Inspiratie...

Bladerend door mijn 'Special Woon Engelse Stijl' bladen die ik af en toe koop, zoekend naar inspiratie voor de kleuren in onze woonkamer, kom ik weer die foto tegen die me een paar jaar terug inspireerde toen we met onze slaapkamer bezig waren.

Meteen ben ik Marktplaats op gegaan om een paspop te zoeken en heb ik mijn trouwjurk van de zolder gevist, die daar al jaren in de zak lag te liggen ;-(
Onze slaapkamer onderging een ware transformatie, het rotte houten kozijn met enkel glas, werd vervangen, er zitten nu 2 draai-kiepramen in. Het gips plafond-met-waterschade werd naar de vuilstort gebracht, tegelijk met het grijzige zeil wat op de grond lag. En ik heb met veel plezier de 3 verschillende soorten behang, waar ik al jaren met ergernis tegen aan keek, er af gescheurd. 1 behangwand was geel geverfd, de andere was zwart/wit/grijs gestreept, de andere gestippeld en er hingen groene gordijnen.... totaal niet mijn smaak ;-)
Na de plaatsing van de nieuwe kozijnen, volgde het houten plafond, een houten vloer, lambrisering en vlizobehang. Tot slot timmerde Lief nog een simpel bed, volgens mijn beschrijving ;-)
Ik verfde de muren, wit en lavendelblauw, een deel van m'n lievelingskleuren, zocht en vond op MP een hemelbedstang, die ik samen met de kandelaars de zelfde kleur als de kozijnen gaf. De (goedkoopste) gordijnen van de Ikea er aan, en toen was het tijd om 'het plaatje' compleet te maken met 'de jurk'!

Ik ben er nog steeds elke dag zo blij mee!


Ik heb er al eens eerder een soortgelijke post over geschreven, hier.
- De eerste foto komt uit Special Woon Engelse Stijl, nr 22.

God weet wat Hij doet...

'Wie was ik dat ik, door mijn overstand, Uw besluit wilde toedekken?
Werkelijk, ik sprak zonder enig begrip, over wonderen,
te groot voor mij om te bevatten.'
Job 42:3

Het is gemakkelijk om God te danken als Hij doet wat wij willen. Maar God doet niet altijd wat wij willen. Vraag maar aan Job. Zijn rijk stortte in, zijn kinderen werden gedood en wat een gezond lichaam was, werd een hoop zweren. Waar kwam deze kwelling vandaan? Waar zal de hulp vandaan komen?
Job gaat linea recta naar God en pleit voor zijn zaak. Zijn hoofd doet pijn. Zijn lichaam doet pijn. Zijn hart doet pijn.
En God antwoordt. Niet met antwoorden maar met vragen. Een oceaan vol vragen.
En na een paar dozijn vragen heeft Job het door.
Wat is het?
De kern is dit: God is aan niemand iets verplicht.
Geen redenen. Geen verklaringen. Niets. Als Hij ze zou geven, zouden wij ze niet kunnen begrijpen.
God is God. Hij weet wat Hij doet.
Als je Zijn hand niet kunt volgen,
vertrouw dan op Zijn hart.

-Uit 'Leven uit genade' van Max Lucado

Bovenstaand stukje was m'n dagboekstukje van gister. Alsof God weet wat er in mijn hart leeft...
Iets wat ik elke keer weer moet leren uit de moeilijke kanten van het leven, die mijn pad kruisen.
Goed om te weten en in het oog en in het hart te houden dat het God is die erboven staat.
Dat God het is, die boven mij staat.
Dat Hij alles in Zijn hand houdt...

Weefsel

Mijn leven is een weefsel
tussen mijn God en mij.

Niet ik kies uit de kleuren-
heel doelbewust werkt Hij.

Vaak weeft Hij er verdriet in en ik,
door onverstand,
vergeet: Hij ziet de boven-
en ik de onderkant.

Als 't weefgetouw zal rusten
en de spoel niet meer schiet om,
zal God het doek ontvouwen
en verklaren elk 'waarom'-
hoe nodig donk're draden zijn
in des Wevers hand,
naast goud- en zilverdraden:
zó komt zijn plan tot stand.

Corrie ten Boom

Dit gedichtje is me al jaren tot steun in tijden dat het leven zijn onbegrijpelijke en moeilijke kanten laat zien en voelen. Het is voor mij zo'n troostvolle en rustgevende gedachte, de wetenschap dat God van me houdt en dat Hij weet wat Hij doet.
Simpelweg, omdat Hij God is.

Peren plukken...

Dit weekend hebben we de peren uit onze tuin geplukt!
Twee volle manden met 2 verschillende peren!!

Nazomer genieten in beeld...

En terwijl ik genietend met m'n ogen dicht in het zonnetje op m'n tuinbank zat, moest ik van Sara m'n ogen dicht houden... 'want mama, ik maak iets moois voor je op de tafel...'

Voorbereidingen kinderfeestje

Omdat Job in de zomervakantie jarig was, én vanwege alle druktes ivm het tv programma daarna, was een kinderfeestje er nog niet van gekomen.
Nu het al bijna oktober wordt, had ik er al een paar keer met Micha over gesproken wanneer, en óf we dat nog zouden doen. Maar eigenlijk vond ik 'een keertje niet' gewoon géén optie. Een kinderfeestje is toch als kind een van de dingen die bij je verjaardag hoort, waar je altijd naar uitkijkt, naast de dag zelf.
En hoewel ik weet dat kinderen altijd van een 'ballorig-kinderfeestje' genieten en nastuiteren, en, niet onbelangrijk, hoe makkelijk dat voor de ouders altijd is (je hebt er geen omkijken naar, ze spelen toch wel ;-) ik vind dat toch altijd al best wel snel duur worden....
Elke dag dacht ik erover wat we dan zouden kunnen gaan doen, en toen opeens herinnerde ik me op eens de special van 'Seasons' die ik nog heb liggen.
Ik zocht 'em op, bekeek nog eens de foto's en besprak het met Lief.
Toen ik het de andere morgen aan Job voorlegde, twijfelde die nog even 'want ik wou gewoon naar de binnenspeeltuin?'
Maar nadat ik hem alles had laten zien, en besproken wat we dan van plan waren om te gaan doen, heb ik hem niet meer over de binnenspeeltuin gehoord, en toen hij hoorde dat hij vandaag maar 1x naar school hoefde zei hij: 'Yes mama, dan kunnen we vanmiddag stokken gaan zoeken he, voor m'n verjaardagsfeestje!'
Vandaag heeft hij de uitnodigingen die ik gister gemaakt had, mee naar school om uit te delen:

En nog een paar tipjes van de sluier oplichten:

(Dus stokken zoeken en extra theedoeken lenen bij oma.... ;-)


(....en 'proefkoekjes' bakken...)

(...en nog meer voor-genieten,
nog 6 nachtjes en dan is het zover ;-)
En nu maar hopen op mooi, droog weer!

