Ha leuk, wat een reacties op mijn blogje over poetsen en opruimen!
Wat een opluchting dat meer vrouwen mijn-niet-zo-poets-grage-genen herkenden. ;-)
Leuk dat sommigen ook tips deelden, daar komt nog een ander blogje over, dat is nog niet helemaal uitgebroed merk ik ;-)
En terwijl ik daar zo over nadacht, dwaalden mijn gedachten af naar mijn ervaringen in 2009 toen ik bij ons sponsorkind Jonathan in de Dominicaanse Republiek op bezoek was.
De moeder van Jonathan, Josie, en ik hadden meteen een klik met elkaar.
Zo woonden ze:
(Ik -rechts- sta hier te praten met Josie, met/via de tolk)
Op 18 juni 2009 schreef ik dit:
"Ik ga buiten onder de boom zitten met Jonathans vader en de kinderen. Na een tijdje ga ik binnen bij de moeder kijken of ik kan helpen. De afwas was al gedaan en nu was ze het huis aan het vegen met Yandi aan haar benen. Ik nam de bezem van haar over, en besefte dat het me nog niet eens was opgevallen dat er overal rommel en papiertjes lagen. Ik bedacht me dat poetsen hier veel minder belangrijk is. Aan een betonnen vloer valt ook weinig te poetsen en het huis is veel kleiner natuurlijk. Het is ook minder belangrijk. Alles en iedereen is zo relaxt, om jaloers op te worden. Dat is echt een van de mooiste aspecten hier, rustig en altijd vriendelijk voor elkaar."
(Samen de was doen)
Tja.
Wat dat betreft maken we het ons ook allemaal maar ingewikkeld natuurlijk met zoveel (dure) kleding, grooote huizen met veel kamers, blinkende badkamers en spullenspullennogmeerspullen.
Moet allemaal gewassen (en liefst nog gestreken), gezogen/gestoft/gedweild/gepoetst en afgedaan worden.
En iedereen doet dat ongeveer. Ieder voor zich. In z'n eigen huis.
Ik weet het; dat hoort gewoon zo, en is onze cultuur (geworden).
En toch...
Ik weet dit moment nog zo goed. We moesten iets huishoudelijks doen, en dat zou dan gefilmd worden. Maar ik voelde me wat ongemakkelijk bij het idee; we konden niet met elkaar praten vanwege de taalbarriere, en ik had zelden een handwas gedaan ;-)
Toch werd dat één van de mooiste momenten van mijn bezoek.
Ik heb er vaak met heimwee aan terug gedacht,
eenmaal weer terug in Nederland, m'n wasmachine volduwend.
We konden elkaar met woorden (zonder tolk) niet begrijpen, maar door samen eenvoudige huishoudelijke klusjes te doen en met de kinderen bezig te zijn, groeide onze band.
Weet je wat mij wel wat lijkt?
Een poets-vriendin.
Zo iemand die net zo a-poetserig is als ik, ongeveer.
En dat we dan 2x in de maand een dagdeeltje afspreken ofzo; de ene keer bij haar, de andere keer bij mij.
En dan beginnen we met poetsen, en na een uur (of 2) is de poetszin bijna op, dus drinken we gauw een bakje thee. Daarna kunnen we weer even verder. Ondertussen kletsen we over family-life, geloof en nogmeervanalles.
Als het weer genoeg is geweest, kiepen we met een zucht van opluchting de emmers weer leeg, en kruipen nog even met een pot thee op de bank, of met mooi weer; in de tuin!
Echt, samen-poetsen gaat me stukken beter af. Gister nog heb ik samen met m'n schoonmoeder het tuinhuisje gepoetst, want zondag komt schoonzus weer thuis uit Angola, en zal van haar verlof vast weer heel wat nachtjes in ons tuinhuisje doorbrengen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik alleen maar heb gestofzogen (is dat een woord? hier heeft mijn zeeuwse taalopvoeding vast weer ruzie met het ABN...Je weet wel; met de stofzuiger ;-) wat met een nat doekje heb gefladderd en een borstel door het pleetje heb gehaald (want: baby tussendoor :s) en zij al de rest, maar echt, door het met z'n tweeën te doen, wordt poetsen stukken leuker.
