Onlangs had Micha nog wat stenen (fossielen) gekregen, nog van zijn reis naar Marokko, en die lagen wat mooi te zijn op de kast. Zegt ze: mam, mag ik daar mee spelen? Met wat? Nou, gewoon, met die stenen. Eh ja, natuurlijk. Ze haalt een paar playmobil paardjes, en legt de stenen op tafel. En dan volgen de avonturen vanzelf...
Later haalt ze nog wat meer playmobil spulletjes, en de paddestoel-waxinelichthouder die ik pas bij de kringloop kocht, mag ook mee doen. Die doet dienst als stal.
Ik blijf een beetje bezig in haar buurt, ik vind het zo leuk om haar zo te zien spelen. Ik vind dat zo leuk he, dat ze in een paar stenen, al meteen een verhaal/avontuur ziet om te spelen. Een soort gave is dat.
Hou dat vast, meisje ♥
Tijdens het bedenken en maken van de hekjes, schreef ik er in m'n hoofd al een blogje over. Toch kwam het er steeds niet van... Ik zag het idee voor zo'n hekje op pinterest, waar ik tegenwoordig vaak kijk om knutselideetjes op te doen voor mijn werk. Het hekje is verder niet echt nuttig ofzo ;-) maar ik vond het er vooral zo leuk uit zien.
Dankzij de uitgebreide timmerwerkplaats van Lief, was het maken van de hekjes zo gedaan, plankjes heeft hij altijd wel wat liggen, wat restjes verf, en een beetje hulp van Lief en ze waren klaar.
Hij helpt dan trouwens wel, maar hij moet vaak (in zichzelf) wel een beetje lachen om mijn ideeen. Dat zie ik altijd aan z'n ogen. Geeft niet hoor. Misschien is het ook wel een beetje kinderachtig, maar ik hou zo van kleurig en van vogeltjes, en dit is het uitzicht van mijn keukenraam ;-)
De kop-en-schoteltjes komen ergens uit de schuur en zijn vast gekit (aan elkaar) en aan oude stoelpoten die ik voor die gelegenheid gesloopt en geschilderd heb.
De kinderen leggen er broodkruimels op en wat graan van de kippen. Inmiddels hebben de vogeltjes het ontdekt, en komen er regelmatig mussen, mezen en merels buurten.
Aan de hekjes hangen potjes met aardbeienplantjes, die het moestuintje uit groeiden ;-)De kinderen noemen het m'n vogelparadijs ;-)
Een tijdje geleden plaatste ik op facebook en m'n blog een oproep dat ik op zoek was naar een Bobbi beertje en het nergens kon vinden. Via mijn blog heeft er toen een lezeres gereageerd, en dankzij haar heb ik toen 2 beertjes besteld. Ik ben al jaren gastouder, maar de afgelopen jaren had ik magere verdiensten.Het dorp waar we wonen is niet heel groot (3000 inwoners) en er is ook een kinderdagverblijf. Sinds vorig jaar gaat het beter, en nu heb ik zelfs elke dag oppaskindjes; een dreumes op ma-di-do-ochtend, op woensdag en vrijdag een hele dag een baby en nog een peuter die wisselend komt, ongeveer 2 middagen in de week. Wel drukker, maar qua werk is dat wel leuker. Sinds januari ben ik met thema's gaan werken; via de boekjes van Bobbi. Daarvoor is geen programma, maar dat bedenk/maak ik dus gewoon zelf. En dat vind ik echt superleuk om te doen! Pinterest staat echt vol met leuke ideetjes om met kleintjes te doen. Er zijn trouwens wel 'echte' programma's hoor; VVE heet dat dan, 'Voor en vroegschoolse Educatie' bedoelen ze daarmee. Zelfs een speciaal programma voor gastouder, Kiki .Ik heb zelfs al bijna een heus Bobbi-team, links boven op de foto. Bobbi, het lieveheersbeestje, de zeehond en het eendje. Alleen Olli de olifant en de giraffe met een roze strik om de hals ontbreken nog ;-)In januari ging het over Bobbi in de winter en maakten we die grappige handafdruk, in februari over Bobbi is zijn knuffel kwijt, deden we allemaal kiekeboe-spelletjes en maakten we het kiekeboe-gezicht en deze maand over Bobbi in de lente, en plakten we watjes op dat gekke konijn met z'n grote voeten ;-)Ach en ze zijn nog best klein, het is soms wat profisorisch, ze hebben geen zin of de verf zit juist naast de tekening. 's Niet erg. We hebben er vooral veel plezier in. Volgende maand gaat het over Bobbi in de tuin, en wil ik eens gaan proberen, of het te doen is om met dreumessen wat te zaaien in ons kindermoestuintje.We zullen de verwachtingen maar niet te hoog inzetten ;-) maar ach, een zonnebloem doet het altijd, toch?
