Voornemen

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik niet sportief ben.
Behalve een poging tot hardlopen, die een blauwe maandag duurde, en af en toe
een boswandeling of een avondje zwemmen was dat het wel.

Maar nu gaat het roer om.
Nou ja... een stukje dan.
En noodgedwongen, dat wel.

Ik ben een echte huismus.
Thuis kwam ik altijd tot rust, vooral als ik zo af en toe 'es alleen was en m'n ding kon doen.
Gewoon niks, beetje lezen, beetje muziek maken, beetje schrijven, dat soort dingen.
De laatste tijd merkte ik dat dat minder makkelijk ging.
Er is altijd wel iemand in huis; op de dinsdagen, donderdag en vrijdagen is het druk, want dan heb ik veel oppaskindjes. Maar ook op de andere dagen is er vaak iemand thuis, want puber-snotneus-kuchje/thuis-studie/laat beginnen/eerder uit etc. en 's avonds laat naar bed.
Ik had soms momenten dat de stoom spreekwoordelijk bijna uit m'n oren kwam en ik gewoon niet wist wat ik met m'n overprikkelde-hoogsensitieve-zelf aan moest.

En toen ging ik wandelen.
Niet elke dag, en ook niet zo ver; rond de 5 km per keer.
Het helpt om verder te kijken, letterlijk.
Het geeft lucht, letterlijk.
En stilte ♥

 

Dit weekend gingen we wandelen bij De Heen, de Dintelse gorzen.
Ik ga niet altijd alleen; Michal, Sara, Job, Lief en z'n broer waren ook mee.

We liepen tussen de hooglander runderen en zagen de konik paarden van een afstand.
Het was slikkerig en Michal vond dat helemaal niet erg ;-)

En Sara zei; 'Hoe zit het nu  met je voornemen,
je moet het eigenlijk wel een beetje concreet maken he?!'
Ja... dat is zo... dat helpt vaak wel...als stok achter de deur...
'Een keer door de week wandelen, en een keer in het weekend', zei ik, dat moet toch te doen zijn?