vrijdag 29 juni 2018

Melodieharp


Vorig jaar rond deze tijd, was ik heel druk bezig met mijn nieuwe idee. Een idee, dat zich al jaren vormde in m'n hoofd, maar ik steeds weer weg duwde... maar nu was ik op een punt dat ik het een kans wilde geven.
Ik wilde muzieklessen gaan geven aan jonge kinderen, met behulp van de melodieharp (vroeger ook wel cimbaal genoemd). Ik volgde een workshop bij de eigenaar van Wolthuis muziek, die dit instrument al jaren gebruikt en promoot, om jonge kinderen spelenderwijs kennis te laten maken met muziek.
Ik werd enthousiast, en heb uren besteed aan het ontwikkelen van mijn eigen les ideeën. (Want al had ik kennis genomen van zijn methode, ik ben muzikaal niet zo breed onderlegd als hem én daarbij wilde ik ook andere accenten leggen.)
Uiteindelijk was ik eruit; per les krijgen de kinderen 1 nieuw liedje mee, dat betreffen allemaal bekende kinderliedjes. De liedjes staan op notenkaarten, die je onder de snaren schuift. Bijna elk kind kan meteen een (eenvoudig) liedje spelen op dit instrument mbt die notenkaarten.
De lessen ging als volgt; eerst samen een opwarm-oefening doen op de melodieharp. Soms speelden we die 1x door, soms deden we die meerdere keren, bijv. ook een keer als slak (heeeel langzaaaam tempo, en wie is dan de laatste?), of als een race-auto (en wie is dan de snelste?) of als een tijger (met grote sprongen, en dus noten overslaan!). Hierbij is dus geen goed of fout, elk kind geeft daar invulling aan op zijn eigen manier. (Enthousiasme gegarandeerd! ;-)
Daarna gingen we 2 liedjes spelen, samen, apart, met herhaling en uitleg en benoemen van de tellen etc.
Dan gingen de instrumentjes aan de kant, en de laatste 10 minuten werkten we dmv spel aan de muziektheorie (de duur van de noten, notennamen en uiteindelijk de toonladder van C op de notenbalk).



Soms gebruikte ik daar de handpoppen/vingerpoppetjes bij, soms gebruikte ik m'n zelfgemaakte bingo kaarten en soms werkten we mbv het krijtbord.
Soms kwamen de kinderen zelf ook met spel ideeën. Zo hebben we een keer in tweetallen de kaartjes met noten erop, in de tuin verstopt. Twee kinderen verstopten, twee kinderen moesten met de ogen dicht wachten. Als alle 8 notenkaarten verstopt waren, moest het tweetal ze zoeken, en zodra er één gevonden was, vertellen welke noot het was. Daarna werden de rollen omgedraaid.
Zoiets kost wel meer tijd dan wanneer je bijv. de noten langs laat 'flitsen' en elk kind een beurt krijgt om te vertellen welke noot het is... maar dit was zoveel leuker! Alleen dat proces vind ik dan al zo genieten!

Het doel van elke les was; plezier hebben in het muziek maken met elkaar, en spelend leren. Het liedjes leren spelen op de melodieharp op deze manier, vraagt slechts lichte oefening van de meeste kinderen. Na een paar keer oefenen gaat het vaak al vrij vloeiend. Meer oefening vergt de muziekleer, ook al wordt die nog zo laagdrempelig aangeboden. Als een kind dan af en toe een les mist, merk je meteen dat dat het meeste achterblijft.
Door de weeks thuis oefenen helpt het beste om alles te laten beklijven... maar de praktijk blijkt soms weerbarstig...;-)

Wat ik ook heel interessant vond, was het samen leren spelen. In het begin heeft ieder zijn eigen tempo. Ik merkte dat jongens de neiging hebben om sneller te spelen dan meisjes. Dat proces, dat ze dat ontdekten, en dat je dan kijkt met elkaar, wie speelt er snel, wie wat langzamer. Vaak waren er ook 2 kinderen die ongeveer hetzelfde tempo (van nature) aan hielden. Ook als ze niet naast elkaar zaten. En dan proberen, om toch, met z'n allen (vijven), een liedje tegelijk te spelen. Dat vergt oefening in het naar elkaar luisteren. En daar dan zelf op inspelen. Het ene kind vindt dat makkelijker dan de ander.
Echt uitermate boeiend proces ;-)

In de kerstperiode hebben de kinderen kerstliedjes geleerd en die mochten ze tijdens een kerst-etentje voor ouderen hier op het dorp, voor de ouderen spelen.

En vanmiddag was de laatste les, die bestond uit een samenspeel-halfuurtje waarbij familie mee kwam om te luisteren en te kijken naar wat de kinderen zoal hadden geleerd. Dat was erg leuk!
We konden lekker buiten zitten, want het was heerlijk weer!

En nu is het tijd om te evalueren... wat ging goed...
wat minder... wat heeft aanpassing nodig etc.
En... kan er een nieuw groepje starten in september...?

woensdag 27 juni 2018

Een doorstart?!

Ik heb mezelf de afgelopen maanden regelmatig afgevraagd wat ik nu wilde met m'n weblog.
Ik vond het schrijven nog steeds wel leuk, maar waar blog je dan over? Compassion, werk, gezinsleven..? Wordt dat niet steeds hetzelfde, en trouwens, de kinderen worden ouder, dus over het gezinsleven kan in dat kader niet teveel meer geblogd worden.


Steeds, als ik weer op m'n blog zat, en dan als vanzelf op een ouder blogje klikte, klikte ik steeds weer verder naar een andere; sjonge, toch leuk om dat terug te lezen zeg, over al die jaren.
Ja...


Wordt het niet snel te veel van hetzelfde, te gewoontjes? Te simpel?
Ja maar, juist in die kleine eenvoudige dingen, zit de kracht van het leven, toch?


Een rondje door blogland leerde me dat veel bloggers die ik volgde, in 2016 gestopt zijn met bloggen. Apart, wellicht dat bloggen ook wel 'uit' is nu, met de veelheid aan social media platformen.

Maar, deze week (her)ontdekte ik de blog van Landleven in Ostfriesland, en de eenvoud en mooie foto's troffen me. Toen dacht ik; het is te leuk om er helemaal mee op te houden, ik ga er weer voor! ;-)


Zal ik m'n blog 'dichtgooien', zodat alleen uitgenodigde lezers nog mee kunnen lezen? Of zal ik hem op 'alleen lezen' zetten, zodat er niet gereageerd kan worden?
Allemaal opties, ik ben er nog niet uit.