'Sientje'

Toen ik een een paar weken geleden de kleding alvast wat aan het uitzoeken was, kwam ik dit 'Sien-jurkje' (van 'Ot en Sien'...) weer tegen....


...op de foto zit m'n broer tegen over mij, en hij heeft het Ot-pakje aan. Heel schattig. Ik hield het jurkje voor Loïs, en zag dat ze het nog net paste. Dus werd het jurkje gestreken (in elk geval een dappere poging tot...) en heb ik haar een rondje laten lopen in de tuin, met mijn rieten kinderwagentje 'van vroeger' en m'n lammetje met het belletje in z'n oor die altijd bij me sliep ;-)
Alleen de blank geschuurde klompjes missen nog, maar blote voetjes vind ik ook altijd zo lief staan ;-)


Enne, dit lieve 'Sientje' wordt a.s zondag alweer 3 jaar!

Een schrijfvriendje voor Job

Een poosje geleden had ik bij Compassion de vraag neergelegd of we een schrijfkind mochten uit 2003, een jongetje, omdat ik gemerkt had dat Job ook vaak met een half oog mee zat te kijken als Sara en ik weer eens een brief naar Adonay schreven, en daar dan vanalles bij bedenken. Na een paar weken belden ze, en de andere dag hadden we de informatie binnen, Kevin uit Guatemala is Job's schrijfvriendje geworden. Het leuke daarbij is, dat de sponsor van Kevin aangegeven heeft dat ze graag op de hoogte gehouden wil worden hoe het met Kevin gaat. Ik zal haar dus een paar keer per jaar per mail op de hoogte houden over wat Kevin zoal schrijft. Het komt vaker voor dat mensen aangeven dat ze het schrijven naar de kinderen niet zien zitten om allerlei redenen, Compassion probeert sponsors zoveel mogelijk te stimuleren om zelf met hun kindje te schrijven, maar als sponsors aangeven dat ze echt niet kunnen/willen schrijven, wordt er een schrijfsponsor ingeschakeld om een correspondence relatie op te bouwen met het kind. Het is immers bekend dat naast het gesponsord worden, kinderen enorm groeien van het contact met hun sponsors. Iemand uit een ander land die je brieven en foto's stuurt, je een kijkje gunt in hun leven, je aanmoedigd en bevestigd in wie je bent en laat weten dat hij of zij om je geeft en de moeite neemt om je dat regelmatig te laten weten.

Job is meteen in de pen geklommen, maar na 3 zinnen had hij het schrijven al bekeken, en legde zich toe op een mooie tekening voor Kevin. Samen met een pasfoto van hem, is zijn brief al op weg naar Guatemala ;-)

Dag bakfiets...

... ja als het aan ons ligt dan. Toch wel met een beetje pijn in ons hart, hebben we hem vanmiddag op marktplaats gezet. Lief wilde er eigenlijk niet aan, maar we gebruiken hem nauwelijks meer, en hij neemt best veel ruimte in beslag in het fietsenhokje. Nu Job en Sara beide mee naar school fietsen, zal de bakfiets nog minder uit de schuur gaan komen. Bovendien, zouden we zo'n financiele-bakfiets-injectie op het moment goed kunnen gebruiken... en dus hopen we dat onze babboe binnenkort verkocht zal worden.
Wie weet zijn er hier nog (Zeeuwse ;-) meelezers die interesse hebben?

Zoveel leuke dingen

De perenpluk is allang voorbij en er vormde zich in de afgelopen weken regelmatig blogjes in m'n hoofd. Maar daar bleven ze; in m'n hoofd.
Er gebeurde genoeg de afgelopen weken; zo hielden we nog een verlaat kinderfeestje van Job, en ben ik 28 jaar geworden ;-), deed ik auditie voor het toneelstuk wat ze bij kerst in onze kerk willen doen, was ik 2x bij een evenement aanwezig achter de stand van Compassion, en heb ik mijn eerste cursusdag gehad van de cursus pastorale counseling die ik bij de Hoop in Dordrecht ga volgen.
Op het kinderfeestje van Job kwamen 2 vriendjes en 1 vriendinnetje, we aten broodjes kroket en frikandel tussen de middag en deden spelletjes. Daarna gingen we met z'n allen in de Landrover en reden naar het strand. Het was erg spannend zo'n tochtje met de Landrover, vooral over het strand en de hobbelige en slikkerige weggetjes die we tegen kwamen ;-) Mijn verjaardag vier ik later in de maand samen met Lief en Lois.
De auditie mondde uit in een mime-rol! En dus ga ik nu elke maandagavond oefenen bij ons in de kerk, want alhoewel ik tot in m'n tenen geraakt was toen ik voor het eerst (jaren geleden) een lied vertolkt zag worden door twee mimespelers en toen meteen dacht; 'dát wil ik ook een keer doen', heb ik het nog nooit gedaan, en blijkt het nog niet zo simpel om zonder woorden (met overdreven gebaren en handelingen) iets duidelijk te maken aan het publiek. Maar het is zo leuk, alleen al omdat ik het al jaren een wens van me was.
Achter de stand van Compassion mochten we op 1 avond, 11 kinderen blij maken met een sponsor! Verder gaat het wekelijkse brieven vertalen voor Compassion ook gewoon door en wil ik nodig weer eens brieven gaan schrijven aan onze Compassion kids.
En wat betreft de cursus pastorale counseling zal ik ook tijdig m'n huiswerk in moeten roosteren, er moet veel gelezen worden (en nog eens gelezen worden, kan merken dat het jaren geleden is dat ik geleerd heb uit boeken) en m'n huiswerk moet op tijd bij degene die het na kijkt, binnen zijn.
Dus het bloggen heeft even plaats moeten maken voor andere leuke dingen. 'Ja, maar jij vindt álles zo leuk', zei Lief toen ik na de zoveelste-avond-weg enthousiast thuis kwam. En dat, terwijl ik juist zo'n huismus ben. Was. Ben.
Maar, Lief had wel gelijk. En om eerlijk te zijn, als ik veel weg/druk ben, functioneer ik op andere vlakken (lees: met name het huishouden) minder goed, simpelweg omdat ik het dan te druk heb in m'n hoofd met dingen die nog komen.
Dus nu weer even pas op de plaats en is 2 gevulde avonden per week en een zaterdag per maand weer genoeg ;-)