Wie vindt dat ook?
Of vindt je het juist genant om met een ander je boeltje te doen?
Vandaag is het wereld down syndroom dag.
Vorige week zag ik dit ontroerend mooie filmpje.
Lees/kijk ook eens op de blog van Adeye,
een moeder met een hart voor wezen,
ze heeft (oa) Hailee, Harper en Kael geadopteerd.
Zij hebben het down syndroom.
Vorig jaar las ik onderstaand stukje op de blog van Francine:
"In je gedachten zijn fotos een soort van stilgezette spiegel; eentje waar je eindeloos je eigen negatieve kanten in aanwijst. Maar weet je?
Dat kan de wereld echt helemaal geen reet schelen. Echt niet.
Niemand ziet je flabbige armen als je je kind tegen je aan trekt.
Alleen jij.
Niemand ziet je scheve tanden in de schaterlach waarmee je het leven omhelst.
Alleen jij.
Dus ga gewoon op de foto. Geloof me, iedereen weet al hoe je eruit ziet. Je kinderen willen foto's van hun moeder. Je moeder wil foto's van haar kind. Gun jezelf en de mensen die van je houden een beeld van de jou die het leven leeft."
En daarna was ik uit het veld geslagen.
Eigenlijk moet je het hele blogje even lezen.
Ze sloeg zo de spijker op z'n kop... ik ga niet zo graag op de foto,
grijze haren,
m'n buikje ;-)
m'n-altijd-uit-m'n-haar-piepende-oren...
Maar sinds ik die laatste alinea van haar heb gelezen, is er iets veranderd.
Loop ik niet meer weg voor de camera, vooral niet als m'n kinderen aan het fotograferen zijn.
Want ik wil niet, dat zij, net als ik, later,
niet graag op de foto gaan,
omdat ik hun voorbeeld daarin was.
Soms vergeet ik nog wel eens dat daden meer zeggen dan woorden.
En wat 'vertel' ik als ik hen afweer of snel weg loop als ze mij op de foto willen zetten...?
Vandaag was een prachtige dag.
Ik liep met Michal in de tuin, verzorgde wat bloemetjes en de konijntjes,
schommelde en speelde met m'n kleintje.
Job liep in de tuin om de bloemetjes te fotograferen.
En mij.
Ik dacht, bewust,
weer aan wat ik had geleerd,
en ik liep niet weg ;-)
Ik las eens ergens dat je 'poetsers' hebt (mensen die heel graag schoonmaken, maar niet zo van opruimen houden) en 'opruimers' (mensen die niet zo graag schoonmaken maar wel graag opruimen).
Met interesse volg ik deze vrouw, die op haar blog nu schrijft over haar '40 dagen huishouden'. Iemand had op een eerder blogje van haar gereageerd dat ze blij werd om haar blogjes over het huishouden te lezen, en vroeg zich af hoe dat toch komt.
Ik herken dat wel. Dat het leuk is om gewone huis-tuin-en-keuken-blogjes te lezen; ik vind dat ook leuk.
Ze besteedt deze 40 dagen 5 uur per dag aan haar huishouden.
Pfoe, daar kom ik nooit aan. Denk ik.
Als ik 3 uur achter elkaar zeem, dweil, poets en schrob heb ik er weer een hele week genoeg van.
Maar opruimen doe ik graag, ik ben dus duidelijk een 'opruimer'.
Onder opruimen valt voor mij de afwas, de was ophangen/opruimen, stofzuigen en allerhande dingen/spullen uitzoeken en/of opruimen/terug op hun plaats leggen, eigenlijk alles, zolang er maar geen water en schoonmaakmiddel aan te pas moet komen zou je bijna zeggen ;-)
En doordat ik dat doe, valt het hier helemaal niet zo op dat ik niet graag poets ;-)
vind ik dan ;-)
Van het schoonmaken heb ik het minst een hekel aan ramen zemen,
en als ik eenmaal bezig ben met poetsen, zou ik het liefst alles tegelijk doen. ;-)
Een schrijfvriendin van me, die héél graag poetst, gaf me eens de, voor mij, gouden tip:
als je zorgt dat tafels en vloeren opgeruimd en schoon zijn, geeft dat al een heel goede indruk.