-De onderste 3 foto's komen uit de 'Seasons Family', jaargang 1, voorjaar 2007-

Voicemail...

Van de week stond onderstaand stukje op mijn 'Peper en zout' kalender. Het heeft een soort humor waar ik wel van houdt, ik moet er echt om lachen, terwijl de boodschap van het stukje goed aan komt....
Wat is God ontzagwekkend groot...!

"Het fenomeen 'voicemail' is niet meer weg te denken uit onze moderne samenleving. Maar heeft u zich eens afgevraagd wat er zou gebeuren als God opeens een voicemail zou nemen?
Stelt u zich eens voor dat u dit hoort als u gaat bidden:
Dankuwel dat u 'Het huis van mijn Vader' belt. Kies een van de volgende opties:
Heeft u een verzoek, toets 1
Wilt u dankzeggen, toets 2
Heeft u klachten, toets 3.
Wilt u iets anders vragen of opmerken, toets 4.

Stel dat God dit vaste excuus zou gebruiken: 'Al onze engelen zijn op het moment bezig andere heiligen te helpen. Uw gebed is echter belangrijk voor ons en zal verhoord worden zodra u aan de beurt bent; blijf dus astublieft aan de lijn.'

Wellicht gevolgd door...
Wilt u spreken met:
Gabriël, toets 1
Michaël, toets 2
Voor een overzicht van de andere engelen, toets 3
Wilt u koning David een psalm horen zingen terwijl u wacht, toets 4
Om te weten hoeveel woningen in de hemel nog beschikbaar zijn, toets J-O-H-A-N-N-E-S 14-2 in.
Voor reserveringen in 'Het huis van mijn Vader', voer J-O-H-A-N-N-E-S in a.u.b gevolgd door 3-16.
Voor antwoorden op prangende vragen over dinosauriërs, de leeftijd van de aarde en waar de ark van Noach is gebleven, gelieve te wachten tot u hier bent.

Of anders:
Uit onze gegevens blijkt dat u vandaag al een keer heeft gebeden. Wilt u zo vriendelijk zijn om op te hangen en het morgen nog eens te proberen, zodat anderen ook een kans krijgen?
Het kantoor is gedurende het weekend gesloten in verband met een religieuze feestdag.
Gelieve maandagochtend na half 10 weer te bidden. Heeft u dringend hulp nodig tijdens de sluitingsuren, neem dan contact op met uw plaatselijke predikant.

Dank God (vandaag) dat Hij geen voicemail heeft en dat Hij altijd luistert als wij bidden, dit verandert nooit!!"

Jonathan 10 jaar!!

Vandaag is de 10e verjaardag van onze sponsorzoon Jonathan uit de Dominicaanse Republiek!!

Als ik lang naar deze foto kijk, in z'n mooie ogen, voel ik dat ik hem mis, en z'n familie, z'n moeder. Wat had ik hem graag die computer voor z'n verjaardag gegeven waar hij (en z'n vader) zo van droomt, en wat hem nog een extra kans voor in de toekomst zou bieden. Maar ook in de DR zijn computers duur ;-) maar misschien is het een idee voor volgend jaar. Met het oog op zijn toekomst, wil ik er wel serieus over nadenken om hem die kans te geven om zich te verdiepen daarin.
Van de 15 euro verjaardagsgift die hij elk jaar krijgt, wordt nu ook vast een extraatje gekocht.
Wat ben ik toch blij dat ik hem gezien heb, als ik naar zijn foto kijk komen er zoveel mooie herinneringen naar boven. En ik weet dat zij dat net zo zullen hebben.
Ter ere van zijn verjaardag ga ik vandaag nog eens een lekkere appeltaart bakken en hem een extra brief schrijven, met het fotoboekje erbij waar 36 mooie foto's in zitten van mijn bezoek aan hem en zijn familie.
Een prachtig verlaat verjaardagscadeautje, waarvan ik nu al weet dat dat heel erg gekoesterd zal worden!!

Herfst...

Alhoewel het overdag nog heerlijk nazomers weer is hier, verraden de hoeveelheid verkleurde bladeren op de grond en aan de bomen dat de herfst toch echt deze week zijn intrede doet.
Ik hou van de herfst. Ik hou van de kleuren en de melancholie die herfst brengt... Ik weet niet of dat nu komt dat ik in dat jaargetijde geboren ben, maar ik vind het prachtig om alles te zien verkleuren, dat de wind wat aantrekt en met de blaadjes speelt, en dat het af en toe al weer tijd wordt om de houtkachel weer aan te steken.

Heerlijk met de warmte van het vuur in je rug samen een boekje lezen voor de kachel ;-)
De houtvoorraad is van de zomer ook weer lekker aan gevuld door Lief, en dat geeft alvast een warm gevoel. Bovendien zien die goed gevulde houthokken er zo mooi en gezellig uit, met de opgestapelde stammetjes...

Het zou voldoende moeten zijn om de winter door te komen.

Al een paar keer had ik hem zien staan in de folder van de Xenos, een prachtige teakhouten schaal, maar ik vond de prijs te zot voor woorden eigenlijk. Maar goed, het is wel teak hout, en dat is natuurlijk duur. Maar toch. (Een Compassion kind zou er bijna een maand van onderhouden kunnen worden. Ja, ik denk tegenwoordig wel vaker in zulke 'termen' ja, dat heb je als je vrijwilligerswerk net iets meer voelt als 'vrijwilligerswerk', als het gewoon een deel van je hart is geworden...;-)
Maar toen ik nog een 'meevallertje' vond, kon ik het toch niet laten, en heb ik een mooie uitgezocht. Niet een was er hetzelfde en allemaal erg zwaar ;-) Ik hou erg van dat stoere robuuste hout.
Een zakje herfstpotpourri en wat vondsten van de kinderen uit het bos erin, en nu staat hij 'herfst' uit te stralen op tafel ;-)
(Lief zag 'em, tilde 'em op, bekeek 'em. 'Hoe kom je daar nu aan?'
-'Gekocht'.
'O, dat kan ik toch ook maken..' ;-))

Al heel wat keren had ik bij m'n hortensia's gestaan in de tuin. Mezelf bedenkend dat ik dat elk jaar doe, ik vind ze zo mooi en denk elk jaar: ik ga er eens een krans van maken. Maar elk jaar kwam daar niks van. Ik dacht: dat lukt me toch niet. Het leek er op dat het dit jaar weer zo zou gaan. Ik had wel al gezocht op internet of ik een beschrijving kon vinden hoe je zoiets aan moest pakken, maar niks gevonden. En toen zag ik op eens deze post bij Olliebollies, die ik volg. Ik gaf een reactie, en Raquel mailde me die dag nog hoe ze de krans gemaakt had. En dat klonk helemaal niet zo moeilijk. Ik besloot het toch eens te gaan proberen, en kocht een krans (3 euro) in een bloemenwinkel.
Met de beschrijving van Raquel in m'n hoofd ging ik aan de slag. Ik had wel meer nodig dan ze gezegd had, maar gelukkig heb ik wel 4 flinke struiken hortensia's staan, dus dat was geen probleem. Job sloeg alles nauw gade, en rende nog een paar keer voor me om extra bloemen.

