Rovers, adieu

Toen ik onlangs deelde over een gezinsavond, noemde ik het boekje 'Rovers, adieu' over Tom de roversjongen, geschreven door Ursula Marc. Ik vind het zo'n bijzonder boekje, dat ik vind dat het nog wat meer aandacht verdient in een aparte post.

Hieronder een korte recensie van het boek:

Tom de roversjongen wordt op een ochtend wakker in een paleis. Iemand heeft hem de vorige dag bevrijd uit een donkere grot waarin de rovers hem weer eens hadden opgesloten. Hij ontdekt dat het de koning zelf is die hem heeft gered en meegenomen naar zijn paleis. Als kersvers koningskind begint Tom aan een nieuw leven want in het paleis gaat het er heel anders aan toe dan bij de rovers. Hij ontmoet ook andere kinderen en beleeft met hen en met de zoon van de koning allerlei avonturen. Sprookjesachtige vertelling vol symboliek, waarin thema's zijn verwerkt als vergeving, redding en vertrouwen. Door middel van Toms belevenissen wordt geschetst wat het betekent om christen te zijn, hoewel nergens de naam van Jezus of God wordt genoemd. Toegankelijk taalgebruik. Het boek is voorzien van vele kleine, amateuristisch ogende, zwartwitillustraties. Omslagillustratie in meerkleurendruk.

Erik van de Grampel (NBD|Biblion recensie)

Ik heb voor het eerst over het boekje gelezen bij Eveline. Ik heb het eerst zelf helemaal doorgelezen, met regelmatig tranen in m'n ogen door de zo liefdevolle verhaallijn, de Vader die zoveel om Zijn kinderen geeft. Ik was onder de indruk hoe goed in het verhaal tot uitdrukking komt waar het in het evangelie om gaat, maar ook waar je als christen-in-het-leven tegen aan kunt lopen, en dan dus verpakt in een kinderverhaal. Het boekje doet me denken aan Bunyans' Christenreis en Christinnereis die ik vroeger ook meerder malen heb gelezen. Alleen is dit verhaal wat meer voor kinderen geschreven, omdat het over een kind gaat. Ik zou dit boekje misschien ook wat meer 'evangelisch' durven noemen. Voor mijn gevoel staat bij de Christenreis 'de strijd' toch meer centraal, terwijl de rode lijn in Rovers Adieu toch steeds weer de liefde en vergeving van de Vader is, vind ik.

In de recensie noemt hij de vertelling 'sprookjesachtig', ik vind het verhaal niet zo'n hoog sprookjesgehalte hebben. Bij sprookjes heb ik altijd meteen de associatie 'magie', en daar hou ik niet van, dan heb ik vaak een 'onderbuikgevoel' bij het zien van een film of het lezen van een boek. Dat heb ik bij dit boekje niet.
Ik denk dat hij het zo schrijft/noemt ivm 'goed en kwaad' en omdat het een soort fantasieverhaal is. 

Het boekje bevelen ze aan vanaf 10 jaar. Ik denk dat dat met name is omdat er soms best 'enge' situaties in beschreven staan, bijv. een keer over een slang. Wij gebruiken dit boekje nu tijdens onze gezinsavonden; na het eten lees ik elke keer een hoofdstuk voor, en daarna beantwoorden de kinderen de door mij (bedachte en) gestelde vragen, over dat specifieke hoofdstuk, en praten we er soms nog wat over door. Vooral Job doorziet vaak al de metaforen die in het verhaal verweven zijn, dat levert soms echt bijzondere opmerkingen van hem op. Als ik de gezinsavond voorbereid, dan neem ik de voorbereiding van het hoofdstuk uit Rovers Adieu daarin mee; ik lees het hoofdstuk door, en bedenk dan ook de vragen. (meestal een stuk of 10) Daar zitten dan zowel inzicht-vragen bij, als feitelijke vragen. Als ik het doorlees, bepaal ik meteen of er te enge of moeilijke stukken inzitten, waar ik dan eventueel de woordkeus bijv. van aanpas of stukjes weg moet laten, om het geschikt te maken voor onze kinderen.

