En ja hoor, vandaag waren er weer genoeg happy moments; een baby in badpak, couscous, spelende dochters en logee met/in water, oppaskindje, ijs, ff naar het strandje en zelfs een boek lezen in de tuin onder de boom; 'De kracht van een biddende vrouw' van Stormie Omartian. Ik had nog een quote willen delen, maar het is toch te laat geworden ;-) #100happydays #day34
Ze 'had even niets te doen, en dacht; dan ga ik even violen' ;-)
#100happydays #day35
Laatste dag van een gezellig logeerpartijtje, en wat hadden ze het zich gezellig gemaakt met de vuurkorf aan, pruimen geplukt, koekjes gebakken en veel waterpret!
#100happydays #day36
Gezellige dag gehad met ouders, broers, zus en gezinnen. Naar 'De jonge Johannes' geweest in Serooskerke en daarna naar het strand. Als afsluiting een BBQ bij ons thuis. Was een geslaagd eerste 'Leeuwendagje' #100happydays #day37
Imperfection. En toch (juist daarom?) zo mooi.
#100happydays #day38
Probeer ik, met baby op m'n heup, een foto te maken van deze heerlijke mini-framboosjes die de meisjes geplukt hebben, komt er opeens een handje voor m'n lens, en dat handje doet een grijp, en hap!! Dol is ze erop, bramen, frambozen, aardbeien, als ze erbij kan, zijn ze OP!!
#100happydays #day39
Gisteren begon het; ze was wat warmer dan normaal. En later ook wat hangerig. Vannacht koortsig en veel bij me willen drinken. Vandaag vaak willen kauwen op dingen, nog steeds warm, wat snotterig en hangerig. En de keren dat ze troost zocht bij haar 'bossie' zijn niet meer op 2 handen te tellen ;-) Pittig en tegelijkertijd ook zo aandoenlijk. Ik denk dat het kiezen of tandjes zijn, hopelijk gaat het gauw over...
#100happydays #day40
Ik vind hem zo vreselijk mooi deze zonnebloem, met z'n 'ondergaande zon'-kleuren. Hij is omgevallen. Elke keer als ik hem zag moest ik aan de gevallen slachtoffers van het vliegtuig denken.... dat de nabestaanden kracht mogen ontvangen en de kleurige herinneringen aan hun dierbaren mogen koesteren in hun hart... #100happydays #day41
Dat logeert al een hele week samen, deze 'twee-handen-op-één-buik-nichtjes'.
En ook een nachtje in Petra's tuinhuisje!
#100happydays #day42
Ik hou niet van een hele dag regen, maar de natuur is er zoooo blij mee!
#100happydays #day26 #alles op zijn tijd
En weer een hele dag regen, 't lijkt wel herfst met die wind erbij! Lekker binnen blijven dus, de kids hebben een vrije dag dus een huis 'vol' met vriendjes en vriendinnetjes, en dat gaat wonderwel goed Ik trek m'n joggingbroek aan, sokken en een trui, en heb al een paar blz gelezen van het boek dat ik vandaag binnenkreeg, op aanraden van de meester op school, 'Jongens zijn 't', om me eens te verdiepen in de denk-en belevingswereld van jongetjes, benieuwd! #100happydays #day27
Vanavond kwamen er vrienden van ons eten en zij maakte een ovenschotel vol overheerlijke gehaktballen in een heerlijk sausje!
