woensdag 31 augustus 2011

Het blijft...

† 31-08-2003 ~ 31-08-2011



Het blijft....
het is er,
altijd.

Gemis?
Verdriet?
Verlangen?
Het is niet in één woord te vangen...

Niet twee, maar één blond jongenskoppie,
alleen, onze kleine grote Joppie,
het woord tweeling
is nog slechts een droom...

Maar ik weet het wel
door hem, blijf jij ook een beetje
Jij bent er,
altijd.
Alleen, niet hier...

Hoop?
Vrede?
Verlangen?
Het is niet in één woord te vangen...
Daar...waar jij bent...
is het zóveel mooier dan hier...!

En ja, hier blogde ik bovenstaand gedicht al eens eerder...

donderdag 25 augustus 2011

Vakantieproject 2011: het tuinhuisje

Ik denk dat, de eerste of de tweede zomer dat we hier woonden, Lief met een vriend plannen maakte voor een tuinhuisje achter in de tuin, een dagje (of 2) beton storten, metselen, en wat later nog eens het dak erop. En zo stond het jaaaaaaren... het ging dienen als opslaghok, de klimop groeide er naar binnen en een vogel maakte een nestje tegen het plafond. Dat was ook leuk en decoratief, maar vanaf nu verleden tijd ;-)
Een paar weken voor de vakantie ruimde Lief het tuinhuisje helemaal leeg en gingen we plannen maken; waar beginnen we, wat doen we eerst, etc.
Het plan was, om vooral de binnenkant zo ver mogelijk klaar te krijgen, en dat heeft een reden. Lief's oudste zus werkt in Angola, als missionair, en komt 1x per jaar op verlof naar Nederland. Tot nu toe bivakkeerde ze dan een gedeelte van haar tijd bij ons op de schuurzolder, die we met haar spulletjes destijds hebben ingericht. Behalve dat het er in het voorjaar/herfst/winter aan de koude kant is voor haar (er ligt wel cv in, maar die is niet altijd aan en ze is warmte gewend in Angola) had het wel meer nadelen. Een mini-huisje achter in onze tuin, met (iets ;-) meer rust en privacy, mogelijkheid tot warmte, water en slaapruimte en internet leek ons wel een goed idee.
En dus...gingen we aan de slag. Met vriend R. metselde Lief een binnenmuur van de ijsselsteentjes die al lang op een berg opgestapeld lagen. Een hele dag schaafde Lief de hardhouten planken voor de vloer, tot ie geen plank meer kon zien en de vloer er 's avonds in 2 uur in legde. Samen met m'n schoonmoeder schuurde ik het plafond, verwijderde de klimop en zette het grenen plafond in de olie waardoor het prachtig bij kleurde. Lief vermaakte de tuindeuren die hij had gekregen van een collega, en hing ze erin, ook de achterdeur werd nagekeken, en tot slot alles geschilderd.


Samen met Job timmerde Lief een bed bank. Ingeschoven is het een bank (met een matras om op te zitten en een matras tegen de rugleuning) maar als hem uittrekt heb je een 2 persoonsbed.


Het kacheltje had Lief al jaren op zolder staan, ik vond 'em eerst wat erg mini, maar toen ie er eenmaal stond, leek het alsof het dingetje er al jaren stond, zo hoort het daar. De kinderen hebben er al regelmatig wat op gebakken in een pannetje; eieren en hamburgers ;-) en ze vinden het super om het kacheltje op te stoken en aan te houden, en er lekker naast te zitten op de granieten zit stenen die Lief daar heeft ingemetseld.


Een houten hertje... staat zo lief op het schouwtje... (hertje is van Lief's zus)




En dit raampje vind ik wel zo schattig, en mooi geworden. Het biedt uitzicht op de geleide pruimenboom en de kindermoestuin.


