertellen over wat ze op het project doen, en dat vind ik altijd erg interessant.
Compassion werkt in 25 landen, en in al die landen heb ik 1 of meerdere kinderen waar ik mee schrijf.
Mijn ♥ ligt het meest in Afrika, dus daar heb ik de meeste schrijfkinderen.
Inmiddels heb ik al best wat schrijf quotes verzameld...
'Ik voel me heel blij als ik de foto zie van je man die werkt in zijn timmerwerkplaats,
net als de vader van Jezus. Moge God het werk van zijn handen zegenen'.
♥ Esther (13) uit Kenia
'Mijn schoolprestaties waren de afgelopen periode briljant. Van mijn leraren op school kreeg ik een horloge en mijn vader heeft beloofd om me te leren auto rijden.'
♥ Caleb (14) uit Kenia
'Ik wil je vertellen dat ik altijd graag naar het project ga, want ik vind de manier waarop we les krijgen fijn. Onze leraar gaf ons een korte cursus over ondernemerschap, en dat vonden we leuk want nu hebben we geleerd hoe we ons eigen bedrijfje kunnen beginnen.'
♥ Jeykel (15) uit Nicaragua
'Op het project werd er een gala diner georganiseerd. Iedereen van het Compassion project kwam mooi gekleed. Er waren verschillende lekkernijen. En we leerden ook over dating en andere dingen'.
♥ Nelson (16) uit Bolivia
'Sheila is heel blij en ze stuurt groetjes aan jullie familie. Ze vertelt dat het schaap, dat ze van jullie gift heeft gekocht, nu een kleintje heeft gekregen'.
♥ Sheila (7) uit Kenia
'Moge God bij je zijn, ik hou van je, maar ik weet niet goed hoe ik het over kan brengen, maar (dus) het zou goed zijn als we elkaar in het echt zouden kunnen ontmoeten....
...als ik hoor dat het niet goed met je/jullie gaat, ben ik daar erg van uit mijn doen'.
♥ Jeanette (15) uit Rwanda