Vanavond begint het Joodse Poerimfeest en gisteren sprak de Israëlische premier Netanyahu voor het Amerikaanse Congres. Had die speech iets met (het verhaal van) Poerim te maken?
Veel religieuze Joden zien in ieder geval die opmerkelijke parallel tussen de speech van Netanyahu en een gebeurtenis die ongeveer 2500 jaar eerder plaats vond en die beschreven staat in het Bijbelboek Esther. De timing en kerngedachte van de speech van Netanyahu hebben daar volgens hen alles mee te maken.
Netanyahu maakt zich – zoals vele anderen in Israel en daarbuiten – ernstig zorgen over de kwade bedoelingen van Iran om kernwapens te maken en te gebruiken. Iraanse leiders hebben meermaals in alle openheid aangegeven dat de verwoesting van Israel hun ultieme doel voor het Midden Oosten is. Dat doel past bovendien in de eschatologische korte termijnverwachting die vele sjiieten met de soennieten gemeen hebben en die dus breed gedragen wordt. De Verenigde Staten en Europa lijken nauwelijks in staat om Iran in toom te houden en ondanks de huidige sancties geeft Iran haar recht op de volgens haar vreedzame ontwikkeling van nucleaire technologie niet op. De relatie tussen Obama en Netanyahu was naar verluid nooit goed maar ze is in de afgelopen jaren verslechterd terwijl de internationale gemeenschap, onder leiding van de Verenigde Staten, wel op het punt staat een nucleaire overeenkomst met Iran te sluiten. Israel is bang dat dit Iran juist de mogelijkheid zal geven om een nucleair arsenaal te bouwen en uit te breiden, tot het moment dat deze staat, die door Netanyahu de grootste sponsor van het internationale terrorisme wordt genoemd, over voldoende kernwapens zal beschikken om allereerst Israel aan te vallen. Volgens de Israëlische premier wil Iran daartoe uiteindelijk 190.000 centrifuges in werking hebben, tegenover enkele duizenden vandaag. De Israëlische regering stelt dat Israel weliswaar in de vuurlinie ligt, maar dat ook Europa en de Verenigde Staten uiteindelijk niet zullen worden ontzien door Iran.
Het is uitzonderlijk dat Netanyahu door de voorzitter van het Congres (een republikein) is uitgenodigd om voor het Amerikaanse Congres te spreken, terwijl de Amerikaanse regering, geleid door de democraat Obama niet blij is met deze nooit geziene gebeurtenis die het protocol doorbreekt dat het staatshoofd (Obama) verantwoordelijk is en het initiatief heeft in verband met de buitenlandse politiek. Ook binnen Israel zijn er die bang zijn dat deze speech de verhoudingen tussen de Israëlische en Amerikaanse regering verder zal verslechteren, maar Netanyahu heeft gezegd dat hij alles wil doen dat in het belang is van de Staat Israel. Hij wil de wereld – en vooral ook Amerika – nog één keer waarschuwen en wijzen op de kwade bedoelingen van Iran. Israel is zich meer dan bewust dat Iran door een apocalyptische bril naar de regio kijkt en verwacht dat de Iraanse leiders niet zullen terugdeinzen om nucleaire wapens in te zetten zodra zij er over kunnen beschikken. Zelfs indien een deal met Iran kan worden gesloten, dan nog loopt de termijn daarvan waarschijnlijk over 10 jaar af en zou Iran tussentijds kunnen besluiten om de inspecteurs niet meer toe te laten, aldus Netanyahu. Met zo’n arsenaal aan centrifuges kunnen ze dan binnen enkele weken over meerdere atoombommen beschikken, vreest Israël.