#100happydays #day28
Vanmiddag, op z'n eerste vrije middag in de vakantie, moest 'ie met z'n moeder mee naar de stad... omdat het uitverkoop is, en hij moest al een tijdje nieuwe broeken hebben.. tssss... Job had er al een paar keer over gemopperd. Maar we gingen toch, zusjes gingen spelen, en de baby mee. Het ging prima maar na een tijdje werd zusjelief moe. Hij tilde haar in de winkel uit de zwaarbeladen buggy (die prompt naar achteren viel..) en knielde met haar voor een schap met speelgoed en knuffeldiertjes. Ze was gelijk stil, en hij stalde wat knuffels uit, terwijl hij zei dat ze er eentje uit mocht zoeken, al vast voor haar verjaardag volgende maand. Met haar grijphandjes had ze deze het eerst vast, 'dat past wel bij haar mama, ze is ook een bezig bijtje'. We hébben al zoveel knuffels, en ik mopper vaak als ze wéér met een knuffel aan komen, maar ja... dit was anders...het tafereeltje had me zo vertederd, en met nog wat snoepgoed rekende hij de 2 euro voor het bijtje af bij de kassa. Later gingen we nog naar de speelgoedwinkel en kocht hij nog een waterpistool voor zichzelf. Ik vond de middag zeer geslaagd en gezellig. (ja, we hadden inmiddels ook heel wat kleding gescoord) Hij niet, winkelen ís niet gezellig. Alleen maar lopen, kijken, soms wat passen en wachten. Maar ik blijf erbij; ik vond het gezellig. #100happydays #day29
Vanmorgen naar de fiets-rommel-route in Wolphaartsdijk geweest; op de fiets door het dorp en dan zijn er overal verspreid mensen die hun spullen verkopen, heel leuk en gezellig! (zouden we hier ook eens moeten doen! ;)) De meisjes scoorden een Little Pony-paradijs, ehm, 'Regenboogeiland' heet het eigenlijk. Ze zijn er helemaal happy mee. En zo hadden we allemaal wel iets leuks, voor weinig. En, vandaag viel het me opeens op, hoe groot m'n middelste dochter al wordt! #100happydays #day30
Goede tijd gehad met vrienden en onze nieuwe rommelmarkt-BBQ!
#100happydays #day31
Wat heerlijk om weer te kunnen genieten van de ondergaande zon in de tuin #100happydays #day32
Vandaag was niet mijn dag. Een slechte nacht, daardoor niet op gang kunnen komen waardoor er bijna niets uit m'n handen komt, een middag buiten de deur, haasten, te laat eten, kids die dat aanvoelen met alle gevolgen van dien ;-) Een half uurtje ongestoord lezen of internetten helpt dan om m'n frustratie kwijt te raken, maar zelfs dat zit er niet in vandaag... (*baby*) Dus zo happy was m'n dag niet. Maar deze quote zet alles weer in perspectief.... #100happydays #day33 #morgen weer een dag!
Eén van de beste beslissingen die we dit jaar hebben genomen is wel om te beginnen om elke avond met elk kind uit een dagboekje te lezen voor het slapen gaan. Toen ik ze gekocht had, lagen ze eerste wekenlang in huis, want ik dacht: als ze het nou eens niks vinden? Wat dan? Maar dat is helemaal niet aan de orde (geweest). Al veel mooie momenten, bijzondere gesprekjes en scherpzinnige vragen en opmerkingen (Job) gehad nav wat we lazen en bespraken. #100happydays #day25
We liggen op ons buik op het grote bed, Sara en ik, met haar dagboekje voor ons.
Gelukkig kon er beneden even iemand op Michal letten, want als zij er bij is tijdens het lezen van het dagboekje, is het lastig om je volle aandacht erbij te houden, omdat je haar constant in de gaten moet houden, en heb ik soms het gevoel dat we het 'afraffelen' omwille van de niet-gezellige baby. ;-(
Met Sara lezen we uit het boekje 'Dag na dag' (8+) van Marieke vd Giessen-van Velzen. De dagen van de week staan op elke pagina en elke week gaat het over een ander thema. Deze week is het thema 'Onderkoning'.
Zij leest de tekst die meestal naast het stukje staat, en ik lees het 'verhaaltje' voor.
'Het is een groot wonder dat jij dit stukje leest. Want als je dit leest, betekent het dat je geboren bent en dat je groter geworden bent. Je mag er zijn. God wil dat jij op deze aarde, op deze plek er bent.
Zo was het ook met Jozef. God liet hem geboren worden. God heeft met Jozef een plan. Deze week zullen we lezen hoe het met Jozef gaat.
