Kinderwagen

Met toch wel een wat dubbel gevoel heb ik vanavond m'n ouderwetse Koelstra kinderwagen verkocht.
Ik vind hem nog steeds prachtig, ik kocht 'em ooit voor 5 euro op de braderie in m'n geboortedorp, nog voor we kinderen kregen, ik was nog niet eens zwanger ;-) maar ik vond 'em zo leuk.
Omdat we hier 2 km van het dorp afwonen, heb ik er weinig mee gelopen.
De eerste maanden na de bevalling ben ik meestal nog niet fit genoeg om kilometers te lopen. Dus liepen we hier wel eens een ommetje en stond hij beneden.
Tegen de tijd dat m'n energie peil weer redelijk is, is kind-lief al zover dat ze wil zitten ;-) en is de wagen niet handig meer.
Ook bij Michal heb ik de wagen dus maar een paar keer gebruikt, en nu wilden we hem weer naar zolder doen... maar ja... moesten we hem nog wel bewaren? Hij neemt best veel plaats in op ons kleine zoldertje...
Dus toch op marktplaats.
En vanavond was het zover...
Toch vind ik het dan jammer.
Maar, ik heb met mezelf afgesproken dat ik het wiegje bewaar, daar ligt Michal nu nog in, en dat hebben we ook al heel lang.
Je kan niet alles hebben en houden he ;-)

Gelukkig hebben we de foto's nog ;-)

(Moes)tuinmaandag

De pruimenboom hangt al vol met kleine groene vruchtjes!
De irissen bloeien ook weer, en het kippenhok is ook weer bezaaid met roze bloemen van de klimplant die ik er ooit eens tegenaan liet groeien.
Prachtig!
Ongelofelijk eigenlijk hoe snel alles weer groen is geworden, en zelfs alweer bloeit!

Sara...
Heel regelmatig pakt ze even de gieter en besproeit dan alles in het moestuintje.
Ze vindt het heerlijk om dat op haar gemakje te doen en te kijken of alles alweer gegroeid is en of het goed gaat.
Het is heel vaak zo, dat als er ergens in de tuin weer een plant/bloem voor het eerst bloeit (dat seizoen), dat zij me er attent op maakt.
Als ik binnen ben komt ze me halen; 'Mama, heb je die bloem al gezien die bloeit?!'

Het is zo heerlijk om (onze) kinderen te zien opGROEIEN in onze tuin ;-)

Vieren # 3

Overdag gingen we naar de citadel in Dinant.
In de herfstvakantie van 2008 waren we daar ook op vakantie geweest en hebben we de citadel ook bezocht, en de kinderen herkenden dingen van de foto's.
Bovenop heb je een prachtig uitzicht.
Er was een indrukwekkende (soort) tentoonstelling waar je wat in de geschiedenis om/van de citadel dook. Je hoorde daar het geluid van oorlog; fluitende kogels, ontploffingen en schreeuwende soldaten.
Dat maakte heel veel indruk bij de kinderen.

's Avonds hebben we het over onze trouwtekst gehad uit Prediker 4:
'Een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken.'
Lief had plankjes, hamers en spijkers meegenomen.
Eerst schetste hij een hart op de plankjes, en de kinderen schreven de tekst erin. Daarna zetten ze stipjes waar de spijkers moesten komen en gingen ze naar buiten om te timmeren. Zo leuk om ze allemaal op hun eigen manier bezig te zien!
Daarna kozen ze draden die ze om en door te spijkers vlochten. Job had al een 'drievoudig snoer' gevingerhaakt, wat hij er zo ongeveer tussen door de spijkers door haalde.

Toen ik zei dat ze eigenlijk een soort cadeautje voor ons aan het maken waren, vonden ze dat wel een leuke gedachte. Ze gingen nog meer hun best doen ;-)
We vinden het erg leuk geworden en ze staan nu hier in de kamer.
Het idee had ik van de blog van Ilse; zie hier.

De volgende dag moesten we alweer inpakken.
Daarna zijn we nog naar het parc van Furfooz geweest.
Waar je gedurende een wandeling van nog geen 4 km oa grotten, spelonken, ruines en mooie vergezichten kon zien.

Vieren # 2

De volgende dag zijn we overdag naar het provinciaal domein van Chevetogne geweest. Zie hier en hier voor informatie over dit park. We zijn er een hele dag geweest, we kregen een plattegrond mee, en zijn het 550 ha grote park gaan verkennen. Het was fijn weer, dus dat was heerlijk!

Lief maakte deze lieve foto van z'n vier 'vrouwtjes' ;-)

Eenmaal weer terug in het vakantiehuisje, vonden we het tijd om de monchou taart,
die we gister samen hadden gemaakt, aan te snijden.

