Deze week werd ik blij van:
~ een telefoontje van Compassion; met de vraag of wij met een 4 jarig meisje uit Bolivia willen gaan schrijven. Ja, JA! Ik had die vraag kortgeleden bij hen neergelegd, alle kids hebben nu een Compassionvriendje/vriendinnetje om mee te schrijven, Loïs is zooo trots op Jasmini (ze heet Jasmin) de foto ging zelfs vanmorgen mee naar school ;-) En ik vind de gedachte dat ik tijdens de sponsortour naar Bolivia in okt. a.s Noemi én Jasmin mag ontmoeten, exiting!
~ vakantie! De kids dan, want Lief moest gewoon werken, en ook ik had op 3 dagen oppaskindjes gepland staan. Maar het was heerlijk om een weekje wat minder op de klok te hoeven kijken.
~ Job en Sara, die bij elkaar op de kamer gingen logeren. Matrassen op de grond, (zak)lampjes, computerspelletje en knuffels erbij, en eigenlijk willen ze niet meer anders ;-)
~ vrijgezellenfeestje, waar we o.a een ketting maakten, en dat vond ik best eens leuk om te doen, al is 'priegelen' niet zo mijn ding.
~ mijn vriendin Elina is bevallen van een zoontje; Job.
~ L. kwam langs, om samen met mij op de citers te spelen, en dat was zo gezellig.
~ we gingen langs bij een zus van Lief, die 50 paarden heeft staan. Alle kinderen mochten een paard uitkiezen en poetsen, en ik zag nu eindelijk Loïs "haar" 'zwarte paard', waar ze de vorige keer zo over vertelde toen ze daar was geweest. Ze mocht Armada uit de stal halen, poetsen en er daarna een rondje op, maar dat wilde ze niet. Sara moest erop, en zij er naast lopen, 'uitlaten' noemt ze dat. Alsof ze een hondje uit ging laten liep ze met dat grote paard over het terrein... en had de tijd van haar leven ;-)
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
....in de auto....
tijdens een gesprekje....
'...ja, want ik heb een Vader
en een papa...'
Via de achteruitkijkspiegel zoek ik vragend haar ogen.
Als ik haar ogen zie,
en snap ik opeens wat ze bedoeld...
'God in de hemel, is mijn Váder,
en pápa... is mijn papa...'
verduidelijkt ze nog...
Ontroert tot in m'n ziel, kijk ik naar haar ogen.
Haar grote, blauwe, lieve ogen,
en ze heeft gelijk;
ik zie Hem
in haar ogen
Ze is Zijn kind
Voorzichtig bracht God op dat moment mijn gedachten naar een gesprek wat ik een jaar geleden had.
Een gesprek wat ik had nav een gedragspatroon wat ik opgemerkt had bij mezelf, wat stamde uit m'n tienertijd, en dat ik niet goed kon plaatsen.
Een gesprek waarbij onderkenning, inzien, pijnlijk, gemis(te kansen), verdriet, mee leren omgaan en een plekje geven onderwerpen waren.
Dat gesprek bracht helderheid en inzicht, voelde daarom enigzins helend, maar doet nog steeds pijn.
Mijn Vader weet dat.
En door de woorden en ogen van mijn dochter heen,
legt mijn Vader een volgend helend laagje aan om mijn hart.
Ik knipper driftig met m'n oogleden om de opgekomen tranen terug te dringen, en kijk weer naar Sara. Ze is aan het praten met Job.
Ik herken mezelf zo in haar als 6-jarig meisje.
's Avonds stil bidden in je bed, diep onder de dekens,
stilletjes veel aan de Heere denken.
Ontelbare keren heb ik om een nieuw hartje gevraagd,
op m'n knietjes voor m'n bed.
Hunkerend...
verlangend...
naar iets wat ik zo graag wilde, en wat zo onbereikbaar leek....
want als God mij nu eens niet uitverkoren had om een kind van Hem te worden...
's Avonds neem ik haar gezichtje in m'n handen, en kijk diep in haar ogen.
Nog steeds sprakeloos
en dankbaar.
Ze is 6,
en ze weet
wie haar Vader is.
Houdt haar vast, Vader
houdt haar dicht bij U
nu, en in de toekomst.
~ ~ ~
Bij Tineke (ik heb haar blog pas ontdekt) las ik ook nog 2 mooie posts over dit onderwerp; Als de HEER je naam roept (want Hij roept je naam ook als jij het niet hoort) (klik!!) en Het gekwetste kind (klik!!)
