100happydays ~ day 25

Eén van de beste beslissingen die we dit jaar hebben genomen is wel om te beginnen om elke avond met elk kind uit een dagboekje te lezen voor het slapen gaan. Toen ik ze gekocht had, lagen ze eerste wekenlang in huis, want ik dacht: als ze het nou eens niks vinden? Wat dan? Maar dat is helemaal niet aan de orde (geweest). Al veel mooie momenten, bijzondere gesprekjes en scherpzinnige vragen en opmerkingen (Job) gehad nav wat we lazen en bespraken. #100happydays #day25

We liggen op ons buik op het grote bed, Sara en ik, met haar dagboekje voor ons.
Gelukkig kon er beneden even iemand op Michal letten, want als zij er bij is tijdens het lezen van het dagboekje, is het lastig om je volle aandacht erbij te houden, omdat je haar constant in de gaten moet houden, en heb ik soms het gevoel dat we het 'afraffelen' omwille van de niet-gezellige baby. ;-(
Met Sara lezen we uit het boekje 'Dag na dag' (8+) van Marieke vd Giessen-van Velzen. De dagen van de week staan op elke pagina en elke week gaat het over een ander thema. Deze week is het thema 'Onderkoning'.
Zij leest de tekst die meestal naast het stukje staat, en ik lees het 'verhaaltje' voor.
'Het is een groot wonder dat jij dit stukje leest. Want als je dit leest, betekent het dat je geboren bent en dat je groter geworden bent. Je mag er zijn. God wil dat jij op deze aarde, op deze plek er bent.
Zo was het ook met Jozef. God liet hem geboren worden. God heeft met Jozef een plan. Deze week zullen we lezen hoe het met Jozef gaat.
Ook met jou heeft God een plan. Je bent door God gemaakt, daarom ben je veel waard. Je bent niet zomaar hier op aarde. God wil graag dat jij Hem zult volgen. Dat je Hem zult dienen. God wil dat jij gelukkig wordt door Hem te kennen. (die toevoeging vond ik heel mooi en juist) Op jouw beurt kun jij anderen gelukkig maken door over God te vertellen. Wat er dan ook gebeurt met je leven... God die je gemaakt heeft, is altijd bij je.'

Samen lezen we:
'Ik dank U,
want het is een wonder zoals ik ben gemaakt.
Alles wat U maakt, is een wonder
Dat besef ik heel goed.'

En dan staat de tekst uit Psalm 139:14 ernaast, met de vraag of we die nog kennen.
Ja, 'U was het die mijn nieren vormde, die mij weefde in de buik van mijn moeder.
Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.'
Ik vertel dat we met die tekst onze Jonathan* hebben begraven.
'Wat??', zegt ze, ze draait zich op een elleboog en kijkt me aan, 'waarom? Want dat klópt toch niet? Hij hád toch geen nieren!'
In een flits zie ik weer dat mandje, een meter in de grond, hoor ik de arts weer zeggen 'niet met het leven verenigbaar', voel ik weer de emotionele pijn van toen, en het constante gevecht tussen gevoel en het geloof in m'n hart. En een fractie van dat, zie ik nu even, jaren later, in de ogen van mijn dochter.
Ik slik de tranen in m'n keel weg, en zeg: 'Ja... dat lijkt niet te kloppen he, de Bijbel zegt dit, en er gebeurd dat. Dat vond ik toen ook heel moeilijk. En dan heb je de keus, juist als het moeilijk is, blijf je op de Here en Zijn woord vertrouwen, of keer je je van Hem af, omdat het lijkt dat het niet logisch is'.
Dan praten we over dat God met elk leven een plan heeft. Jonathan* heeft maar een halve dag buiten mijn buik geleefd. Zó'n kort leven. En toch heeft zijn komst zoveel veranderd en gebracht in ons leven, van onze familie én van anderen. We zijn onze Compassion-zoon Jonathan daardoor gaan sponsoren, en ik heb hem bezocht, en door de uitzending op tv zijn tientallen mensen een kind in armoede gaan sponsoren.
Maar het meest bijzondere blijft toch wel, wat dat verlies heeft teweeg gebracht in ons geloof, onze relatie en in onze manier van leven en kijk op het leven. Maar dat is bijna niet te verwoorden.
Maar dat, door een leventje van maar 14 uur. Samen zijn we er stil van, van Gods wijsheid.
'Nog even knuffelen', zegt ze, en kruipt snel tegen me aan, haar armen om me heen.
Ik moet weer slikken. Van ontroering en dankbaarheid en druk haar tegen me aan.
'Kom, hup, nu is het echt tijd voor bed', ze neemt het boekje mee, en gaat slapen.
Bij mij zoemt het bijzondere moment nog dagenlang na in m'n hoofd...