Nou, en het resultaat viel me helemaal niet tegen eigenlijk. Ik vond het wel jammer dat ik geen gipskruid had kunnen bemachtigen, want dat vond ik in de krans van Raquel net een beetje extra geven.
Maar goed, voor een eerste krans, is ie best leuk gelukt. In het midden heb ik een dikke roze kaars gezet, en het staat heel sfeervol als ik die 's avonds aansteek. Ik hoop dat ie ook een beetje mooi indroogt. Dan mag ie een jaartje blijven hangen, en maak ik volgend jaar weer een nieuwe ;-)

Voor degene die dat ook eens willen proberen, hier de beschrijving die ik van Raquel kreeg:
"Het is heel gemakkelijk. Je hebt een oasekrans (tuincentrum), 6 dikke hortensiabollen en 3 grote takken gipskruid nodig. Je legt de oasekrans eventjes in een laagje water zodat deze vol gezogen is. Dan leg je hem op een groot bord om lekken te voorkomen. Van de hortensiabollen knip je kleine trosjes (niet te klein maar ook niet groot). Deze steek je in de oasekrans met of en toe een paar takjes gipskruid. Ik vind het zelf het makkelijkst om tegen de wijzers vd klok in de krans rond te werken.
De krans kun je , als hij klaar is, zo op laten drogen. Als hij droog is dan kun je hem ook leuk ophangen!"

Evenement van 'De vliegende speeldoos'

Vorige week vrijdag belde iemand van Compassion op om wat te vragen, en polste *by the way* of ik misschien die a.s zondag op een evenement wilde staan, ik had me inderdaad niet opgegeven, maar ze hadden nog niemand.... Ik zei dat ik dat toch eerst met Lief ging overleggen omdat ik zaterdag al heel de dag weg zou zijn ivm advocatesdag. Dat was heel begrijpelijk en ik ik moest me niet verplicht voelen. Maar Lief had geen bezwaar. Dus ging ik me eens inlezen waar ik heen moest, ik had nog nooit van 'De vliegende speeldoos' gehoord. Kijkend op de site werd ik een klein beetje enthousiast, en bedacht me om Sara mee te nemen. Die vindt zoiets wel leuk, dacht ik bij mezelf.
Helaas kon ik nergens op de site vinden hoe laat de kinderen er moesten zijn om te starten met oefenen voor de musical, die aan het einde van zo'n dag door een stralend optreden aan het publiek wordt getoond. Ik besloot dus om gewoon er eerder te zijn dan moest. Maar toen ik in Grijpskerke aan kwam, gingen ze al oefenen in de kerk... maar ik sprak nog wat met de hulpmoeders en iemand van de vliegende speeldoos, en als ze nu goed keek, kon ze misschien toch nog wel meedoen. Ik schoof met Saar op schoot in de kerkbank, en we gingen goed opletten.
Het was de musical over Daniël die ze ingestudeerd hadden, en Sara zou, vanwege haar leeftijd, bij de dromertjes horen.
Er werden kleren voor haar gezocht, en nog even apart geoefend. Ondertussen maakte ik de Compassion stand in orde. De kerk stroomde vol met familie en vrienden die naar de kinderen kwamen kijken.
De musical begon, en ik keek m'n ogen uit. Er is zo goed over nagedacht, en doordat de kinderen in groepjes moeten optreden, gaat het altijd wel goed. Het viel me ook op hoe opvallend rustig de leden van de vliegende speeldoos bleven als een kind z'n tekst even niet wist. Ze fluisterden niks voor ofzo, geen ongeduldige blikken, maar een rustige uitstraling en een blik naar het kind van; 'kom op, je weet het best!'
Het verhaal van Daniël was wel in een eigentijds jasje gestoken, en daar moet je wel van houden denk ik. Toen kwam het moment dat Daniël ging slapen, en dat de dromertjes het podium opgingen, in een kring rond Daniël gingen staan..'sssssttt'...een liedje zongen, Daniëls droom uitbeelden (standbeeld) en Daniël wakker maakten.
Sara deed erg haar best, en straalde helemaal ;-)
Op het eind, bij het eindlied, mocht ze nog een keer het podium op, en ik probeerde foto's te maken, maar van zo'n eind lukt dat niet zo, dus de kwaliteit is niet om over naar huis te schrijven ;-(
Maar goed, toch een blik op ons meisje in haar eerste musical ;-)

Ik merkte later achter mijn Compassion stand wel dat de aandacht voor Compassion heel anders is dan bijv. tijdens een concert, ik had ook niet alle benodigde spullen bij me, en dus was het voor wat Compassion betreft niet zo'n heel geslaagde middag.
Maar ik ben echt enthousiast over wat ik heb gezien. De kinderen genoten zichtbaar, en Daniëls trouw aan God kwam er heel goed in naar voren.
En toen ik bij het weggaan 'tot ziens!' zei tegen de leden van 'De vliegende speeldoos', meende ik dat zeker, en hou ik het goed in de gaten wanneer ze weer in Zeeland komen ;-)

Advocatesdag

Afgelopen zaterdag ben ik naar de Advocatesdag van Compassion geweest. Dat was helemaal in Hooglanderveen, en gelukkig kon ik met een andere advocate meerijden ;-)
Ontzettend leuk om al die andere advocates te zien!! (en een heel gek idee dat zij mij bijna allemaal al 'kenden' en ook zo reageerden... van het tv programma natuurlijk ;-)
Na het 'welkom' zongen we met z'n allen een paar prachtige liederen, en daarna vertelde de 26-jarige Krismyati, een voormalig sponsorkind uit Indonesië, haar indrukwekkende verhaal.
Ze vertelde hoe haar leven er uitzag als 6 jarig meisje dat dag in dag uit voor haar broertje en zusje moest zorgen, omdat haar ouders voor inkomen moesten zorgen. Hoe ze werd opgenomen in het project, een sponsor kreeg, en hoe dat haar leven volkomen veranderde. Hoeveel haar sponsor voor haar betekende, en hoe ze de foto's en brieven van hun koesterde en de details nog wist. Ook nu, had ze alle brieven nog, en heeft ze nog steeds contact met haar vroegere sponsors via email en telefoon.
Krismyati studeert nu engels in Engeland, en deze maand studeert ze af. Ze gaat dan terug naar Indonesië, ze hoopt een baan te vinden waar ze haar landgenoten kan onderwijzen in de engelse taal, en na haar werk, zal ze vaak op het project te vinden zijn. Het Compassion project, waar ze vroeger zelf heen ging.
Zo prachtig om haar verhaal te horen! En daarna mochten we ook nog vragen aan haar stellen.

