Onlangs ben ik benaderd door de EO om mee te doen aan het programma 'Bakkie Troost' en vanmorgen was de (korte -8min-) uitzending te zien.
Dit gedichtje kreeg ik eens van iemand, en wat in het laatste couplet staat, is ook wat ter sprake komt in het gesprek.
Slaap maar zacht...
U had Uw Geest dubbel gegeven.
Twee kindjes mochten in mij leven...
Ze groeiden dicht onder mijn hart en ik wist,
U houdt ze stevig vast.
Maar toch, heeft één van hen losgelaten.
Waarom moest ééntje mij verlaten..
Ik weet wel Heer met mijn verstand,
juist nu houdt U deze ene in Uw hand.
En koestert dit kleintje zacht op Uw schoot.
Slaap zacht mijn kindje klein en teer.
'k Geef jou terug aan onze Heer.
Hij zal jouw leven vervolmaken,
nu ik jou los moet laten..
Slaap maar kindje, slaap maar zacht,
in de warme liefde van Gods hart.
't Is diezelfde liefde die mij troost, 't zelfde hart.
Dezelfde schoot, diezelfde armen om ons heen.
Door Hem zijn we toch weer ÉÉN!
Hier is het programma terug te zien, voor de geinteresseerden.
Een poos terug zijn we (weer) begonnen met na het avondeten uit de 'gewone' Bijbel te lezen. (ipv een kinderbijbel)
Nou ja, helemaal gewoon is het misschien niet, want ik lees voor uit een oude (RK) Willibrord vertaling (waar ook de apocriefe boeken in staan) en waar steeds 'Jahwe' staat, als er in latere vertalingen 'Heer' wordt geschreven.
Ik vind dat zo prachtigmooi, 'Jahwe'... dat herinnert me aan 'Ik ben die ik ben', en dat heeft voor mij zo'n andere, diepere lading dan het woordje 'Heer'.
Maar goed, we waren begonnen in het boek Jozua, en inmiddels lezen we al een tijdje over David.
Dan lees je over een jongste zoon, een schaapherdertje, die gezalfd wordt tot koning. Maar, had je je al eens gerealiseerd, dat er tussen het moment van zalving en kroning tot koning járen hebben gezeten!!?
Jaren heeft hij door de woestijn gezworven, vrezend voor zijn leven, wetend dat hij was gezalfd...
Soms heb je dat, dat je een belofte/droom/gedachte oid hebt gekregen, of echt in geloof een richting weet, en dat het niet lijkt te lukken, een andere kant op gaat, jaren duurt, en je er niks meer van snapt.
David kende dat.
David was een man, die volgens mij bijna alle klappen van het leven gekend heeft. Grote rijkdom, maar hij is ook een vluchteling geweest. Kinderen gekregen, en kinderen verloren.
Maar wat me steeds weer zo treft is zijn toewijding aan zijn Eeuwige, ondanks de menselijke fouten, die ook hij zo vaak beging.
En nee, ik sla niets over. Ook het verhaal over zijn zoon Amnon niet, en dat van Batseba niet. We zijn nu aan het lezen over die gevolgen die hij daarvan heeft ondervonden... zijn zoon Absalom stond tegen hem op.
Sommige stukjes zijn nieuw voor me. Zo las ik in 2 Samuël 5:22-25:
De Filistijnen rukten andermaal op naar de Refaimvlakte en verspreidden zich daar. David raadpleegde Jahwe en deze antwoordde: 'Ga niet recht op hen af, maar trek om hen heen tot gij achter hen bent, in de buurt van de balsemstruiken; van daaruit moet gij aanvallen. Zodra gij in de toppen van de balsemstruiken het geruis van schreden hoort, moet gij aanvallen, want dan gaat Jahwe voor u uit om het leger van de Filistijnen te verslaan.' David handelde naar Jahwe's bevel; en versloeg de Filistijnen...
Echt, ik kreeg kippenvel toen ik het las.
Zodra je een geruis van marcherende voetstappen hoort, val dan aan, want dat is Jahwe die met je mee gaat, die voor je uit gaat...