Een paar jaar geleden kregen we van de buurman eens een grenen tafeltje met twee bankjes, die ik opgeslagen had, met het plan om ze in de toekomstige nieuwe keuken te zetten. (die keuken laat nog steeds op zich wachten ;-) Nu had ik wel eens het vermoeden dat dat setje het juiste formaat zou zijn voor in het tuinhuisje... en jawel...


En dan dit oude boilertje. Komt uit ons vorige huisje (dat Lief helemaal verbouwd heeft destijds) je kan water in het glazen opslaggedeelte laten lopen, en dat met een druk op de rode knop laten verwarmen tot het kookpunt (dat verwarmen gaat op electriciteit).


Maar, er blijft nog genoeg te doen, al is de binnenkant nu af. Het wc-tje, en Lief heeft vaste voornemens om aan de achterkant een (mini)serre er aan te bouwen, en natuurlijk moet het geheel aan de buitenkant nog gevoegd worden.
Dat komt allemaal nog....


En natuurlijk genieten we zelf ook erg van het tuinhuisje, we drinken er regelmatig koffie, en ook als de de barbeque aansteken is het er heerlijk toeven. Ik vermoed dat we nog veel plezier van het tuinhuisje zullen gaan krijgen in de toekomst, en ik zie het al helemaal voor me dat bijv. onze toekomstige tienerdochters er ook nog veel uurtjes weg gaan kletsen met vriendinnen ;-)


dinsdag 23 augustus 2011

Een vakantie-post

De zes weken vakantie zijn alweer om... wat is dat snel gegaan!
De eerste week heb ik met de kids rustig aan gedaan, en de 2e week begon Lief aan zijn 4 weken durende vakantie. Met frisse moed zijn we toen 2 weken aan de slag gegaan met ons vakantieproject van dit jaar; het tuinhuisje, helemaal achter in de tuin, maar daar schrijf ik nog een apart blogje over, het is zo leuk geworden!
De laatste 2 weken van Lief's vakantie zouden we gaan kamperen, met onze vrienden R., A. en baby N. Maar, toen kwam Sara's blindedarmontsteking ertussen, en voor je er erg in hebt ben je al een week verder...
Sara was voldoende opgeknapt, en ze gaf zelf ook aan dat ze de laatste week van papa's vakantie nog wilde gaan kamperen. En zo vertrokken we naar de Belgische Ardennen, ik had op de valreep nog een kampeerplaats geboekt bij de camping Anderegg. Ik reed dapper niet dus voorop in m'n oude vertrouwde rode Bassie-en-Adriaan-auto met Tomtom, vriendin, baby N. en Loïs, en Lief volgde met Job, Sara en vriend R. Helaaaas hadden we nog wat file en zo kwamen we eind van de middag pas aan. Tussendoor een paar kleine regenbuitjes zetten we de tenten op. We zijn daar 2 dagen gebleven, en het was een geweldige camping!! De kinderen hebben uren gespeeld in het stroompje wat door de camping, op een paar meter van onze tenten, liep. Het was een kleine camping met vriendelijke eigenaars. Echt een aanrader ;-)


Maar, de mannen hadden de kano meegenomen, en dus moest er gekanood (dat schrijf je echt niet zo he?) worden. Nadat we bij de watervallen van Coo waren wezen kijken, besloten we die kant op te verhuizen. De volgende dag dus alles opgebroken, en 'op de bonnefooi' naar een volgende camping. 'Op de bonnefooi', zelf-autorijdende-Zeeuwse-Mama, bergachtig landschap, Lief volgen door de stad... ik zeg je: géén goede combi. (understatement ;-)
Maar na een tijdje kwamen we aan bij camping Polleur die ik herkende van mijn internetspeurtocht ;-) Een veel massalere, oude camping, niet zo eh...mijn ding. Maar goed, hier in de buurt zou de kano van pas kunnen komen, dus we 'sloegen onze tenten op'. En ja, de mannen hebben een kano-tochtje gemaakt, en de kids hebben nog in het zwembad gespeeld. Het weer beloofde weer om te slaan, nadat we 1 zonnige dag hadden gehad, en dus ruimden we de andere dag 's morgens in de regen de spullen op, en reden we weer naar huis.
Het samen kamperen is ons heel goed bevallen, maar het zelf rijden mij wat minder... ik hoop dat vriendin A. haar rijbewijs volgend jaar heeft (zij is écht een durver!! ;-)) en anders blijven we volgend jaar in Nederland ;-)