Na een heerlijke lunch waren er nog diverse workshops, en aan het einde van de dag verlieten we, vol indrukken en enhousiast het gebouw.
We kregen nog een chocolade reep mee, Fair Trade, ik had niet anders verwacht van een organisatie als Compassion ;-)
Het tekstje dat op de achterkant van het kaartje stond, bracht tranen in m'n ogen en een inmens gevoel van dankbaarheid...

'A hundred of years from now
it will not matter what your bank account was,
the sort of house you lived in,
or the kind of car you drove,
but the world may be different
because you were important in the life of a child.'

Een tas voor Sara

Een tijdje terug had een blogvriendin van mij op haar weblog een foto laten zien van de tas die ze gemaakt had voor haar dochter. Ik vond hem erg leuk, en vroeg of ze hem misschien ook op bestelling zou willen maken. Dat wilde ze wel, en ze maakte precies nog zo een tas, voor onze Sara.
Ze stuurde hem op, en ik was benieuwd wat Sara er van zou vinden. Ze vond 'em wel heel mooi zei ze, toen ze hem uitgepakt had. Toch bleef ze een beetje stil. Ik hing hem om haar schouders, en zei: 'Waarom ben je zo stil dan?'
'Ja maar mama, ik vind hem wel mooi, maar zo een over-je-schouder-tas draag je toch pas als je groot bent?' ;-)
Ik moest er wel om lachen, en dus staat hij nu boven op haar kamertje te pronken voorlopig. 'Kan ik er zo lang naar kijken he mama, tot ik groot genoeg ben'...;-)

Wil je ook graag zo'n leuke tas? De werkbeschrijving staat op de weblog van mijn vriendin, maar als je niet zo handig bent met de naaimachine (zoals ik ;-) kan je hem natuurlijk ook bij haar bestellen. Hier zie je wat ze zoal maakt. De helft van de opbrengst van de spulletjes is bestemd voor alfabetiseringswerk in Afghanistan.

En dit is de link naar de werkbeschrijving: http://jente75.blogspot.com/2008/10/creatief-kado.html

Oogsten...

In ons altijd zo rustige doodlopende straatje, rijden nu de hele dag trekkers op en neer met kisten vol appels en peren. De boomgaard achter ons huis, geeft blijkbaar een goede oogst! Ook onze 4 perenbomen beloven heel wat!

Op het land voor ons huis, zijn dit jaar aardappels gepoot, en dat gaat ook niet lang duren voor die de grond uit gaan. Dat wordt weer aardappels rapen voor ons huis! ;-) Het is 3 jaar geleden dat dat kon! Want de afgelopen jaren is er altijd tarwe op gezaaid.

Wel is Micha met de kinderen de afgelopen weken regelmatig uien wezen rapen. De kinderen vonden dat zo ontzettend leuk dat ze elke avond vroegen of we nog een keer gingen ;-) Job en Sara hielpen driftig met rapen, maar Loïs die raapt er eentje op, en begint hem dan op haar gemakje te pellen ;-)
Ik moest er erg om lachen toen ik dat hoorde, en toen Micha de uien uit ging zoeken op grootte, pakte ze er eentje uit de mand en begon weer ;-)
Micha heeft ze (geheel in 'oude stijl' ;-) opgehangen onder ons afdak om te drogen. En hoewel ik de eerste keer even knipperde met m'n ogen toen ik het zag, vind ik het wel heel erg leuk ;-)

Ontmoeting en herkenning...

Afgelopen zaterdag kwamen Miranda & Paul bij ons langs. Miranda en ik 'kennen' elkaar al een paar jaar. Via de kidzsite die we toen allebei bij hielden met de ontwikkelingen van onze kinderen. Haar jongste zoontje en mijn Loïs zijn 2 weken na elkaar geboren ;-)
Ondanks dat we elkaar al jaren mailen en zo met elkaar mee leven, is het altijd spannend of het 'in het echt' ook zo klikt, en hoe het onderling met de kinderen en mannen gaat ;-)
Ik vond het heerlijk om Miranda eindelijk in het echt te zien (we wonen maar 3 kwartier rijden bij elkaar vandaan!) en het klikte geweldig tussen ons, het was gewoon net als in de mail, alleen konden we elkaar nu aankijken als we praten ;-)
Erg leuk om elkaars kinderen (en man ;-) nu te zien, en zo leuk dat de kinderen zo lief samen speelden. De 4 kinderen van Miranda wisten niet waar ze het eerst mee moesten spelen ;-) dat overkomt eigenlijk bijna alle kinderen die hier komen, grappig om te zien altijd.
Na de koffie met tompouchen (die Miranda meebracht) en appeltaart (die ik ter ere van het bezoek en Miranda's 27e verjaardag die dag gebakken had) bezochten we even de fair die aan het eind bij ons in de straat werd gehouden die dag. Niet bijzonder groot, maar wel heel leuk. En een springkussen voor de kinderen, doet het altijd goed he ;-)
Met z'n vieren letten we op elkaars kinderen, en Miranda en ik raakten maar niet uitgepraat ;-)

Ze bleven lekker frietjes eten, en de frietjes die over waren werden door Loïs en Matt aan de kippen gevoerd ;-) Jaydon vond het erg spannend om eens aan de snavel van de kip te voelen, hij was helemaal trots! En gelukkig was het een van de rustigere kippen, en pikte hij niet meteen, want we hebben er ook een paar bij die wel vaak pikken, en aangezien ze geen geknipte snavel hebben, schrikken kinderen daar vaak wel even van.
Loïsje werd wel erg moe, en kroop even op de rieten bank om bij te komen ;-) Het bankje staat onder het afdak, en kijkt uit op de tuin, ik zit daar zo graag!

Toen was het tijd om naar huis te gaan, en namen we afscheid. We hopen binnenkort eens bij hun langs te gaan, en wie weet, eens een keertje naar hetzelfde park op vakantie...!?

Brieven schrijven

Ik probeer elke maand al onze 3 sponsorkinderen, 2 schrijfkinderen en Tibor in Hongarije, een brief te schrijven. De laatste maanden is dat, ivm alle druktes rond mijn reis en het tv programma, niet helemaal gelukt. Maar voor september heb ik ze al weer klaar. Omdat ik nu best wel veel Compassion kindjes heb, vind ik het handiger om alle brieven op te sparen en in een keer te versturen.
Ik heb daarom een paar weken geleden een paar grote A4 enveloppen gekocht, en daarop de maanden geschreven. De hele maand september door heb ik af en toe een brief geschreven, foto's, kaartjes en dingetjes erbij gezocht, en vanmiddag is mijn september envelop klaar om verstuurd te worden.
Ik krijg best wel vaak reacties van mede sponsors dat ze niet goed weten wat ze moeten schrijven, en daarom maar niet zo vaak schrijven, of een brief half afgemaakt laten liggen of maar weer weggooien om dat ie dan te gedateerd is geraakt.
Ik vind dat zo zonde, je maakt er de kinderen zo ontzettend blij mee!
Vandaar dat ik vanmiddag mijn envelop met inhoud eens op de foto heb gezet, met de gedachte dat er misschien mede sponsors zijn die dit lezen, en op leuke ideeen komen en wie weet aan de slag gaan voor een (extra) brief aan hun sponsorkind!

