Bijna 3 weken verder...moet T. weer bijna terug naar Hongarije...

Ik heb vanavond nog een hele discussie gevoerd. Een vreedzame discussie, dat wel. Het ging met veel handgebaren, Hongaarse woorden en Nederlandse uitleg tussendoor, wat tot gevolg had dat T. en ik elkaar voor 25% begrepen. Denk ik.
Ik zei tegen hem, dat het nog 2 nachten slapen is, en dan gaat hij terug naar Hongarije. Waarop hij me zei, volgens mij, dat zijn zusje 7 weken mag blijven, en dat hij wel of niet terug wil. Dat laatste werd me niet duidelijk. Het zou kunnen dat zijn zusje langer blijft. Ze is in een ander gastgezin, en je mag je gastkind ook 6 weken uitnodigen. Voor ons is dat nog te veel op dit moment, dus wij houden het zolang dat zo voelt, op 3 weken. Hij wilde haar graag spreken, maar toen ik haar gastouders belde, kreeg ik geen gehoor. Misschien dat ik morgen toch de tolk weer eens bel om duidelijkheid te verschaffen naar elkaar wat we nu allebei bedoelen.
Hij zat ook érg in over het pistool. Toen Job vorige week een kies moest trekken, een paar uur voor we op vakantie gingen, besloot ik dat hij nu eindelijk eens zo'n klapperpistool kreeg van een paar euro wat ie zo stoer vindt. Maar, T. vindt die ook stoer. En omdat we de gewoonte hebben om hem in de auto als we hem terug brengen nog een klein cadeautje en een fotoboekje te geven, besloot ik om voor hem ook nog zo'n pistooltje te halen, met klappertjes. Ik had het gekocht met Sara, en we hadden het ingepakte cadeautje boven op de koelkast gelegd. Toen T. het zag liggen, gingen zijn ogen glimmen en hij vroeg me voor wie het was. Ik antwoorde in het Nederlands iets en wist dat hij dat niet begreep. Ja, soms is dat ook handig ;-) flauw he, maar ik wilde het nog niet verklappen, omdat ik dacht dat hij het dan meteen zou willen hebben, en omdat ik wou voorkomen dat hij de hele terug weg in de bus naar Hongarije zou zitten 'klapperen', wou ik het tussen zijn kleding stoppen en zeggen dat hij het in Hongarije uit mocht pakken.
Maar, zover is het niet gekomen... vanmorgen kwam hij opgewonden naar me toe terwijl hij vanalles vertelde over een pistool. Ik zei dat ik niet wist waar het pistool van Job was, waarna hij me enthousiast meenam naar de koelkast, waar bovenop een opengescheurd cadeautje lag... tja... de verleiding was duidelijk te groot geweest...;-)
Ik was wel lichtelijk verbaasd dat hij dat gedurfd had, maar ik werd niet boos, maar legde uit dat het voor in Hongarije bedoeld was. Nou, dat was óók geweldig, en hij sprong verder. Daarna legde ik het cadeautje, uit het zicht, op een andere kast. Kijk, en dáár maakte hij zich ook zorgen over. Want nu was het opeens verdwenen, en hij zag niet aan mijn gezicht waar ik het gelegd had. Ik had hem wel gerustgesteld door met gebaren te laten zien dat ik het tussen zijn kleding leg als hij naar Hongarije gaat, maar toen keek hij me zo raadselachtig aan van; 'dus je wéét wel waar het is, maar je zegt het niet?!' dat ik in de lach schoot.

Sinds de laatste week is hij ook veel aanhankelijker, hij knuffelt gewoon terug, kwam zelfs een keer naar me toe gelopen, deed zijn armpjes om me heen en legde zijn kopje tegen me aan, ik was helemaal verbaasd, maar wel ontzettend lief! Hij maakt er altijd wel een soort van grapje van, dan laat ie me opeens schrikken ofzo ;-)
Ik zie hem ook altijd wel kijken als ik met onze kinderen knuffel, en als ik Micha knuffel kijkt ie gauw de andere kant op of gaat weg, dat is ie natuurlijk niet gewend om te zien.
Vanavond ben ik nog wel boos op hem geweest, terwijl ik Sara en Lois aan het afdrogen was, zat hij nog in bad en ging hij lekker heen en weer schuiven, heel leuk en helemaal okee, totdat ik hoorde dat het nogal hard ging...ik ging gauw kijken, en ja hoor, heel de douche drijfnat, de was in de was mand, de sokken in de sokkenmand...allemaal nat, en dat vond ik dus niet zo leuk. Dat was zo duidelijk te zien geloof ik dat hij meteen ging dweilen en alles uitwringen ;-) en toen ik hem in bed stopte en er nog even op terug kwam dat dat echt niet meer mag, keek hij zo schuldig dat ik denk dat hij het wel begreep. Ik gaf hem een knuffel zodat ie weet dat het weer goed is.
Ook als er nu een meningsverschil is tussen Job en/of Sara en T., geeft hij heel duidelijk zijn mening en zijn kant van het verhaal. Soms wordt het dan duidelijk, en soms ook niet.
Wat ik ook ontzettend gaaf vind is dat Job zo goed met hem omgaat en zelfs bijna alle Hongaarse woorden oppikt die ik gebruik in de communicatie met T.. Zoals 'ja' en 'nee', 'straks', 'eten', 'drinken', maar ook 'leeuw' en 'water' heeft ie opgepikt en gebruikt ie om met T. te communiceren. Vandaag hebben ze veel samen gespeeld; met de diertjes, in de boot en met de trekkers. T. praat dan gewoon met Job in het Hongaars, en Job gaat door met oneindig geduld totdat ie begrijpt wat T. bedoelt. Het is weer vakantie, en Job krijgt zijn 'oorspronkelijke vorm' weer terug, en dat kan ik nu al merken. Als ie naar school gaat 'moet' ie zich altijd stoerder voordoen dan ie eigenlijk is van zichzelf, is hij thuis ook prikkelbaarder, snel boos, ongeduldig, maar als ie vakantie heeft ebt dat altijd weer weg. Voor Job zou thuisonderwijs echt beter zijn heb ik wel eens gedacht... maar Sara vindt het weer wel heerlijk op school.
Maar ik wijk af geloof ik ;-)
Morgen ga ik nog gauw alle foto's uitprinten van T. en die avond maak ik dan het fotoalbumpje voor hem.
Vanavond zijn we nog op de foto geweest met z'n allen in de tuin, en T. had er géén zin in, en weigerde, maar Micha kreeg hem dan toch zover dat ie even ging zitten, maar er was geen lach op zijn gezicht te krijgen ;-)
Deze foto plak ik op de voorkant van z'n fotoalbum.

Heppie femmelie! ;-)

Huiskamer verbouwing

Ik hoop dat het er volgende week dan toch echt (eindelijk) van gaat komen; de 4 nieuwe kozijnen vervangen die ons uitzicht geven vanuit onze woonkamer. De afgelopen maanden heeft Micha ze 'tussendoor' in elkaar gezet, en deze week legt hij de laatste hand eraan, en het glas wordt opgehaald.
En dat vervangen... is best wel nodig...

De verf is door de jaren heen van bordeauxrood getransformeerd naar bruin ;-( en wij vervangen dat overal, met de jaren (....) naar creme met donkerblauw, een stuk frisser vind ik.
Jaren geleden wilde ik al aan de woonkamer beginnen, maar Lief zei dat dat niet handig was, omdat de kozijnen toen al slecht waren, zei hij dat je die beter eerst kunt vervangen, want als je eerst de muren verft en dan kozijnen vervangt, heb je grote kans dat je de muren weer opnieuw moet doen of op z'n minst heel erg bij moet werken. Dus heb ik geduldig (...;-) afgewacht en nu is het dan bijna zover.
Wat de plannen zijn?

Dit (granol) zit bij ons op de muren, en dat vind ik niet zo leuk, om de eenvoudige reden dat je het niet zo maar even over kan schilderen. En dat lijkt mij handig, dus dit wordt glad gemaakt met fix en finish en dan kan ik het op elk moment in elke gewenste kleur schilderen ;-)

Deze muur is van ijsselsteentjes, gemetseld door de vorige eigenaar, maar nog nooit gevoegd. Dat gaan we dus ook doen. Het gewei heb ik een tijd terug via MP op de kop getikt, het komt op deze muur totaal niet tot z'n recht, en komt straks aan de schouw te hangen. Ik vind hem reusachtig. Het 'bordje' waar het gewei op gemaakt zit, wil ik wit verven.