De speech van Netanyahu vond plaats op de voorlaatste dag voor het Poerim feest en let wel dat Netanyahu deze datum niet zelf heeft gepland, maar sprak op initiatief en uitnodiging van de voorzitter van het Congres. Het Poerim feest wordt gevierd ter nagedachtenis aan een bizarre en tegelijkertijd wonderlijke gebeurtenis waarin de Iraniërs (de Perzen) destijds ook al een belangrijke rol speelden.
In het boek Esther – dat zich afspeelt in het Perzische Rijk – komt de Jood Mordechai achter het plan van de eerste minister Haman om op één bepaalde dag alle Joden in het Perzische rijk uit te roeien. Haman wordt in het boek Esther nadrukkelijk vermeld als afstammeling van Agag, een Amelekiet. De Amelekieten waren de eerste vijanden waarmee het volk Israel na de uittocht in de woestijn werd geconfronteerd. Deze nakomelingen van Esau bleven al die tijd de Israëlieten vijandig gezind. Mordechai drong er bij zijn geadopteerde dochter Esther op aan om het uitroeiingsplan te verijdelen door het openbaar te maken voor haar echtgenoot, de toenmalige koning van Perzië.
Maar Esther was bang. Als zij de koning zelf zou benaderen om de bedoeling van Hamans’ decreet te voorkomen, dan zou ze daarmee ook het koninklijke protocol breken. Ze mocht immers niet zo maar de koning benaderen zonder dat ze daartoe door hem was verzocht. Het negeren van dit protocol kon haar einde betekenen en Esther was zich daarvan bewust. Esther vroeg het Joodse volk om drie dagen te vasten voor zij naar de koning zou gaan om het doodscomplot van de eerste minister openbaar te maken. De koning zat op de koninklijke troon in de koningszaal, tegenover de voorhof waar eventuele gasten die uit binnen- en buitenland waren uitgenodigd voor een audiëntie op hun beurt wachten tot zij de koninkrijkszaal mochten betreden. Toen de koning echter Esther in de voorhof zag staan reikte hij haar als staatshoofd zijn gouden scepter toe (Esther 5:1-2).
Waarom overleefden de Joden het uiteindelijk? Omdat Mordechai en Esther alarm sloegen en opstonden. Ze negeerden Haman niet, ze interpreteerden zijn woorden niet op een allegorische manier. Ze namen hem serieus en ondernamen stappen om daadwerkelijk iets aan zijn plannen te doen. Ze wachtten niet op een wonder, ze deden er echt iets aan. Uiteindelijk werd Haman zelf ter dood veroordeeld door de koning en mochten de Joden zich volgens een nieuw decreet verdedigen en dat hebben zij ook gedaan. Vanaf toen werd dit bijzondere wonder herdacht als het Poerimfeest en dus gevierd onder alle Joden in het Perzische Rijk. Het is een feest waarin iedereen blij mag zijn over de redding van de Joden. (Esther 9:20-23)
Netanyahu en Poerim
En dan de vermeende parallel: op dezelfde manier werd deze laatste weken Netanyahu gewaarschuwd om toch niet zo maar zonder de toestemming van President Obama – de machtigste man ter wereld en staatshoofd van de Verenigde Staten – voor het congres te spreken. Het zou de onderlinge relaties ernstig kunnen schaden als hij het protocol zou doorbreken. Maar Netanyahu wachtte niet op een wonder, hij ging toch naar het congres, omdat hij van mening is dat hij alles moet doen om het volk Israel te bewaren voor de bedoelingen van Iran en de plannen van de machthebbers van het hedendaagse Perzië om zijn volk op een toekomstige dag uit te roeien.