Ik heb het boekje tweedehands op MP gekocht, maar het is nieuw ook goed te krijgen, en de prijs is erg aantrekkelijk; 5.50 euro. Klik om  om het bij Samuël Advies te bekijken/bestellen. Bestellen bij een locale boekhandel kan vast ook: ISBN 90-5787-056-8

Op een rustige zondagmiddag...

Zijn volk

Afgelopen week heb ik beurtelings de berichtgeving van NOS gevolgd en de blog van 'Vlaamse vrienden van Israël', om op de hoogte te blijven over wat er gaande was tijdens 'Operatie Wolkkolom' in Israël.

Dat de NOS niet objectief staat tov de situatie daar, wist ik al wel.

Het blijft een 'heet-hangijzer' voor de wereld...

Ook voor de christenwereld trouwens.

Van de week hoorde ik op Grootnieuwsradio nog iemand die had gereageerd op een stelling en zei dat de Joden die nu in Israël wonen, het volk van God niet is, maar een 'samengeraapt volkje van mensen over de hele wereld'.

Ik moest denken aan het boek 'Operatie Exodus' wat ik onlangs heb gelezen, over Bijbelse profetieën die in vervulling gaan. In onze tijd. Gewoon de laatste tientallen jaren, onder onze neus. Joden, die over de hele wereld verspreid zijn, die gehoor geven aan Gods roep om terug te gaan naar het land dat Hij aan Abraham, Izak en Jacob heeft beloofd én gegeven.

Een samengeraapt volkje van mensen over de hele wereld dus. Eigenlijk is dat een Bijbeltekst.

Ik denk niet dat onze broeder die op de stelling reageerde, zich daarvan bewust was...

"Al bevonden uw verdrevenen zich aan

het einde van de hemel, toch zal de HEERE,

uw God,

u vandaar bijeenbrengen en u vandaar weghalen."

Deut. 30:4

"Zie, Ik doe hen komen uit het land van het noorden,

Ik zal hen bijeenbrengen van de uithoeken van de aarde..."

Jer. 31:8

‘Zie, Ik verzamel hen uit al de landen……

… en Ik zal hen voorgoed in dit land planten met heel mijn hart en met heel mijn ziel.’

Jeremia 32:37 en 41

Dat zijn woorden uit de profeten, waar we (naar mijn idee) niet zo goed weten wat we er mee aan moeten... er wordt niet zo vaak uit gepreekt, en als er over gepreekt wordt, wordt het vaak 'vergeestelijkt'. (dank u, vervangingsleer...)

Dienen wij niet een TROUWE God...?

Waarom denken we dan dat God niet trouw zou blijven aan Zijn liefde voor Zijn volk Israël?

Onderstaand filmpje zag ik van de week, en het ontroerde me. Het zijn IDF soldaten die waren opgeroepen, en die aan het wachten waren of er een grondoffensief kwam of niet.

Volgens een reactie bij het filmpje betekent het eerste lied dat ze zingen: 'Israël, Israël, vertrouw op God. Hij is onze hulp en ons schild. Wij zijn de gelovigen, zonen van de gelovigen, en we hebben niemand om op te vertrouwen, behalve onze Vader, onze Vader in de hemel.'

Het tweede lied dat ze zingen zegt: 'Wij danken U voor de wonderen en de verlossing, voor de wonderen die U hebt gedaan voor onze vaderen, in hun dagen en in onze tijd'.

De laatste is een gebed dat ze op het Chanoeka feest elk jaar bidden.

Ontroerend om te zien dat zij (wel) weten wie ze zijn,

en Wie hun God en Vader,
hun hulp en hun schild, is.

(Lees de open brief eens, geschreven vanuit Tel Aviv aan iemand in Gaza.

Voor een andere blik...)

Zoooo lief vind ik je...

Het is mijn streven om onze sponsorkinderen elke maand te schrijven.

Maar door de schoolswitch die we onze kinderen hebben laten maken (en de emotionele tijd die dat met zich meebracht), de voorbereidingen voor mijn reis naar Bolivia, de reis, en het bijkomen/laten bezinken daarna, zijn er kinderen bij die ik al maanden niet geschreven heb.