Als eerste had ik deze maand naar Noemi (12) geschreven. Bij Job en Sara op school hadden ze voor de vakantie een thema week gehad over Bolivia, het land waar Noemi woont. Noemi schrijft altijd vol trots over haar land. Ik heb haar daar over geschreven, en 2 werkjes die Job en Sara gemaakt hebben die week, stuur ik mee deze keer. Een lama, die Sara heeft beplakt met draden ;-) en Job heeft het papieren mannetje aangekleed met de typische Indianen kleding. Ik heb ook foto's gemaakt op school in die week, van de klas waarin vanalles te zien was over Bolivia, en van Job en Sara die bezig waren met een werkje over Bolivia, die stuur ik de volgende keer mee, ik wil ze nog lamineren.
Daarna schreef ik Precious (8). Naar haar stuurde ik weer eens een nieuwe foto van mezelf. Ook stuurde ik haar een collage foto van de 4e verjaardag van Sara in april dit jaar. Waarop Sara te zien is met cadeautjes, taart en slingers. Dat vindt Precious zó geweldig!!
En toen kwam ik bij Jonathan (wordt deze maand 10)... wat overweldigend om hem te schrijven nadat ik hem heb gezien. Ik wil hem dan zoveel zeggen dat het niet eens in 1 brief past...
Ik heb ook een A4 tje aan zijn moeder, Josie, in het engels geschreven, en er achteraan vast geniet. De foto's die ik meestuur zijn foto's die ik later bij thuiskomst nog in de Bijbel vond die ik van hun heb gekregen... en omdat ze zo weinig foto's hebben van hun kids, stuur ik ze terug, ook al zijn de foto's helaas door waterschade in slechte staat...
Dan mijn schrijfkinderen, John en Raihim, beide 8 jaar oud. Hoewel ik al vanaf mei met John schrijf, heb ik nog niks van hem gehoord, ik hoop dat ik snel een brief van hem krijg. Dat maakt het wel moeilijker als je al de 3e brief schrijft. Ik heb hem geschreven over Job's 6e verjaardag en over Job en Sara die weer naar school gaan. En naar hem heb ik een kwartetspelletje meegestuurd van auto's. Naar Raihim heb ik ongeveer hetzelfde geschreven, en hem stuur ik nog een bemoedigend kaartje mee. Raihim woont in Burkina Faso, 5 km van de hoofdstad waar onlangs hevige overstromingen zijn geweest. Ik hoop en bid dat alles goed is met hem en zijn familie.

Onderwerpen om over te schrijven:
Verjaardagen: Vooral over de verjaardagen van de kinderen schrijf ik altijd. Over de versiering (ballonnen, slingers) of de taart en heel soms over de cadeautjes. Over de gezellige verjaardagsvisite, en dat het kind in kwestie heeft genoten. Vaak geillustreerd met een foto. Natuurlijk voelt het wat 'overdadig' en dat is het vast ook. Toch merk ik altijd dat de kinderen het leuk vinden om er over te lezen en te zien hoe dat in een ander land/cultuur gaat.
School: Heel vaak vertel ik over school, wat Job en Sara geleerd/gedaan hebben, wat ze hebben gespeeld en wat ze leuk vonden.
Huisdieren: Vaak vragen sponsorkinderen of je huisdieren hebt. Dat is blijkbaar een interessant westers verschijnsel ;-) Dus ze vinden het vaak leuk als je daarover schrijft, of een foto er van bij doet. Wij hebben alleen kippen en wat vissen, dus dat is niet zo heel interessant. Alhoewel, het aquarium wat Job bij zijn 6e verjaardag heeft gekregen is ook wel leuk om, met een begeleidende foto van de trotse eigenaar bij zijn bezit, over te schrijven.
Hobby's: Vertel eens iets over hobby's; van jezelf of van je kinderen. Ik heb bijv. wel eens verteld over het tuinieren van Job, en wat hij gezaaid had. Nu zit Sara sinds kort op kleuterdansen, en dat is erg leuk om aan de meisjes te schrijven, daar gaat het vast in de volgende brief over. ;-)
Je kerk of gemeente: Deze keer heb ik Jonathan ook over onze gemeente geschreven, omdat hij daar naar vroeg. Wel heel simpel gehouden hoor. Maar misschien is het ook leuk om over de zondagschool te vertellen, of daar eens een werkje van mee te sturen.
Liedjes: Ben je halverwege je brief en weet je echt niets meer om over te schrijven, schrijf dan een kinderliedje als afsluiting in je brief. Wij kennen hier zoveel mooie kinderliedjes (bijv. van Elly & Rikkert) die ze daar niet kennen, de teksten zijn vaak erg aan sprekend en bemoedigend. Of je het nou hebt over 'We hebben allemaal wat', 'Weet je dat de Vader je kent', of 'Hoger dan de blauwe luchten', stuk voor stuk prachtige tekstjes.
Gebedsonderwerp: Ik doe het af en toe; een gebedsonderwerp schrijven aan onze sponsorkinderen. Ik weet dat ze heel regelmatig (misschien zelfs wel elke dag!) voor ons bidden. Voor onze bescherming en Gods zegen over ons leven. Ik voel me daarmee erg bevoorrecht. Ik vind het zelf altijd fijn als de kinderen me iets schrijven waar voor ik mag bidden, en ik weet zeker dat dat anders om ook zo is. Tijdens de zwangerschap van Loïs hebben al mijn sponsorkinderen (en wellicht ook hun familie) meegebeden voor een gezond kindje en een goede bevalling, dat vond ik heel bijzonder. Nu heb ik aan Noemi, Precious en Jonathan gevraagd of ze voor Job willen bidden die nu na de vakantie naar groep 3 is gegaan. Al die veranderingen zijn erg spannend voor hem. Ik heb hen gevraagd of ze mee willen bidden dat God Job wil helpen bij het leren lezen, schrijven en rekenen. Dat is ook iets wat dichtbij hun belevingswereld komt, en wat ze zullen begrijpen dat het spannend is voor Job om dat allemaal te gaan leren. Het is ook vaak iets waar ze zelf gebed voor vragen.
Je land/cultuur: Vooral Noemi vraagt regelmatig dingen over Nederland. Over het weer, de huizen en hoe dingen eruit zien. Ik heb wel eens een wereldkaartje opgestuurd om te laten zien waar Bolivia ligt en waar Nederland ligt. En hoe klein Nederland is in vergelijking met Bolivia. Ook wel eens zo'n ansicht kaart opgestuurd met molens erop en mensen in klederdracht. Dat vond ze erg leuk.