Bij het eten namen we de tijd om allemaal te danken en zongen we 'ons' lied nog eens.
Daarna hadden we een quizzzzzzz... ;-)
En deze keer waren niet zij, maar wij de deelnemers ;-)
Lief (met hoed) en ik (met sluier) moesten met de ruggen tegen elkaar op een stoel gaan zitten.
Job nestelde zich op de bank met de vragenlijsten die ik die week had gemaakt. Even daarvoor hadden Lief en ik die apart doorgenomen, en de goede antwoorden omcirkeld.
Loïs stond klaar bij de tafel, waarop stukjes augurk en stukjes koek stonden. Sara hield Michal een beetje in de gaten en assisteerde Loïs.
Job las om en om een vraag op voor mij of Lief, zoals deze bijv: wat is het favoriete eten van papa:
1. bami
2. chinees
3. sla van oma J.
Ik moest antwoord geven, (en ogen dicht houden) en bij een goed antwoord kreeg ik een stukje koek in m'n mond van Loïs maar als ik het fout had een stukje zure augurk.
Het was antwoord 3, maar ik dacht dus 1. Hilariteit alom, zeker nadat we een paar keer achter elkaar foute antwoorden gaven. ;-)
Wat draagt mama het liefst?
1. jurk
2. rok
3. spijkerbroek
Hij zei 3 (en dat was jaren geleden ook zo ;-) maar ik had antwoord 1 omcirkeld.
(ook al draag ik nu even geen jurkjes ivm borstvoeding)
Ah neee he... wéér een augurk... ;-) en Lief moest alleen maar hard lachen ;-)
We hadden allemaal veel plezier!

Daarna was het algauw bedtijd.
Bij het knapperde vuurtje in de open haard, keken Lief en ik fluisterend (ivm de kinderen die sliepen op een soort overloop boven de kamer) terug op de mooie dag.

Vieren # 1

Behalve lijstjes maken en spulletjes klaar zetten en inpakken, en uitstapjes uitzoeken, was ik vorige week nog heel anders met het aanstaande weekendje weg bezig. Ik wilde onze dankbaarheid zo graag 'vieren'.
Met samen zijn, samen dingen doen, erop uit gaan, relaxen en samen koken.
Maar ook wilde ik zo graag onze gezinsavonden weer nieuw leven inblazen.
Sinds de komst van Michal en wat meer druktes door de week ivm mijn werk, is dat er erg bij ingeschoten. Maar daardoor niet alleen; de laatste keren dat we gezinsavonden hielden, lukte het niet zo. Oorzaken? Een telefoontje tussendoor, (daardoor) miscommunicatie tussen Lief en mij, en een oudste voor wie het allemaal niet zo hoeft en dat op verschillende manieren (tussendoor) laat merken.
Dat bleef allemaal in mijn herinnering haken, en het weer oppakken werd een 'grote berg' die ik steeds maar voor me uit schoof.
Elke maand maakte ik wel verschillende scenario's in m'n hoofd die we konden veranderen of uitproberen. Feit dat oudste nu een tiener is, en de meisjes nog in een jongere leeftijdscategorie zitten, maken het tot een grotere uitdaging dan voorheen. Je bent er niet meer met een verhaal en een kleurplaat.
Regelmatig las ik hier en hier over hun ervaringen.
Soms met een gefrustreerd hart ;-) maar toch ook juist weer gaaf en leuk om ideetjes op te doen en te zien hoe iedereen het weer anders doet. Geeft ook weer moed ;-)
Maar ik besloot dat nu het moment was, en ging op zoek naar ideeën.
Met de ideeën, kwam ook de zin en de moed mee ;-) leuk!
En zo had ik na een paar dagen, voor elke avond iets bedacht!
(Op facebook is er een groep van familynights en daar heb ik al heel wat leuke ideetjes opgedaan, aanrader!)

