Rustig weekend

Dit weekend was een rustig weekend. Een overzichtelijk weekend. Dat was nodig, want de laatste weken beleven we onrustige weken; in de zin van: gevoelens, keuzes maken, veel bidden, praten en nadenken. Wat is de beste weg??
Na de zomervakantie gaat onze Job naar een andere school, een moeilijke beslissing, temeer omdat dit jaar een spannend jaar wordt voor ons schooltje of er voldoende jonge leerlingen bij zullen komen om te kunnen blijven bestaan. Maar de afgelopen weken moesten we tot de conclusie komen dat ons ventje niet meer op z'n plekje zit daar. Dat heeft niets met de kwaliteit van het onderwijs te maken, want daar zijn we tevreden over. Die keuze geeft nieuwe, andere vooruitzichten, dat toch ook wel spannend is.


We maakten munt-thee, op de door Job-en-papa-gemaakte-buitenkachel.


En bakte ik een appeltaart.


Genoten we van het weer, en waren lekker veel in de tuin, de meisjes in zomerjurkjes.


En probeerde ik vooral niet te veel na te denken; wat als, wat dan, maar...
't Is niet helemaal gelukt, eerlijk gezegd.


Toen ik deze foto maakte, voelde ik het verlangen in m'n hart:

Ik zag een kuikentje
Dat bij zijn moeder zat
Onder haar vleugels
Waar het veilig zat
Tegen regen, tegen zonneschijn
Heer, zo wil ik bij U zijn

In de schaduw van Uw vleugels
Wil ik schuilen, wil ik schuilen
In de schaduw van uw vleugels
Wil ik schuilen, o Heer