Natuurlijk ga ik ook altijd in op de vragen die de sponsorkinderen aan me hebben geschreven, wat ze vertellen over hun familie of over school in hun brieven. In elke brief schrijf ik minstens 1 bemoediging ;-) dat kan zijn dat ik van ze houdt en voor ze bidt, een compliment over een meegestuurde tekening of dat ze over zijn naar de volgende klas, of gewoon, als ze over hun vrienden schreven, dat het zo fijn en bijzonder is om echte vrienden te hebben, en dat ik blij voor ze ben dat ze echte vriendschap kennen!

De brieven op zich zijn al een geschenk voor sponsorkinderen. Maar ik vind het altijd wel leuk om iets extra's mee te sturen. Het meest zijn dat foto's, werkjes van de kinderen of stickers. Ik heb wel eens bij EAS lectuur een kaart of boekje in hun taal besteld. Voor Precious is dat engels en voor Jonathan en Noemi spaans. En naar Jonathan heb ik toen een spaanstalige kinderbijbel meegenomen, dat was ook te zien in de uitzending. Dat was een hele mooie, en ook geschikt voor zijn leeftijd. Maar die had niet met de Compassion post mee gemogen, omdat hij dikker dan 1 cm was. Gelukkig kon ik hem zelf brengen ;-)
Onlangs las ik op hyves nog een website tip, die ook hele leuke dingen zou hebben, niet duur en zeer snelle service: ZakBijbelBond.
Daar ga ik ook nog eens een kijkje nemen de komende tijd.

Doof

Er was eens een wedstrijd voor padden.
Het doel was de top van een hoge toren te bereiken.
Er was een grote menigte komen opdagen om de padden enthousiast aan te moedigen.
De wedstrijd begon.
Aangezien de menigte niet geloofde dat het de padden zou lukken de top van die toren te bereiken was het enige wat je kon horen :
-Wat jammer!! Die padden zullen er nooit in slagen...ze halen het niet !
De padden begonnen op te geven.
Maar er was er eentje dat volhardde en doorging op zoek naar de top.
De menigte ging door met roepen:
-Wat jammer toch...ze halen het nooit !
De padden gaven zich gewonnen...
Behalve die ene kleine pad die rustig doorging, telkens met meer kracht.
Aan het eind van de wedstrijd hadden alle padden opgegeven met uitzondering, eigenaardig genoeg, van die kleine doorzetter.
Met al zijn krachten bereikte de pad eindelijk de top.
De anderen wilden graag weten wat er gebeurd was.
Ze vroegen hem hoe hij erin geslaagd was de top te bereiken.
En ze ontdekten dat hij doof was!

Laat niet toe dat mensen die altijd negatief zijn uw innigste hartenwensen stukmaken.
Denk altijd aan de kracht van de woorden die je hoort in je hart..!

Moraal van het verhaal:
Wees doof telkens er iemand beweert dat je jouw dromen niet kunt realiseren...!

'Ik worstel en kom boven...!'

En toen was het opeens tien voor 11, zet je de tv aan, en zie je, tegelijk met 220.000 mensen, de documentaire met je eigen verhaal verteld worden... erg bijzonder...
Ik had em natuurlijk al gezien, de vorige dag bij Compassion. Het was erg leuk om iedereen van 'de DR-groep' weer te zien, en erg leuk om binnen in het werkende hart van Compassion te zijn en iedereen daar te ontmoeten. Martijn gaf me nog een heuse rondleiding ;-)

Ik vond het erg spannend om de uitzending te kijken, en niet te weten wat Ida er in had gestopt ;-) maar ik vind het een mooie uitzending geworden.
Natuurlijk zijn de beelden over de gebeurtenissen rondom onze Jonathan*, erg confronterend om terug te zien. Ook het gedeelte waar het gaat over de wissel die het verlies op ons huwelijk trok, grepen me aan. Maar ik vond dat Ida de 'zware stukjes' mooi had afgewisseld met de luchtige gebeurtenissen in de DR.
En nu krijg ik de hele dag al hele lieve reacties binnen, van jullie allemaal, die het programma hebben gekeken, en dat vinden we erg fijn natuurlijk ;-)
Enorm leuk vond ik ook het telefoontje dat ik vanmiddag kreeg van mijn oom Flip, die vertelde dat hij (en mijn tante) zojuist een sponsorkindje uit de DR van de site van Compassion hadden uitgezocht om te gaan sponsoren! De kleine Esmeralda is (bij mijn weten) dus de eerste die n.a.v het programma een sponsor heeft gevonden, en dat maakt mij ontzettend blij en dankbaar! Dat was voor mij een van de drijfveren om mee te doen aan het programma, dat mensen door het programma zien, wat Compassion betekend voor sponsorkinderen en hun familie! En ik hoop dat er veel mensen zijn besluiten om ook hun geloof, hoop en liefde te gaan delen met een kind in armoede!

Een ander iets is het delen van onze huwelijksproblematiek na het overlijden van Jonathan. Geloof maar dat ik daar lang over nagedacht heb of ik dát, zo gevoelige, gedeelte, ook aan zoveel mensen wilde laten 'zien'....
Ida zei me meteen dat het een wezenlijk onderdeel van het verhaal is, en dat voelde ik natuurlijk ook goed aan. Toch hebben we er lang samen over gepraat en kwamen we allebei tot de conclusie dat we dat toch met al die mensen wilden delen, met de hoop dat we mensen konden bemoedigen, kracht konden geven die er nu op dit moment door heen gaan, of er ook zo voor staan...

Toen ik daar zo over nadacht, kreeg ik een reactie binnen van Menrike, en ze schreef:
"Ik worstel en kom boven..." is toch van Zeeland? Vond ik wel toepasselijk voor jullie.
Ja, 'Luctor et Emergo' staat er onder de leeuw in het Zeeuwse wapen!
Het bracht een glimlach op m'n gezicht, en als rasechte Zeeuwse, vind ik het een dubbel compliment! ;-)

Internet promo

Dit is een klein voorstukje van de documentaire die a.s dinsdagavond uitgezonden zal worden.

Ik ga de documentaire a.s maandag samen met m'n gezin en m'n schoonouders bij Compassion kijken. Dat wordt een hele reunie want ook Ron (cameraman) en Bart (geluidsman) komen dan en natuurlijk zijn Ida, Myriam (EO) en Martijn van Compassion daar ook. En ik vind het heeel erg leuk dat ik dan eens bij Compassion 'binnen' kan kijken, én alle mensen die daar werken ontmoeten!
Ik heb er vreselijk veel zin in!!

P.s: en op de site van de EO (www.eo.nl/tzaljemaargebeuren) staat al een extra filmpje over het project, moet je echt even kijken, zooo leuk! Leuk om Johan weer te 'zien' en hem te horen vertalen! ;-) (Let daarbij niet op mijn slechte engels, maar des te meer op de geweldige manier hoe Johan alles vertaald en overbrengt naar de kinderen ;-) Ik werd echt dol enthousiast toen ik het zag en zei steeds tegen Micha, die meekeek: 'Oh Mich, kijk nou, het was zoooo leuk!'