*shame on me*

Zo zie je, dat gebeurt mij ook....

Ik ben vastbesloten om deze week de draad weer op te pakken, en elk kind een handgeschreven brief te sturen deze week. Ik vond een leuk knutseltje, een 'Zooooooveel hou ik van je-kaartje', wat ik daarbij mee wil sturen, wat ik met jullie wil delen. Je handen natekenen/overtrekken doen ze hier graag, en ook 'muizetrapjes' maken is een favoriet, ik verwacht dus dat ze het vast niet erg vinden om een paar van deze knutseltjes te maken.

Ik heb het gevonden op deze site , via foto's laten ze daar stap voor stap zien hoe je em kan maken.

Er staan nog meer leuke ideetjes op, dus zeker even kijken.

Bron: www.happyclippings.com

P.s: Misschien nog leuk om te vermelden dat als je rond deze tijd een brief stuurt, de brief ongeveer rond valentijnsdag aan zal komen. Geen idee of ze dat overal ter wereld 'vieren' overigens.

Vrede voor Jeruzalem

 

 Jeruzalem, de stad van trouw,

Jeruzalem, de heilige stad,

Jeruzalem, gezegend ben je

God heeft jou zo liefgehad

Wij bidden je vrede toe Jeruzalem

en rust binnen je muren,

Shalom Jeruzalem,

mag Zijn vrede

eeuwig duren...

Jeruzalem, geliefde stad

Jeruzalem, de stad van de Heer,

Jeruzalem, gezegend ben je

God brengt in jouw lot een keer

God heeft jou zo liefgehad

Wij bidden je vrede toe Jeruzalem

en rust binnen je muren,

Shalom Jeruzalem,

mag Zijn vrede

eeuwig duren...

Wij treuren om de pijn

die jij moet lijden

we bidden dat de Heer

je zal bevrijden

Shalom is er voor hen

die bidden om vrede voor Jeruzalem

en rust binnen haar muren

Shalom Jeruzalem

mag Zijn vrede eeuwig duren

Wij bidden je vrede toe Jeruzalem

en rust binnen je muren

Shalom Jeruzalem,

mag Zijn vrede,

Zijn vrede,

eeuwig duren...

Hoor ik net op Grootnieuwsradio een mooi lied in de auto,
zoek ik het op op internet...
blijkt het gewoon een van de nieuwe opwekkingsnummers te zijn,
verbazend ;-)
Opwekkingslied 744, gebaseerd op Psalm 122

vaak zijn de nieuw geschreven opwekkingsliederen niet zo m'n favoriet....

maar deze kan ik recht uit m'n hart zingen ;-)

Moments to cherish...

Vrijdagavond,

gezinsavond.

Een mooi gedekte tafel,

heerlijke zelfgemaakte erwtensoep,
-met runderrookworst ;-)- 

een hoofdstuk lezen uit 'Tom, de roversjongen',

nadenken en een spel spelen over 'Verantwoordelijkheden'.

Een brandende menora,

samen, om beurten een vers, biddend Psalm 140 lezen,

Twee brandende lichtjes,

met onze gedachten in Israël.

Bid voor Israël

Het geweld neemt toe, en Israël raakt steeds meer geisoleerd.

Ik las hier dat er de afgelopen 24 uur 132 raketten zijn afgevuurd op Israël, en dat Israël waarschuwingspamfletten boven de Gazastrook uitgestrooid heeft.

Psalm 140, hoe actueel!

Ik wil je oproepen om deze Psalm vandaag voor Israël in gebed tot onze God te bidden,

misschien vinden wij het moeilijk om dit (vooral vs 10, 11 en 12) te bidden.

David bad het ook, in dagen van strijd.

Israël is Gods oogappel.  