Die ben ik nooit vergeten, en wat mij betreft, heeft ze gelijk.
En vooral nu; met een baby thuis, gebroken nachten én 3 (soms 4) dagen oppas-werk, ben ik al blij als ik af en toe stofzuig, de was bij kan houden, af en toe de wc poets, 's avonds een potje eten kook en de afwas daarna samen met één van de kinderen wegwerk, en, en, én natuurlijk nog een beetje gezellige en relaxte mama en vrouw ben. Ja. In willekeurige volgorde. Dat laatste hoort eigenlijk vooraan, wat mij betreft.
Dat komt meestal ook vooraan, en dat resulteert dan wel eens in was-ophoping, bijspringende-dochter-met-stofzuiger en to-do-poets-dingen die dagen weken doorgeschoven worden.
Soms vliegt dat me wel eens (even) aan, het gevoel dat ik 'het' op alle fronten zo goed wil doen, maar op zoveel te kort schiet.
Een momentje mezelf terug trekken en (biddend) prioriteiten stellen voor die dag helpt me dan vaak.
Ben jij meer een poetser of een opruimer?
En heb jij ook zo'n 'gouden tip' of 'richtlijn' die je helpt?
In het kader van beter laat dan nooit...
afgelopen weekend was het weer schrijfweekend, maar misschien zijn er meer mensen die er niet aan toegekomen zijn vanwege het mooie weer bijvoorbeeld ;-)
Misschien zijn er ook juist mensen met pen, papier, foto's, stickers en Bijbel in de zon gaan zitten, dat kan natuurlijk ook!
Of... met je laptop, (als je die hebt dan) WANT Compassion heeft sinds vorige week het online schrijven nog eens flink leuker én handiger gemaakt!
---HIER--- kan je inloggen met je naam en emailadres (zoals het bekend is bij Compassion) en sponsornummer, en dan ga je na een aantal seconden door naar een pagina waar je kunt aanklikken (in geval van meerdere kindjes) naar wie je wilt schrijven.
Daarna kan je van start, je kiest je brief papier en daarna kun je nu verschillende lettertypen kiezen en emoticon's, en foto's invoegen. Als je klaar bent is de volgende stap of je een kleurplaat mee wilt sturen, en dan kan je de brief doorsturen.
Een online verstuurde brief heeft een voorsprong van een paar weken op een brief die je stuurt via de post.
Maar ik blijf het leuk vinden om regelmatig ook in de gewone pen te klimmen ;-)
-Hier- vind je een voorbeeldbrief die Compassion heeft gemaakt en -hier- een blog met tips waar je over kan schrijven, en ook dingen waar je beter niet over kan schrijven.
Deze maand verder geen concrete voorbeelden dan:
- schrijf je kind deze keer over een Bijbelgedeelte of tekst die je afgelopen maand heeft geraakt of bezig gehouden. Of die je mooi vindt en je nog niet met hem/haar hebt gedeeld. Benoem wat jou zo bemoedigd of raakt in die tekst(en), dat kan heel kort, maar het kan voor je kind een groot verschil en een bemoediging zijn.
- over 6 weken is het pasen. De post doet er ongeveer 6 weken over om bij je kind aan te komen (online iets eerder dan ;-)) voor de mensen die hun kind iets over pasen willen sturen/schrijven, is het nu de goede tijd om dat te doen. Er zijn online veel kleurplaten te vinden, en ook 'zoek de verschillen' platen vinden kinderen vaak leuk.
...gingen we een dagje weg naar het Plaswijckpark!
...was het heerlijk buiten!
...was het goed om even weg te zijn, we hebben genoten!
...was de nacht een combinatie van voorgaande nachten ;-)
...werden Sara en Rachel opgetogen wakker, na een redelijke hoeveelheid slaap.
...gingen de meidjes naar de Bijbelclub-ochtend hier op het dorp, voor het eerst.
...deed ik wat boodschappen, en liep mezelf een beetje te zoeken...eigenlijk...
...speelde Job 's middags met neefje (die bleef logeren) en buurjongetje (van 7!) weer uren Risk.