Na het eten gingen we eerst wandelen. Ik word zelf altijd helemaal enthousiast van de bergen daar. Ik vind dat zo machtig mooi. De kinderen ook inmiddels, omdat ik het zo vaak zeg denk ik ;-)
Ze wilden zoooo graag een 'berg beklimmen'. ;-)

Eenmaal terug in het vakantiehuisje gingen we wat drinken en pakte ik ons trouwalbum erbij. Met z'n allen op de bank hebben we die gekeken.
Daarna las ik Kol. 2:7
"Blijf in hem geworteld en gegrondvest, houd vast aan het geloof dat u geleerd is en wees vervuld van dankbaarheid."
(dat staat weliswaar in de context van waarschuwing tegen dwaling, maar zo is ie ook mooi ;-)
Op mijn verzoek had Lief van buiten een tak meegenomen. Die stond even symbool voor 'geworteld zijn', ook al was ie dat niet.
En in/aan die tak gingen we allemaal dingen hangen waar we dankbaar voor zijn/waren.
Ik knipte hartjes uit karton, en allemaal schreven we er een of meerdere.
Van losse foto's die over waren na ons trouwen, knipten we 'ons' uit, en plakten die erop.
Tussendoor zong ik het lied een paar keer, dat ik die week bedacht had;
afgeleid van een opwekkingslied:

't Is goed om U te ontmoeten,
met de kinderen U te prijzen,
we bidden om Uw zegen o Heer,
dank voor Uw trouw,
alleen U zij de eer!

Af en toe hoorde ik ze stukjes mee zingen, en ondertussen waren we nog aan het knippen, plakken, schrijven, thee zetten, in de open haard aan het porren en een gezelschapsspelletje aan het doen.
Wat een heerlijke afsluiting van zo'n eerste dag...

12,5 jaar getrouwd

18-10-2001 ~ 18-04-2014



Afgelopen weekend met ons gezin gevierd dat we 12,5 jaar getrouwd zijn!
In de Belgische Ardennen, het was heerlijk weer, we hebben heel erg genoten en een bijzonder mooie tijd gehad samen!
De jaren zijn voorbij gevlogen; we voelen ons gezegend met elkaar en de 5 kinderen die we uit Zijn hand hebben ontvangen, die ons leven verrijkt hebben/verrijken, elk op hun eigen tijd en wijze.

(Tot zaterdag wil ik elke dag iets van het weekend delen ;-)

Cadeautjes (door)geven

Bij het geboortekaartje van Michal hadden we een briefje gedaan; ze is ons derde dochtertje en kleding en speelgoed hebben we ruim voldoende. We vroegen dan ook om praktische kraamcadeautjes; pampers, poetsers, babyverzorgingsproducten, tegoedbonnen oid of 'gewoon geld'. Ik vond het wel wat lastig om dat zo neer te zetten eigenlijk. Maar ik heb het toch gedaan. Anders zou ik die vraag toch wel krijgen, 'En, heb je nog wensen voor de kleine?'
Naast dat we een gedeelte van het geld dat we kregen op een spaarrekening voor Michal wilden zetten, wilden we ook zo graag delen met onze andere kinderen; onze Compassion-kinderen.
Een paar maanden na de geboorte van Michal, heb ik dan ook een (familie)gift over gemaakt naar Precious, en naar Jonathan.
Van Precious kreeg ik deze foto: ze had er sokken, schoenen en een schooluniform voor gekocht.
Er zat een heel lief -'I ♥ you'-tekeningetje- bij haar brief ♥

Alleen voor zo'n happy photo zou je toch al jaarlijks een extra gift geven ;-) ♥

Zomaar een paar linkjes rondom pesach en pasen

Vanaf vanavond vieren Joden, en anderen met hen, het pesach feest waarin ze de uitleiding uit Egypte herdenken.
Hieronder een filmpje waarin het verhaal in een 'schimmen-spel' wordt uitgebeeld.



Ik vind de 'passover story' zoals de Maccabeats ze in dit filmpje laat zien en horen ook steeds weer indrukwekkend.



Of hier, waarin een zus, die gevraagd wordt haar broertje en zusje even bezig te houden, hen het verhaal van pesach verteld, gezongen op de melody van het lied 'Let it go' van de film Frozen.




He's Alive van Don Francisco
Zo'n mooi, verhalend lied.
Met zoveel emotie.
De schaamte en opluchting van Petrus is zo voelbaar.
En zo herkenbaar.



How great is our God
Gewoon een prachtig lied.
Vind het instrument dat hij hier speelt er zo prachtig bij...



En afgelopen week speelde ik ganzebord in paasversie met de meisjes, te vinden op deze pagina.