Afgelopen weekend besloten we om er als afsluiting van de vakantie, nog een dagje samen-uit van te maken. We laden de fietsen in de auto en vertrokken naar Walcheren. We maakten een tussenstop bij de molen in 's Gravenpolder, Lief is namelijk de laatste tijd aan het zelf-brood-bakken geslagen, en dat doet ie natuurlijk alleen met puur door de molen gemalen meel. ;-)
Daarna bezochten we, op mijn verzoek, om eens te kijken of het leuk is, de imkerij in Grijpskerke. Dat was erg geslaagd, wat ziet dát er leuk uit binnen, alles vrolijk geverfd, en allerlei hoekjes waar kinderen kunnen spelen, én natuurlijk alles rondom het thema 'Bijen'. De kinderen waren nog lang niet uitgespeeld en gekeken, maar was zo mooi weer, en Lief wilde na een anderhalf uurtje écht gaan fietsen ;-)


Dus reden we door naar Zoutelande, en stapten op de fietsen, onze kleinste kabouter bij mij achterop. We fietsen over het pad naast de duinen, en na een tijdje klommen we de duinen over, om op het strand onze gesmeerde broodjes op te eten. De kinderen vermaakten zich heerlijk met het water, in het zand tekenen en een krab, die ze helemaal bekeken, en Job leerde van papa hoe je die het beste op kan tillen, zónder dat de krab jóú eerst pakt ;-)
We fietsen verder naar Westkapelle, en aten daar een lekker visje, om daarna weer terug te fietsen, en hee, dat was leuk, blijkbaar liep de heenweg vaker om hoog dan we gemerkt hadden, en daardoor verliep de terug weg makkelijker, en zoefden Job en Sara ons regelmatig opgetogen voorbij!
En toen... was de vakantie écht voorbij... en nu is school weer begonnen... Job in groep 5 en Sara in groep 3.

donderdag 18 augustus 2011

Wees blij met mij...

... want de sponsordochter die ik verloren was, heb ik terug gekregen!!



Al het hele jaar vraag ik me af wie in mijn 'Compassion-wall of fame' het tiende plekje, in de middelste rij, onderaan, zou komen (een schrijfkindje). Nooit, nooit gedacht dat dat mijn lieve Precious zou zijn... maar het is zo!!

Samen met Anneke en Jessica (beide lezers van mijn blog) ben ik sinds vandaag weer (één van) de trotse sponsors van Precious! Ik zal de correspondentie met Precious onderhouden, en met z'n drieën betalen we haar maandelijkse sponsorgeld, en natuurlijk ga ik Anneke en Jessica op de hoogte houden hoe het met Precious gaat!

Iedereen bedankt voor de gebeden, het mee-denken en de bemoedigende reacties/mailtjes op m'n vorige blogje over Precious!

woensdag 17 augustus 2011

Compassion Nederland: Een dag in het leven van...

Een prachtige fotoreportage van een dag in het leven van een Compassion sponsorkind. De 11-jarige Chellapriya uit India laat zien hoe haar leven en de hulp van Compassion eruit ziet.

Compassion Nederland: Een dag in het leven van...

maandag 15 augustus 2011

Precious is terug!!