En dan, last, but not least... willen we deze gipsplaten van het plafond slopen, daaronder zitten de originele balken. Ik heb er wel eens een glimp van opgevangen en ik meen dat ze paars of blauw waren geschilderd ;-) Dat balkenplafond willen we graag in ere herstellen, maar of dat gaat lukken is nog maar de vraag. Het zou nl heel goed kunnen dat eerdere bewoners hun electriciteit destijds doodleuk tussen en door de balken hebben aangelegd en er daarna (wat toen zo 'in' was...*zucht*) er een gipsplafond overheen gemaakt...dan wordt het nog een heel karwei... waar we wel van uit gaan... helemaal blank maken gaan we niet doen (nee, echt niet ;-) we verven het gewoon mooi wit ;-)

Qua muur kleur ben ik er nog steeds niet uit... 1 muur wil ik graag terracotta doen, en de andere muren denk ik creme ofzo, maar ik zit ook nog aan bruin of terra te denken... ik weet het niet goed. De blauwe gordijnen vervang ik voor creme of beige, bruin, iets in die tinten, maar de bruine bankstellen willen we voorlopig wel houden.... dus ik weet het nog niet zo...iemand nog tips?
Maar zover zijn we ook voorlopig nog niet, zou Micha zeggen ;-)

Maar ik heb er weer zin in, en zou liever vandaag nog dan morgen beginnen met het afhalen van gordijnen, weghalen van spullen en schuiven met meubels, maar Micha kan me nog tegenhouden...;-)

Kamperen

Zo zijn wij wezen kamperen:

Ik vind de caravan nog steeds erg klein lijken voor z'n zessen, maar het ging eigenlijk heel erg goed! Het weer zat best mee en dat scheelde natuurlijk een hoop.
En zo gingen de kidsjes slapen:

En zelfs dat ging goed. Al werden we elke morgen gewekt, door Job, die omhoog veerde als hij wakker werd...en dan kwam z'n hoofd altijd als eerste het rijtje kastjes boven z'n hoofd tegen ;-(
's Nachts deden de muggen bij onze kinderen '4 op een rij' op hun lijfjes, dus dat was wat minder, en vooral door Loïs werd er flink gekrabd...

Hier sliepen wij met Loisy tussenin, en dat was lekker warm onder ons donzen dekbed;-) Lois sliep goed, net als thuis. Wat wil je ook, alleen het uitzicht was anders als ze naar boven keek, maar voor de rest was alles hetzelfde en vertrouwd; papa's rug, mama's armen en dezelfde geur als thuis in je bed omdat je op je eigen kussen en tussen je eigen dekens ligt. Het was hoogstens wat krapper ;-)
Zo relaxt is dat, en dan denk ik (zonder heimwee) nog wel eens terug aan onze eerste vakanties-met-kinderen, dat het 's avonds hele drama's waren voor ze sliepen; in een vreemd (camping)bed...

Het leuke van kamperen vind ik dat je zo makkelijk en veel meer contact hebt met de buren, de buren naast je, maar ook tegenover je, vooral met kinderen loopt dat heel makkelijk. Zo had Lois al snel een vriendinnetje Lieke, en de overbuurman voetbalde lekker mee met z'n dochters en verwonderde zich ook over T.'s enorme uithoudingsvermogen..;-))

Een lief knuffelmomentje tussen Job en Lois vastgelegd...;-)
En voor de rest hebben we natuurlijk erg genoten van Speelland wat daarbij zit met speeltuin, strand, glijbanen, waterfietsen, luchtkussens, zwembad en nog veel meer!

En natuurlijk hebben we ook het safaripark van de Beekse Bergen met een bezoek vereerd, eerst met de autosafari, want dat blijft toch erg spannend om vanuit je eigen auto zo dichtbij bv de giraffen te komen, en dat ze voor je raampje gluren ;-) en de volgende dag te voet door het park, en zo konden we het voeren van de leeuwen zien en kon Job meteen nog z'n vragen stellen aan de mevrouw die daarbij stond.
Ik blijf het altijd een beetje een naar/raar idee vinden dat die dieren zo'n 'nepleven' hebben voor m'n gevoel... maar het is wel apart voor de kinderen om wilde dieren in het echt te zien, en niet alleen in een boekje, en dat kan in de dierentuin, tja dat heeft ook wel wat...

Het was erg leuk, fijn dat het zo goed ging! We zitten erover te denken om misschien aan het einde van Micha's vakantie nog een keer te gaan kamperen met de caravan, maar dan naar de Belgische Ardennen, ik hou zo van de bergen daar. Maar, het valt nog te bezien.. we gaan vrijdag T. wegbrengen en volgende week willen we in de huiskamer beginnen...we gaan nl de kozijnen die Micha afgelopen maanden in onze schuur in elkaar heeft gezet, erin zetten en de kamer opknappen...dus ik weet niet of we aan het eind nog geld over hebben ;-)

Kamperen bij de Beekse Bergen

Vorig jaar zijn we hier ook een weekendje geweest. Toen met een tent. Maar ik vond de combinatie baby-geen grondzeil-2 slaapcabines- niet zó je-van-het. Goed, we waren gewoon niet zo goed voorbereid. En behalve dat, was alles geweldig! Het zwembadje was geweldig, de buren waren aardig, vriendjes werden gemaakt, het strand met al die speeltoestellen er op was erg leuk, en bijna alle andere attracties werden uitgeprobeerd. En Loïs nam ons mee op autosafari, ook leuk ;-)

Morgen gaan we weer, voor een weekend, naar de Safaricamp van de Beekse Bergen. Dit jaar hebben we besloten om met de caravan te gaan. De caravan, die al jaren in de familie circuleert. Het is een 3 persoons caravan, waar Micha's broer een 5 persoons caravan van heeft gemaakt, simpel door naast de deur waar eerst een bankje was, een 3 persoonstapelbed te maken....waar je als kind onder de tien jaar, prima in past.
En wij gaan daar dus met z'n 6-en een weekend in kamperen. Wish me luck! ;-))
We hebben er allemaal zin in, en tuurlijk heb ik wel een beetje m'n bedenkingen... want hoe zal dat slapen met z'n 6-en op een paar vierkante meter, die drie boven elkaar opgestapeld en Loïs bij ons tussenin op de 'tafel-verbouwd-tot-bed'-bed?? ;-) En hoe ga ik Tibor uitleggen dat we dan geen nachtelijke reizen gaan maken naar de wc, maar dat we daar een goeie emmer voor mee hebben? En al die andere dingen wat net even anders gaat dan hier thuis? Het is voor hem denk ik de eerste keer dat hij gaat kamperen!
Toch hebben we bewust dit weekend gepland zodat hij mee kon. Ik heb vorig jaar nl zovaak gedacht: oh, dit had Tibor ook leuk gevonden, en dit had ie ook vast uitgeprobeerd!
En ik weet zeker dat het leuk wordt! Er is daar ook zoveel leuks te doen, en je hebt alle tijd van de wereld. Dat vind ik ook altijd het leuke van op vakantie gaan, je waant je weer een beetje kind, een kind dat nog geen besef heeft van tijd, maar gewoon speelt en doet, en het loopt zoals het loopt. Koken en voor het eten zorgen is het enige (oh ja..;-( en afwassen) wat ik in zo'n weekend doe wat betreft dingen die moeten gebeuren. En voor de rest is alles zoete inval!!

Ik ben alleen vergeten om bij de reservering het hokje 'lekker weer' aan te vinken... ik hoop maar dat dat toch nog goed komt, want dat is wel fijn als je kampeert! ;-))

Mijn passie...en wat is jouw passie?

Gister schreef een lezeres van mijn blog over mijn 2e schrijfkind, deze reactie:
"Ik vind het wel bijzonder dat je hier zoveel mee bezig bent. Het is mooi om erover te lezen en ik ben dankbaar met alle mensen die hier hun taak zien. Hopelijk vind je het niet flauw klinken als ik zeg dat ik voor zulke dingen geen tijd zie. Als het op mijn pad zou komen, zou ik het oppakken, maar mijn pad ligt al heel erg vol met allemaal andere mensen - ook goed om mee bezig te zijn."