Hij is er bij. Hij wil erbij zijn. Hij is Jahwe, Ik ben die ik ben, die voor je uit gaat.
Echt, ik had dit stukje nog nooit gelezen.
Ik vond het prachtig.
Afgelopen zondag preekte er iemand bij ons in de gemeente over het verhaal van David en Goliath.
Dat is ook een van de bekende (zondagschool) verhalen, zo bekend, dat je er eigenlijk aan gewend bent geraakt.
In de preek kwam iets naar voren wat me nog nooit opgevallen was.
Goliath was een reus, en kwam volledig bewapend op David af. Daarom wilde Saul David ook zijn wapenrusting geven, maar David wilde dat niet, het paste hem niet, het paste niet bij hem.
Hij versloeg de reus, door geloof,
met de dingen die hij (al) had,
en die hij (al) kon.
Soms kunnen we zo naar anderen (op) zien, die kan dat beter, of haar situatie is makkelijker, of als ik haar capaciteiten zou hebben, ja, dat zou ik dat wel kunnen doen. Ik betrap mezelf er ook wel eens op.
We kunnen dingen voor God doen, in de situatie waarin we zitten, en met de capaciteiten die we hebben.
Het verhaal van David en Goliath is daar een voorbeeld van.
Voor mij persoonlijk is dat echt een bemoediging!
Op de grens van januari en februari is m'n Lief 2 weken weggeweest. Met een groepje vrienden/kennissen heeft hij rond gezworven in Marokko. Geslapen in een tentje, reizen met de 2 campers.
Veel indrukken opgedaan. Hij bracht rood woestijnzand mee en gebreide marokaanse mutsjes.
De eerste dagen dat hij weg was, miste ik hem het meest. Daarna wende het wel een beetje, én na de eerste week kon het aftellen al wel beginnen.
Ook met de kinderen ging het best goed.
Wat is het heerlijk om weer met z'n allen thuis te zijn!
Gisteravond kwam ik laat thuis, en het hele huis was al in diepe rust.
Zachtjes sloop ik naar boven, en deed in onze kamer even het licht aan; om te kijken waar de kleine sliep.
Die lag, met rode wangetjes, bij haar papa te slapen; rug tegen rug, op hetzelfde kussen.
Ik deed het licht aan en kroop stilletjes in bed op m'n eigen plekje.
Ik kon niet meteen slapen, maar lag dankbaar te luisteren naar de ademhalingen die ik hoorde.
Zijn zware ademhaling klonk me weer zo heerlijk vertrouwd in de oren.
Zoiets simpels kan me dan zo'n gelukkig dankbaar gevoel geven....
'Geluk is blijven verlangen naar wat je al hebt.'
Die las ik gister, en ik herkende het ♥
Gisteravond ben ik samen met een vriendin naar een singin geweest, die georganiseerd werd door Zij en Zeeuws.
Joke Buis zong daar met haar meisjesachtige vrolijkheid de liederen van Joh. de Heer, in een (qua begeleiding) wat nieuw jasje. Een jasje, dat mij beter past dan het orgel.
Als refomeisje die sinds haar trouwen (2001) naar een evangelische kerk gaat, zing ik al jaren opwekkingsliederen. Vooral in het begin vond ik dat een verademing.
Een paar jaar geleden hoorde ik voor het eerst eens een psalm die gezongen werd door de Psalmproject, en ik werd daar zo door geraakt, ik merkte dat het zoveel weerklank vond in m'n hart, wat ik bij de (soms zo ik-gerichte) opwekkingsliederen steeds meer mis. Toen kwam ik er achter dat het niet zozeer de psalmen zijn, waar ik niet van hou, maar dat orgel.
Echt, ik heb een antipathie tegen dat geluid ofzo. Ik heb het nog nooit mooi gevonden (doe mij maar een piano, of nog liever; een vleugel) en tja, in de refogezindte heeft het orgel, toch wel een eh... heel erg prominente plek, laten we maar zeggen.