Gebed om bescherming

1 Een psalm van David, voor de koorleider.

2 Red mij, HEERE, van slechte mensen. Bescherm mij tegen de mannen van geweld, 3 die veel kwaad in hun hart bedenken, elke dag samenscholen om te strijden. 4 Zij scherpen hun tong als een slang, addervergif is onder hun lippen. Sela

5 Bewaar mij, HEERE, voor de handen van de goddeloze. Bescherm mij tegen mannen van geweld, die mijn voeten denken weg te stoten. 6 De hoogmoedigen verborgen een strik voor mij en touwen. Zij spanden een net langs de weg, valstrikken zetten zij voor mij. Sela

7 Ik heb tegen de HEERE gezegd: U bent mijn God, neem, HEERE, mijn luide smeekbeden ter ore. 8 HEERE Heere, kracht van mijn heil, U hebt mijn hoofd beschut op de dag van de strijd.

9 HEERE, vervul de wensen van de goddeloze niet, laat zijn boze plannen niet lukken; zij zouden zich trots verheffen. Sela

10 Het hoofd van wie mij omringen – laat het kwaad van zijn lippen hemzelf bedekken. 11 Vurige kolen moeten over hen uitgestort worden. O God, doe hen vallen in het vuur, in diepe kuilen, zodat zij niet meer opstaan. 12 Een man met een boze tong houdt op de aarde geen stand, een man van geweld – laat onheil hem vangen, totdat hij helemaal verdreven is. 13 Ik weet dat de HEERE de rechtszaak van de ellendige en het recht van de armen zal behartigen. 14 Voorzeker, de rechtvaardigen zullen Uw Naam loven, de oprechten zullen voor Uw aangezicht wonen.

Beschikbaar

....Veel ouderen zijn overweldigd door de tijdgeest. Als reactie daarop verstevigen ze vaak de lijnen van de buitenkant: je moet dit..... en je moet dat...

Van Dijk: 'Jongeren zitten niet te wachten op clichés over hoe het hoort,

maar hebben behoefte aan nabije volwassenen, die het laten zien hoe het is.'

Tripp: 'Opvoeden is veel meer dan dat je je kind slechts vertelt wat het moet doen en denken.

Het is liefdevol leidinggeven.

Het is het kinderhart wegwijs maken in de wegen van Gods wijsheid.'

Het is de zorg van Van Dijk dat er zo weinig volwassenen lijken te zijn die dit zien en hierin van betekenis zijn. 'In hun zoektocht lijken jongeren te weinig klankborden te vinden in voor hen inspirerende volwassenen en identificatiefiguren. (....) Jongeren verlangen naar echtheid, doorleefdheid en verbondenheid. De vraag is echter waar ze dit kunnen vinden. Volwassenen die dit kunnen bieden, lijken hiervoor steeds minder beschikbaar.

'Ze bemerkt dat veel ouders het te druk hebben met hun eigen ontwikkeling, maar voor liefdevol leidinggeven is tijd en beschikbaarheid een voorwaarde.

'Veel problemen van kinderen zijn het gevolg van materialisme en rusteloos najagen van persoonlijk succes door ouders.'

Gelezen in de Gezinsgids van 3 mei 2012

N.a.v de boeken van Tedd Tripp 'De hunkerende generatie' en 'De weg naar het kinderhart.'

Af en toe lees ik (weer) eens de Gezinsgids. En waar ik vroeger (als tiener) de nuance miste in dit (christelijk/reformatorische) magazine, vind ik die nu vaak wel. Of dat er nu aan ligt dat mijn wijsheid/inzicht met de jaren is toegenomen, of dat ze werkelijk meer zelfkennis en inzicht hebben, zullen we maar in het midden laten ;-) misschien iets van allebei.

Persoonlijk raakte bovenstaand stukje me, en dan met name de laatste 2 regels.

Kent iemand van mijn lezers de boeken van Tedd Tripp?

Van Bolivia-mood weer naar Holland-mood

Inmiddels ben ik toch al weer een tijdje terug uit Bolivia, en steeds kijkt de foto van mij en Noemi, van mijn laatste blogje, me aan; en dan denk ik: tja, waar zal ik over schrijven?!   Toch nog maar een paar fotootjes van de reis:
Linksboven: op het Compassion kantoor; Belen en ik
- rechtsboven: met een aguayo op m'n rug, met een lief meisje erin
- linksonder: de Boliviaanse vlag (op het Titicacameer)
- rechtsonder: tijdens een projectbezoek  Linksboven: door het Andesgebergte - rechtsboven: tijdens het eerste huisbezoek - linksonder: bij het Titicacameer; een vrouw weeft een kleed - midden: een jonge moeder op het project - rechtsonder: mooie, kleurige tekeningen op het project!