Deze woensdagavond begint het Poerim feest en gisteren sprak Netanyahu dus voor het volkscongres van de grootste bondgenoot van Israel, hopende dat het Amerikaanse congres hem zal willen steunen, maar ook vermoedende dat de regering van de Verenigde Staten hem misschien wel veel minder goed gezind is. Tijdens de ontmoeting van Netanyahu en Obama in 2012 kreeg die laatste ook al de boekrol van Esther overhandigd. De boodschap was toen al niet subtiel: als Israel ziet dat er een complot tegen hen wordt gesmeed, moeten ze wel spreken en niet stilzitten en afwachten.
Dit is wat de Joden tijdens de Pesach Seder tegen elkaar zeggen: niet alleen in Egypte, maar in elke generatie komt er een leider naar voren die ons wil uitroeien, maar de Heilige redt ons uit zijn hand. En zoals het toen was, zo zal het ook nu zijn.
Netanyahu gaf aan dat Israel altijd zal blijven staan, zeker nu ze voor het eerst sinds ongeveer 2800 jaar weer zichzelf kunnen verdedigen. Ze zijn niet meer verstrooid onder de volken. Laten we zeker blijven bidden voor de vrede van Jeruzalem en ook dat Israel niet op haar eigen hightech wapens zal vertrouwen, maar haar ogen naar de God van de hemel en aarde zal opslaan. Want de God van Abraham, Izaak en Jakob heeft beloofd dat Hij zich voor Israel zal stellen, zodat de volken zullen weten dat Hij God is.
Ik zal Mijn heilige Naam bekend maken onder Mijn volk Israel; Ik zal mijn heilige naam niet meer laten ontheiligen; en de volken zullen weten dat ik de Here ben, heilig in Israel. (Ez. 39:7)
Bron: met toestemming overgenomen van Wakeup.nu.
Netanyahu: "Ik kan u dit garanderen, de dagen dat Joden passief toekijken bij genocidale vijanden zijn over.
Wij zijn niet meer verspreid onder de volkeren, machteloos om onszelf te verdedigen.
We hebben onze soevereiniteit terug gekregen in ons oude thuisland. De soldaten die dit thuisland verdedigen hebben onvoorstelbare moed. Voor de eerste keer in 100 generaties kunnen, wij, het Joodse volk onszelf verdedigen."
Bron: Israned.
Ik had dus een facebookpagina aangemaakt en een andere blog waar ik af en toe m'n persoonlijke Compassion-ei (haha, wat klinkt dat zeg) op kwijt wou kunnen. De faeebook pagina blijkt leuk, maar de blog niet, vind ik te veel werk merk ik. Dus, nu heb ik besloten om hier maandelijks een Compassionlog te schrijven; alles wat ik de afgelopen maand op de facebookpagina heb gedeeld, zet ik dan hier op een rij.
Dat gaat dan dus over mijn ervaringen met Compassion en vooral de kinderen die wij sponsoren en mee mogen schrijven. (juist, die uit de hand gelopen hobby ja ;-)
En voor wie al dat Compassion-gedoe maar wat te veel vindt ;-) (en dat mag hoor) die klikt gewoon even door naar iets anders ;-)
***
De post bracht vandaag weer 2 brieven; eentje uit Bolivia, van Noemi (16)(haar heb ik in 2012 bezocht) en een van Justus (16) uit Kenia. Dit is de 2e brief van Justus. Hij beschrijft zijn kerstcadeau's en vertelt dat hij naar de 2e klas is gegaan. Hij vindt het leuk om te voetballen met zijn vrienden en luistert graag naar gospel muziek. Noemi's brief is weer lang en ze schrijft veel over haar moeder. Die heeft een zwakke gezondheid, is de afgelopen jaren me wel gebleken. Deze keer is ze weer 2x opgenomen geweest in het ziekenhuis, vanwege een blindedarmontsteking en een andere infectie, en ze moet nog steeds medicijnen slikken. Dat is allemaal heel duur geweest schrijft ze, en tot mijn opluchting schrijft ze ook dat Compassion daarin is bijgesprongen financieel. Maar, ze schrijft ook nog dat ze een dans had ingestudeerd met haar klasgenoten en dat ze een feestje hadden met de klas voor de zomervakantie.