Deze maand schreef ik naar 'mijn' Compassionkids over... de sneeuw, het ijs, de kou, de winter. Vinden ze altijd leuk en interessant om te lezen (sommige kinderen hebben nog nooit van sneeuw gehoord) en vooral ook; te zien. Een foto van jezelf/kinderen/huisdier in de sneeuw erbij, is nog leuker.
Ook schreef ik over de schoolresultaten van onze kinderen; 'term examinations', noemen zij dat meestal ;-) Na de citotoetsen hebben Job en Sara hun rapport gekregen. Het gaat goed met ze op school, en ze hebben het naar hun zin, Job was op lezen erg vooruitgegaan, en Sara doet erg haar best bij rekenen en lezen. Spelling blijkt voor allebei een zwak punt. Ik schrijf dat ook naar de kinderen, en vraag hun om daarvoor te bidden. Al mijn sponsorkinderen vragen regelmatig (sommigen in elke brief) gebed voor hun schoolprestaties, ik denk daarom dat ze het leuk vinden om te horen hoe het met onze kinderen op school gaat, ze herkennen dat vanuit hun eigen leventje.
Verder heb ik deze maand een stukje tekst uit het 'Dagboek voor kleine schatjes' meegestuurd met deze prachtige foto erbij, van een 'regenboogvlinder', (vast niet zijn officiele naam, ik vind 'em zoooo mooi!) en daarop de Bijbeltekst gezet.
As long as you live, you'll learn new things. That never stops. You can't be the best in everything. But keep trying. God is always with you, if you learn new things. Remember that. And God is always happy with you. Also if you can't catch a ball that well. Or if you sing a bit false. Or if can't write so good. You can't outshine in everything. But even if it is not immediately successful ... God loves you anyway.
Remember in your heart: If I learn new things, I am doing that together with the Lord.
Zo lang als je leeft, blijf je nieuwe dingen leren. Dat houdt nooit op. Je kunt niet in alles de beste zijn. Maar je moet het wel blijven proberen. God is altijd bij je, als je nieuwe dingen leert. Onthoud dat goed. En God is altijd blij met jou. Ook als je een bal niet goed kunt vangen. Of als je een beetje vals zingt. Of als je niet zo goed kunt schrijven. Je kunt niet alles in één keer goed doen. Maar ook als het niet direct lukt... God houdt toch van je.
Als ik nieuwe dingen leer, doe ik dat samen met de Heer.
Uit: Dagboek voor kleine schatjes
De brief van de maand was deze maand de brief van Adonay (klik)!!
Mijn herinneringen van de afgelopen week, waar ik met een glimlach aan terug denk:
~ De kinderen kregen hun eerste rapport, daar waren de eerste cito-scores van dit jaar in verwerkt. Altijd leuk om te zien, al zijn die testen maar een moment-opname, en schijnen de vragen niet altijd even 'op niveau' te zijn. Het gesprek met de juffen vind ik dan ook altijd het leukst, dan kan je de resultaten in kijken, en vertelt de juf hoe ze het in de klas doen.
~ Zaterdagmiddag ben ik met Lief naar Goes wezen shoppen. Dat is niet zo zijn ding, zeg maar. Het is dan ook JAREN geleden dat we zijn wezen shoppen voor hem. Af en toe neem ik wel eens een trui/shirt oid mee, maar broeken moet ie toch passen. Over anderhalve week trouwt mijn broer(tje) en dus móésten we nu eindelijk wel eens om nieuwe kleren. Vond ik helemaal niet erg ;-) Vriendin A. paste thuis op de kinderen, en wij liepen hand-in-hand door de druilerige stad. We bezochten Takko, C&A en Perry sport, en toen hadden we alles. Jammer hoor, na 3 winkels al klaar, en ik vond het juist zo leuk! Hij ging in het pashokje, en ik mocht kleding uitzoeken, wat hij dan ging passen. Ik dacht: ha, dit is mijn kans! en sjouwde met vale spijkerbroeken-met-kreukels en stoere-geruite-overhemden zijn kant op. En net zo hard weer terug, nadat ie het gepast had, dat dan weer wel. En dan keek hij me via de passpiegel zo aan van; nee... dit wordt et niet ;-) Ik grinnikte en zocht weer wat anders. En we hebben zowaar 3 nieuwe leuke setjes kleding gescoort én nieuwe (bergloop) schoenen. Deze had ie al gekocht toen we nog geen kinderen hadden, dus dan weet je het wel zeker ;-) We reden nog naar het Veerse meer, en aten HEERLIJK bij grillroom Taba in Goes.