Vanmiddag werd ik gebeld door Compassion, en ik kreeg nieuws dat ik nooit meer verwacht had: ons sponsormeisje Precious is terug geregistreerd in het Compassion project!!
Ik was helemaal sprakeloos. Vorig jaar maart kregen we bericht dat Precious het Compassion project moest verlaten, om met haar vader mee te verhuizen (vanwege gezondheidsproblemen van vader) naar elders in Ghana, waar geen Compassion project was. Ik vond het erg moeilijk om afscheid van haar te nemen, ze schreef zo trouw, zo leuk, ze begon net zelf haar brieven te schrijven en noemde me dan 'mama'. Een heerlijk kind, ze genoot van het naar school en naar het project gaan, en mijn brieven werden altijd met groot enthousiasme ontvangen, schreven de projectmedewerkers me. Maar, ik schreef haar een afscheidsbrief want de medewerkers van Compassion verzekerden me dat er (op dit moment) geen andere weg was.
Na een tijdje voelde ik vrede, en kozen we Adonay als nieuw sponsorkind, om Precious financiele sponsorplekje in te nemen.

En nu... is Precious terug...
Terug...
Ze is geregistreerd, een nieuwe foto is al gemaakt (zie boven)...
We hoeven alleen maar 'ja' te zeggen, en wij zijn weer haar sponsors, en zij ons Ghanese sponsorprinsesje.
Maar, 3 financiele sponsorkinderen is al jaren de limiet, Lief is daar heel zeker van.
Deze week moeten we beslissen, of wij weer deel uit willen gaan maken van en bij willen gaan dragen aan een betere toekomst voor Precious...

Ondertussen vraag ik me af of het 'toevallig' is dat Precious (nu?!) is teruggekomen, dat ze uberhaupt is terug gekomen en dat we haar weer kunnen sponsoren. Op sommige momenten zou ik graag eens het borduurwerk van het Leven (van onze levens) vanaf Boven willen zien, over de beslissende, bepalende keuzes die we (moeten) maken.
Ja, ik vraag me af hoe God naar ons kijkt, nu we hier over na moeten denken.
Kiezen we voor (uit)delen, geven van wat ons gegeven is, een stapje verder (in geloof te) gaan...?
Of kiezen we voor financiele veiligheid, afgebakende zekerheid...?
Is het gewoon een kwestie van 'even rekenen= ja of nee' of vraagt God meer van ons? (meer) vertrouwen misschien?
Is het het bruine kinderhandje van Precious dat naar ons uitgestoken wordt met de vraag of we haar sponsors weer willen worden, of is het God Zelf die ons vraagt om de financiele zorg voor haar op ons te nemen...?

zaterdag 6 augustus 2011

Blindedarmontsteking

Afgelopen dinsdagavond om half 10 is Sara geopereerd aan een blindedarmontsteking. Gelukkig mocht ik de hele tijd bij haar blijven in het ziekenhuis.


Ik merk dat de confrontatie met kinder/couveuse afdeling, de gang naar de operatiezaal, slapen naast een piepend infuus, het zien van het kunstmatig-slapende gezichtje van m'n kind, zo'n groot infuus in zo'n klein handje en het machteloze gevoel, me niet in de koude kleren is gaan zitten, en veel herinneringen oproept...


Met zuster Daphne

Sinds donderdagmorgen zijn we alweer thuis, en het herstel gaat heel goed.
We zijn God erg dankbaar.

dinsdag 2 augustus 2011

Pruimenoogst


+


+


+



= een leuke (en trotse ;-) bezigheid, en een leuke aanvulling op je zakgeld ;-)