***
Vandaag en gisteren brieven geschreven aan Aaron, Abel, Caleb, Cornal, Esther, Jemima, Labi, Lucky en Ruth. (allemaal via Amerika) De afgelopen weken heb ik van hen allemaal een eerste (of tweede) brief ontvangen, en tot nu toe deed ik brieven beantwoorden altijd per geschreven brief. Maar omdat ik maar een paar keer per jaar een envelop naar Amerika wil sturen (vanwege de verzendkosten) zou het dan zo lang gaan duren voor ik hun brieven zou beantwoorden, dat vond ik ook zo sneu, dus besloot ik om het toch maar via de pc te proberen. En dat ging super! Toen ik in verschillende brieven als favoriet eten 'ugali' tegenkwam, ben ik toch eens op gaan zoeken wat dat is. Blijkt gemaakt te zijn van maismeel, dat gekookt wordt met/in water en dan krijg je een soort papje of deeg. Dat eten ze dan zo, of met een sausje en vlees/groenten erbij.
Bij alle kinderen heb ik bij deze brieven hun eigen profielfoto's onder de brieven geupload. Vinden ze ook vast leuk om te zien.
***
Vandaag, precies een maand geleden, schreef ik er hier over dat ik afscheid moest nemen van de 14 jarige John uit Tanzania omdat hij naar een andere schrijfsponsor overgezet was, die hij zou gaan ontmoeten! En vandaag heeft hij hen ontmoet, ik heb af en toe contact met haar, Sita, die nu met hem schrijft via facebook, en dat is erg leuk, zo lees en leef ik toch (nog) een beetje (met hem) mee. Ik vond het erg leuk om vandaag op de site van Compassionreizen een foto te zien van een lachende John, naast Sita! (vierde foto vanaf boven)
Gister heeft Sita ook even mijn schrijfkind Swalehe (18) die ook in het project bij John zit, ontmoet. Ze heeft even met hem gepraat en een foto van hem gemaakt, die hoop ik binnenkort te krijgen.
Hij blijkt de enige christen in zijn familie te zijn (de rest is moslim), dat wist ik nog niet. Verder was hij blij met onze briefwisseling. Nog een jaar mag hij naar het project, nog een jaar om deze jongeman te bemoedigen!
***
Compassion US deed weer een oproep op facebook; ze hadden 100 gesponsorde jongens waar ze een schrijfsponsor voor zochten, je mocht je opgeven als je interesse had. Ik kon het niet laten ;-) en gaf me ook op. Na een paar dagen verscheen de 11 jarige Jeykel uit Nicaragua op m'n account! Ik ben zijn tweede correspondent, de vorige heeft hem voor het laatst in juni 2012 een brief gestuurd. Ik heb hem meteen geschreven.
***
Tot mijn grote verbazing zat er vandaag een brief van de 3 jarige Ruth uit Kenia in de brievenbus. Ze is 1 van de 5 kinderen uit Kenia (van een bedrijf die 1000 kindjes uit Kenia ging sponsoren) die ik 5 weken geleden gekregen heb op mijn US account, en de post van US naar NL doet er al ongeveer 2 weken over, dus deze brief is snel geschreven! Ze is enig kind, woont aan zee, haar lievelingskleur is rood en ze doet graag verstoppertje.