Ook met jou heeft God een plan. Je bent door God gemaakt, daarom ben je veel waard. Je bent niet zomaar hier op aarde. God wil graag dat jij Hem zult volgen. Dat je Hem zult dienen. God wil dat jij gelukkig wordt door Hem te kennen. (die toevoeging vond ik heel mooi en juist) Op jouw beurt kun jij anderen gelukkig maken door over God te vertellen. Wat er dan ook gebeurt met je leven... God die je gemaakt heeft, is altijd bij je.'
Samen lezen we:
'Ik dank U,
want het is een wonder zoals ik ben gemaakt.
Alles wat U maakt, is een wonder
Dat besef ik heel goed.'
En dan staat de tekst uit Psalm 139:14 ernaast, met de vraag of we die nog kennen.
Ja, 'U was het die mijn nieren vormde, die mij weefde in de buik van mijn moeder.
Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.'
Ik vertel dat we met die tekst onze Jonathan* hebben begraven.
'Wat??', zegt ze, ze draait zich op een elleboog en kijkt me aan, 'waarom? Want dat klópt toch niet? Hij hád toch geen nieren!'
In een flits zie ik weer dat mandje, een meter in de grond, hoor ik de arts weer zeggen 'niet met het leven verenigbaar', voel ik weer de emotionele pijn van toen, en het constante gevecht tussen gevoel en het geloof in m'n hart. En een fractie van dat, zie ik nu even, jaren later, in de ogen van mijn dochter.
Ik slik de tranen in m'n keel weg, en zeg: 'Ja... dat lijkt niet te kloppen he, de Bijbel zegt dit, en er gebeurd dat. Dat vond ik toen ook heel moeilijk. En dan heb je de keus, juist als het moeilijk is, blijf je op de Here en Zijn woord vertrouwen, of keer je je van Hem af, omdat het lijkt dat het niet logisch is'.
Dan praten we over dat God met elk leven een plan heeft. Jonathan* heeft maar een halve dag buiten mijn buik geleefd. Zó'n kort leven. En toch heeft zijn komst zoveel veranderd en gebracht in ons leven, van onze familie én van anderen. We zijn onze Compassion-zoon Jonathan daardoor gaan sponsoren, en ik heb hem bezocht, en door de uitzending op tv zijn tientallen mensen een kind in armoede gaan sponsoren.
Maar het meest bijzondere blijft toch wel, wat dat verlies heeft teweeg gebracht in ons geloof, onze relatie en in onze manier van leven en kijk op het leven. Maar dat is bijna niet te verwoorden.
Maar dat, door een leventje van maar 14 uur. Samen zijn we er stil van, van Gods wijsheid.
'Nog even knuffelen', zegt ze, en kruipt snel tegen me aan, haar armen om me heen.
Ik moet weer slikken. Van ontroering en dankbaarheid en druk haar tegen me aan.
'Kom, hup, nu is het echt tijd voor bed', ze neemt het boekje mee, en gaat slapen.
Bij mij zoemt het bijzondere moment nog dagenlang na in m'n hoofd...
Met Job lezen we uit 'Jij bent Gods oogappel' van Johan en Helena Smith.
Onlangs lazen we dit:
'Langs de kant van een grote rivier in Amerika staat een oudere man te vissen. Een klein jochie komt naast hem staan en begint hem een heleboel vragen te stellen. De oudere man is heel geduldig, luistert aandachtig en beantwoordt alle vragen. Ineens komt er een enorme boot voorbij met honderden mensen erop. Het is een prachtige boot en de man en het jochie staan sprakeloos te kijken.
Het jochie begint opeens te schreeuwen: 'Stop, stop! Ik wil mee, ik wil mee.' De oudere man maakt hem duidelijk dat dat niet kan, want de boot zal echt niet voor een jochie stoppen terwijl er honderden passagiers aan boord zijn. Maar de man gelooft zijn ogen niet als de boot toch hun kant op draait en langzamer begint te varen. De loopplank wordt uitgelegd en het jochie loopt rustig de boot op. Hij draait zich nog even om en zegt tegen de man: 'Meneer, ik wist dat de boot zou stoppen, want de kapitein is mijn papa'.