U bent mijn toevlucht
U bent mijn sterkte
U bent mijn schuilplaats
U o Heer

~~~~~~~~~~

Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.

Brief schrijven - juni

Deze maand heb ik 2 stukjes over gebed gekozen, uit het boekje 'Dagboek voor kleine schatjes' om aan onze sponsorkinderen te sturen.

Ook schreef ik over:

* de schoolresultaten van de kinderen, welke vakken ze een goed cijfer voor hadden, en welk vak ze nog moeilijk vinden, en of onze sponsorkinderen daar aan willen denken in hun gebed, daarbij de vraag wat hun beste/leukste vak is, en wat zij moeilijk vinden, dan willen wij daar ook voor bidden.
* dat het hier nu het zomerseizoen is, en dat de kinderen bijna zomervakantie hebben
* dat we nieuwe kipjes hebben

Ik stuurde een aantal foto's mee, o.a een gezinsfoto en een foto van de kinderen met de kuikens.



(Bron afbeelding)

"Never worry about anything. But in every situation let God know what you need in prayers and requests while giving thanks." (Phillipians 4:6)

God wants you to talk with Him about everything. He also likes you to thank Him for His love and care. You can tell Him about your day: about the problems you've had, what made you sad, scared, upset or worried, but also about things that made you happy. You can ask Him to help you. He cares about your problems, big or small. Don't forget to thank Him for everything He gives to you. Prayer is talking to God; you pray with you heart. God always hears your prayers. He answers your prayers in the way He knows best.

"Prayers offered by those who have God’s approval are effective." (James 5:16)

'Maak je nergens zorgen over, maar bid voor alles. Vertel God al uw problemen en verlangens en vergeet vooral niet Hem te danken voor alles wat Hij doet.' - Filipenzen 4:6

God vindt het fijn als je met hem praat over alles wat je bezighoudt. Maar Hij vindt het ook fijn als je Hem dankt voor alles wat Hij geeft. Als je met God praat, vertel Hem dan hoe het vandaag is geweest. Vertel Hem over de vervelende dingen en over de leuke dingen. Je mag ook vragen of Hij je wil helpen als je het moeilijk hebt. Hij vindt je grote en kleine problemen belangrijk. Maar vergeet vooral niet om Hem te vertellen hoe blij je bent met alles wat je van Hem krijgt!
Met God praten is niet alleen maar wat woorden zeggen. Bidden doe je met je hart. En God luistert. Altijd. Geloof dat God antwoord zal geven op je gebed. Hij beantwoordt je gebeden op de manier waarvan Hij weet dat het het beste voor jou is.

'Het oprechte gebed van een rechtvaardig man is krachtig en werkt iets uit. - Jakobus 5:16

(uit Dagboek voor kleine schatjes)

Het verhaal van Sejin en Neldi

In onderstaand filmpje zie je het verhaal van Sejin en Neldi. Sejin wordt geboren in Korea, zonder (onder?) benen, na een lange moeilijke weg kan hij toch leren lopen, en zelfs (wedstrijden) zwemmen. Op een evenement besluiten Sejin en zijn ouders sponsor te worden van een kind in armoede. Sejin zegt dat hij graag een ziek kind wil helpen. Als hij de foto van hun sponsorkind krijgt thuis gestuurd, is het Neldi, een jongen uit Indonesië, die onlangs door een ongeluk zijn onderbeen is kwijtgeraakt. Sejin zoekt hem op, en geeft zijn 'oude' been protese aan Neldi. De jongens worden vrienden, en hebben een geweldige tijd samen. Een ontroerend mooi filmpje.

Woorden en vergeving

Nu onze kinderen allemaal de basisschoolleeftijd hebben bereikt, en ze allemaal verbaal sterk zijn, vraagt dat weer een hele andere manier van begeleiden van ons als ouders, dan toen ze nog in de de dreumes/peuterfase zaten, en communiceren meer via 'doen en laten' ging. Logisch natuurlijk. Maar die andere manier van begeleiden moet je dan zelf, zeg maar, ontdekken. Natuurlijk zijn er veel (goede en minder goede) boeken geschreven over opvoeden, maar toch... elk gezin, elke ouder en elk kind is anders, en dus moet je al die zgn 'opvoed-tips' toch altijd weer inpassen in je eigen situatie.
Bij mij (bij ons) is het zo, dat als er weer zo'n verschuiving/nieuwe fase in de ontwikkeling is, waarbij wij onze 'manieren van omgaan met' moeten aanpassen of opnieuw bekijken, dat altijd een poosje duurt voor ik dat door heb. Dan gaat het dus eerst tig keer fout, het botst en ik voel wrijving, en ik weet niet waarom.
Zo las ik pas bij Petra op haar blog, 'wat er allemaal kan veranderen als je 7 jaar bent', (....'en wat soms erg lang kan duren, voordat het ècht goed doordringt bij je ouders', schreef ze erbij, en daar herkende ik me dus in ;-) en opeens moest ik er aan denken dat Sara de laatste tijd meer moeite heeft met samen spelen met Loïs, die de 'regels' van haar spel niet altijd snapt of even belangrijk vindt. En onze bijna-9-jarige-Job, die de kleuterleeftijd zóóó ver achter zich heeft liggen, dat hij zich niet meer kan herinneren (en zich ook niet voor kan stellen ;-) dat hij woordjes niet precies goed uitsprak of bleef hangen in een fantasie-spel.
De laatste maanden liep ik daar erg tegen aan, dat er een onenigheidje onstaat, en dat dat dan door dingen die gezegd worden, steeds hoger oploopt, tot er ruzie ontstaat, en er 2 (of meer, daar reken ik mezelf ook bij...) boos zijn.
Door woorden.
Door verkeerde woordkeus.
Door te snelle woordkeus, gemixt met emoties...