Lief zei aan het eind van de avond: ik vond het erg leuk om weer eens zo samen weg te zijn.
Ik: ik ook! En dat winkelen moeten we echt vaker doen.
Lief: hmm, nou dat hoeft voor mij niet zo.
Ik: *grinnik*
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
Michelle, voormalig sponsorkind van de Filipijnen, vertelt haar verhaal.
Vannacht heb ik weer gedroomd dat ik in Bolivia was, en Noemi ontmoette, ze sprak nederlands tegen me, en ik was ZO verbaasd ;-) (een andere keer droomde ik ook al eens over een ontmoeting met haar ;-) Helemaal gedesoriënteerd werd ik om half 7 gewekt door de wekker, die mij vertelde dat ik snel naar beneden moest, omdat het eerste gastkindje binnen 10 minuten zou komen.... en zo zat ik weer terug in de werkelijkheid, zonder een nederlands sprekende Noemi ;-)
Sinds dat ik las (meer dan een jaar geleden) dat Compassion een sponsortour naar Bolivia ging organiseren in okt. 2012, zat het in m'n hoofd; 'dat zou leuk zijn!'
In september vorig jaar vond ik het wel eens tijd worden om eens na te gaan denken en plannen over het hoe en wat te gaan maken. Zo'n reis is duur, en dat is meteen mijn grootste probleem. Ik hoorde dat vrij krijgen bij de baas ook vaak een probleem is bij anderen, maar dat heb ik dan weer niet ;-) Ik plaatste een berichtje op m'n weblog of iedereen die een kindje ging sponsoren via mijn weblog, mij daarvan op de hoogte wilde stellen, omdat ik dan in aanmerking kon komen voor korting, en verschillende lezers hebben daarop gereageerd. Helaas kreeg ik in december te horen, dat die kortingsregeling niet meer geldig is sinds juli 2011. Ik baalde als een stekker, maar ja, het verhaal erom heen snapte ik wel. Ik pakte m'n rekenmachine erbij, en rekende uit dat ik iets meer dan 250 euro per maand zou moeten sparen, om in augustus het bedrag bij elkaar te kunnen hebben. De moed zakte in m'n schoenen, ik ruimde snel m'n rekenmachine op, en zei; 'God, U weet dat ik graag wil gaan. Maar als het niet Uw wil is, en dat wordt openbaar doordat ik het geld er niet voor heb om te gaan, dan is dat zo. Help me dan om het te vergeten....nou ja... in elk geval om er vrede in te vinden...' ;-)
Toen werd ik gebeld, door het gastouderbureau, dat ze opvang zochten voor 2 kindjes, van 1 jaar een eentje van bijna 4. Twee... eigenlijk 1 teveel, te druk, bijna niet realiseerbaar met halen-en-brengen-van-en-naar-school, maar ik vroeg toch bedenktijd. Die kreeg ik. En ik ging in onderhandeling, met mezelf, Lief en God. Na dagen van praten, wikken en wegen, belde ik toch maar af. Met een zwaar hart... want ja... ik heb immers jaren op oppaskindje C. (die ik 2 dgn p.week opvang) gewacht... zoveel aanvragen zijn hier niet... maar dit was gewoon niet haalbaar/verstandig in combinatie met ons gezin. En het sparen voor de Bolivia-reis-idee, wat ik in gedachten éven op had zien komen, probeerde ik weer dapper weg te duwen ;-)
Er gingen 2 weken voorbij, en de vrede in mijn hart dat ik niet naar Bolivia kon gaan, was bijna compleet.
Inmiddels had ik besloten om toch per maand een X bedrag (wat er te missen zou zijn) zou proberen te sparen, want het gevoel dat ik het een kans moest geven, raakte ik toch niet kwijt. Mocht in augustus blijken dat ik de 2000 euro bij lange na niet gehaald had, leek een paar honderd euro me een prachtig bedrag om over te maken naar Noemi als gezinsgift, of het onder een paar sponsorkinderen te verdelen.
Wie niet waagt, wie niet wint, en niks doen is geen optie.
Toen werd ik weer opgebeld door het gastouderbureau. Er werd opvang gezocht voor een 3 jarig meisje voor gedurende 1 jaar, voor 3 (flexibele) dagen per week. We maakten kennis, en het klikte, en het contract ging meteen de andere week in.
En toen zag ik wat ik per maand meer ging verdienen door het opvangen van dit meisje; iets meer dan 250 euro...
Ik was perplex, sprakeloos, flabbergasted... en... ging twijfelen... dit kon toch niet waar zijn!?
Dit kon toch geen teken zijn?!