En ik dacht daarover na. Natuurlijk vind ik dat niet flauw, verre van dat zelfs. Want weet je, ik weet dat onze Schepper iedereen verschillende talenten heeft gegeven. En niet alleen verschillende talenten, ook verschillende interesses. Iedereen heeft iets, waar hij of zij goed in is, en/of wat hij of zij leuk vindt. Soms duurt het even voor je daar achter bent, dat is zo.
Maar ik denk wel dat God het van je vraagt om als kind van Hem, zijn Liefde uit te stralen, en daarbij mag je je talenten gebruiken! God heeft mij een passie voor kinderen (in armoede) gegeven, en ik vind het daarom heerlijk om een vrijwilliger voor Compassion te zijn, en schrijfsponsor, een zondagschooljuf, een 'Anyuka' voor Tibor en bovendien probeer ik elke dag een lieve moeder voor onze kinderen te zijn. (wat niet altijd even goed lukt...)
Deze lezeres heeft ongetwijfeld ook andere, mooie talenten, waarmee ze Gods liefde kan weer spiegelen, en wat ze schrijft; dat ze ook doet. En omdat God iedereen andere talenten heeft gegeven, doen we allemaal een ander deel. Een ander deel in Zijn Koninkrijk, en zijn we samen toch zo een geheel.
Toen ik als 10 jarig meisje elke middag voor ons huis speelde en spelletjes deed met de buurtkinderen, elke dag weer, en na een paar jaar zelfs spelletjesmiddagen organiseerde, dachten mijn ouders al snel: die gaat later vast iets met kinderen doen. Als 14 jarige had ik een heuse toekomstdroom; óf een hele lieve man vinden en samen kinderen krijgen, óf als ik de ware niet zou vinden, dan zou ik naar Roemenie of omstreken gaan en daar in een kindertehuis gaan werken. Dat was echt mijn droom.
God gaf mij een lieve man, en prachtige kinderen, ik ben dus nooit in een kindertehuis gaan werken. Maar ik heb het één, een beetje met het ander gecombineerd; want met die droom in gedachten zal je begrijpen dat ik het bijzonder vindt om onze Tibor uit een kindertehuis in Hongarije in ons leven te krijgen, en zelfs af en toe voor hem te mogen zorgen!
Mijn passie voor kinderen in armoede is de laatste jaren zo sterk geworden. En door het lezen van het prachtige boek 'Te klein om over het hoofd te zien' van Wess Stafford (directeur Compassion) is dat nog sterker geworden.
Wat hij schreef over passie raakte m'n hart en geeft precies weer wat 'passie' is en hoe ik dat zelf ook voel:

"Elk mens heeft een doel nodig in zijn leven, een passie. Als u niet zoiets in uw leven hebt dat uw hart laat bonzen, dat u binnen ongeveer 30 seconden tot tranen van vreugde of tranen van verdriet kan brengen, dan, mijn vriend, leeft u niet ten volle. Het leven is te kostbaar om in zo'n halfslaperige toestand door te brengen. U kunt beter. U verdient beter."

"...dat u binnen ongeveer 30 seconden tot tranen van vreugde of tranen van verdriet..." dat heb ik dus ;-) toen gister mijn vriendin Miranda mailde dat ze als gezin ook een kindje wilden gaan ondersteunen, kwam er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik mailde of ze er al eentje op het oog had op de site van Compassion, en ze had 2 jongetjes gezien. Yakobo en Augustino. Bij Yakobo wist ik precies wie ze bedoelde, ik kijk elke dag wel even op de site van Compassion, en sommige koppies blijven je bij, en Yakobo is er zo eentje... maar Augustino zocht ik meteen even op. Beide uit Tanzania, en beide keken ze wat triest, Augustino het meest. Ik mailde naar haar terug dat Augustino vast een pittig leven heeft met zijn alleenstaande moeder en 4 broertjes en zusjes. Vooral in dat soort landen is het nog zwaarder als je alleenstaande moeder bent dan hier (al weet ik niet waar ik over praat...) en er stond ook bij dat hij meehielp met het verzorgen van z'n broers en zusjes...8 jaar oud...
Yakobo is iets jonger nog, en woont bij vader en moeder. Ik was benieuwd wie ze zouden kiezen, en bad in stilte mee. Kiezen is moeilijk, maar elk kind heeft een sponsor nodig. Eén voor één...
Ik checkte af en toe m'n mail...en vanmorgen schreef ze me dat ze Augustino hebben gekozen. Kijk, en dan ben ik dus meteen in tranen. Van ontroering, van blijdschap, voor dat mannetje! Het is vaak een van de mooiste momenten als ze te horen krijgen dat ze een sponsor hebben, en ik weet zeker dat een brief van mijn vriendin een glimlach op zijn gezicht zal brengen, en dat maakt me zo blij!!! Die glimlach, betekend iets positiefs, betekend hoop! En als een kind weer hoop krijgt, durft het weer te dromen!

En wat voor doel God precies voor ogen heeft door mij de reis naar de DR te laten maken...is me nog niet helemaal duidelijk....
Ik weet wel, dat het me nog enthousiaster heeft gemaakt over het Compassionprogramma, omdat ik gezien heb in de ogen van de kinderen wat het betekend wat je ze 'geeft'...én wat je krijgt, blijdschap, dankbaarheid en hun gebeden!
Ik weet ook dat ik 'alles' nog wat beter 'op waarde kan schatten' sinds m'n reis...het was een bijzondere ervaring...en heeft mijn zicht op bepaalde dingen wel veranderd en/of beinvloed.
Toen ik laatst, een paar dagen na thuiskomst van mijn reis uit de DR, als advocate achter de stand stond tijdens een concert van Reni & Elisa Krijgsman, met zo'n 30 gezichtjes voor me, van unieke kinderen, die op een sponsor wachten... heb ik met vochtige ogen dit nummer uit de grond van m'n hart meegezongen.... mijn wens, voor alle kinderen ter wereld... maar ook een oproep, voor grote mensen, die nog geen passie hebben in hun leven; 'Laat het zíén, laat het vóélen aan de wereld om je heen, en probeer iets van dat wonder uit te stralen, laat het zien, laat het voelen, geef het weg aan iedereen, wat JIJ hebt, dat is met goud niet te betalen!!!'

"Als u niet zo'n doel of bediening in uw leven hebt, kies dan alstublieft mijn doel! Ik smeek u samen met mij te strijden voor de hart, de ziel, de gedachten en het lichaam van deze kinderen. Ik hoop dat u elke kans gaat aangrijpen om iets te zeggen of te doen om hen op te beuren. Ik hoop dat u hen ook in uw dagelijkse gebeden betrekt. Ik hoop dat u moeders, vaders, leerkrachten en anderen die stijden om hun leventjes te begeleiden, gaat prijzen....
....Het zou fijn zijn om alleen vreugde, liefde, aanvaarding en dankbaarheid te ervaren. Maar dat is niet de aard van onze strijd. In mijn ervaring brengt het meeste van wat we doen om de kinderen te zegenen, de heerscharen der hel tot razernij. We peddelen onze boot stroomopwaarts in een wereld die voor het grootste gedeelte haar hart heeft verloren. Maar de beloningen zullen eeuwig blijven. Elk kind dat de poorten van de hemel binnengaat, zal een cascade van gejuich en vreugde veroorzaken.
Ik zie er naar uit om deel te hebben aan die eeuwige uitbundige uitbarsting. Ik zie ernaar uit om u daar ook te zien -en oja, zorg er voor dat, wanneer u komt, u een heleboel van die kleintjes bij u hebt..."

...laatste woorden van Wess Stafford uit zijn boek 'Te klein om over het hoofd te zien'

Een filmpje waarin Wess Stafford te zien is, het duurt maar anderhalve minuut, maar het is een filmpje wat laat zien, wat hij in zijn boek zegt..!

