Alleen weg

Afgelopen weekend was ik een weekend weg.
Alleen.

Een tijdje geleden kwam ik deze 2 uitspraken tegen, en ik raakte meteen emotioneel toen ik ze gelezen had en tot me door liet dringen. Het voelde als een teken, en ik dacht er over na. Waarom raakte me dit zo?
Omdat ik het ervaren heb, omdat ik weet dat het zo is. Het raakte een oude pijn, waar ik vooral niet te veel bij probeer stil te staan, maar die ik daarentegen elke week wel een keer tegen kom.

Ik las pas het boek 'Het onverwoestbare kind', boordevol levensverhalen van kinderen die een moeilijk levensverhaal hadden, en hoe ze daar door heen kwamen. En uit dat boek bleven me veel dingen bij; maar 1 van die dingen was toch wel dat ze allemaal zonder uitzondering moeite hadden om een goede ouder te zijn. Daar konden die kinderen niks aan doen, beide uitspraken zijn dus erg toepasbaar op de verhalen uit het boek.
En dat raakte me; want hoeveel invloed heeft deze oude pijn eigenlijk in mijn dagelijks leven, en in dat van mijn kinderen...? Ik ging er dus alleen op uit, met de bedoeling om daar over na te denken.

 
Ik ben niet als herboren terug gekomen. Zo werkt dat niet met zoiets.
Yung Pueblo zegt: 'Als de pijn diep was, zul je het steeds opnieuw los moeten laten', elke keer weer een ander facet, een stukje dat je je nog niet gerealiseerd had, of waar je nog niet aan wilde...

Met bovenstaande moedgevende en troostende gedachte,
reed ik weer naar huis.

Wandelroute Vos

 

Varen, vuurtorens, zon, zee en strand; dat is altijd een beetje mijn woord-rijtje als ik aan ontspannen in de natuur denk. De wij(d)sheid van de zee, de geur, de wind, de ruimte, de kalmte als je vaart op een rustige zee.... heerlijk!
Daarentegen vond ik het bos maar vol, beetje beklemmend en als de zon niet schijnt al gauw zo donker. Ik kwam vooral in het bos in de herfst; omdat het dan zo mooi is met al die kleuren.
Dat is langzaam veranderd, sinds we bijna elk weekend zijn gaan wandelen. Vaak gaan we de kant van Brabant op, en daar zijn vooral bossen. We ontdekten de verschillende wandelroutes op de Kalmthoutse heide, en het is leuk om elke keer een andere te lopen en zo te kijken naar de verschillen.
Vaak is het mooi weer, maar niet altijd, zolang het maar enigszins droog is, gaan we er op uit. En ik ga het bos steeds mooier vinden, ook bij minder goed weer voelt het niet meer beklemmend. Ik hou van de aardse geur en de continuïteit van de bomen en de seizoenen die je in het bos zo duidelijk ziet. Het is zelfs zo dat ik door de week 's avonds soms denk: 'hmm, ik zou nu best graag even een rondje in het bos willen doen...' ♥
Grappig, hoe zoiets kan veranderen, als je jezelf ergens toe zet, of het gewoon doet uit wilskracht. Dan ga je nieuwe dingen zien, en merken, ook bij jezelf, en soms andere dingen juist waarderen.
Oke, genoeg gefilosofeerd ;-)

Dit weekend wilden we een wat kortere route, dus kozen we voor de Vos-route, die is 3.3 km, maar we parkeerden wat verder, en liepen dus al met al toch wel bijna 5 km.

 

De Vos route is een mooie route, bijv. hier als je door zo'n lief soort berken-laantje loopt, met rechts de heide. Het nieuwe ontluikende groen aan veel bomen en struiken is nog zo licht, fel groen van kleur.

 Loïs en Michal spotten vaak allerlei insecten, die wij vaak over het hoofd zien. Zoals hier deze rups, en later ook nog een soort duizendpoot. Die worden dan uitgebreid bekeken en bewonderd en weer netjes neer gezet in een boom of naast het pad.

'Wij zijn afgestemd op het ecosysteem 'bos', met de geuren en smaken die daarbij horen, daarmee kunnen wij het beste overweg. Kunstmatige toevoegingen (in ons eten) belasten ons lichaam onnodig. Daarom kan het je goeddoen om je neus, verhemelte en darmen af en toe en plezier te doen door het bos in te gaan en daar een flinke tijd te zijn. Je lichaam is tenslotte gemaakt voor alles wat daar op je zintuigen afkomt.'

Uit: 'De geheime band tussen mens en natuur' van Peter Wohlleben

Hofstede Reigersberg

Een aantal jaar geleden kochten m'n zwager en schoonzus een boerderij, net buiten ons dorp. Hofstede Reigersberg; een prachtig plekje, maar er was wel wat te klussen ;-)
Lief helpt daar met regelmaat mee, en het wordt steeds mooier. Er lagen allerlei plannen en mogelijkheden, en er komen steeds nog ideeën bij. Want ze willen er een mooie plek van maken, waar ze, zoals ze schrijven op hun website; 'In de toekomst momenten hopen te gaan organiseren van ontmoeting, omdat we elkaar nodig hebben!' 