Met mijn meisjes Noemi en Jasmin

    Inmiddels ben ik weer helemaal terug in de Holland-mood kan ik wel zeggen. Wat dat betreft is het niet te vergelijken met mijn ervaringen van de Dominicaanse Republiek, 3 jaar geleden, toen ben ik echt wel 2 weken uit m'n doen geweest, en ervaarde ik een cultuurshock toen ik terug kwam; als ik mensen hoorde klagen in de supermarkt 'wat ze nu deze week toch weer eens moesten eten', dan was ik tot in m'n tenen verontwaardigd; ik had zo gezien dat veel mensen dat zich afvragen uit armoede ipv uit luxe. Ik weet nog dat ik toen een waxinelicht houder kocht, (van 5 euro) omdat ik hem zo mooi vond, en me zo schuldig voelde, omdat ik dat toch niet echt nodig had. Minutenlang heb ik met het ding in m'n handen staan twijfelen. Ik hem em toen toch meegenomen, en ik heb hem nog; en altijd als ik hem zie moet ik daar weer aan denken.... Nu heb ik dat ook wel, maar toch iets anders. Een beetje een 'oja, zo was dat'-gevoel. Zo moest ik wel, toen ik over alle verontwaardiging las over de bezuinigingen en met name over het zorgbeleid, denken aan Bolivia. Daar zijn geen sociale voorzieningen, en mensen zijn niet (zorg) verzekerd. Als je een kind krijgt, krijg je eenmalig een bedrag(je) van de regering, en je kan aanspraak maken op flesvoeding eventueel, maar dat IS het. Als je geen werk hebt, betekent dat geen eten, geen huis, geen kleding en al helemaal geen luxe. Ik weet dat ons sociale voorzieningenstelsel heel erg duur is, en dat er ook soms veel te makkelijk mis/gebruik van wordt gemaakt. Maar toch is de andere kant troostelozer.   De momenten met Noemi en Jasmin koester ik nog steeds. Ik bekijk hun foto's nu met andere ogen; ik weet hoe ze zijn, hun lichaamstaal en hoe ze praten. Dat is bijzonder. Al vond ik, vooral vergeleken met mijn ontmoeting met Jonathan in 2009 (ik heb hem meerder dagen gezien) dit contact te 'vluchtig'. Het was zó voorbij. Een dagje is zo kort... Maar wat ik ook heel gaaf vind is dat ik zoveel van het werk van Compassion heb gezien. In 2009 bij Jonathan heb ik alleen zijn project gezien, en er waren toen wel kinderen, maar die kwamen speciaal voor mij, en niet omdat het 'hun beurt' was om naar het project te komen. En ik heb natuurlijk toen het verhaal van de ouders gehoord wat Compassion voor hen (heeft) betekend. Maar nu heb ik Compassions hulp gezien, gehoord en geproefd. Ik heb mijn sponsorgeld-in-actie gezien. Op verschillende projecten, van heel veel verschillende mensen. Verhalen die ik in Compassionmagazines lees, kwamen voor m'n neus tot leven. Onvergetelijk.   Ondertussen vraag ik me wel eens af wat ik nu wil met bloggen. Ik vind het heel leuk, het is mijn 'ding', maar zit vaak te wachten op De Inspiratie, ik héb wel genoeg inspiratie, maar dan vind ik het net te 'klein' om het te delen ofzo. En als het wel groot genoeg is, dan vind ik het te 'groot', want dan duurt het te lang voordat ik het goed verwoord heb. Dat soort tegenstrijdigheid schiet dus lekker op ;-) Best kans dus dat ik eens een tijdje ga proberen te 'hap-snap-bloggen' ;-)