Mijn 2e schrijfkind, Raihim

Van de week werd ik gebeld door Compassion dat ze weer een schrijfkindje voor me hadden. Het waren allemaal jongetjes zei ze me en ik mocht kiezen uit een aantal landen. Ze noemde er wat op, en Burkina Faso bleef bij me hangen, mijn schoonzus en zwager hebben daar ook een sponsorkindje, Anna, en zeiden me eens dat het het armste land is waar Compassion werkt. Ik vroeg haar hoe hij heette, en ze las een moeilijke naam voor ;-) Toen ik nog naar een ander land wou vragen, hoorde ik haar net nog zeggen: 'Hij heeft iets met z'n oogje denk ik, hij is aan 1 oog blind'. Ik zei: 'O, dan wil ik hem graag'.
En zo gebeurde het dat ik de volgende dag de informatie en foto van Raihim van 9 jaar kreeg, nog zo'n prachtig kereltje!

Toen ik zijn foto bekeek, kwam als vanzelf dit liedje in me naar boven, en ik zette het vanmiddag in de eerste brief die ik aan hem schreef:

"Weet je, dat de Vader je kent,
Weet je, dat je van waarde bent,
Weet je, dat je een parel bent,
Een parel in Gods hand,
Een parel in Gods hand!"

'Stokje gevangen'...

Willy, ik heb je stokje gevangen, een ging op zoek naar een voor mij bijzondere foto. Het wordt deze:

"Sisters are different flowers from the same garden..."

Mijn zusje Andrea (links) en ik (rechts) vorig jaar zomer. Ik heb maar 1 zus(je) en met haar heb ik een hele goeie, kostbare band.
Hoewel zij meer op m'n moeder lijkt qua uiterlijk en ik vooral op mijn vader qua uiterlijk, zeggen mensen toch vaak dat we op elkaar lijken, grappig is dat. We hebben een beetje dezelfde lach en manier van doen, de kinderen voelen zich ook net zo thuis bij haar als bij mij, nou ja, bijna dan ;-)

Andrea, als je dit leest, het is super om jou als zus(je) te mogen hebben, ik ben trots op je, je bent een schat!

'Anyuka'

Toen T. hier vorig jaar 3 weken was, is het me nooit duidelijk geworden hoe hij me nu noemde, niet bij mijn naam, maar ook geen mama of iets anders, als hij iets wou vragen kwam hij me gewoon halen of tikte op m'n arm.
Micha noemde hij vanaf de eerste week 'Apa' of 'Papa'. Sinds een paar dagen noemt T. me steeds 'anyuka' (spr. uit: anjoeka) als hij me wat wil vragen of wil laten zien. Ik kende het woord niet, en het online woordenboek op internet ook niet. Het Hongaarse woord voor moeder is 'anya', dat vond ik wel. Maar toen ik de tolk belde, zei zij meteen dat 'anyuka', 'mama' betekend in zijn taal. Ach...
Dat ontroerde me erg.

Op heel veel momenten merk of zie ik aan hem dat hij voelt dat we echt veel om hem geven, en reageert hij net zo open terug, en op net zoveel momenten zie ik hem terug in z'n schulpje kruipen en afstand creeeren, zonder dat hij dat wil of bedoelt waarschijnlijk, het is meer zelfbescherming denk ik. Dit weekend zijn we wezen zwemmen, en dat was erg leuk. Samen met hem en de kinderen in de stroomversnelling was zo'n moment dat hij open was en heel erg genoot, als daarna de stroomversnelling aan was, kwam hij me steeds halen; 'Anyuka, djere!!' Hij kon er net niet staan, en hoewel hij op zwemles zit in Hongarije, kan hij nog niet zwemmen volgens mij, maar hij is totaal niet bang, en kan zich wel een tijd boven water houden, of hield zich aan mijn arm vast.
De glijbaan durfde hij eerst niet, maar daarna wou hij daar ook samen met mij en Sara af, en hij vond het geweldig! De keer erna wou hij alleen, en zijn oogjes stonden trots toen hij naar me zwaaide terwijl hij alleen de glijbaan ingleed. Hij wachtte beneden op ons en keek lachend om het hoekje terwijl wij vanuit de glijbaan het water in roetsten.
Het maakt me ongelofelijk happy om hem zoveel plezier te zien hebben!
Het is vaak best pittig, maar wat ben ik toch blij met m'n lieve Hongaartje en wat hou ik toch veel van hem ;-)
Nu is de laatste school week voor Job en Sara begonnen, doen we weer een beetje rustig aan hier thuis ;-)

Bedankt! (kaartjes)

In een week...zoveel dingen gezien,
zoveel dingen meegemaakt en zoveel gevoeld.
Zo genoten, zoveel grenzen verlegd en zoveel liefgehad,
zoveel gehuild, door zoveel emoties heengegaan.
Zoveel omarmd en zoveel losgelaten...

Met dit kaartje wil ik je bedanken, voor je medeleven en steun, en misschien zelfs wel gebed, voor, tijdens en na mijn reis naar de Dominicaanse Republiek. Of dat nu was via gesprekken, mailtjes, een kaartje, telefoontjes of via reacties op mijn weblog, ik vond het erg bemoedigend. Mijn ervaringen in de DR waren heel bijzonder, en ik kijk er met warme gevoelens op terug.

Bedankt!

****

Dit kaartje heb ik aan iedereen gestuurd die met mij, ons heeft meegeleefd rond die tijd, via allerlei wegen, familie, vrienden, maar ook veel mensen die regelmatig een berichtje op m'n weblog achterlieten, de EO en Compassion, waar ik van weet dat ze wekelijks voor me hebben gebeden en dat heel veel van de medewerkers van Compassion die week mijn weblog gevolgd hebben, dat ontroerde me om te horen.
En dit bedankje geldt ook voor alle anonieme lezers op mijn weblog, ook dat vind ik zo waardevol! Dankjewel voor je medelev/zen!
Ik heb nog een paar kaartjes over, ook nog voor Nathalie en Inge, en ik dacht misschien wil Karien er ook wel eentje hebben, of iemand anders... als je me je adres mailt, stuur ik er eentje op! ;-)

Sponsorbedankt! (kaartjes)

“….zoals moeder Theresa het graag zei:
‘We kunnen niet allemaal grote dingen doen,
maar we kunnen allemaal kleine dingen doen met grote liefde’….”

Uit: ‘Te klein om over het hoofd te zien’ van Wess Stafford

Bij deze wil ik jullie erg bedanken voor jullie sponsoring
voor de cadeautjes die ik heb uitgedeeld aan de kinderen
in de Dominicaanse Republiek. Het was een van de
bijzondere momenten die ik heb meegemaakt tijdens mijn reis,
en hun liefde en blije gezichtjes zijn onvergetelijk.

Bedankt!

****

Dit is het kaartje die ik gestuurd heb aan al mijn sponsors die geld of spullen hebben gegeven om (als) cadeautjes mee te nemen naar de DR! (behalve alle 'anonieme' gevers uit de kerk die de spaarpot vulden, ik hoop binnenkort een korte presentatie van mijn reis op een zondagochtend in de gemeente te houden)

Nathalie en Inge, als jullie dit lezen, voor jullie ligt er ook nog een kaartje, als jullie hem alsnog willen ontvangen, mail me dan even je adres! ;-)

Raf, voormalig sponsorkind uit de Filipijnen verteld haar verhaal

Ik zag dit filmpje van de week bij mijn Compassionvriendin op hyves, en nieuwsgierig ging ik het kijken. In het filmpje verteld Raf, een voormalig sponsorkind uit de Filipijnen, haar aangrijpende verhaal. Ze verteld hoe haar leven er eerst uit zag, hoe Compassion in haar leven kwam en wat voor impact dat en het contact met haar sponsor op haar hadden. Ze heeft, nadat ze het 'gewone' Compassion traject had doorlopen, het LDC program kunnen doen, en is cum laude afgestudeerd. En nu mag zij het zijn, die verschil maakt in levens van mensen.
Op het laatst van het filmpje wordt haar verteld dat haar sponsor haar verhaal heeft gehoord, en wordt haar sponsor, die haar 15 jaar heeft ondersteund, naar voren geroepen om haar voor het eerst te ontmoeten! Een ontroerend moment, ik moet elke keer huilen van ontroering als ik het filmpje zie ;-)
Als je engels een beetje redelijk is, is het echt een aanrader om te kijken, en als je geen engels kan is de ontmoeting met haar sponsor alleen al een reden om te kijken. Zo mooi en ontroerend...

