Een jaar geleden ongeveer, toen ze nog als kleuter voorin de kerk zat als de kinderliedjes gezongen werden, wees ze met haar vingertje en zei met een soort van stellige zekerheid: 'Kijk mama, wat die mevrouw daar speelt, dat wil ik ook leren spelen als ik groot ben'.
Sinds gister klinkt er vioolspel door ons huis. Nou ja, spel... ze oefent en probeert en verzint zelf liedjes.
Zoals: 'Mama, ik heb een liedje verzonnen, moet je horen, het lijkt net of ze ruzie met elkaar maken.
*met een bromstem* "Ik-kan-het-goeder",
*met een piepstemmetje* "Nee-ik-kan-het-goeder!",
*bromstem* "Ik-kan-het-goeder",
*piepstem* 'Nee, IK!"
en dan ondertussen krast de strijkstok afwisselend hoge en lage tonen.
Vanmorgen liep ze ook al enthousiast te spelen en toen kletterde hij per ongeluk op de grond, dat had ik aan zien komen dat dat een keer ging gebeuren...
Ja, een stuk van de krul eraf. Vreselijk vond ze het. Gelukkig vond mama in de schuur een pot houtlijm en een klem. Ook weer opgelost. Ze is meteen een stuk voorzichtiger. Toen de viooljuf gister vroeg waarom ze viool wil leren spelen zei ze: 'Nou er is bij ons een mevrouw in de kerk die viool mee speelt en het heel goed kan, en als ik groot ben, dan kan ik ook mee doen.'
Dus. Ik bedoel maar; je kan maar een doel hebben om naar toe te werken he ;-)
Ik ben benieuwd hoe het zal gaan, of haar liefde blijvend is ;-)
Ik vind het nu al gaaf ;-)
Vorige week zag ik dit filmpje. Een feest van herkenning; beelden van het mooie Bolivia en de mensen, het leven op straat, de kleurige doeken...
Toen een kerk in Bolivia ontdekte dat veel moeders van de kinderen in het Compassion- project niet konden lezen of schrijven in de officiële taal van het land, ondernam het actie.
Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat het moeilijk moet zijn om als moeder je kind niet te kunnen helpen bij het huiswerk, zelf je naam niet te kunnen schrijven... voor ons is het zo vanzelfsprekend...
De blijde gezichten van de moeders in het filmpje bij het maken van de sommetjes, het lezen en schrijven van hun naam... bijzonder!
Vijf maanden is ze alweer vandaag; ons kleine grote zonneschijntje.
Het gaat goed, ze ontwikkelt goed (ze rolt om sinds kort) en af en toe begint ze wat mee te eten van fruit en avondeten. Ze vindt het reuze interessant allemaal en is soms echt fanatiek om iets te pakken te krijgen om het vervolgens in haar mond te stoppen. Ik vind het wel relaxt om zo een beetje te beginnen met het leren van andere dingen te eten, terwijl het nog niet 'moet'. Het meeste drinkt ze toch nog borstvoeding en een keer extra aanleggen (en nog een keer extra ;-) is zo weinig moeite.
Inmiddels ben ik ook weer begonnen met werken. Als gastouder, dus gewoon lekker thuis. (ik ben een huismusje) Het meisje dat ik opvang is een bijna-dreumes, en in combinatie met mijn eigen dochtertje is dat wel een uitdaging. Maar, per volgende maand krijg ik er nog een baby-jongetje bij van 2.5 maand. En over 2 maanden wellicht nog een jongetje die een paar maanden ouder is dan Michal, dus de uitdaging wordt nog groter ;-)
Scheelt dat ik ze nooit allemaal tegelijk in de opvang heb, dat zou wel erg druk zijn. (mag ook niet; als gastouder mag je 2 baby's/4 dreumesen tegelijk hebben) Zoals we het nu bezien wisselen ze elkaar meestentijds af, en is dat ene kindje al een jaar (en dus baby-af) zodra de volgende in de opvang komt. Ben benieuwd hoe ik dat ga vinden. Heb het in jaren niet zo druk gehad met de opvang van kindjes, de laatste jaren had ik vooral peuters. Ook leuk. En ik vang nu zowel flexibel op als met vaste dagen. Ik dacht altijd dat ik flexibel het fijnst vond. Maar vorig jaar merkte ik dat ik vaste dagen ook wel prettig vond. En nu heb ik het allebei ;-)
"Elke 2e zaterdag van de maand is schrijfzaterdag! Met zo veel mogelijk sponsors schrijven we op deze dag een bemoedigende brief aan ons Compassion-sponsorkind. Gewoon simpel thuis.
Aanstaande zaterdag, 11 januari, is de eerste schrijfzaterdag van 2014! Deel jouw dromen, gebeden, wensen en bemoedigingen voor het nieuwe jaar met je sponsorkind!"
Lees het hele bericht HIER de originele post.