...'las' ik met Loïs de laatste pagina's uit 'Bijbeldetective' van Peter Martin, geleend bij de bieb en hij moest vandaag terug. Een prachtig zoek-boek!
...brachten ik de boeken terug naar de bieb, met achterin m'n auto Michal en Loïs met haar vriendinnetje die mee zongen met de cd over Een wijs man bouwde zijn huis op de rots. In m'n achteruitkijkspiegel zag ik steeds de handjes de bijbehorende bewegingen maken bij 'regen' en 'zegen' en 'het gebed stijgt op'. En die lieve zingende stemmetjes...
...bleef neefje hier bami eten en logeren ;-)
...begon te vroeg; om 1 uur zat ik rechtop in bed, met babylief tegen me aan, tot ze weer sliep. Door haar snotneusje kon ze niet makkelijk drinken aan de borst. Dat herhaalde zich om 2.15 uur, 3.30 uur en 5.00 uur. Omdat ik dan langer wakker ben dan gewoonlijk (als in: kind aan andere borst leggen en weer inslapen) duurt het langer voor ik inslaap, minstens een half uur.... na een tijdje lag ik me zó te frustreren hier over, tot ik me bedacht dat dat ook niet hielp, en dat het enige zinvolle wat ik nu kon doen was bidden. Of nou ja, in mijn geval is het meer gedachten delen, praten met Hem.
...werd ik wakker, na veel dromen vanwege de korte en lichte slaapjes, met Psalm 32:4, berijmd, in m'n hoofd.
Gij zijt mij, HEER, ter schuilplaats in gevaren;
Gij zult mij voor benauwdheid trouw bewaren;
G' Omringt me, daar Gij mij in ruimte stelt,
Met blij gezang, dat mijn verlossing meldt.
Mijn leer zal u, o mens, naar 't recht doen hand'len,
En wijzen u den weg dien gij zult wand'len;
Ik zal u trouw verzellen met mijn raad,
Terwijl mijn oog op u gevestigd staat.
Mijn oog gevestigd op Hem, dat nam ik mee vandaag ;-)
...maakten Sara en Loïs wafels van een recept dat ik online had gevonden, maar we vonden ze niet zo lekker. Het beslag staat in de koelkast, morgen nog eens proberen, het was met gist, en het zou houdbaar moeten zijn...
...was ik dankbaar dat Sara en Loïs mee mochten naar de boerderij van de grootouders van hun vriendinnetjes. Dankbaar, dat dat mocht, kon, dat ze een leuke tijd hebben daar.
Sara mocht echte verse melk meenemen.
...deed ik nog een (veel te kort) middagdutje van een kwartier.
...droeg Michal een doorgeef-setje-kleding dat ik van een moeder bij school had gekregen; een rokje met bijpassend legginkje en shirt. Met bloemetjes. Helemaal mijn stijl ;-) en ik vind het zo schattig staan.
...kwam neefje weer met Job spelen. Eerst speelden ze een tijdje daar, toen kwamen ze naar hier, speelden uren Risk en buiten op de trampoline. Heerlijk spelende kinderen, daar word ik zo'n blije en dankbare moeder van. Ze mochten op het eind van de middag Ice Age 4 kijken, saampjes op Job's kamer, ondanks dat het nog best mooi weer is, omdat het zo goed ging vandaag.
...at ik chocola. Puur, met praline. Kan je me voor wakker maken. Spreekwoordelijk dan he, want slaap is nogal kostbaar op het moment ;-)
...was het de hele dag een bende op m'n aanrecht, en daar heb ik zo'n hekel aan. Halverwege de middag knutselde ik een hartige taart, deed hem in de oven en terwijl Job Michal mee nam naar boven, deed ik even de vaat.
...vond ik zo'n situatie die ik hier las ook zo herkenbaar...
...at Michal een fruithapje van een halve geprakte banaan.