M'n gedicht: 'Zo'n klein leven...'

Zo'n klein leven...

Zo’n klein leven,
Zo kort, op deze aarde
Heeft voor velen,
Weinig toegevoegde waarde…

Zo’n klein leven,
Slechts een rimpeling van de zee
Kwam…en ging…
En nam mijn dromen met zich mee…

Zo’n klein leven,
Breekbaar als glas,
Liet ons zien,
Hoe kwetsbaar leven was…

Zo’n klein leven,
De jaren die volgden vielen ons zwaar
En toch…
Bracht ‘t ons dichter bij elkaar…

Zo’n klein leven,
Leerde ons om altijd op God te vertrouwen
Dat wat er ook gebeurt
We altijd op God kunnen bouwen…

Zo’n klein leven,
Leidde me naar ons sponsorkind Jonathan
In z’n ogen zag ik vreugde
Voor de kans die ik hem geven kan

Zo’n klein leven
Van kleine betekenis hier op aarde
Maar God gaf ook zijn leven een doel
Met grote eeuwigheidswaarde…

Ik dank U Vader,
Voor wat U hebt gegeven
Ik dank U
Voor Jonathans betekenisvolle leven…

Interview

En toen kreeg ik vandaag de Visie in de brievenbus met het interview:

Verdriet én vreugde om Jonathan

Piepjong was Sandra Jobse toen ze in augustus 2003 beviel van een tweeling. Onbevangen begon ze aan haar moederschap, maar haar droom en die van haar man Micha spatte keihard uiteen toen een van beide jongetjes, Jonathan, stierf. Een moeilijke periode volgde, maar ook nieuwe zegeningen. Want onlangs ontmoette Sandra haar sponsorkind... Jonathan! In ‘‘t Zal je maar gebeuren’ haar bijzondere verhaal.

Micha (31) en Sandra (26) Jobse bewonen met Job (bijna 6), Sara (4) en Loïs (ruim 1 ½) een sfeervol, wit huisje in Zeeland. De snelweg op de achtergrond leidt je verder het Zeeuwse land in, maar eenmaal door de poort, de diepe tuin in, hoor je die niet meer. De kippen tokken erop los en Loïs rijdt met haar auto rondjes om de tafel. Sandra maakt koffie en thee. Als ik in mijn koffie roer, zie ik dat ik een lepeltje heb gekregen met de naam ‘Jonathan’ er ingegraveerd. “Ach ja,” zegt Sandra, “dat lepeltje gebruiken we gewoon. Mijn moeder had al twee lepeltjes gekocht met de naam van de jongens voordat Jonathan, vijftien uur na de bevalling, stierf.”
Dat het met Jonathan niet goed zat, was aanvankelijk niet duidelijk. Sandra had een prima zwangerschap, alleen was met 36 weken Jonathans vruchtwater op. De kinderen moesten eruit, met een keizersnede. “Met Job ging het prima, maar Jonathan kregen ze niet goed op gang,” vertelt Sandra. “Hij werd een beetje blauw en het beademen wilde ook niet zo. Toen hebben ze het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam gebeld omdat ze daar hele goede beademingsapparatuur hebben. De neonatoloog kwam mee met de ambulance. Voordat ze zouden vertrekken, mocht ik Jonathan even zien. Hij was echt blauw van het zuurstoftekort en ik dacht alleen maar: is dit m’n kind?! Ik schrok ontzettend en op dat moment distantieerde ik me al van hem.” In Rotterdam ontdekten ze dat Jonathan geen nieren en geen blaas had: het Syndroom van Potter. Het kleine jongetje was niet levensvatbaar. Micha en Sandra werden zo snel mogelijk van Goes naar Rotterdam gebracht. “Hard reden ze! Keihard over die smalle Zeelandbrug. Lange tijd vond ik het ook moeilijk om een sirene te horen loeien; alsof je weer in die ambulance zit.”

Ballonnetje
In Rotterdam lag Jonathan in de couveuse, een beetje opgezwollen. Hij kreeg vocht om in leven te blijven, maar kon het niet uitplassen. Sandra kon er geen kant mee op en sloot zich nog verder af voor haar zoontje. “We waren bij elkaar in een kamertje en ze brachten Jonathan. De verpleegkundige had een ballonnetje om hem van zuurstof te voorzien en wij moesten aangeven wanneer het ballonnetje los mocht. “Ga maar lieverd, je hebt je best gedaan,” snikte ik, en de zuurstof werd afgekoppeld. Micha hield hem vast, want dat wilde ik niet. Jonathan had al morfine gekregen en reageerde nergens op. Dat vind ik nog altijd moeilijk, dat ik nooit contact met hem heb kunnen maken. Ze luisterden steeds op z’n borstje en met een minuut of tien was hij overleden.”
Totaal in de war deed Sandra een poging om te gaan slapen. “Zodra ik even wakker werd, kreeg ik die ‘klap met de hamer’. Mijn droom was kapot. Ik was blij met Job, maar ook zo intens verdrietig om Jonathan. Dat overheerste.” De volgende morgen ging Sandra terug naar Goes, ’s avonds volgden de jongens. “Ze lagen in een kamertje op de kinderafdeling. Job in het ene bedje met kruikjes, Jonathan in het andere bedje op koelelementen. Zo tegenstrijdig, daar kun je gewoon niet bij.”

Rouwen
Vol overgave stortte Sandra zich op Job, maar ze liep vast. “Ik had zoveel spijt en schuldgevoel richting Jonathan. Door dingen die vroeger zijn voorgevallen had ik een soort overlevingsmechanisme ontwikkeld bij narigheid: me afsluiten. Dat deed ik nu ook in deze situatie met Jonathan, om de pijn niet te voelen… Daardoor heb ik hem niet kunnen geven wat hij nodig had in dat kleine poosje dat hij bij ons was. Nu heb ik er vrede mee dat Micha deed wat ik niet kon. Maar dat heeft wel jaren geduurd.”
Sandra kampte met schuldgevoel, Micha niet. Hij onderging een heel ander soort verwerking. Het verschillend rouwen om Jonathans dood dreef een wig tussen de jonge echtelieden. “Micha dacht: ze is al zo verdrietig, ik praat maar niet teveel over Jonathan. Maar ik had mijn verdriet al die weken weggestopt en nú wilde ik praten, heel erg vaak en heel erg veel! Het werkte totaal niet. En als je elkaar rond zoiets groots niet snapt, ga je op andere terreinen ook uit elkaar groeien. We liepen vast.” Sandra en Micha zochten hulp en intensieve gesprekken brachten hen weer dicht bij elkaar. Ook hielpen de gesprekken Sandra om te leren omgaan met haar verdriet. “Ik heb geleerd om mijn verdriet de ruimte te geven, terwijl ik eerder alles wegstopte. Nu ga ik iets doen: schrijven, dichten of iets maken. Dat is mijn uitlaatklep. Daarna kan ik weer verder en blijf ik niet meer in neerslachtigheid hangen. Dat voelt voor mij als ‘verwerken’.”