Bbq

Als kind heb ik het zelden gedaan; barbequen. Mijn moeder hield er niet van, dat zwarte aan het gebrande vlees was niet gezond. Wel deden we regelmatig gourmetten, en dat was ook best gezellig. Maar het kan niet tippen voor mij aan barbequen, wat ik heb 'ontdekt' sinds we hier wonen en achter in onze tuin de gemetselde barbeque hebben staan.
Als je aan mij vraagt; waar denk je aan bij het woordje 'zomer'? Dan krijg ik meteen allerlei beelden in m'n hoofd van een zonnige zomeravond in de tuin, met de geur van de barbeque in m'n neus, kipspiezen met satesaus op m'n bord, iedereen thuis en samen genieten. Tuurlijk denk ik ook aan strand en varen ;-) dat zijn andere geniet momenten ;-)

Lief barbequed altijd en ik zorg ervoor dat 'alles' om op te eten er is. En meestal is dat vrij eenvoudig, stokbrood, wat kruidenkaas, een sla salade en natuurlijk de satesaus, zelfgemaakt van pindakaas, verse boerenmelk, zoete saus en sojasaus van de toko ;-) En soms bakken we er nog wat frietjes bij.
Als vlees hebben we meestal kipspiezen en eventueel wat hamburgers achter de hand. Ik neem dan dan kipfilet, doe dat in stukken, en marineer het met kipkruiden, sojasaus en zoete saus. Dan rijg ik ze aan de stalen spiezen met ertussen vaak stukjes ui, ananas en paprika, daar varieer ik wat mee. De kinderen zijn dol op de ananas.

Ik vind het ook heerlijk als er vrienden of familie bij ons blijven barbequen of als we logeetjes (meestal neefje of nichtje) hebben. De kinderen hebben er een gewoonte van gemaakt om als al het vlees gebakken is, 'fikkie te stoken' in de barbeque. Takjes, papiertjes en dode blaadjes worden driftig verzameld en in het vuur gegooid terwijl ze er met een stok in roeren en kreten slaken als het gloeien even in een heuse vlam overgaat als er een papiertje in wordt gegooid. Of de buren dat nu altijd even geweldig vinden met de rookvorming die soms hun kant op waait...dat laten we maar even in het midden...

Toen ik dus woensdag het mooie weer zag en hoorde dat het van het weekend niet zo mooi weer zou worden, belde ik Micha om te vragen of hij vanavond nog drukke plannen had. Hij was wat moe, dus dat had hij niet. Mooi, dus wij hebben gewoon net gedaan of we vakantie hadden zo halfverwege de werkweek, en heerlijk gebarbequed woensdagavond. Tibor heeft alleen maar stokbrood gegeten trouwens, maar wij hebben genoten van de kipspiezen, aardappelsalade en de kinderen nog een hamburger.
En dan na het eten zitten wij met een wijntje (ja..Micha dan ;-) samen op het rotan bankje onder het afdak na te genieten, uitkijkend op de kinderen die stoken in de barbeque, en natuurlijk houden we dat goed in de gaten.
Ja, hoe goed kan je het hebben he, en hoe veel kan je genieten van genieten?

Dus, áls het mooi weer is, en je bént in de buurt, of weet dat je dát weekend bij onze barbeque in de buurt komt, geef je gewoon een belletje of berichtje, grote kans dat ie dan aan gaat, want dat vinden we gezellig!

Hoofdpijn...

Toen we Job gister uit school hadden gehaald (Sara ging bij een vriendinnetje spelen) nam T. me mee naar de badkamer en liet me zien wat hij wilde: in bad! Ik stemde toe, en dacht nog even dat hij vanwege het warme weer verkoeling zocht, maar toen hij daarna naar boven rende en zijn pyama aan deed, fronste ik even m'n wenkbrauwen, is dat niet een beetje vroeg? Om om kwart voor 4 's middags al in je pyama te gaan zitten? Ik had die middag het gezelschaps spel Safari met hem gedaan, wel meer dan 10x want hij vond het helemaal geweldig! Maar daarvoor en daarna zat er niet veel troef in hem. 's Avonds na het eten, (we aten macaroni en hij at weer niks...) besloot ik toch nog te proberen om de tolk te bellen. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Ze vertelde me dat T. al een tijdje hoofdpijn heeft, ook 's nachts...
De tranen sprongen me in de ogen; de arme schat! Hij heeft het wel naar zijn zin en geen heimwee (vragen van mij ;-) maar hij is gewoon erg moe en de hoofdpijn is erg vervelend. Ik bedank haar 10x en ren dan naar de medicijnkast om de sinasprilletjes. Ik geef T. 2 van die dingen, stop ze allemaal in bad (ja T. ook nog een keer, vindt ie leuk) en met bellenblaas blazen ze bellen in het water, geweldig vinden ze het! In de kamer doen we nog iets samen, en deze avond ligt T. gelijk met Job en Sara om kwart over 7 in bed!! Ik denk nl dat dat de reden is. Het latere naar bed gaan. Vorig jaar ging hij ook altijd gelijk met Job en Sara mee, maar dit jaar protesteerde hij nogal, en leek hij me ook nog niet zo moe, bovendien was het handiger om hem ff op te houden zodat Job eerst in slaap kon vallen en ze niet zo lang elkaar wakker zouden houden. Dus, ging hij vaak rond half 9 naar bed. Ik denk dat dat te laat voor hem is, achteraf. Maar rond die tijd gaf hij ook aan dat hij naar bed wilde, dus ik dacht dat het goed was. Het is ook lastig, van Job wéét ik dat hij veel slaap nodig is omdat je hem goed kent, maar van T. weet ik natuurlijk zo weinig.
Vannacht kwam hij 1x uit bed, en gaf aan nog hoofdpijn te hebben, dus heb ik hem weer een tabletje gegeven, en toen is hij weer gaan slapen. Nu is hij ook nog erg hangerig, hij kijkt nu even zijn favoriete filmpje, en ik denk dat het nog wel ff tijd nodig heeft voor hij weer wat bijtrekt, maar goed, ik weet nu in elk geval wat er was. Tja, het is wel eens zoeken dan he ;-)
En Job heeft vannacht ook bij ons geslapen (lekker vol met z'n vieren in een 1.80 bed ;-)) en die werd vanmorgen wakker met een dikke wang...
De ontsteking onder zijn kies waarvan ik dacht dat die weg was..zit er dus nog...
Dus de tandarts gebeld en nu krijgt hij een antibioticakuur en dan wordt volgende week die kies eruit gehaald, vlak voordat we een weekendje gaan kamperen op de Safaricamp van de Beekse Bergen.
Ik hoop dat alles dan wat bijgetrokken is bij iedereen, en dat we lekker kunnen genieten van dat weekend!

Over hagelslag, slecht slapen en vliegend fruit

We zijn nu een paar dagen verder en het gaat best goed! T. eet, boterhammen met alleen hagelslag en chocoladepasta, dat kennen ze daar vast niet, avondeten bijna niet, behalve pasta, ik heb geen idee wat ze daar eten. Hij kijkt de dvdtjes van Tom & Jerry heel graag, die zijn ook leuk, én universeel, er wordt zo goed als niet bij gepraat, dus iedereen, wat voor taal je ook spreekt, snapt de grap ;-)
Maar hij speelt vooral veel buiten, op de trekkers, fietsen, met de op afstand bestuurbare tractor van Job, of voetballen als Job's neefje Joachim er is. Die zit ook op voetbal, en T. ook in Hongarije, en die 2 zijn echt aan elkaar gewaagd. Voor Job is dat echt een te ruige sport, en de tranen staan hem nader dan het lachen als hij weer eens omver geduwd werd...
Het meerijden in de auto vindt hij ook geweldig, hij draait dan het liefst altijd zijn raampje open, en steekt zijn handen uit het raam om de wind te voelen. Je ziet hem genieten dan, hoe harder hoe mooier ;-) En het liefst hangt hij ook z'n hoofd nog buiten het raam, maar dat mag niet zo vaak van mij, vind ik een beetje eng ;-)
Het converseren met elkaar gaat best doordat ik mijn Hongaarse woordenlijst van vorig jaar er weer heb bijgepakt, daarop staan woorden als; eten, drinken, boterham, slapen, morgen, boodschappen doen, straks, voorzichtig, wat is er?
Dat zijn dingen die dagelijks terugkomen. Maar het komt ook voor dat hij een heel verhaal tegen me komt houden, ik heel goed luister, en heel soms vang ik een woordje op, maar dat ik toch moet zeggen; ik begrijp je niet. Of soms lach ik mee, of zeg: Oja!! Want het is niet leuk om dat elke keer tegen hem te zeggen dat ik hem niet begrijp.
En ik maak veel foto's van hem en wat hij doet, vorig jaar heb ik hem een fotoboekje meegegeven toen we hem naar de bus brachten, en dat koesterde hij meteen als een schat ;-)