Twee weken lang heb ik lopen dubben, en me af lopen vragen wat nu de bedoeling van dit alles is. En nog steeds lag er geen briefje met hemelse aanwijzingen op tafel, oh wat zou dat soms handig zijn.
Want; misschien hoopt God dat we eindelijk eens 'verstandig' gaan zijn, en gaan sparen oppotten!? Of vindt God vertrouwen hebben in Zijn leiding 'verstandig'?
Misschien krijgen we dit jaar grote financiele 'klappen' die wij nog niet aan zien komen, maar Hij wel?! Maar... de afgelopen 10 jaar zijn er al zoveel momenten geweest dat Hij zo duidelijk zorgde... op de momenten dat het nodig was...
Misschien wordt het me gegeven om er van uit te delen, méér dan 10% weggeven.
Oh God, en 10% is nog maar zo'n klein deel van onze aardse rijkdom....
Waarom denk ik uberháúpt dat God dit op m'n pad zou brengen zodat ik mee kan naar Bolivia?! Is dat niet een klein beetje veel egoistisch?
En toch... het feit dat het dus voor een jaar is, deed me glimlachen, vooral met deze woorden in gedachten. Een jaar. Net genoeg.
Ik mailde erover met een vriendin die een paar jaar terug op sponsortour naar de Filipijnen is geweest, en die weet waar ik het over heb, dat was fijn.
Ze schreef: (oa) 'Ik zou gaan! Ik zou de sprong in het diepe wagen en op God vertrouwen dat Hij voorziet. Ik herken de twijfel hoor, had ik ook heel erg, zelfs tot op het laatste moment. Je man staat achter je, het is je grote wens en de Hemelse Voorziener zal je helpen, dat geloof ik.
Stop de papieren in een envelop. Gooi ze morgen met kloppend hart (twijfel, twijfel :-)) in de brievenbus en vertrouw erop dat het goed komt.'
Vorige week ben ik dus 'gesprongen',
benieuwd waar het toe zal leiden....
Count your blessings... ~ de laatste weken zijn best druk; door de week komen er bijna elke dag oppaskindjes over de vloer, ik ben er dankbaar voor, het is mijn manier van wat bij te verdienen als moeder, en ik doe het graag, maar zoveel uren meer, is best even wennen. Ik werk 'flexibel', dat past bij mij, elke week is anders, met wat passen en meten soms (variërend van 1 tot 3 kids per dag) ~ ik mocht weer helpen bij het school-moestuin-project; we hebben de boerenkool geoogst, en alle kinderen mochten helpen bij het maken van de stamppot -met runderrookworst- en geloof het of niet; maar ALLES ging op, en alle kinderen hebben geproefd! ~ ik ging naar ons 'belastingvrouwtje' om onze aangifte 'te doen', en leerde weer vanalles bij ;-) ~ Job en Sara kregen hun eerste rapport ~ ik heb nog op de schaatsen gestaan, en samen met Sara geschaatst, leuk! ~ vanmorgen bracht de post een citer, die ik voor een prikje op MP heb gekocht, hij ziet er als nieuw uit, nu ben ik deze, en m'n andere, aan het stemmen, en dat vind ik zo'n leuk werkje, en voor m'n andere citer heb ik zo'n leuke bestemming in m'n hoofd... ik hoop zo dat dat goed gaat komen... ~ dit weekend mocht ik een fotoshoot doen van een 4 maanden oude baby (die ik al eens eerder voor de lens had) en haar zus, en juist zij ontroerde me zo. Een uurtje had ik maar een kijkje in haar leventje, maar ik zag en voelde veel meer, en ze ontroerde me zo. Prachtig kind. In ogen van kinderen zie je zoveel, als je goed kijkt.
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
SNEEUW!! ~ de eerste opkomende narcissen die dapper met hun voetjes in de witte deken staan ~ ons mooie, witte uitzicht ~ de stoere perenbomen in de boomgaard die er zo verstild bijstaan...
Onze kids die zo genieten van de sneeuw; sleeën en voor ons huis op het bevroren slootje spelen, Lief had een ladder tegen de kant gelegd zodat ze er makkelijk in kunnen ~ die rode neusjes, winterkoude wangetjes en stralende oogjes, ogen lijken door stralend vriesweer nog mooier te kleuren
~ ons witte dwergkonijntje Madelief leek meer creme nu met de sneeuw en ons witgeverfde huis zag er maar vaalwit uit in de winterse pracht.
In Psalm 51:9 schrijft David: 'Als U mij wast, ben ik witter dan de witste sneeuw'.