Nu onze kinderen al weer een paar jaar op een reformatorische school zitten, merk ik dat dat jasje ons op de meeste plekken toch best heel goed past. Maar dat orgel, dat gaat nooit wennen ;-)
Dussss, als je 'Johannes de Heer' zei, dan dacht je toch ook wel 'orgel'. Dat hoorde wel bij elkaar eigenlijk.
Maar nu dus niet meer, dankzij Joke Buis ;-) (en haar opa, die wel organist was trouwens, maar haar de liefde voor die liederen gaf)
Ik heb haar cd gister nét niet gekocht, maar dat gaat er zeker een keer van komen.
Zo zong ze gister ook het lied 'Grijp toch de kansen', ik kende de melodie, want ik had vroeger een panfluit cd van Matthijs Koene, waar hij die melodie op speelde. Maar de tekst had ik nog nooit gelezen.
Grijp toch de kansen, door God u gegeven,
kort is uw zijn hier, uw tijd snelt daarheen.
Wat toch blijft over, o zeg, van dit leven?
D'arbeid der liefde, gedaan om u heen.
-refrein-
Geef dan uw tijd niet aan ijdele zorgen;
help hen, die vielen, breng troost in hun smart.
O laat uw licht schijnen, blij als de morgen;
wijs op de Heiland, die rust geeft voor 't hart.
-refrein-
Weet: al uw arbeid, uw lijden voor Jezus,
't wordt door hemzelve geschat naar zijn waard'.
En eens daarboven, daar vinden we weder,
vruchten van 't zaad, dat wij strooiden op aard'.
Niets is hier blijvend, niets is hier blijvend,
alles, hoe schoon ook, zal eenmaal vergaan;
maar wat gedaan is uit liefde tot Jezus
dat houdt zijn waard' en zal blijven bestaan.
De strekking dat onze tijd op aarde zo kort is, en dat alles wat we doen, tot eer van de Eeuwige behoort te zijn en van daaruit het dienen van je naaste, vond ik heel mooi.
Dat God dat ziet, en dat het voor Hem waarde heeft, dat dat is wat 'over blijft van dit leven', 'dat houdt zijn waarde en zal blijven bestaan.'
Wat voor ons klein lijkt, zal bij Hem groot blijken te zijn....
P.S: voor mij is het woord 'refo' geen negatief (scheld)woord, maar een soort van definitie.
P.s: Petra, ik vind Joke in dit filmpje echt een beetje iets van jou hebben/op jou lijken ;-)
Ik kreeg vorige week nog een brief van Esidras (10) uit Rwanda. Zijn brieven worden nog geschreven door een projectmedewerker. Hij schreef dat het goed gaat met Esidras en zijn familie. Hij heeft P2 (groep 4) afgesloten, maar hij heeft niet zo goed gepresteerd, schreef hij. Hij haalde 52%. (de becijfering gaat anders dan in NL, maar ik kan me best bedenken dat 52% aan de lage kant is...)
Ik heb met hem te doen; ik weet hoe belangrijk hun studie altijd voor hen is. Ik bezin me erop hoe ik hem kan/ga bemoedigen.
Verder schreef hij dat ze nu in het regenseizoen zitten, en dat de gewassen daarom ook goed groeien, vooral de bonen en het mais. En ze zijn zich aan het voorbereiden om sorghum te gaan verbouwen.
M'n Rwandese meisje schreef daar ook al over, beiden schrijven ze vaak over de oogst, ik vind dat echt leuk, zo wordt je 'beeld' van hun wereld weer iets groter. Ik heb gegoogled op sorghum; het groeit als mais, maar ziet er uit als een soort linzen of bruine erwten ofzo. Het is blijkbaar een graansoort, waar ze ook meel van maken. Ze noemen het ook wel kafferkoren. Het schijnt gluten vrij te zijn, dus wie weet eten we het hier ook vaker in de toekomst.
Ik heb het nog nooit op ;-)
Wil je het eens proberen? HIER kan je sorghum meel bestellen ;-)
Sorghum