Eén van die plannen, was het starten van een moestuin, en de opbrengst verkopen. En dit jaar is dat plan werkelijkheid geworden. Er werd een blokhutje neergezet aan het einde van de oprijlaan, en allerlei gewassen gezaaid en geplant.

 

Inmiddels is de verkoop van producten gestart, en is de blokhut elke dag (behalve zondag) van 9-19 geopend. De producten, aardappels, uien, walnoten, eieren, sla en aardbeienplantjes liggen in kistjes, (die door Lief zijn gemaakt) je mag zelf de hoeveelheid bepalen die je nodig hebt, en ook zelf afrekenen, waarbij vertrouwt wordt op eerlijkheid en rekenkennis ;-)
Je kan contant betalen of via de bank via een QR code.

Schoonzus is niet zo thuis in de sociale media wereld, en dus heb ik een fb-pagina over het boerderijwinkeltje opgezet, (zoek op 'hofstede reigersberg') waar je op de hoogte gehouden wordt over de producten, aanbiedingen en belevenissen op Hofstede Reigersberg.

Ukelele cursus

 

 
Sinds een paar jaar heb ik een ukelele, en met vlagen speel ik er veel op. Sara speelt gitaar (akkoorden), net als ik, en Loïs nog steeds viool, al pakt ze die steeds minder de laatste tijd. We hebben ook een piano staan, want Loïs kan ook een beetje piano spelen; akkoorden. We spelen ook wel eens samen, in afwisselende samenstellingen. Onlangs pakte Loïs het piano spelen weer meer op, en gebruikte daarvoor het songboekje van Elise Ecklund, dat ik bij een ukelele had gekocht. Ik zei tegen Loïs: 'Anders moet je ook eens ukelele proberen, ik denk echt dat je het leuk vindt, en snel leert.' 

Zo gezegd, zo gedaan.
Zo'n twee dagen later kon ze bijna net zoveel akkoorden als ik ;-)

Toen ik afgelopen week via fb las over een ukelele cursus, dacht ik: dat is wel een leuk idee, om Loïs een steuntje in de rug te geven. Ik klikte door naar de site, en werd meteen al blij van de happy lay-out ;-) en toen las ik, dat je behalve akkoorden, slag en tokkelen, ook meer achtergrond leert, zoals de logica van het fretboard (de hals van de ukelele) en songwriting.
En ik dacht: maar dat wil ik ook wel! En dus gaan we de cursus samen doen ;-)
De cursus start volgende week; 16 mei.

Er zijn nog maar enkele deelnemers, dus we hopen nog op wat toevoegingen bij de groep. Lijkt het jou ook leuk om ukelele te leren spelen? Je hoeft geen muzikale ervaring te hebben, een ukelele heb je al voor een paar tientjes en je kan blijvend gebruik blijven maken van de instructiefilmpjes, dus ook als je een tijdje geen tijd hebt gehad en even wil opfrissen, kan je zo weer inloggen en starten. 

Nieuwsgierig?
Neem eens een kijkje op de site van Noanna.

*De foto van Noanna is geplaatst met haar toestemming.

De Kikkerroute

 Afgelopen weekend was het mooi weer, en het was een tijdje geleden dat we hadden gewandeld. We besloten het wandelpad van de Kikker te wandelen. 6.3 km is net buiten m'n comfortzone, maar vooruit ;-)

Onderweg in het bos kwamen we deze gezaagde stammen tegen, er wordt regelmatig gesnoeid in het bos. Soms laten ze het hout liggen, wat Lief dan toch weer zonde vindt, 'zoveel mooi kachelhout' ;-) maar deze stammen waren op keurige stapels gelegd. Eén stapel lag in de zon, en het geurde, de stammen lagen te 'zweten' en er zaten allemaal harsdruppels op. 
Ik vond het heerlijk ruiken, maar een dochter merkte op dat ik toch wel wist dat die geur eigenlijk een waarschuwing is aan andere bomen, dus dat het eigenlijk een beetje sneu is. Ik heb ooit het boek van de Duitse boswachter Peter Wohlleben, over Het verborgen leven van bomen gelezen, waarin stond dat bomen en planten onderling communiceren, oa door geur af te geven als er gevaar dreigt.
Ik heb toen stukjes voor gelezen uit het boek, en sommige zijn ze nooit meer vergeten ;-)

Het wandelpad heet kikker, en je komt dan ook langs vele vennetjes, waarin kikkers leven. Lief heeft er een paar gespot. Via de wandelapp houd ik bij wanneer we ongeveer op de helft zijn, en dan gaan we even pauzeren om wat te eten en te drinken. Bij dit watertje vond Michal het maar moeilijk om droge voeten te houden ;-) af en toe zagen we visjes uit het water opspringen. Het was er heerlijk rustig, ik zou er zo een dag alleen maar kunnen zitten, luisteren en kijken.