Zo is God degene die de hemel, de aarde en ieder mens gemaakt heeft. Hij is jouw Vader die elke dag voor je zorgt. Daarom mag je op God vertrouwen voor alles in je leven. Hij is immers jouw hemelse Papa!'
Na het lezen blijft het even stil en kijkt Job me bedachtzaam van uit zijn bed aan. 'Maar mama', zegt hij, 'één ding klopt er niet'. O, zeg ik. 'Ja, er staat dat dat jongetje ook sprakeloos stond te kijken, maar hij had die boot al wel eerder gezien, want hij wist dat z'n vader er op zat. Dus dat klopt niet.'
Ha, en dat was mij ook opgevallen toen ik het verhaaltje voorlas, grappig dat hij dat dus ook hoorde. Wel typisch iets voor Job trouwens hoor ;-)
Met Loïs lezen we uit 'Stap voor stap', (6+) ook van Marieke vd Giessen-van Velzen. Zij is er erg fanatiek in; we mogen geen dag overslaan, en als dat wel eens gebeurd, dan vindt ze dat heel jammer, en moeten we er de volgende dag beslist 2 doen. Ook met haar lees ik het verhaaltje en zij de tekst ernaast.
Kenmerkend voor de boekjes van Marieke zijn de opdrachtjes die er bijna elke dag wel bij staan. Dat varieert bij Loïs van een tekeningetje kleuren, een liedje zingen tot een simpel puzzeltje, en bij Sara zijn het gebedjes, vragen, nadenkertjes, opdrachtjes en ook puzzeltjes. Ik vind dit echt hele fijne boekjes, mijn dochters houden erg van deze stijl; lezen en (samen) doen. Er is ook nog een boekje voor 10+ zag ik net, dat heet 'Hand in hand'.
Het boekje van Job is ook wel leuk, maar anders. In het begin vond ik het niet zo, en moest ik wel wennen aan de schrijfstijl van de schrijvers, en bracht ik er zelf regelmatig enige nuance in aan. Het boekje is niet 'op dag' geschreven, dus het is niet erg als je een keertje een dagje over slaat. Ze werken met thema's, elke keer heb je '10 dagstukjes over...' Ernaast is dan een blz met een Bijbeltekst, een gebed(je), een samenvatting van 1 regel over het stukje en een 'doe-opdracht'. Die blz leest Job altijd, maar de opdrachtjes vindt hij zó nutteloos. ;-) Job is niet zo van de opdrachtjes (of het moet een nadenkertje zijn ;-) dus daar kan ik de volgende keer rekening mee houden als dit boekje uit is, en ik een andere ga zoeken.
Lezen jullie ook uit een dagboekje?
Nog tips en/of aanrader mbt dagboekjes voor kinderen?
Als ik mijn Lief vraag om even op Michal te letten, moet ik er altijd rekening mee houden dat ze wel eens een beetje vies kan worden, want als het even kan neemt Lief haar mee naar zijn bezigheden, en vaak is dat: in de schuur. Terwijl ik wat bakte voor het gezamenlijke eten morgen in de kerk, mocht ze weer even bij papa spelen. Gelukkig was het daarna precies tijd voor een bad! #100happydays #day23 #'n stof-zaagsel-kindje
Mama helpen met het maken van hapjes voor de gezamenlijke maaltijd na de kerkdienst #100happydays #day24
Middelste dochter vanmiddag: 'Mam, mag ik even met dit fototoestel?' Ja hoor. Kinderen maken foto's van de gekste dingen, ik vind dat altijd grappig om te zien. Bij deze zei ze: 'Kijk mam, ik heb je nieuwe gordijnen op de foto gezet, die vind je toch zo mooi!?' #100happydays #day15 #vandeikea
Gisteren was voor Kolani uit Ghana een dag met een gouden randje; want hij kreeg een sponsor! Samen met Sara stond ik achter de stand in Zierikzee tijdens een optreden van Reni en Elisa Krijgsman met een koor. #100happydays #day16 #Compassion #één voor één, ieder kind telt!