Alleen de nachten zijn nog erg lastig... en daar baal ik wel van. Vorig jaar ging dat overigens heel erg goed juist. Hij ging dan om 7 uur met de kinderen mee naar bed en we zagen hem de andere morgen pas weer. Maar nu leg ik hem tegen half 9 op bed, en zo rond een uur of 11, 12, staat ie naast m'n bed omdat ie naar de wc moet/wil. Ik moet dan mee naar beneden (vorig jaar deed ie dat gewoon alleen..) zal wel vanwege het donker zijn ofzo. Eenmaal terug boven komt dat nog een paar keer voor in het uur wat daarop volgt...
Hij heeft ook nog een nacht ontzettend liggen huilen, dat ik heel lang naast hem gezeten heb om hem rustig te krijgen. En als ik 's nachts niet mee ga naar de wc, gaat hij weer huilen. Vannacht heb ik na 3x gezegd dat ik moe was, en wilde slapen. Toen kwam hij nog een keer omdat ie drinken wou, maar daarna heb ik hem niet meer gezien. Ware het niet dat Sara een uur daarná wakker werd met een zere keel, en ook drinken en een knuffel wou... *zucht*
Toen bleven er nog een paar uurtjes over om te slapen, maar kon ik de slaap weer niet zo snel vatten...
Dus voor vandaag heb ik maar niet teveel gepland, want ik ben vooral *gaar* ;-)
Hij heeft nog maar 1 nacht hier doorgeslapen. Ik ga vandaag even de tolk bellen, en dan moet die maar eens aan hem vragen wat er 's nachts is, en anders dan ga ik hem toch na 2x toiletbezoek weer zeggen dat het 'genoeg' is... want het zou ook nog een soort van aandachttrekken kunnen zijn... maar 's nachts vind ik dat niet zo leuk ;-(

Het is zo lief dat hij zulke dikke vrienden met Loïs is. Ze doen heel veel samen, samen op het bankje een filmpje kijken, samen in bad, samen met de auto's spelen, ze delen samen hun chipjes, en hij tilt haar uit de auto als we thuis komen. Ik snap het wel, ze hebben ook wat overeenkomsten die 2, ze spreken allebei geen Nederlands, behalve het woord 'slapen' dan ;-) (okee, en Loïs wat beginnende dreumestaal ;-) en toch snappen ze elkaar.

Micha helpen doet hij ook graag. Dat was vorig jaar ook al zo, en wij doen ook altijd veel samen met de kinderen. Zo hebben Job en T. vorig jaar geholpen met dakpannen rijden en aangeven, en ook met de bestrating leggen onder het afdak. Tuurlijk moet je dan wel zelf weer eens iets overdoen, maar dat weegt niet op tegen de trots die kinderen voelen als ze zien en voelen dat ze je écht helpen en dat je dat waardeert. Zo lief vind ik dat. Ook Sara helpt mij al heel lang, af en toe, met was ophangen, tafel dekken, stofzuigen of koken.
Het is wel zo, dat, zoveel als T. Micha 'adoreert' en/of respecteert, hij ook wel tegelijkertijd soms bang is. Ons lieve Hongaartje is namelijk niet altijd even zuinig met dingen. Tijdens het voetballen zijn al veel bloemen hun kop verloren, liet de pruimenboom zijn pruimen vallen als gevolg van een harde bal tegen zijn stam, en vlogen de tomaten alle kanten op toen de bal hun tere stengel trof...
Ook de gewoonte om alle gevallen, nog groene pruimen, bij de buren te gooien, vinden wij niet zo grappig, en de buren denk ik ook niet ;-) Ik probeer dat meteen uit te leggen als ik het hem zie doen, maar als ik uit het oog ben, durft ie het best nog eens te doen volgens mij... ach en daar is ie kind voor, maar ik merk dat zijn normen en waarden wat dat betreft toch anders zijn. Bij ons doe je dat gewoon niet. Je gaat voorzichtig met de natuur om, van bloemen genieten we en op het groente en fruit zijn we zuinig ;-) onze kinderen weten dat gewoon. En natuurlijk proberen we dat T. ook bij te brengen, al was het maar om ons fruit in de nazomer lekker op te kunnen eten ;-) Toen Micha T. gisteravond bij hem riep, omdat hij de leghokjes van de kippen open had laten staan toen hij keek of er een ei was (doet hij wel 20x per dag, en dan komt hij heel trots een ei brengen als er een is, zo lief! ;-) kroop hij achter me weg, en moest ik mee naar Micha toe omdat hij niet wou, 't arme kind. We worden helemaal niet boos op hem, maar laten het hem gewoon zien, maar toch vindt hij dat wel moeilijk.
Ach, zo heb je leuke en wat moeilijkere dingen, maar het is vooral heel leuk om hem weer hier te hebben. Gister hadden we een waar knuffel moment (toen hij wéér om M&M's vroeg ;-)) en hij knuffelde zowaar terug, zo lief!

Met T. herenigd

Zaterdag vertrokken we dan om kwart voor 9 richting Zwolle. 2 uur rijden voor ons, en gelukkig deden de kinderen nog een dutje tijdens het rijden, dat scheelt altijd dat het niet zo lang voelt voor ze. Bijna bij het restaurant waar we moesten zijn zagen we opeens de bus voor ons rijden, we waren dus iets te laat...want we moesten nog even wachten bij een stoplicht. Het was heel druk bij en in het restaurant en ik liep met de kinderen naar binnen om T. te gaan zoeken. Eerst in de ene zaal, maar daar zag ik geen rossig hoofdje, toen weer terug en ondertussen werd ik steeds nieuwsgieriger naar hoe zijn reactie zou zijn als hij ons zou weerzien, ik had alle scenario's al in m'n gedachten gehad ;-)
Opeens zie ik hem een paar meter voor me, tussen de mensen, ik roep z'n naam, en hij kijkt meteen mijn kant op, ik zie dat hij ook liep te zoeken, hij ziet me een baant zich een weg naar me toe en kruipt in m'n armen! Geweldig! Ik hou hem tegen me aan en geef hem een kus. Hij ontdekt Micha achter me en strekt zijn arm naar Micha uit; 'Apa', zegt hij. Dat is papa in het Hongaars. Hij gaat naar Job en schudt hem de hand, en ook Sara, Loïs geeft hij een aai over haar bol. We zijn allemaal helemaal blij!
We drinken nog wat, halen zijn tas en laten de drukte achter ons. We eten wat bij de Mac, maar hij hoeft niks en speelt met Job, Sara en Loïs in het speelhuisje. Het eerste half uur op de weg gaat het goed, maar dan begint hij te huilen, en noemt steeds de naam van zijn zusje die net is meegegaan met een gezin uit Friesland. Ik denk dat hij haar mist, maar laat hem bellen met een tolk. De tolk bevestigd mijn gedachte, maar helaas heb ik het telefoonnummer van het gezin niet meegenomen. Ik beloof hem dat hij die avond zijn zus nog mag bellen, en dan wordt hij wat rustiger. Tot overmaat van ramp belanden we in de file, gelukkig valt T. af en toe in slaap, en na een terugreis van langer dan 3 uur zijn we eindelijk thuis.
Hij gaat meteen buiten spelen met onze kinderen. Hij is ontzettend zorgzaam voor Loïs en vindt het leuk om met Job en Sara te spelen. Ik merk al snel dat hij zich snel weer thuis voelt. Dat is mooi natuurlijk ;-)
Ik had, zoals beloofd aan hem in m'n brieven, een taart gebakken ter ere van zijn komst ;-)) maar ik denk dat hij dat zelf vergeten was, want ik zag de verrassing op zijn gezicht toen ik hem riep bij de tafel, en hem het mes gaf om de taart aan te snijden. Dat ie daardoor niet netjes door midden ging en eigenlijk niet precies zo hoog was geworden als dat eigenlijk moest, maakte niet uit, hij at een groot stuk op.

