Deze maand een wat simpele blogpost over het brieven schrijven naar Compassion-kids.
Ik schrijf de laatste jaren in het engels, maar kennis van de engelse taal strekt zich niet verder uit dan mijn MAVO niveau, en daarom maak ik regelmatig gebruik van een vertaal site.
Ik gebruik dan altijd de site van vertalen.nu, die werkt simpel, handig en snel.
Deze keer wil ik een leuk/grappig ideetje delen wat ik eens tegen kwam op internet; diertjes tekenen met behulp van je vingerafdruk. Hieronder zie je een van de leukste; de leeuw:
Ik ben zelf niet goed in tekenen, en ik vind het dan ook leuk dat het op die site van stap tot stap staat beschreven hoe je dat dan moet doen.
Je kunt er alle kanten mee op; je kunt zelf aan de slag en gaan vinger-afdruk-stempelen om die afdrukken daarna allemaal in dieren te veranderen. Het leuke is ook dat je een familie kunt maken; een (grote!) vingerafdruk van papa en mama en de kinderen ook een (kleine ;-) vingerafdruk laten maken, dan heb je een hele dierenfamilie ;-)
Het is ook leuk om zo'n stap-voor-stap-pagina van bijv. de muis uit te printen en mee te sturen naar je sponsorkind, zodat het kind het ook zelf kan uitproberen.
De kikker, het uiltje, en de aap vind ik ook erg leuk!
De brief van de maand is toch wel de brief van Jonathan; die verteld dat hij in maart een zusje heeft gekregen; Yosli! Wat een verrassing; hij had me niet verteld dat zijn moeder een kindje verwachtte. Nu hebben ze 4 jongens en 2 meisjes. Hij schreef dat alles goed is (gegaan) en dat ze heel blij zijn met het nieuwe zusje.
Ons weekendje in Ponyparkcity was zeer geslaagd! Okee, we hadden anderhalve dag regen, 3 nukkige pony's en een plastic matras, maar dat woog niet op tegen die uren dat het wel droog was, dat ene ponytje dat zoooo lief was (zie foto's; pony Dexter) en waar we een hele dag van hebben mogen genieten en het feit dat we met dit regenweer dan wel lekker in een huisje zaten ipv in een tentje ;-)
Onze meisjes hebben zo genoten, geborsteld, gras geplukt, geaaid en gedroomd ;-) Lief heeft samen met Job pretpark Slagharen (waar we ook in mochten!) 'onveilig gemaakt', en ik heb genoten van het lekker veel samen zijn en die blije, relaxte snoetjes!
Maandag hebben we nog een heel dagje Slagharen eraan geplakt (we moesten al om 10 uur uit het huisje zijn, maar mochten nog wel in het pretpark)
Jammer dat het best prijzig is (vinden wij dan tenminste) anders zou je dat zo vaker doen! ;-)
Inmiddels zijn de kinderen ook weer in de 'vakantie-mood' gekomen, dat duurt meestal een weekje of 2 hier, de eerste 2 weken is het altijd weer wennen aan het nieuwe ritme, zooooveel vrije tijd, grenzen verkennen, niet weten wat te doen enzo, en vind ik dat erg intensief om dat goed (en geduldig ;-) te begeleiden. En dan na een tijdje hervinden ze zichzelf ofzo, en dan spelen ze samen met barbies, duplo, lego, playmobil, knuffels, de hele dag door.
Deze week heeft Lief al een klein beetje vakantie (maar is ie aan het klussen bij een vriend) en moet ik nog 3 dagen werken (oppassen) maar vanaf volgende week hebben we samen 2 weken aan een stuk vakantie.
Vandaag hoorde ik dat het weer ook beloofd om wat zomerser te worden volgende week, zou dat even mooi uitkomen ;-)
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
Anderhalve week geleden werd ik gebeld door Compassion dat één van mijn schrijfkinderen, Kevin uit Guatemala, is uitgeschreven uit het project (wat ze verder uitlegde) en dat ik daarom niet meer met hem kan schrijven. Kevin was bijna even oud als Job, en daarom ook een beetje 'zijn' Compassion vriendje. Ik stuurde vaak tekeningen van Job mee, en heel af en toe schreef hij zelf iets. Helaas schreef Kevin zelf heel weinig, en we hebben dan ook te weinig tijd gehad om een echte schrijfrelatie te ontwikkelen. Ik vind het verdrietig voor Kevin en zijn familie, maar besef dat het enige wat we nog voor hem kunnen doen, is aan hem blijven denken in onze gebeden.
Meestal is het zo, in zo'n situatie, dat ik dan ook met het nieuwe kindje mag gaan schrijven, maar in dit geval vroeg de mevrouw van Compassion of ik het goed vond, dat dat deze keer anders zou gaan; ze had die week een kindje aan een financiele sponsor toegewezen en ook een schrijfsponsor geregeld, maar er was iets misgegaan met de financiele sponsor, waardoor het kindje nu wel een schrijfsponsor had, maar nog geen financiele sponsor. Ze zouden dit kindje dan onder de naam van de sponsor van Kevin zetten. Ik toonde begrip voor de situatie.
Nu was het leuke met de financiele sponsors van Kevin, dat ik via de mail contact met hun had. Ze hadden contact opgenomen met Compassion met de vraag of zij voor een schrijfsponsor wilden zorgen voor hun kindje, omdat ze het schrijven zelf moeilijk vond, en ze had aangegeven bij Compassion dat ze graag op de hoogte wilden blijven hoe het met hun sponsorkindje ging. Ik vond dat erg leuk, en ik besefte dat ik dat wel zou gaan missen. Het schrijven is mijn passie, en het is zo leuk om te mogen delen met de financiele sponsor hoe het gaat. Ik mis dat wel eens bij mijn andere schrijfkinderen.