Met Job lezen we uit 'Jij bent Gods oogappel' van Johan en Helena Smith.
Onlangs lazen we dit:
'Langs de kant van een grote rivier in Amerika staat een oudere man te vissen. Een klein jochie komt naast hem staan en begint hem een heleboel vragen te stellen. De oudere man is heel geduldig, luistert aandachtig en beantwoordt alle vragen. Ineens komt er een enorme boot voorbij met honderden mensen erop. Het is een prachtige boot en de man en het jochie staan sprakeloos te kijken.
Het jochie begint opeens te schreeuwen: 'Stop, stop! Ik wil mee, ik wil mee.' De oudere man maakt hem duidelijk dat dat niet kan, want de boot zal echt niet voor een jochie stoppen terwijl er honderden passagiers aan boord zijn. Maar de man gelooft zijn ogen niet als de boot toch hun kant op draait en langzamer begint te varen. De loopplank wordt uitgelegd en het jochie loopt rustig de boot op. Hij draait zich nog even om en zegt tegen de man: 'Meneer, ik wist dat de boot zou stoppen, want de kapitein is mijn papa'.

Zo is God degene die de hemel, de aarde en ieder mens gemaakt heeft. Hij is jouw Vader die elke dag voor je zorgt. Daarom mag je op God vertrouwen voor alles in je leven. Hij is immers jouw hemelse Papa!'

Na het lezen blijft het even stil en kijkt Job me bedachtzaam van uit zijn bed aan. 'Maar mama', zegt hij, 'één ding klopt er niet'. O, zeg ik. 'Ja, er staat dat dat jongetje ook sprakeloos stond te kijken, maar hij had die boot al wel eerder gezien, want hij wist dat z'n vader er op zat. Dus dat klopt niet.'
Ha, en dat was mij ook opgevallen toen ik het verhaaltje voorlas, grappig dat hij dat dus ook hoorde. Wel typisch iets voor Job trouwens hoor ;-)

Met Loïs lezen we uit 'Stap voor stap', (6+) ook van Marieke vd Giessen-van Velzen. Zij is er erg fanatiek in; we mogen geen dag overslaan, en als dat wel eens gebeurd, dan vindt ze dat heel jammer, en moeten we er de volgende dag beslist 2 doen. Ook met haar lees ik het verhaaltje en zij de tekst ernaast.

Kenmerkend voor de boekjes van Marieke zijn de opdrachtjes die er bijna elke dag wel bij staan. Dat varieert bij Loïs van een tekeningetje kleuren, een liedje zingen tot een simpel puzzeltje, en bij Sara zijn het gebedjes, vragen, nadenkertjes, opdrachtjes en ook puzzeltjes. Ik vind dit echt hele fijne boekjes, mijn dochters houden erg van deze stijl; lezen en (samen) doen. Er is ook nog een boekje voor 10+ zag ik net, dat heet 'Hand in hand'.

Het boekje van Job is ook wel leuk, maar anders. In het begin vond ik het niet zo, en moest ik wel wennen aan de schrijfstijl van de schrijvers, en bracht ik er zelf regelmatig enige nuance in aan. Het boekje is niet 'op dag' geschreven, dus het is niet erg als je een keertje een dagje over slaat. Ze werken met thema's, elke keer heb je '10 dagstukjes over...' Ernaast is dan een blz met een Bijbeltekst, een gebed(je), een samenvatting van 1 regel over het stukje en een 'doe-opdracht'. Die blz leest Job altijd, maar de opdrachtjes vindt hij zó nutteloos. ;-) Job is niet zo van de opdrachtjes (of het moet een nadenkertje zijn ;-) dus daar kan ik de volgende keer rekening mee houden als dit boekje uit is, en ik een andere ga zoeken.

Lezen jullie ook uit een dagboekje?
Nog tips en/of aanrader mbt dagboekjes voor kinderen?