Nav een reactie van Annemieke gister op m'n blog over dragen, ging ik zomaar eens naar youtube om eens een filmpje te kijken van het knopen. Had ik al vaker gedaan hoor. Toen zag ik deze als eerste:
Ik zag in dit filmpje weer een handigheidje die ik nog niet geprobeerd had, en dus viste ik mijn doek net weer eens uit de mand, het lukte best, we hebben even samen zonnestraaltjes gevangen buiten ;-)
Enne ja, dat zijn grijze haren die je daar ziet.
Heb ik al jaren ;-)
Ik hou van oktober en van de herfst.
Misschien omdat het m'n geboortemaand is, en ik weet nog hoe ik er altijd zo naar uit keek om jarig te zijn; vooral vanwege een cadeautje.
Lief en Loïs zijn ook weer een jaartje ouder geworden, en dus zijn we weer uitgefeest tot april. Dat vind ik wel even best zo.
Verder kabbelen de dagen hier voorbij en de weken aan één.
Best vaak heb ik zin om even wat te bloggen als ze slaapt, maar dan kies ik er toch weer voor om 'even' wat anders te doen (was, opruimen oid) en dan is ze zo weer wakker.
Ik hou van de herfst met z'n heerlijke geuren en diepe kleuren.
Het is me altijd weer veel te snel voorbij, ik vind de winter altijd zoveel langer duren
De voorkant van onze schuur is bijna helemaal begroeit; de blaadjes kleuren van geel soms naar diep rood.
En de bomen in ons straatje lijken net grote kaarsen met hun prachtige gele bladeren; het zijn net lichtjes.
Elke keer als ik de straat in kwam, werd ik er weer stil van.
We zijn ook nog naar het bos geweest, baby in de draagdoek of even bij papa op de arm. Ik schoot ook nog een lief plaatje van ons viertal op een tak.
En ja, het komt vast omdat ik zo lekker thuis zit -in de laatste week van m'n verlof-, en geen postbode/koerier>file.../piloot ofzo ben, maar zelfs zo'n flinke oktoberstorm kan mij wel bekoren. Zolang het droog is, vind ik die harde wind om mijn lijf en door m'n haren heerlijk.
Jammer dat baby's er niet zo van houden (ze happen instinctief naar adem en/of houden af en toe hun adem in, ik weet niet goed waarom) anders ging ik een flinke wandeling maken met babylief.
Gisteren zijn we nog even naar de dijk geweest om lekker uit te waaien, toen zat ze in de doek diep weggedoken ;-)
Normaal wil ze alles zien, maar nu niet hoor. Beentjes opgetrokken en zo zat ze stilletjes in het veilige donker te koekeloeren en te luisteren. ;-)
Elke week moet Job een Bijbeltekst leren, en die vrijdag op school opzeggen.
Het zijn vaak teksten uit het oude testament.
Ik vroeg vanmorgen; 'Job, ken je je tekst al?'
Ja... en hij zei hem zo op.
'Maar er is een God in de hemel,
die verborgenheden openbaart.'
Daniël 2:28a.
Die korte tekst staat in het verband met de droom (en de uitleg) van koning Nebukadnezar.
Maar toen hij hem zo opzei, dacht ik; wat een mooie tekst eigenlijk.
Wat een grootsheid ligt erin.
Ik werd er door geraakt.
Zo'n simpele tekst,
met zo'n verbijsterende en bemoedigende waarheid.
Kijk eens, Grace, je mutsje is gearriveerd,
gepast en bewonderd!
Superleuk!
Het is nog een beetje aan de grote kant,
maar toch staat dat juist ook weer zo schattig.
Eén van de eerste scheve lachjes van Michal heb ik ook meteen maar vastgelegd. ;-)
Dat is één van de grappige bijkomstigheden van 'blogland'.
Je leest elkaars blog, reageert, en mailt elkaar eens...
krijg je allebei een dochter, je stuurt een geboortekaartje,
haakt zij een mutsje voor je dochtertje en stuurt dat op ;-)
Dat móét dan natuurlijk ook even geshowd worden he ;-)