Ik schreef de sponsor van Kevin een soort van afscheidsmail, waarin ik haar bedankte voor het leuke contact en het feit dat ik met Kevin had mogen schrijven.
Ik deelde nog met haar dat ik nu door Compassion op de wachtlijst was gezet voor een jongetje (uit 2003 ivm Job) uit Rwanda, omdat dat al een paar jaar een verlangen van m'n hart is, sinds ik daar een keer in een Compassionmagazine een artikel over las en aangrijpende foto's over had gezien. En dat ik erop vertrouwde dat God op Zijn tijd een Rwandees jongetje op m'n pad zou brengen.
De sponsor van Kevin schreef me dat ze het wel jammer vond dat ik niet met hun nieuwe kindje zou gaan schrijven, maar dat ze ook begrip had voor de situatie mbt het andere sponsorkindje.
En weet je wat?
Toen besloot ze om een extra stap te nemen.
Toen besloot ze om extra ruimte te maken in haar hart.
Toen besloot ze om ruimte te maken in haar portomonee.
Toen besloot ze om nog een kindje uit armoede te bevrijden.
Een jongetje uit Rwanda...
Ik had Nizeyimana op de site gezien, en hij had mijn hart geraakt. En ik kan niet eens uit leggen waarom; ik heb vaak iets met een naam, een situatie of iets in de uitstraling, maar nu wist ik het niet, maar naarmate ik langer naar zijn foto keek; kreeg ik steeds meer het gevoel; dit is 'em! ;-)
De sponsor en ik hadden nog heel regelmatig mailcontact, en ik vertelde haar dat ik Nizeyimana had gezien op de site. Zij keek ook op de site, zag dat hij al langer dan een half jaar op een sponsor wachtte, en mailde Compassion dat ze hem wilde sponsoren...
Binnen een paar dagen had ik de gegevens en de foto van Nizeyimana in huis, en hangt zijn fotootje erbij in onze Compassionwall. Inmiddels is er al een online brief en een geschreven brief naar hem onderweg.
Ik ben ontroerd. God heeft me de wens van mijn hart wel op een hele bijzondere manier gegeven. Ik ben zo dankbaar, dat God op zo'n bijzondere manier tot het hart van de sponsor heeft gesproken, en dat ze die extra stap heeft genomen, en is opgestaan om Nizeyimana's sponsor te worden!!
En weet je wat ook zo bijzonder is?
Die moeilijke Rwandese naam (na een week kan ik hem nu eindelijk uitspreken ;-) heeft een hele mooie betekenis. (leerde ik van iemand van Our Compassion, die een Rwandese man heeft)
Nizeyimana betekent: Ik geloof in God.
Bijzonder, als je bedenkt dat de ouders van Nizeyimana waarschijnlijk de genocide in Rwanda van dichtbij hebben meegemaakt.
Wat een getuigenis om je zoon dan zo'n naam te geven.
Nizeyimana.
A blessing.
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
De laatste week voor de zomervakantie was een pittige week voor ons. Niet één, maar twee van onze kinderen namen afscheid op school, om na de vakantie naar een andere school te gaan. Die week hadden we samen met Sara beslist, dat zij ook mee gaat met Job naar de andere school. (Van de christelijke school naar de reformatorische school.) En hoewel dat een weloverwogen beslissing was, is afscheid nemen altijd moeilijk.
Loïs blijft nog op deze school, omdat haar aanmelding van belang is voor de beslissing over de toekomst van de school, in oktober. In oktober kunnen we daarom pas beslissen voor Loïs. Erg ingewikkeld allemaal, en dat maakte de keus (en de gevoelens) ook ingewikkeld de afgelopen weken. Ik wist werkelijk niet wat we moesten doen/kiezen, en overzag het, met name het laatste weekend niet meer.
We kwamen er gewoon niet uit wat nu de beste oplossing zou zijn.
Die leek er niet te zijn, want elke keus had voor- en nadelen.
Toch heb ik Gods leiding weer duidelijk gemerkt, toen ik het niet meer wist.
Net als bij Job, maar op een andere manier.
Heel bijzonder vind ik dat.
En ik twijfel of ik er nog over zal bloggen...
Maar toen brak de vrijdag toch aan, en namen Job en Sara (met dubbele gevoelens) afscheid op school.
Gelukkig is het nu vakantie.
Bijkomen van de laatste emotionele weken ;-)
En dat lukt aardig ;-)
Lief maakte van een wijnvat van 525 liter, 2 'tubs'. De binnenkant heeft hij gepolyesterd en een blauw-zwembad-kleurtje gegeven.
Ze komen achter in de tuin te staan, in een nog-te-maken overkapping van glas en hout. Maar nu staan ze nog hier, en de kinderen vinden het heerlijk om er in te spelen.
BBQ-en is voor Job écht vakantie, zei hij ;-)
We tellen de dagen af naar ons weekendje-weg. We hebben nl, tot vreugde van onze dochters, een weekendje geboekt bij Ponyparkcity, waar je elke dag een echte shetlandpony mag ophalen, op rijden en verzorgen. Gelukkig voor Job hebben we ook gratis toegang tot het pretpark Slagharen ;-)
Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.