Op de engelse weblog werd deze week ook aangemoedigd om te schrijven; over sneeuw!
Ik heb 'em in grote lijnen een beetje overgenomen/gebruikt in deze blog.
Ik schrijf nu al jaren met verschillende sponsorkinderen, en heel vaak krijg ik de vraag: welk seizoen is het nu in jullie land? Hoe is het weer?
Veel sponsorkinderen hebben nog nooit sneeuw gezien. Ze kennen de schoonheid van een besneeuwd landschap niet. Ze hebben nog nooit een sneeuwvlok op hun hand laten smelten.
Weetje, niet 2 sneeuwvlokken zijn gelijk. Net zoals God ons als unieke mensen heeft geschapen, zo heeft Hij ook onze sponsorkinderen gemaakt om uniek te zijn.
In de engelse post wordt deze site genoemd om te laten zien (mee te sturen) aan de sponsorkinderen, waarop prachtige sneeuwkristallen te zien zijn.
Zelf heb ik pas deze foto's bekeken.
Met kippenvel op m'n lijf en een zwaar hart van emotie om de liefde van de Schepper die tot uiting komt in zoiets schijnbaar simpels als een sneeuwvlok...
Van witte koffiefilterzakjes kan je hele mooie sneeuwvlokken knippen.
Ook deze 'bouw een sneeuwman'-plaat is leuk om uit te printen en mee te sturen naar je sponsorkind.
Je kunt hem ook 2x printen; eentje stuur je mee en een maak je zelf en die plak je op je brief of stuur je mee. (Let er op dat elk los onderdeel dat je mee stuurt voorzien is van het de naam van je kind en het nummer en je eigen identiteits-sponsornummer.)
Pas had Sara een 'Goede-Herder-kleurplaatje' gemaakt en die had ik mee gestuurd naar Adonay met nog een ongekleurde erbij, met de vraag of zij die voor Sara wilde kleuren. Vorige maand kwam hij netjes gekleurd, met een nietje aan de brief retour ;-)
Nog wat voorbeeldvragen die je je sponsorkind kan stellen over sneeuw:
* Wat is kenmerkend voor de winter in het land/gebied waar jij woont?
* Heb je wel eens sneeuw gezien?
* Wat vindt jij leuk aan/in de winter?
De informatie en foto's die in deze post genoemd worden zijn bij uitstek leuk en geschikt om mee te sturen naar oudere sponsorkinderen. Maar misschien is het toch ook een leuk idee om de uitgeprintte kleurplaat-sneeuwman mee te sturen naar je sponsor-tiener-zoon of dochter. Misschien heeft hij of zij broertjes of zusjes die het leuk vinden (en wellicht niet in het project zitten) en anders is het misschien een leuk idee voor hem of haar om de knutsel weg te geven aan een neefje, nichtje of buurkind, of misschien wel aan dat kindje op het project dat wel is gesponsord is, maar nooit geen brief krijgt...
(misschien is het dan goed om dat uit te leggen in je brief aan je sponsorkind, en de keus dan aan hen zelf te laten)
Ik hoop dat er dit weekend veel brieven verstuurd gaan worden naar sponsorkinderen!
Met z'n allen hadden we Loïs' kamer leeggeruimd; daar zouden we beginnen. Een tijdje terug hadden we besloten dat Job zou verhuizen naar haar kamer. Dat stuitte eerst op protest want hij wilde geen andere kamer. We hoefden niet meteen te beslissen, het had geen haast, dus lieten we het idee even 'sudderen'. Dat is ook het beste bij hem wat betreft 'grote veranderingen' als deze. Je hebt het er een keer over, en dan wordt het idee niet zo goed ontvangen. Dan laat je het los, je hebt het er niet meer over, en dat geeft hem tijd om te wennen aan het idee. En dan is het goed. Soms vergeet ik nog steeds dat dat de beste manier is om er mee om te gaan, en dan denk ik; "Waarom reageert hij nou zo (heftig)?" En dan achteraf snap ik het en denk ik; 'Ja natuurlijk, hij heeft tijd nodig om aan het/een idee te wennen, dat weet je toch'. ;-)
Hij mocht kiezen uit Sara of Loïs haar kamer, en koos hij voor Loïs haar kamer.
'Want dan heb ik een rolluik'. Juist.
De bovenverdieping was één grote rommel, overal stonden spullen door elkaar in de kamers. Maar Loïs haar kamer was leeggeruimd, en Lief stond met een roller klaar om de zee-groenige-blauwe muurverf op het behang te smeren. In iets meer dan een uurtje was het gepiept. Toen togen Job en ik naar boven met een emmer sop, zeem en doek om alles schoon te maken.
