Deze week zag ik een mooie uitvoering van het kerstlied 'O holy night',
uitgevoerd door kinderen uit Compassion projecten in Guatemala.
Wat een concentratie en timing, en prachtig in beeld gebracht.
En wat dacht je van deze...
Het kerstverhaal, vertelt door de ogen van (Compassion) kinderen.
(Engels ondertiteld)
M'n favoriet is de Afrikaanse jongen, ik denk uit Togo, met blauw hoofddeksel,
die verteld met handgebaren en enthousiasme, je ziet meteen dat dat een goede
verhalen-verteller is!
En toen was er opeens een nieuwe lockdown...
net als zoveel anderen had ik dat niet zo aan zien komen hoor...!
Dat was even schakelen...
Omdat we met 5 boven de 12 jr hier zijn, gingen we toch al nergens heen met de feestdagen,
dus dat veranderde niet en bovendien moet ik werken met kerst.
't Was denk ik vooral, omdat het zo plotseling ging, en ook de scholen betrof,
dat ik dacht; oh...en nu?
Maar een aantal dagen, en wat geregel verder, is het overzicht weer wat meer terug ;-)
Ik voerde dit weekend uit wat ik al langer van plan was; een soort enquete maken voor alle gezinsleden.
Plan was om te inventariseren wat iedereen leuk zou vinden om te doen in de vakantie. Tijdens het avondeten had ik ideetjes geïnventariseerd van iedereen, en die werkte ik uit in de vragenlijst.
Ik heb er ook de zondagen in mee genomen, sinds de mogelijkheid om naar de kerk te gaan is weg gevallen, en we allemaal niet zo enthousiast zijn over online dienst(en), is het best zoeken van 'wat dan wel'.
Per idee kan je aanvinken of je iets 'heel vreselijk', 'mwah als het moet....liever niet'... 'is wel ok...' vind of gewoon 'jaaa leuk' ;-)
De meeste vragenlijsten heb ik al terug, met daarin aangekruiste meningen. Maar 1 dochter communiceerde haar mening anders; via emoticons ;-)
haha, ook heel duidelijk!
Nu eens kijken wat er uit komt als ik alles naast elkaar leg,
en of ik daar iets mee kan ;-)
Meestal weet ik de meningen van ons allemaal wel, maar zo af en toe staat er toch een verrassing tussen.
Het is best lastig, als je echt iets gezamelijks wil doen, met verschillende leeftijden, zeker nu er veel dicht is.
Natuurlijk trekken de pubers ook veel hun eigen plan, en dat is ook prima, heerlijk zelfs ;-) maar het blijft leuk om gezamenlijke interesses te zoeken, en die wisselen nogal.
Wat er zoal op staat?
Wandelen/fietsen/mountainbiken met papa in het bos/pizzaretten/gourmetten/spelletjes-avond/film kijken/op familiebezoek.
De spelletjes die we hier vooral spelen zijn Triominos, Rummicub, kwartet, Uno en Kolonisten.
Hebben jullie nog aanvullingen?
Een spel wat jullie veel spelen en een aanrader vinden, of activiteiten die jullie gaan doen tijdens de kerstvakantie?
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik niet sportief ben.
Behalve een poging tot hardlopen, die een blauwe maandag duurde, en af en toe
een boswandeling of een avondje zwemmen was dat het wel.
Maar nu gaat het roer om.
Nou ja... een stukje dan.
En noodgedwongen, dat wel.
Ik ben een echte huismus.
Thuis kwam ik altijd tot rust, vooral als ik zo af en toe 'es alleen was en m'n ding kon doen.
Gewoon niks, beetje lezen, beetje muziek maken, beetje schrijven, dat soort dingen.
De laatste tijd merkte ik dat dat minder makkelijk ging.
Er
is altijd wel iemand in huis; op de dinsdagen, donderdag en vrijdagen
is het druk, want dan heb ik veel oppaskindjes. Maar ook op de andere
dagen is er vaak iemand thuis, want puber-snotneus-kuchje/thuis-studie/laat
beginnen/eerder uit etc. en 's avonds laat naar bed.
Ik had soms
momenten dat de stoom spreekwoordelijk bijna uit m'n oren kwam en ik
gewoon niet wist wat ik met m'n overprikkelde-hoogsensitieve-zelf aan moest.
En toen ging ik wandelen.
Niet elke dag, en ook niet zo ver; rond de 5 km per keer.
Het helpt om verder te kijken, letterlijk.
Het geeft lucht, letterlijk.
En stilte ♥
Als kind vond ik het verhaal van Ruth al één van de mooiste verhalen. Het liedje 'Waar gij henengaat, daar heen ga ik met u' over haar en haar keus heb ik vaak gezongen. Het feit dat zij, als iemand die niet bij Zijn volk hoorde, er toch deel van mocht worden, vond ik intrigerend en jaloers makend. Mijn hart zong ook altijd mee met dat liedje; ik had zo graag ook bij dat volk willen horen, ik wilde zo graag bij Hem horen.
Als kind kwam het verhaal tot leven als de meester of juf het vertelde in de klas, ik zag het helemaal voor me, ik hield van dat half uurtje Bijbel vertelling.
Inmiddels wat ouder, besef ik dat het verhaal niet zo sprookjesachtig was. Het was hard werken en hoewel je het boek Ruth zo uitleest, heeft het Ruth waarschijnlijk lang geduurd om te integreren in de gemeenschap. Twee vrouwen alleen waren kwetsbaar en hoe ze handelde met Boaz was gedurfd, maar vooral ook gehoorzaamheid. Maar God zag haar gehoorzaamheid, vertrouwen en haar keus, en Hij zegende dat.
Van de week hoorde ik voor het eerst het lied 'Ruth' van Stef Bos. Ik heb het heel stil zitten luisteren, helemaal onder de indruk. Later zag ik onderstaand filmpje ervan, zo mooi samen met het metropole orkest. Prachtig hoe Stef Bos het lied 'vertelt' en 'opbouwt'. Het is in het Zuid-Afrikaans, maar goed te volgen.