Er was ook een 2e brief van Aaron (10) uit de Filipijnen. Zijn eerste brief was al vrij indrukwekkend (lang) en deze ook. Tot nu toe zijn jongens bij mij in hun brieven altijd vrij zakelijk (behalve 'onze' Jonathan dan) en kort, dus dit is een nieuwe ervaring. Hij schrijft dat hij mijn eerste brief heeft ontvangen, en is daar blij mee. Verder schrijft hij de namen van zijn broers en zusje en zijn ouders. (vind ik altijd erg leuk om te weten, om later in brieven aan te refereren) Hij droomt ervan om een zeeman te worden, maar hij is ook dol op voetballen, en een succesvolle voetballer worden zou hem ook wel wat lijken ;-) Verder schrijft hij over een voetbalwedstrijd die hij heeft gespeeld, waarin hij en zijn team niet hebben gewonnen, 'maar het goede nieuws is dat we nieuwe/meer vrienden hebben gemaakt', schrijft hij. Zoiets bezorgd me dan een glimlach he ;-)
***
In Amerika stond ik nog op de wachtlijst voor een kind uit Togo, en toen kreeg ik eergisteren de 14 jarige Rose op mijn account! Ze heeft al bijna 5 jaar geen brieven meer gehad, dus ik heb haar snel een eerste brief geschreven! Dit is mijn eerste en enige schrijfkind in Togo, dus ben benieuwd!
***
Deze week kwamen de eerste brieven van Lucky en Cornal uit Bangladesh binnen. De brieven zijn erg lang onderweg geweest; ze zijn geschreven eind augustus/begin september! Ze hebben allebei dezelfde financiele sponsor zag ik, en die heeft beide kinderen meteen een gift gestuurd; er zat een foto bij wat ze er van gekocht hebben; Cornal staat stralend naast zijn gekregen fiets in zijn nieuwe kleren. Hij gaat nu naar school op de fiets, schrijft hij. Lucky kijkt wat verschrikt op de foto, maar klinkt blij in haar brief met de sandalen, jurk en tas die ze heeft gekregen als gift. Ze schrijft ook dat ze 's morgens om 8 uur op het project komt, daar brengt ze de ochtend door en eet daar een lunch en gaat daarna naar school. Cornal schrijft nog dat ze nu in het regenseizoen zitten, en bezig zijn op het land hun 'paddy' aan het bewerken. Een zoektochtje op google levert prachtige plaatjes op van paddy's (rijstvelden) in Bangladesh.
***
Toen ik maandag online een brief wou schrijven aan de 14 jarige John uit Tanzania die de dag daarvoor jarig was, was hij tot mijn verbazing van mijn account verdwenen. Een telefoontje naar Compassion leerde dat hij in december van financiële sponsor was gewisseld, en toen, per ongeluk, ook aan een nieuwe schrijfsponsor was gekoppeld. Die schrijfsponsor had hem ook al 2 brieven gestuurd inmiddels. Oeps. Wat nu? De telefoniste wilde overleggen met de nieuwe schrijfsponsor, en ik zou even afwachten, ik vertelde de telefoniste nog wel dat het wellicht maar beter was dat hij bij zijn nieuwe schrijfsponsor bleef, anders zou het zo verwarrend voor hem worden. Een dag later kreeg ik weer telefoon; John blijft bij zijn nieuwe schrijfsponsor, zij gaan de komende maand mee met de Compassion reis naar Tanzania, en gaan John dan ontmoeten!
Wow, dat gun je elk sponsorkind! Wat een bemoediging zal dat zijn voor John, die vorig jaar zijn vader is verloren en het pittig heeft op school. En ik? Ik vond het wel even moeilijk, hij was mijn eerste schrijfkind en ik heb 5 jaar met hem mogen schrijven. Hij schreef zijn brieven nog niet zelf, dus duurde het langer om hem beter te leren kennen. Ik heb hem een kort afscheidsbriefje geschreven dat de telefoniste samen met het verjaardagsboekje (wat ik al had gemaakt en opgestuurd) naar hem toestuurt als afscheid. En natuurlijk hou ik volgende maand de blog van Compassion in de gaten als zijn schrijfsponsors hem gaan ontmoeten, en ik vast een foto van hen zal zien! Ik kreeg die middag nog een nieuw schrijfkind ipv John, de 8-jarige Jesus Sebastian uit Peru!