...heb ik nog steeds last van het gevoel dat ik tekort schiet, zo in de vakantie, als moeder. Begin de vakantie had ik weinig tijd voor samen-leuke-dingen-doen ivm de oppaskids en nu schiet het er zo bij in omdat ik me zo gaar voel vanwege slaapgebrek en al blij ben als het minimale aan huishoudelijk gebeuren lukt. Andere jaren dan plande ik van te voren al een aantal leuke dingen die we in de vakantie gingen doen, maar ja, nu hebben we weer een baby... ;-)
Nu is logeren hier echt wel zo'n leuk 'vakantie-iets', en hoop ik dat we van 't weekend nog met z'n allen een dagje weg gaan. En misschien is de rust van het thuis-zijn ook wel heel wat waard. Ik probeer het maar een beetje te relativeren ;-)
...genoot ik intens van het half-uurtje dat ik met Michal naar buiten ging; schommelen, knuffelen op een bankje in de tuin in het zonnetje, haar zoekende blauwe oogjes als ze de vogeltjes hoort fluiten. Ik gaf haar een winterwortel in haar knuistje om de konijntjes mee te voeren, ze bekeek hem eens onderzoekend en jawel... richting haar mondje. Nou meidje, een winterwortel proeven met je tandeloze mondje valt niet mee ;-) maar sabbelen kan altijd. De afgesabbelde kant van de wortel bliefden de konijntjes, na even snuffelen, trouwens niet. ;-)
...las ik dit op 'Koffiepauze met Jezus', en het was zo ontzettend herkenbaar en typerend voor mij.
...aten we dus die hartige taart met z'n drieeën op met een salade erbij,
en had ik daarna fijn een klein afwasje.
...arriveerde Rachel voor een nachtje logeren en werden Sara en Loïs weer veilig thuisgebracht.
...speelden Job en Lief nog een potje Risk.
...zette ik een grote pot winterthee.
Ik *hartje* winterthee.
Altijd.
Ook in de zomer ;-)
...begon met een onrustige nacht; oorzaak was dat Lief en babylief een hoofd vol snot kregen ;-(
...ontbeten we met brood. Bruin, met sesam; dat ruikt zo lekker.
...deed Sara mijn groenige oogpotlood op ;-)
...bracht ik Sara naar pony-rijles, en hoewel ik niks met paarden heb, kon ik me zo voorstellen hoe Sara er naar uit keek; met dit heerlijke weer is een buitenrit op een ponyrug een heerlijkheid!
...daarna reed ik met Job en Michal door naar een tuincentrum, waar we wat vaste plantjes kochten voor in de tuin. Pas heb ik met Job een stuk opgeschoond, maar dat is nogal een schaduw gedeelte, dus op zoek naar plantjes voor in de (half) schaduw. Varens waren er nog niet, daar was ik te vroeg voor ;-)
Wat rook het daar heerlijk met al die voorjaarsbloeiers in bloei!
Iemand nog tips wat betreft vaste planten voor in de schaduw?
Het mag verwilderen ;-)
...pikten we Sara weer op van ponyrijles, reden naar huis om te lunchen. Daarna doken we de tuin in; Michal in de loopstoel, met extra dikke sokken met plastic zakjes erover ;-) Wat een heerlijk weer! Voor Job was neefje inmiddels gearriveerd, maar ze konden hun draai om te spelen niet zo vinden. Neefje op de trampoline maar Job wou ook wel helpen met plantjes planten.
...ging Michal voor het eerst in de babyschommel, o wat was dat genieten. Dat heerlijke lachje ;-)
...haalde ik met Sara nog even haar ID kaart op bij het gemeentehuis. Ik hád voor allemaal een ID kaart, (gehaald toen ze nog 7.50 per stuk waren....) maar die heb ik met een net-na-de-bevalling-hoofd opgeruimd, en ja, ik weet echt niet meer waar. Heel jammer. Vooral voor m'n portomonee ook ;-(
Voor Sara hadden we er ivm een schoolonderzoek echt een nodig, de andere hoop ik nog te vinden, al heb ik al overal gezocht voor m'n gevoel. Nu was ik ook het afhaalbewijs kwijt, waarschijnlijk weggegooid met de andere bonnetjes die in m'n tas slingerden. Gelukkig kreeg ik het ID, na de nodige vragen, toch mee. Stel je voor zeg ;-(
...was schoonzus Petra jarig!
...nog 25 nachtjes slapen voor Petra weer vanuit Angola voor 6 weken verlof naar NL komt, en dan veelal in ons tuinhuisje slaapt. Gezellig! (Kan ze eindelijk live kennis maken met Michal!)