En wist je dat er 15 april een bloedrode maan zal zijn?
"En God zeide: “En God zeide: Dat er lichten zijn in het uitspansel des hemels, om scheiding te maken tussen den dag en tussen den nacht; en dat zij zijn tot tekenen en tot gezette tijden (=feesten), en tot dagen en jaren!”
Genenis 1 vers 14

(Moes)tuin maandag

Sinds een kleine twee weken is onze schoonzus Petra weer in ons landje, op verlof uit Angola, waar ze oa werkt in een kliniek als verpleegkundige.
(kijk eens op haar website, waar nu ook een leuk filmpje op staat waarin je haar aan het werk ziet)
Het tuinhuisje achterin onze tuin is dan ook al weer een poosje bewoond. Meestentijds dan, want ze logeert ook regelmatig bij vrienden en/of andere familieleden. ;-)

Tegen de tijd dat ze komt, heeft Lief de goede gewoonte opgevat om de tuin netjes te maken. Daardoor was onze tuin dit jaar al vroeg aan kant, voor ons doen dan ;-)
Lief is het van het grote werk; nog eens een boom omzagen (er stonden zooooveel bomen in onze tuin toen we er kwamen wonen) planten uitspitten en (op mijn aanwijzingen ;-) verplanten, grasmaaien, schuurtjes en houthokjes leegruimen en weer inruimen, vegen en onkruid spuiten. Dat laatste doen we nog maar een paar jaar, 1x per jaar. Eigenlijk houden we er niet van, maar om er ging wel heel veel tijd in zitten om de paden in de tuin gras-vrij te houden. Mos en zo vinden we niet erg, maar dat gras...
Ik rommel wat tussen Lief door, door de zandbak op te ruimen, en de perkjes met planten en bloemen houd ik bij, zover babylief dat toelaat.
Maar kijk; de baby-schommel is een echte hit, en zorgt er voor dat je toch af en toe de handen vrij hebt ;-)
Wat een kind he ;-)

(kleertjes heeft ze gekregen van tante Petra; gekocht in Angola)

Dit is het moestuintje achterin de tuin, naast het tuinhuisje. Eigenlijk mogen de kinderen daar wat tuinieren, maar in de praktijk doen we het vooral samen of één van ons. Als je goede ogen hebt, kan je linksonder in de collage zien hoe het er in januari  uit zag. Wat uitgezakte prei, bieslook, tijm, aardbeienplanten, melisse, melisse en nóg meer melisse (joh wat zaait dat spul uit!)  hadden de winter overleefd. Die winter was ook best te doen natuurlijk. Lief heeft het omgespit, en wij de 'rommel' en wortels eruit gezocht.  Toen zaaiden we een paar zaadjes van een zonnebloemenmengsel, een rijtje rucola, spinazie, snijbiet en rode biet, en de dappere rucola staat nu als eerste boven. De zonnebloemen hadden we eerder gezaaid, en die komen ook goed op. De aarbeienplanten hebben het helemaal in hun bol, die hebben zelfs al bloemen!!!

Naast de trampoline was er altijd nog een stukje tuin wat rommelig was. Nu zijn onze perkjes toch vrij 'rommelig', want ons motto is: waar planten en bloemen groeien, groeit in elk geval geen onkruid. Dus zetten we er vooral veel planten en bloemen in, niet een groepje van die en 6 van die bij elkaar, maar gewoon, allemaal door elkaar. En elke zomer vinden we het weer zooo mooi.
Nu is dat een stukje tuin naast een schutting, en dus was schaduw achtig. Lief vindt planten prima, ik ook, maar ik hou ook zo van bloemen. Met een voorkeur voor blauw en paars ;-) Van lezers kreeg ik eerder de tips voor lelietjes der dalen, Kaukasische vergeet-mij-niet en onze lieve vrouwe bedstro. Lelietjes der dalen zou ik het liefst overal in de tuin hebben, ik heb al een paar pogingen gedaan, en eindelijk is er vorig jaar eentje gebleven. Voor dit gedeelte heb ik er ook een paar gekocht. En die bijzondere vergeet-mij-nieten heb ik volgens mij ook al in de tuin, ze heten hier 'Sara-bloemetjes', omdat ze altijd beginnen te bloeien rond de verjaardag van Sara (dit jaar dus al eerder) en, ik heb die dingen tussen de weeën opvangen door, verplant, toen in 2005 ;-)
Ik heb wat stekjes verplant naar dat tuintje, en die doen het al goed.
Van het onze lieve vrouwe bedstro heb ik zaad gevonden, wat ik heb gezaaid. Moest in september stond erop, maar daar kon ik niet op wachten ;-)
Het wordt al best groen (rechtsonder) in vergelijking met januari (linksboven).

Sara 9!

Gister is ze 9 jaar geworden, onze oudste dochter ♥!
Het was een heerlijke dag om jarig te zijn;
het weer was heerlijk zonnig en zacht,  en 's middags kwamen er veel familieleden en neefjes en nichtjes om mee te vieren!
Morgen haar meiden/kinderfeestje! ;-)

April is een feestmaand voor ons; want halverwege april vieren we ook dat we 12,5 jaar ♥getrouwd♥ zijn!