Vanmorgen meegespeeld in de kerk met het muziekteam met dit prachtige lied 'Aan uw tafel' van Sela. #100happydays #day17
Gistermiddag genoten in de tuin van babydochter en oppaskindje die voor het gaas met de konijntjes speelden. Oppaskindje had een heul leuk shirtje aan #100happydays #day18
Het boekje 'Jabez' van Thom Lemmons gelezen, het volgende gesprek tussen Ehud en Jabez is me het meest bijgebleven uit het boekje:
'Na een paar dagen had ik voldoende moed verzameld om Ehud te vragen hoe zijn god er uitzag. Was hij van steen of van brons?
'Van de Allerhoogste bestaat geen beeld,' zei hij. 'Hij lijkt in niets op wat een mens ooit heeft gezien. Hij heeft alles gemaakt, maar hij lijkt niet op iets'.
'Hoe kan men hem dan een offer brengen, als er geen beeltenis van hem bestaat? Waar staat zijn tempel?'
'De tent der samenkomst staat in Silo, in Efraim. Maar de God van Israël woont daar niet, niet echt. Hij heeft onze offers niet nodig. Alles behoort hem al toe. Wanneer we iets voor hem offeren, is dat niet omdat hij hongerig, eenzaam of hebberig is.
Het offer is eigenlijk voor onszelf bedoeld, om ons er aan te herinneren dat alles van hem is.
Dat het volk Israël als een nest jonge vogeltjes in zijn hand is.
Hij geeft ons alles.
Hij heeft niets nodig'.
(blz.56)
Wat een prachtige uitleg!
Ik geloof dat het volk Israël nog steeds als een nest jonge vogeltjes in Zijn hand is. Dat geeft troost en vertrouwen, op een dag als deze, nu de 'operatie (mijn) broeders hoeder' ten einde is en Israël rouwt om Eyal, Gilad en Naftali. #100happydays (al klinkt dat even niet kloppend) #day19 #amisraelchai
Al wekenlang is ze er uren zoet mee, en alle vriendinnetjes die komen spelen doen ook meteen mee, en zo ook vanmiddag; de teil met kikkervisjes en kikkers. #100happydays #day20
Loïs had een speelgoedwinkel gemaakt in de doos, en had babyzusje nodig, die daar dan ging spelen, 'want er moet wel iemand in de winkel kómen'. Ondertussen was Loïs ook af en toe een hondje, en de doos dan de mand. Dat ging moeiteloos met elkaar samen en in elkaar over. Baby's snappen dan wel niet wat je bedoeld, maar ze vinden het gezellig als je met ze mee scharrelt, tegen/met ze praat en veel speelgoed op een hoop is altijd goed; dat kan je oppakken en één voor één bekijken en dan achter je gooien ofzo ;-)#100happydays #day21
Je hebt 1 verhaal, en 2 dochters die bij elkaar in een combiklas zitten, en dus dezelfde opdracht kregen; een kleurige tekening maken over het verhaal. Dan krijg je twee verschillende tekeningen. Zo leuk vind ik dat om te zien. Het verhaal ging over een koning, die ging verhuizen. Alle spullen werden in de koets gepropt en toen pasten de koning en de koningin niet meer in de koets. Dus de koning ging bovenop de koets zitten en de koningin ging er op de fiets achteraan. Dat 'kleurig' is goed gelukt, zelfs het paard bij Loïs -bovenste- is kleurig, en Sara tekent graag gedetailleerd; in de koets zie je de theepot, beker etc en voor de koning staat de vis in de vissekom die ook mee moest én 'kierewiet' in z'n kooi, onder de stoel van de koning. #100happydays #day22