...stuurde ik via kaartje2go een felicitatiekaartje naar een jeugdvriendin die morgen jarig is. We spreken 2x per jaar af ofzo en sturen elkaar bijna altijd een verjaardagskaart. Ik heb veel leuke herinneringen aan de vriendinnentijd met haar. Op zaterdag speelden we altijd met de poppen bij haar thuis. Jarenlang. Elke week hetzelfde ;-)
...moest er eind de middag toch ook nog iets in huis gebeuren... Sara ging met de stofzuiger door het hele huis terwijl ik 2 wassen van het wasrek haalde en opruimde.
...gingen we 's avonds wokken, met mijn ouders, brussen en neefjes, nog nav de 60e verjaardag van mijn vader in november. We gingen nu pas omdat we gewacht hebben tot mijn broer(tje) weer thuis was van z'n werk (hij vaart op de grote vaart...eh... is dat normaal Nederlands?).
Het was heerlijk en gezellig!
...was Michal bijna de hele middag wakker (want lekker buiten) en 's avonds bij het wokken wou ze ook alles mee beleven, wat tot gevolg had dat ze op de terug weg in de auto in slaap viel, maar thuis uit de maxi cosi het op een help-ik-ben-overprikkeld-krijsen zette... arm schaapje.
...lag ik dus kwart voor 10 in m'n bed, met een heftig-na-snikkende baby aan m'n borst, die langzaam in een rustige slaap kwam...
...startte de dag om 7 uur met oppas-baby, en Michal sliep nog.
...was de ochtend bijna hetzelfde als gister, met het verschil dat neefje en nichtje kwamen spelen. Nichtje speelde vreselijk lief met Loïs de hele dag en neefje speelde met Job en Sara in de sloot. Tussen de middag warmde ik de pan soep van zondag op, deelde soep en brood uit aan het hele spul, maakte ondertussen een fles en trok me toen met oppasbaby terug op de bank om hem de fles te geven.
...bedacht ik me, toen ik Michal uit bed haalde, haar rozige wangetje kuste en ze haar handjes in m'n haar sloeg en aan m'n haar trok (*zucht*, dat doet ze dus zodra ze de kans ziet he ;-)) dat ik zo blij en dankbaar ben dat ik thuis werk. Als gastouder. Zodat ik altijd voor m'n eigen baby'tje kan zorgen.
...stelde Sara voor om te stofzuigen. Dat deed ze op het juiste moment; oppasbaby was net voor tweeën opgehaald en ik zat op-de-bank-met-baby-aan-de-borst de duplo/spelletjes/babyspeeltjes-everywhere-in-vakantie-stemming-kamer te overzien met de afwas in gedachten.
Ja lieverd, ik zou het heel fijn vinden als jij zou willen stofzuigen.
...speelden Loïs en nichtje wel een half uur het spelletje 'Kukeleku', en uren boven, ik hoorde een muziekje op staan en ze zongen mee. Ze speelden met de knuffels en later nog beneden met de duplo.
...gingen Job en Sara nog met buurjongetje mee naar Hof Vinkenisse, waar sinds kort een kinderboerderij(tje) is. Om 16.00 uur zette ik Loïs, Michal en nichtje in de auto,
en pikte ik het drietal weer op.
...haalde ik de uitpuilende doos met baby-meisjes-kleren vanaf een half jaar van zolder, zocht uit en sorteerde die.
...las ik op facebook iets van een broeder uit de gemeente wat me raakte; hij heeft een aantal jaren terug zijn dochtertje Allana verloren op deze dag.
Hij schreef oa dit:
"Ik ben wel blij en dankbaar dat door Gods genade het rouwen nog wel eens lastig is,
maar het geen last meer is.
God is goed.
Dat is niet altijd makkelijk te begrijpen maar desalniettemin waar.
Als jij Gods goedheid niet kan zien, dan kijk je misschien wel de verkeerde kant op,
dat is geen oordeel, maar een bemoediging.
Je kan jaren in de spiegel kijken naar je eigen pijn en verdriet, maar daar wordt het niet minder van.