Mijn mondje Hongaars begint al weer aardig terug te komen, al is het lang niet toereikend om de (af en toe felle) uitleggingen en verhalen die hij tegen me houdt als hij iets uit wil leggen, óf er iets niet naar zijn zin gaat, te begrijpen en laat staan terug uit te leggen...
Gelukkig is dat niet de hele dag door zo, en meestal gaat dat goed, alleen wanneer hij 'de' grenzen opzoekt/overschrijdt, is dat lastig. Hij verdedigd dan in volmondig Hongaars zijn rechten, ik doe of ik luister, althans, ik luister ook, maar snap er maar weinig van, en leg dan in het Nederlands, met af en toe een Hongaars woordje er tussendoor, uit, wat mijn standpunt is ;-))
Ach je snapt, op die momenten komen we elkaar niet veel nader, maar heel vaak snappen we elkaar ook wel, gewoon door een lach, een blik, of gewoon handen en voeten ;-)
Ik ben benieuwd hoe het van de week gaat, want onze kinderen moeten nog 2 weken naar school! Hij is dan hier alleen met Loïs, maar hij kan zich goed alleen vermaken op het moment, en ja, met Loïs, je ziet het op de foto's, is het ook 2 handen op 1 buik, dus dat komt wel goed ;-)

En toen...

...kreeg ik een mailtje van Adriana...met daarin een link..."om je te bemoedigen voor de komende 3 week, en verder..." schreef ze erbij...

Dankjewel Adriana...
Voor deze knipoog...
Ik ga hem vaak luisteren de komende dagen ;-)

En ook Nathalie bedankt voor het lied wat je deelde als reactie op mijn stukje gister, zo bijzonder dat jullie me beiden meteen een lied 'geven' als bemoediging ;-)
Ik kende beide liederen niet, maar ze geven weer wat er in mijn hart leeft...

Open je ogen en kijk naar de wereld
open je ogen open je ogen
er is zoveel meer dan wat vlak om je heen is
open je ogen je bent niet alleen

we zijn vaak zo druk met ons leven
maar Jezus wil dat we geven - geven

Open je armen voor wie in de kou staan
open je armen open je armen
want jij hebt het licht daarom komt het op jou aan
open je armen, maak anderen warm

we moeten wat meer durven lijden
en meer durven bidden en strijden - strijden
Jezus zegt wie om iemand geeft in Zijn naam
die geeft om Hem
Jezus zegt wie van iemand houdt in Zijn naam
die houdt van Hem
het minste wat wij kunnen geven
is alles, ons hart en ons leven - ons leven

Open je hart voor wie ergens in nood zijn
open je hart open je hart
al hebben zij niets je beloning zal groot zijn
geen mens staat apart daarom open je hart

want elk mens is kostbaar voor Hem
en wij zijn Zijn mond en Zijn stem - Zijn stem
Jezus zegt wie om iemand geeft in Zijn naam
die geeft om Hem
Jezus zegt wie van iemand houdt in Zijn naam
die houdt van Hem
Jezus zegt als je iemand voedt in Zijn naam
dan voedt je Hem
Jezus zegt als je iemand zoekt in Zijn naam
dan zoek je, zegt Hij
dan zoek je Hem, dan zoek je Hem

Open je ogen en kijk naar de wereld
open je ogen open je ogen
er is zoveel meer dan wat vlak om je heen is
open je ogen open je ogen

want elk mens is kostbaar voor Hem
en wij zijn Zijn mond en Zijn stem - Zijn stem

Jezus zegt, Jezus zegt
Jezus zegt vindt Hem
Jezus zegt wie van iemand houdt in Zijn naam
die houdt van Hem, die houdt van Hem

Onze T. in aantocht!

Bijna is het zover... a.s zaterdag rijden we 2 uur naar Zwolle, om daar T. weer in onze armen te sluiten, ik hoop letterlijk trouwens, ben benieuwd of hij dat ook zo voelt ;-)
T. van 7 jaar, komt uit (een kindertehuis in) Hongarije, en verblijft dan 3 weken bij ons, vorig jaar is hij voor het eerst geweest. En in die drie weken hebben we alle uitersten beleefd. Het was geweldig, en tegelijkertijd pittig, en dat wisten we van te voren. En wat ben ik van dat kind gaan houden. Vanaf december heb ik hem elke maand een (engelse) brief geschreven en vaak wat meegestuurd. Een heus voetbaltenue (hij voetbalt heel goed en graag), foto's, ondergoed of sokken.

Lief keek me gister goed aan toen hij me vroeg: 'Zie je het wel zitten dat T. komt?' Die eerlijke vraag vroeg om een eerlijk antwoord. Zoals ik al schreef houdt de reis naar de DR me nog veel bezig, en niet in de laatste plaats de emoties en gevoelens die dat weer naar boven hebben gebracht...
En Lief weet dat natuurlijk. En ik heb al veel over z'n vraag nagedacht, maar een echt antwoord vind ik niet. Ik weet, dat het, vooral de laatste week vorig jaar, best pittig was. In die week ging T. zich onvoorwaardelijk veilig en geliefd weten, en durfde daardoor meer mijn grenzen uit te testen. Ik was er blij om om te zien dat hij zich zo thuis voelde en onze liefde voor hem had gevoeld, maar het was best wel lastig om dat het veel van me vroeg, en dan vooral ivm de taalbarriere ook, ik ben erg van uitleggen, en dat was dus knap lastig ;-))
Dit jaar weet hij, in tegenstelling tot vorig jaar, waar hij naar toe gaat en bovendien heb ik contact met hem gehouden. Ik vermoed dus dat hij zich sneller eigen zal voelen dan afgelopen jaar, maar we zullen toch weer aan elkaar moeten wennen en onze kinderen, en hij ook, zijn een jaartje ouder geworden en ook weer veranderd. Geen idee hoe het zal gaan, ik weet alleen dat ik met heel veel liefde naar hem uitkijk.
En ik realiseer me wat Lief zei gister, als ik niet helemaal goed in m'n vel zit, is mijn lontje naar de kinderen ook vaak wat korter. Het kost me meer moeite dan om de moeder te zijn die ik wil zijn. Ik ben blij dat ik Lief heb, hij steunt me, weet hoe ik in elkaar zit en samen komen we overal ;-)
Maar nog meer dreef het me naar God toe. Behalve dat we graag willen dat T. een fijne tijd heeft bij ons, is het mijn diepste verlangen om T. Jezus' liefde voor hem, door ons heen, te laten zien. Dat klinkt zo heel groot, maar ik voel me zo klein. Ik besef, zeker omdat ik nu emotioneler in m'n vel zit, ik dat niet uit mezelf kan. Niet alleen tenminste. En dan kom je weer bij het uit handen geven, en vertrouwen op God. Alles komt daarbij terug. Voor mij in elk geval ;-)
Ik heb net het boek 'Te klein om over het hoofd te zien' van Wess Stafford gelezen. Wess is directeur van Compassion International is als zendelingskind opgegroeid maar heeft ook in de VS geleefd. Hij kent dus 2 werelden. Een geweldig boek, en heerlijk voor mij om de herkenning van de cultuur maar ook zijn inzichten en kijk op kinderen, die dan natuurlijk ook weer erg met die van mij overeenkomt, te lezen. Ik deel echt zijn passie.
Toen ik er van de week over nadacht, wat ik hierboven net over T. beschreef, las ik dit stukje las uit het boek:
"Ik blijf volhouden dat het allemaal begint met dat machtige iets dat liefde wordt genoemd, maar dat te weinig wordt toegepast. Gods liefde voor iemand wordt getoond door middel van die mensen die zijn liefde in woord en daad weerspiegelen. Het wordt uiteindelijk door het kind (in armoede) begrepen en geaccepteerd en door de liefde van die persoon voor andereen wordt de wereld veranderd.