Zo'n 2 weken geleden begon hier de pruimenoogst, de geleide pruimenboom begon als eerste. Kilo's gele pruimen oogsten we, die we grotendeels weg gaven aan familie en vrienden. Vrienden van ons die hier om de hoek wonen, hebben ook een pruimenboom, zij wonen aan een doorgaande weg (wij in een doodlopend straatje) en ze hadden een standje gemaakt waar ze hun paarse pruimen te koop aan boden. M'n vriendin nodigde Job en Sara uit om onze gele pruimen er ook bij te zetten. En zo geschiede ;-)
Inmiddels is de pruimenboom van onze vrienden leeg, en de lei pruim van ons ook, en het standje weg. En zo hebben Job en Sara allebei 10 euro verdiend met het pruimen plukken. Wij hebben nog 2 pruimenbomen waar we nu en de komende weken van oogsten, dus dat wordt nog veel pruimen eten, eindelijk dat pruimentaart recept eens uitproberen, en pruimenmoes maken ;-)

maandag 1 augustus 2011

Buiten slapen en kamperen


Na twee weken van hard werken aan ons vakantieproject van dit jaar (het tuinhuis) was het nu hoog tijd voor iets anders. In het tuinhuis, dat binnen helemaal af is gekomen, zouden Lief en Job een nachtje gaan slapen. Ik zou het plannetje dat ik al langer in m'n hoofd had uit gaan voeren; met de meisjes in de tuin slapen op een hoog luchtbed, onder de klamboe, die we in de pruimenboom hingen. Het beloofde vrij fris te worden, maar mocht het niet gaan, zouden we het luchtbed in het tuinhuis erbij slepen, en daar verder slapen. We sliepen best laat, en het ging nog 2 keer heeel zachtjes regenen 's nachts, en 's morgensvroeg was het best koud ;-) maar het geruis van de wind in de blaadjes en het getsjilp van de vogels in de vroegte was prachtig en rustgevend ;-)
Eenmaal opgestaan, kwam ons volgende plan in zicht: we gingen een weekendje kamperen in Groede, Zeeuws Vlaanderen, bij ons altijd 'de overkant' genoemd. Ik boekte last-minute (eh...een dag van te voren..) en toen zaten alle campings daar al vol ;-( en weken we uit naar Nieuwvliet, een dorpje verderop.
We brachten eerst een bezoek aan de jaarlijkse markt in Groede, en aan een kennis, Vera, die in Groede woont. De jaarmarkt was zó druk en de kinderen best moe, dat we al snel besloten om de camping op te gaan zoeken.
Gelukkig bleef het weer grotendeels droog, al was het jammer dat het zwembad maar 1x uitgeprobeerd kon worden, omdat het zo frisjes was.
Maar we deden alles samen en op het gemakje, we fietsen naar de zee...


...we wasten samen af...


...en we bezochten de molen van Schoondijke, waar we op smalle steile trapjes naar boven klauterden om te zien hoe zo'n molen nou van binnen werkt. Vooral Job vond het reuze interessant, en wilde vanalles weten van de oude meneer die de rondleiding gaf. Ik heb er ook nog wat van opgestoken, ooit geweten dat linnen van vlas wordt gemaakt? Ikke niet ;-)
Het was een gezellig rommeltje in de molen van allemaal oude gereedschappen, bakjes, touwen en oud grenen door elkaar, Lief kon er z'n hart ophalen. En ik zag allemaal mooie hoekjes om foto's te maken. Sinds twee weken ben ik een blijde bezitter van een spiegelreflex camera, tweedehands weliswaar, en ik heb me nog niet echt verdiept in hoe hij werkt en wat ie allemaal kan, maar dat komt nog wel.
Ik maakte onderstaande foto in de molen, en ook al heb ik geen idee wat ik precies heb gefotografeerd ;-) ik vind de kleuren en de scherpte prachtig!


Helaas werd Sara zondagmorgen ziek wakker, ze klaagde al eerder over buikpijn, maar nu kon ze alleen maar liggen, en af en toe huilde ze van de krampen. Zo zielig. Ik heb haar in de auto gelegd, en we zijn de tent op gaan ruimen en naar huis gereden. Nu een dag later is ze nog steeds niet helemaal in orde, ze is nu aan een middagdutje bezig, ik hoop dat ze snel opknapt!