Kijk eens de andere kant op, naar de pijn en het verdriet dat Jezus had voor en om jou, dan kan je leven er zo anders uit gaan zien."
...mocht nichtje 's avonds macaroni blijven eten, en dat vonden ze allebei zo leuk.
...lazen we na het eten uit de Bijbel over Paulus. En het stukje uit het dagboekje van Open doors, 'Vervolgd maar niet vergeten' ging over India en het hindoeïsme en het begrip reïncarnatie. 5% is christen en 75% hindoe. Wij kunnen ons niet voorstellen hoe dat is...
...kwam Lief thuis op z'n trekker, die heeft hij onlangs gekocht en knapt ie wat op, nadat hij de Landrover had verkocht (ivm geen oldtimer meer...). Na het eten ging hij naar buiten en mocht Job er voor het eerst een stukje op rijden, hier in de straat.
Ik werd er zo blij van toen ik het zag. Gewoon, hen samen, zo...
...mocht Loïs óók nog eens met nichtje mee, om te logeren. Zo, uit het niets besloten. Wat een feest ;-)
...gingen Job en Sara op Job's kamer logeren, en daar dan eerst Ice Age 4 kijken via z'n playstation 2. Dat heeft ie pas uitgevonden dat dat kan.
...gaf ik baby-lief nog een flesje pap en legde haar om kwart voor negen in de wieg. Na een tijdje werd het stil in huis. En dat was best even welkom...
...was ik vanaf 5 uur al halfhalf wakker. Michal werd steeds wakker, en ik daarom ook.
Zo in sluimerstand draai ik op m'n andere zij en leg haar nog eens aan de borst...
...ging om tien voor half 7 de wekker (op radiostand), Lief gaf me een duwtje; meestal word ik niet wakker van de wekker. Nu was ik al half wakker, dus hoorde ik hem wel. Michal helaas ook, dus die moet ook mee naar beneden.
...werd om half 7 m'n eerste oppaskindje gebracht. 't Is elke keer nog/weer vroeg, maar ik ben zo dankbaar dat ik werk heb.
...ontbeet ik met havermoutpap met thee. Halve liter melk aan de kook met 50 gram havermout erin. 10 minuten laten koken onder af en toe doorroeren. Flinke handvol rozijnen erdoor en ook veel kaneel. Dan mis je de suiker niet. En ja een halve liter is veul, en soms eet ik het allemaal nog op ook... ;-)
...was Sara nog logeren. Bij Rachel ja ;-)
...bestond de ochtend uit baby's voeden met fles en borst, baby's in bed leggen, baby's troosten, baby's in/uit de box/stoel/loopstoel/wipper zetten/halen, boodschappenlijstje en maken en tegelijk avondeetschema voor deze week maken. Oja, en dan had ik ook nog 2 kinderen hier die vakantie hebben. Die schoten er qua aandacht dus flink bij in ;-(
...speelden Job en Loïs monopoly op de vloer in de kamer.
...werd oppasbaby rond de middag opgehaald, voedde ik de kids, en spoedde me daarna met Michal naar dorp verderop voor wat boodschappen. Toen ik thuis kwam werd oppas-dreumes gebracht nog voor ik de boodschappen uit had kunnen laden. Maar goed, ik hád in het in elk geval.
...speelden Job en Loïs samen met de dino's en de diertjes. Heel lief. Ik heb er een poos genietend naar zitten kijken terwijl ik Michal voedde op de bank.
...deed ik een mini-foto-shoot met oppas-dreumes. Ze bleef prima zitten dus was ik zo klaar. Ik vind kinderen fotograferen één van de leukste dingen die er is. (zeg je dat zo?)Daarna wilde ze niets meer, behalve dan bij mij zitten. Ze was moe, wist ik. Ik deed haar in de drager op m'n rug, legde Michal op bed en hing een halve was op.
Ze werd opgehaald en ik deed een poging tot koken...
...kwam Lief thuis uit z'n werk, een kus en we keken elkaar en zeiden tegen elkaar dat we een taaie dag achter de rug hadden.
...aten we wortel-aardappel-stamppot met wat slagroom, flink peterselie, zout en peper erdoor en een ei erbij.
...werd Sara 's avonds rond achten terug gebracht van het logeren.