Sponsoring
Sandra nam nog een stap, een opmerkelijk initiatief. Ze mailde de organisatie Compassion en legde haar situatie uit. “Toen we wisten dat we twee jongens zouden krijgen, besloten we allebei een naam te kiezen. Micha koos Job en ik had Jonathan, meteen. Als kind vond ik dat al een mooie naam. Daarom leek het me zo bijzonder om een kind met de naam Jonathan te sponsoren. Wij kunnen niet meer voor onze Jonathan zorgen, maar financieel kunnen we zo wel zorgdragen voor een ander kind met die mooie naam.” Toen Sandra en foto van ‘haar’ Jonathan in de Dominicaanse Republiek kreeg thuisgestuurd, kon ze niet vermoeden dat ze haar sponsorkind op een dag zou ontmoeten. Ze kon het ook haast niet geloven toen bleek dat het echt zou gaan gebeuren. “Ja, het is zo bijzonder dat ik uitgekozen werd voor ‘’t Zal je maar gebeuren’! Iemand schreef als reactie op mijn weblog: 'Hoe speciaal: aan de ene kant een ontmoeting met Jonathan in de Dominicaanse Republiek; aan de andere kant een eerbetoon aan jullie Jonathan.' Dat vond ik zo mooi geformuleerd! Zo voelt het ook, en daarom ging ik. Ik hang heel erg aan Micha en de kinderen, dus het feit dat ik naar de Dominicaanse Republiek ging, laat zien hoeveel het voor me betekende. Het is zo gaaf dat ik ‘m nu echt gezien heb! Jonathan is een prachtig kind, met hele mooie ogen en een prachtige lach! Het was heel leuk om bij hem te zijn en heel speciaal om hem telkens bij zijn naam te kunnen noemen. Ik voelde me meteen deel van het gezin, heb er echt een familie bij gekregen. Dat had ik niet gedacht, en ook niet dat dit zo’n impact op me zou hebben. In een interview zeiden de ouders dat ik voor hen de tweede moeder van Jonathan ben. Dat zal ik nooit vergeten.”

Sterker
Sandra heeft zich vaak afgevraagd waar Jonathans dood goed voor zou zijn, waarom ze niet alleen Job kreeg, hoe God Jonathans dood ten positieve kan gebruiken, enzovoort. Heldere antwoorden heeft ze niet, wel zegt ze: “Ik heb wel eens gedacht dat we te jong aan kinderen begonnen, want het overlijden van een kind is zó ingrijpend. Maar als ik nu terugkijk: Micha en ik zijn veel sterker uit die moeilijke periode gekomen. We hebben ontzettend veel geleerd. En nu deze ervaring met Jonathan…prachtig gewoon! Ik verwoordde het zo in een gedichtje:

‘Zo’n klein leven
Van kleine betekenis hier op aarde
Maar God gaf ook zijn leven een doel
Met grote eeuwigheidswaarde…!’

Meer lezen over Sandra’s reis? www.zeeuwsemama.blogspot.com, klik dan rechts onder ‘onderwerpen’ op ‘deelname aan tv-programma ’t Zal je maar gebeuren’.

‘De tweede Jonathan’, ‘t Zal je maar gebeuren, dinsdagavond 8 september, Nederland 2

Bos en hei

Wanneer je blij bent,
kijk dan diep in je hart,
en je zult zien dat wat je verdriet gegeven heeft,
ook vreugde brengt.

Wanneer je verdrietig bent,
kijk dan opnieuw in je hart
en je zult zien dat je huilt
om wat je vreugde schonk...!

Ik weet nog dat ik als kind vroeger erg genoot van de uitgestrekte heidevelden op de veluwe als we daar op vakantie waren. Want hoewel zee en strand wel op nummer 1 staan bij mij, hou ik ook erg van bos en hei. (hmm, dat rijmt ;-)
En gister besloot ik om alle to-do-things even thuis te laten, en samen met m'n meisjes het bos en de hei te gaan. Ja, en hoewel ik in Zeeland woon, hoef ik daarvoor niet eens zover te rijden. Als ik een kwartiertje richting Brabant rijd ben ik bij 'de Heide', de plaats waar wij ook onze trouwfoto's hebben gemaakt.
Hoewel het niet zo'n grote oppervlakte is als op de Veluwe, was de heide er prachtig paars!

Sara rende met wijdopen armen door de heide, terwijl ze riep:'De weide!!!' (Beetje te vaak het filmpje van Bambi gekeken de laatste tijd ;-) Loïs dribbelde achter haar aan met haar schaapje onder haar arm.
Terwijl ik Sara zo rond zag fladderen in haar witte jurkje, sloot ik even m'n ogen en probeerde haar gevoel van vrijheid te vangen...
We liepen ook nog door naar het bos en Loïs wou voorop lopen over de paadjes. Sara zocht eikels en denappels en Loïs gooide af en toe wat dennenaalden in m'n tas ;-)
We waren het alle drie nog lang niet beu, maar toch was het al veel te snel tijd om weer terug te gaan. En met de belofte aan Sara dat we, ook samen met papa en Job, hier snel nog eens terug naar toe gingen en dan ook gingen picknicken, reden we met een lichter hart terug naar huis.

Druiven en heeeel veel tomaten!

Gister kwam Sara's nichtje hier spelen, en na een tijdje kwamen ze vragen of ze druiven mochten plukken. Dat mocht, ik zette de trap erbij, allebei een bakje en ze zijn een hele tijd zoet geweest. Volgens Micha smaken ze niet echt lekker, omdat het wijndruiven zijn, maar de meisjes heb ik er toch van zien eten ;-)
Het is trouwens voor het eerste jaar dat er nu ook werkelijk druiven aanhangen. Ik denk dat we hem 3 jaar geleden geplant hebben, maar de afgelopen 2 jaar kwamen er wel trosjes aan, maar die droogden heeel erg uit en bleven errug klein ;-(

Ook de tomaten moesten nodig geplukt worden, en ze kregen het idee om die in m'n muffinvormpjes te doen in plaats van in een bakje. Niet erg handig moet ik zeggen om ze zo van achter uit de tuin naar de keuken te moeten dragen, maar het zag er erg vrolijk uit met al die kleurtjes! En trots dat ze dan zijn he!

Als je doodgaat...

Als je doodgaat....

Als je doodgaat, houdt je hartje op met kloppen,
maar wat je denkt en wat je voelt dat gaat naar God.

Als je doodgaat, gaat je velletje verschrompelen,
maar wat erin zat, gaat naar God.

Als je doodgaat, ga ik je missen, heel erg missen...
en dat missen houdt nooit meer op...!

Van Ina sipkes de Smit uit: als ik aan je denk, moet ik huilen



Iedereen bedankt voor alle hartverwarmende reacties op mijn weblog, via mail of de site t.h.a Jonathan*.