En ook:
...Ik vraag u: welke kinderen heeft God op een regelmatige basis in uw leven geplaatst? Wie heeft Hij aan uw zorg en invloed toevertrouwd? .... Wat een prachtige wereld zou het zijn als elk kind werd geliefd, beschermd en gekoesterd door de volwassenen in zijn of haar leven. Elk kind moet tenminste één persoon hebben die onvoorwaardelijk van hem of haar houdt. .... Het hele idee kan overweldigend zijn, want er zijn zoveel kinderen, zoveel noden. We kunnen makkelijk verlamd raken door de omvang van de taak, en daardoor uiteindelijk niets doen omdat we niet alles kunnen doen. Een van de intelligentste mensen die ooit heeft geleefd, Albert Einstein, heeft gezegd: 'De wereld is een gevaarlijke plaats om in te leven. Niet vanwege de mensen die slecht zijn, maar vanwege de mensen die er niks aan doen.' Wat nodig is, is een leger van ons die dit begrijpen en zich hiervoor inzetten. Er is een plan voor nodig en een dagelijkse vastberadenheid om zo iemand te zijn."

Het raakte mijn hart en zijn gedrevenheid in het boek bracht me regelmatig tranen in de ogen. En ik ben er zo in gaan staan. Ik weet niet hoe het zal gaan als we hem zaterdag ophalen en hij 3 weken bij ons zal zijn. Ik weet alleen dat ik Gods liefde wil weerspiegelen, die onvoorwaardelijk is. Ik dank God dat hij dat lieve rossige kereltje in ons leven heeft gebracht. God weet van mijn diepste verlangen, en Hij brengt me weer bij dat vertrouwen in Hem....
Hij houdt alles in Zijn hand...

Bezoek uit weblogland ;-)

Afgelopen dinsdagavond ging de telefoon. De vrouw aan de andere kant van de lijn zei op zoek te zijn naar iemand met zo'n naam als ik, die ook een weblog had. Nah, dat bleek ik gewoon te zijn ;-) Het was Adriana die ik ken van haar weblog Hartelijk ze was met haar gezin op vakantie in onze mooie provincie Zeeland ;-) en nu ze zo dichtbij was, kon ze het niet laten om naar me op zoek te gaan. En met succes! ;-) Ik wist van haar blog ook dat ze in de buurt was, en had nog geschreven als reactie op haar weblog dat ze naar Zeeland op vakantie gingen: "Zeeland? Zal je niet vergeten dat ik daar woon? ;-) Zwaai even he, als je over de snelweg voor ons huis langsrijdt ;-) en mocht je het leuk vinden om kennis te komen maken mag dat ook ;-))"
En zo geschiede ;-)
We spraken af dat ze de volgende dag zouden kijken hoe het uitkwam en overleggen. De andere dag had ik het tegen de kinderen verteld, en tegen 15.00 uur had Job al wel 7x gevraagd 'of die mensen nu nog kwamen'. ;-) En tegen half 4 belde ze, we spraken af dat ze gewoon kwamen en bleven eten! Ik waarschuwde haar dat ze geen brandschoon en opgeruimd huis moest verwachten, maar dat was, gek genoeg ;-) geen probleem.
Tegen half 5 waren ze er dan, en wat was het leuk! De kinderen zwermden meteen uit over de tuin, en maakten kennis met Job, Sara en Loïs. Er werd geskelterd, gesprongen op de trampoline, gezwommen in het zwembad en samen in het huisje gespeeld. Adriana en ik hadden het gevoel elkaar al veel langer te kennen, en het was geweldig om eens in het echt te kletsen. We wisten natuurlijk al veel van elkaar via de weblogs, en het is superleuk dat het dan 'in het echt' ook zo klikt ;-)

Grappig genoeg hebben we allebei een dochter die Loïs heet, haar Loïs is al 12 (toch?) en mijn Loïsje anderhalf en natuurlijk moesten die 2 samen op de foto. Tot mijn verbazing had mijn Loïs al door dat zij ook zo heette, want toen ik vroeg:'Loïs, ga je even naar Loïs toe, dan kan je even samen met haar op de foto', liep ze naar Loïs toe, en toen die haar optilde, gaf ze haar een dikke kus ;-) Ze snapte dus niet helemaal wat ik zei, ze dacht dat ik van haar vroeg om Loïs een kus te gaan geven, en dat leverde een lief plaatje op ;-)
Micha kwam thuis, en maakte kennis met Titus (man van Adriana) en goh, laten die 2 nu ook meteen aan de klets raken... ze delen namelijk dezelfde interesses en werken allebei veel met hout, zowel voor hun werk als dat ze prive vaak dingen zelf maken. Omdat Micha die avond nog weg moest, werd het tijd om te gaan eten. De frietpan werd aangezwengeld, en toen kwam de gastvrouw erachter dat ze die morgen wel extra frietjes had gekocht, maar geen snacks, maar met 1 telefoontje was dat probleem ook opgelost, als je immers je schoonouders om de hoek hebt wonen. ;-)

Wij vonden het helemaal gezellig en hopen dat we het nog eens over kunnen doen ;-) En Adriana, als wij nog eens die kant opkomen, kan je ook rekenen op een belletje, het lijkt ons heel leuk om elkaar nog eens te zien en bij jullie te komen kijken ;-)

Special memories...

Morgen is het alweer 2 weken geleden dat ik terug kwam van mijn reis naar de DR. De ervaringen die ik daar op heb gedaan, houden me nog dagelijks bezig. Niet dramatisch ofzo, maar ik merk dat ik echt aan het 'verwerken' ben van alle indrukken, maar ook alle emoties. En nu is daar weer ruimte voor; ik ben weer thuis. En voor mij betekend dat dan dat er niet zoveel uit m'n handen komt... het huishoudentje draaiende houden, voor man en kinderen zorgen is me dan even genoeg. (En met dat heerlijk warme weer van afgelopen week is dat ook heerlijk, en heb ik ook daardoor geen directe drang om aan de poets te gaan ;-) En bezig zijn met de foto's, ik heb al een foto op canvas (yeah, 40x40!) besteld, die ene prachtige van mij en Jonathan (die ik later zal posten) op hyves upload ik alle foto's die ik wil gebruiken voor in het fotoalbum voor Jonathan, en die wil ik binnenkort gaan maken. Er mee bezig zijn, (in positieve zin) is voor mij dus verwerken.
Er zijn talloze momenten en/of situaties op een dag dat ik terug denk aan mijn belevenissen bij Jonathan en zijn gezin.
Ik voel dan een mengeling van heimwee en gemis en blijdschap; om wat ik van ze geleerd heb! Om de liefde die ze me hebben laten zien en gegeven hebben. Het maakt me nog steeds warm als ik daar aan denk.
Een klein stukje van die liefde is te zien op de foto's die ik heb...
Een prachtige foto van papa met Yandi, en ik zie dan meteen weer voor me hoeveel geduld ze met dat (meestal zieke, hangerige...) lieve mannetje hadden...

Deze foto van Josie, Yandi en mij vind ik ook erg leuk. We hebben zoveel geknuffeld ;-)

Deze foto vind ik ook heel bijzonder, omdat ie, en ik weet niet precies hoe dat komt, zo mijn liefde voor Jonathan weerspiegelt. En niet alleen mijn liefde voor dit kind, ook dat ik trots op hem ben en blij ben dat ik deel uit mag maken van zijn leven....

Dagelijks word ik nog herinnerd aan hun liefde, aan hoe zij met elkaar omgingen. Ik heb zo'n groot respect voor hoe hun omgingen met hun kinderen, ze hadden zoveel echt geduld met ze, hun cultuur is ook gewoon 'rustiger' en ik word daar gewoon dagelijks bij stil gezet dat wij vaker haasten, en hun voorbeeld helpt me om meer geduld te hebben in mijn dagelijks leven met de kinderen.
Verder moet ik nog vaak denken aan mama met Yandi. Ze droeg het kind bijna de hele dag omdat hij bijna altijd koortsig, en daardoor hangerig was. Hier in NL leggen wij kinderen zo snel in hun ledikantjes, die hebben ze daar niet. Als Yandi in slaap viel, legde ze hem op haar bed te slapen, en zodra ze hoorde, voor het huis zittend, dat hij zich omdraaide (!) ging ze kijken of hij wakker werd. Kinderen zijn er veel vaker bij, horen er meer bij naar mijn idee. Wij hadden daar met onze 'aparte' (AP) opvoedideeen prima tussen gepast. ;-) Want daar gaat het precies zo, het voelde niet als 'aanpassen' voor mij, maar gewoon als 'thuiskomen' ;-)
Ik kan het niet goed omschrijven hoe speciaal dat voelde... maar het zijn echt special memories voor me geworden...