Daarna begon het verhuizen van zijn spulletjes; het bureau wat Lief samen met hem heeft gemaakt met z'n playstation 2 erop. Z'n bureaustoel. Het kastje met het 'rommellaatje' waar allerlei schatten in bewaard worden. Z'n aquarium met z'n guppies en die dikke algeneter erin werd heel voorzichtig verplaatst. Het naambordje op de deur, die Lief maakte toen Job baby was, werd losgemaakt en weer vastgemaakt op de andere deur. Zijn tas met 'soldatenspulletjes' erin, voor als hij in het 'bos' hier vlakbij gaat spelen.
Het fotootje van zijn broertje, kreeg ook weer een plaatsje in z'n kamer. Naast een vrolijke babyfoto van hem.
Zijn grote orka knuffel, die altijd op z'n bed ligt en waar hij vaak tegenaan slaapt en boeken leest. Z'n zelfgetimmerde nachtkastje. En z'n cactus en nog een ander plantje. Al die spulletjes waar hij aan gehecht is en die zijn kamer nu tot 'zijn kamer' maken.
Het was genieten om dat zo samen te doen, en er nu samen zo blij en trots mee/op te zijn.
Zola Levitt ontdekte een verbazingwekkende samenhang tussen de Zeven Feesten van de Heer en... de zwangerschapsperiode van een mensenkind, van de conceptie tot aan de geboorte.
Bij de voorbereiding voor het schrijven van een boek voor nieuwe ouders,contacteerde Zola een gynaecoloog voor hulp om de zwangerschapsperiode te begrijpen. Tijdens die sessie toonde de gynaecoloog hem een serie foto’s, wees de eerste aan (een eitje en een spermacel) en zei,
"Op de veertiende dag van de eerst maand verschijnt het eitje.“
Deze verklaring raakte een snaar in zijn Joodse geest, want dat was de datum van Pesach. Hij herinnerde zich het geroosterde ei op de familietafel bij elke Seder. Nu, voor de eerste keer, wist hij wat het betekende!
Omdat hij de gynaecoloog niet van zijn onderwerp wilde afleiden, zei hij niets, maar bleef luisteren.
Dan vervolgde de gynaecoloog: "Het eitje moet binnen de 24 uur bevrucht zijn of het sterft af."
Dit herinnerde Zola aan het Feest van Ongezuurde Broden en het zaad of graan dat "in de grond viel en stierf "opdat het oogst zou kunnen voortbrengen, de eerstelingen waarvan aan God werd aangeboden.
Daarna zei de gynaecoloog, "Binnen twee tot zes dagen, zal het bevruchtte eitje zich aan de baarmoederwand vasthechten en begint het te groeien..."
En ongetwijfeld dacht de Joodse evangelist, "Het Feest van de Eerstelingen wordt gevierd ergens tussen twee en zes dagen na Pesach!”
Vervolgens werd hem een foto getoond van een embryo met armpjes, handjes, vingertjes, beentjes, voetjes, teentjes, een hoofdje, oogjes ect. De ondertitel zei, "Vijftig dagen."
De gynaecoloog ging verder, "rond de vijftigste dag, neemt het embryo de vorm van een mens aan. Tot dan weten we niet of we een eendje of een kikkervisje hebben."
Zola dacht, "Dat is Pinksteren!"
De volgende foto toonde het embryo aan zeven maanden. De gynaecoloog zei, "Op de eerste dag van de zevende maand, is het gehoor van de baby ontwikkeld. Voor het eerst kan het horen en geluiden buiten de baarmoeder onderscheiden."
Zola wist, dat is de datum van het Feest der Trompetten... De gynaecoloog ging verder, "Op de tiende dag van de zevende maand, veranderd het hemoglobine in het bloed van de moeder en voorziet de baby in eigen behoefte."
Zola dacht, "Dat is de Dag van Verzoening, wanneer het bloed in het Allerheiligste gebracht werd!"
Vervolgens zei de gynaecoloog: "Op de vijftiende dag van de zevende maand, zijn de longen volledig ontwikkeld. Zou de baby voor die tijd geboren zijn, had hij heel moeilijk kunnen ademen..."
En Zola dacht, "Dat is het Feest van Tabernakels, een tijd om het huis van de Shekinah glorie of de Geest van God. te vieren."
In het Vernieuwde Verbond wordt de term pneuma, normaal vertaald als "adem", toegepast op de "Heilige Geest".
De geboorte vind plaats op de tiende dag van de negende maand. Acht dagen na de geboorte, wordt in Joodse gezinnen een zoon besneden.
Zola merkte op dat de acht dagen van Hannuah precies op schema worden gevierd, negen maanden en 10 dagen na Pesach.
Geen mens zou de zwangerschapsperiode 3.500 jaar geleden begrepen hebben.
De instelling van de Zeven Feesten van de Heer was door de Heer zelf aan Mozes gegeven.
Zijn samenhang met de menselijke zwangerschapsperiode is niet alleen opmerkelijk, het bewijst "Intelligent Ontwerp."
Het bewijst dat er een Goddelijke Schepper is die de zaken van mensen leidt.
By J. R. Church ~ Ned.vert.S.Van Goethem