Ik keek naar naar al die ontelbare sneeuwvlokjes die uit de lucht kwamen dwarrelen, en hoe God, zorgvuldig, onze aarde langzaam bedekte met een deken van sneeuw.
Tot zover ik kijken kon.
En ik voelde me klein worden...
Allemaal genade, zóveel...
En Hij fluisterde
'Witter, witter dan de witste sneeuw'...
~ m'n inschrijfformulier voor de sponsortour naar Bolivia met Compassion in de herfstvakantie, is ingevuld en op de post... ~ afgelopen dinsdagavond sprak Fineke Janssen, een zendelinge die wij als gemeente ondersteunen, over haar werk in Bolivia, en dat was leuk, interessant en leerzaam
~ ik ging samen met een Irakese vriendin naar een Turkse winkel, daar was ik nog nooit geweest, wel naar de toko, maar dit was weer anders ;-) we kochten vanalles waaronder van die lekkere kleine snackkomkommers, reden naar huis en dronken samen thee, praten over ons geloof en politiek, en het was gezellig ;-)
~ ik las in de Visie (RTV magazine van de EO) een stuk over het boek 'De hemelse voedselbank', bestelde het hier (voor 16,90 en gratis thuisbezorgd, en ja, dit is een reclamepraatje ;-) en las het, ZEER onder de indruk, in 2 dagen uit. Lees hier een samenvatting van het boek. Ik wil er graag over bloggen, maar ga het eerst eens laten bezinken ;-)
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
Herinner je je dit bericht nog? Met deze foto...
... over de cadeautjes die ik had meegegeven met de mensen die naar Peru gingen?
Ze zijn aangekomen, kijk maar:
Hoe bijzonder is dát,
om jouw sponsormeisje op de foto te zien met onze foto op haar T shirt!?
Hoe bijzonder is dát,
om haar prachtige glanzende ogen van zo dichtbij te zien!?
Hoe bijzonder is dát,
om haar moeder op de foto te zien!?
Hoe bijzonder is dát,
om te zien dat die moeder haar dochter net zo vasthoudt op de foto, als jij!?
Hoe bijzonder is dát,
dat de medewerker schrijft dat ze er heel blij mee is en het aan iedereen laat zien!?
Hoe bijzonder is dát,
dat er wel 7 zinnen in de brief over Sara gaan, vriendinnen-op-afstand, met een gedetailleerde tekening erbij van Adonay, met daarop Sara met haar kettinkje aan, het sieradendoosje waar het kettinkje in zat, een zon, állemaal hartjes en Adonay's handafdruk met 'Adonay y Sara' erin geschreven, en daarnaast: Sara je bent voor altijd in m'n hart!?
Dan voel je je blij en dankbaar.
En ik kan het weten ;-)
Vanmorgen las ik deze post van Ann Voskamp, over hoe elkaar lief te hebben in een huwelijk. Ik warmde me aan haar woorden, en besefte weer hoe belangrijk het is om oog te hebben voor de manieren waarop onze mannen ons laten weten dat ze van ons houden. Niet alle mannen uiten dat met het wekelijks meebrengen van een bos rozen of parfum. Het toppunt van romantiek is niet altijd te vinden in uit uit-eten gaan en naar de bioscoop. Hoewel het heerlijk is, begrijp me niet verkeerd ;-) Maar als je alleen daar naar kijkt, kan je je soms ontmoedigd voelen, omdat je man dat soort dingen nooit doet (en jouw man dus volgens 'de maatstaven' niet romantisch is) en je in je hart wel eens jaloezie voelt naar die ene vriendin wiens man wel dat soort dingen doet en onderneemt, en waar je vriendin dan zo blij over kan vertellen.
Maar elke man is anders, elk huwelijk is anders, en elke man uit zijn liefde op zijn eigen manier. Het is aan ons, als vrouwen om die manier, zijn manier, te ontdekken, ontvangen en te koesteren.
Ik wil je aanmoedigen om je te focussen op je man, en oog te (gaan) krijgen voor de manier waarop hij zijn liefde aan jou toont.
Wees tevreden, en dank God ervoor. (en dat zeg ik ook tegen mezelf! ;-)
"The Farmer writes little with pens.
He’s a man who prefers to write his love letters with his life,"* schreef Ann in haar stukje, ik vind herkenning in haar woorden, met mijn Lief in gedachten, en ik voel me met haar verbonden.
* vertaling: 'De Farmer schrijft niet zoveel met pennen.
Hij is een man die er de voorkeur aan geeft om zijn liefdesbrieven met zijn leven te schrijven.'
