Insta

 Sinds een tijdje heb ik m'n instagram-account weer afgestoft. Ooit eens aangemaakt om iets te bekijken, maar ik vond het wat ingewikkelder dan facebook, en dus verder nooit meer iets mee gedaan. Facebook doe ik ook niet zoveel mee, behalve dat het leuk is om familie en vrienden die verder weg wonen te volgen en 2dehands spullen te verkopen via een in-de-buurt-pagina.
Toen ik een artikel las waar weer wat linkjes instonden naar insta-accounts, die ik echt even wilde zien, bleef ik daarna hangen, en klikte door. Ik ontdekte nog een paar leuke accounts en besloot ze te volgen. De app installeren was de volgende stap, want dat was toch wel makkelijker. En nu moet ik dus af en toe opletten dat ik me er niet in verlies, want je kan blijven scrollen natuurlijk...

 Ik ontdekte een paar vrouwen die fotografie als hobby hebben, en dan vooral zelf-fotografie, in mooie jurken, in het bos of een andere idyllische omgeving. Ik vind het prachtig! Allemaal hebben ze hun eigen creativiteit, en omdat ze over de hele wereld wonen, zijn de landschappen ook overal anders.

 Toen Michal op een zaterdagmiddag niet zoveel te doen had, pakte ik mijn Canon-camera weer eens, en zochten we de 'prairie-kleren' op, die ik jaren geleden gekocht heb voor Sara en Loïs, we keken toen de dvd's van Het kleine huis op de prairie, en samen met vriendinnetjes konden ze dat uren naspelen, in die kleding. Michal bleek de kleding heel goed te passen, en samen reden we naar een bos in de buurt. We liepen een rondje en verzonnen van alles wat leuk was om foto's van te maken, en toen we naar huis moesten waren Michal's geduld en ideeën nog lang niet op ;-)

Dus.... nu blijkt niet alleen instagram afgestoft, maar dus ook mijn fotografie-hobby ;-)

20 jaar getrouwd

Vandaag is mijn Lief 45 jaar geworden en is het tegelijkertijd 20 jaar geleden dat we zijn getrouwd!
Gisteravond hebben we met de kinderen gegourmet om dat alvast een beetje te vieren, en toen vroeg 1 van onze dochters iets in de trant van; 'hoe kijk je daar nu op terug... die 20 jaar...is het (gegaan) zoals je hoopte...dacht... verwachtte... droomde...'
En ik mijmer daar nu al de hele dag over ;-)

'Eens in je leven gebeurd het,
een onbegrijp'lijk wonder,
alsof God, die dingen heeft geleid,
hij hield jou misschien wel apart,
voor mij en mijn eenzame hart,
een liefde gegeven van Boven voor altijd.
  Wat ben ik zonder jou,
ik draag je in mijn hart,
bij alles wat ik doe,
wat ben ik zonder jou,
geen mens komt tussen ons,
ik ben een deel van jou.
God heeft ons samen één gemaakt,
toen ik zei: ik word je vrouw,
ik heb alles wat ik wou,
want wat ben ik zonder jou.
  Wat ben ik zonder jou,
jij draagt me in je hart,
bij jou word ik niet moe,
wat ben ik zonder jou,
jij stopt waar ik begin,
en ik begin in jou,
en als het stormt,
dan blijven wij,
geborgen in Gods trouw,
ik heb alles wat ik wou,
ja, wat ben ik zonder jou.  Liedje is te horen op de dvd '10 woorden voor jou', na de aflevering over het 7e gebod en ik postte hem 10 jaar geleden ook al, HIER.

Jarig

 Afgelopen week werd ik 39 jaar. Hoewel ik al jaren niet veel doe mbt uitgebreide vieringen van m'n verjaardag, voelde het toch anders, met de wetenschap dat m'n moeder er niet meer is.
Ik haalde m'n fotoboeken die m'n moeder heeft gemaakt van mijn kindertijd van de zolder, om ze weer eens te bekijken. Ik merkte dat ik met andere ogen naar de foto's keek.
Ik zocht naar herinneringen, lette er op hoe ze kijkt en lacht op de foto's, of ze er gelukkig uitzag, hoe ze zich op dat moment voelde. En ik zocht naar de liefde voor haar gezin, voor mij, in de foto's.
Ik vond het; in de zelfgemaakte taarten voor m'n verjaardag, met van die paddestoel-snoepjes er op, het oneindige voorlezen, de foto's van m'n verjaardagscadeaus; netjes uitgestald. De foto's van kerst; dan kookte ze lekker en mocht je als kind je siroop uit een echt wijnglas drinken.

Ik zocht uiteindelijk naar een favoriete foto. Ik twijfelde bij een foto waarbij ze mij en m'n broer voorleest, waarbij ik in het veilige holletje van haar arm zit, of de bovenstaande (bewogen ;-)) foto van ons samen op de familie schommel. Ik denk toch deze; het plezier van mij als kind op dat moment, me veilig wetend want zij houdt me met één arm vast, hoe het licht op onze gezichten valt, mam in haar roze gebreide vest die ik zo mooi vond en haar ontspannen gezicht.

Ik moest er aan denken dat dat eigenlijk een mooie traditie zou zijn; om elk jaar je fotoboeken te kijken op je verjaardag; dankbaar terug kijken. Maar ja, de laatste jaren is het fotoboeken maken van ons gezin er nogal bij ingeschoten. Misschien is dat wel een leuk klusje voor van de winter; om eens per jaar een foto boek te maken. ;-)
*-*

Heel erg bedankt voor jullie reacties nav mijn vorige post over het overlijden van mijn moeder.