Sinds een tijdje hebben we de gezinsavonden, waar we vorig jaar mee waren begonnen, weer nieuw leven ingeblazen. Tijdens onze gezinsavonden* werken we uit dit boek. Vorig jaar was ik zo enthousiast, ik bereidde het de hele week voor, ik deed alle activiteiten, verhalen en opdrachten uit één hoofdstuk op 1 avond, na het eten, op de bank. Na een aantal keer liepen we een beetje vast; het was te veel, te lang, de kinderen na een tijdje te ongedurig. Maar de activiteiten vonden ze zo leuk, het samen nadenken/praten/en bidden over vanalles, ook. Maar het moest anders, maar hoe? Dankzij een cursusdag van Family builders, zie dit logje, kregen we nieuwe inspiratie en ideeen, maar pas na deze ervaring, wist ik het, en langzaam maar zeker krijgen onze gezinsavonden weer vorm. Een andere vorm.  Een bijzondere vorm.   Achterin het boek (daar waren we nog lang niet) stond een hoofdstuk over 'Wanneer de tong het hoge woord voert', en ik besloot dat we daar eens mee zouden beginnen. We lazen Jakobus 3:3-12 en bespraken dat. We bekeken onze tong in de spiegel, met de vraag of we konden zien waar de goede of boze woorden vandaan kwamen.



Toen gaven we elk kind een tube tandpasta en een vel papier. Ze mochten op dat vel iets (moois) maken, met de tandpasta, het was de bedoeling dat hij (zo snel mogelijk) leegging. Iedereen deed erg zijn best (Job was het eerst klaar; leeg!!!) Sara maakte een bloem en Loïs kliederde. Toen legde Lief een geldbiljet op tafel en zei; wie de tandpasta allemaal netjes terug doet in de tube, mag het biljet hebben. Job baalde dat hij zijn tube helemaal leeggeknepen had, maar ging al snel aan de slag om het erin te krijgen. Sara vond het heerlijk om eerst alles eens lekker uit te smeren, en Loïs ging op haar gemakje proberen om ook nog een bloemetje te maken. Job haalde een schaar en knipte de bovenkant eraf, waarna hij probeerde om zoveel mogelijk tandpasta in de tube terug te doen. Sara was ook begonnen, en probeerde het met een lepeltje. Na een tijdje gaven ze het op, en keken ons aan; dit lukt nooit! De vellen papier waren erg vies, de tubes vernield en het geld onaangeroerd....
(Sara met een grijns: 'maar wat was het een lekker vies werkje, mam' ;-)


Tijd om het voorbeeld uit te leggen. Wat was makkelijker; de tube leegknijpen, of de tandpasta opnieuw in de tube doen? In welk opzicht is dit ook zo met de woorden die uit onze mond komen? Wanneer wou jij, nadat je ze uitsprak, jouw woorden terugnemen? Wat gebeurde er toen je bemerkte dat dit niet mogelijk was? Leermoment: Wanneer wij onze woorden gebruiken om er andere pijn mee te doen, dan kunnen wij ons verontschuldigen, maar wij kunnen nooit ongedaan maken wat wij zegden. (zoals de tandpasta niet meer in de tube kon, en een bende veroorzaakte) We bespraken Efeze 4:29. 'Laat geen vuile taal uit je mond komen, dat doet alleen maar kwaad. Spreek op het goede moment, het goede woord. Iets dat de mensen goed doet, zodat ze genade ontvangen.' **   (onderstaande activiteit stond niet in het boek) Toen liet ik dit (kleinste) glas zien:


en vroeg, wat er op zat. Job zei: een hart, Loïs zei: 3 vlammetjes, en Sara zei; druppels bloed. Dat was allemaal wat ik wilde horen. Ik vertelde dat Jezus voor alle zonden aan het kruis is gestorven. Ook voor onze 'vuile woorden'. Maar dat was een hoge prijs. Wij spreken vaak zo makkelijk slechte, boze woorden uit (tegen elkaar), terwijl dat niet goed is. We doen dat té makkelijk, té snel. We moeten ons daar meer bewust van worden, en daarom dit glas.

Ik heb er een rood gekleurd hart opgeplakt; van Jezus' liefde voor ons, 3 druppels bloed; want door Jezus' bloed is er vergeving; en de drie druppels lijken op vlammetjes; symbool van de Heilige Geest die ons wil vullen. Elke keer, als we boze of onaardige woorden spreken, spoelen we onze mond, met water uit dit glas, en in ons hart vragen we om vergeving aan God. We hadden afgesproken om dit de komende week zo te doen. We mochten er elkaar op een vriendelijke manier op aanspreken; papa was de eerste die zijn mond moest spoelen; en hij gaf het goede voorbeeld. Sara is dan vooral degene die er heel goed om denkt; 'Mama, ik denk dat je dan nu even je mond moet spoelen, he'. Dat bleek trouwens wel een lastige, want als mama je met strenge stem tot orde moet roepen, moet ze dan haar mond spoelen? ;-) (voor mij ook een nadenker; op welke toon roep ik ze tot orde ;-) Naarmate de week vorderde, werden we helaas minder consequent met z'n allen, maar het heeft tot nadenken gestemd.


En elke keer ontroer ik weer als ik dat simpele glas zie. Door het water, is het rood van de viltstift waarmee ik het hart en de druppels had gekleurd, uitgelopen, weggevloeid...
Vergeving.
Alleen door Zijn bloed.   * In het boek staat een mooie 'definitie' van gezinsavond: Een manier om je eigen normen en waarden door te geven aan je kinderen volgens een (twee)wekelijks/maandelijks ritueel. Spelletjes spelen, praten met elkaar, studeren samen en allerhande dingen doen die het belang van gezinsrelaties en gezamelijk geloof benadrukken. Het is de intentie om op deze avonden onze waarden in indrukken na te laten aan de kinderen. Wat is de uitwerking van dit alles? De kinderen hebben plezier. Tegelijkertijd wordt er een 'erfgoed' doorgegeven.   ** Uit: Een kennismaking met de gereedschapskist voor gezinsavonden. ISBN 90-6067-880-X

Woorden van David Wilkerson

Deze week las ik op de blog van Tineke, bijzondere woorden van David Wilkerson...

'Als ik naar de religieuze wereld van vandaag kijk zie ik alleen maar uitvindingen en bedieningen van mensen en het vlees. Het is hoofdzakelijk krachteloos en heeft geen impact op de wereld. Wel zie ik steeds meer van de wereld de kerk binnenkomen en invloed hebben op de kerk, in plaats van dat de kerk invloed heeft op de wereld. Muziek en entertainment nemen het Huis van God over; correctie en wederlegging worden gehaat. Niemand wil dat meer horen.'

'Waar is de zielensmart in het Huis van God en in de bedieningen gebleven? Het is een woord dat je niet meer hoort in dit gepamperde tijdperk. Zielensmart betekent extreme pijn en ellende. De emoties zijn zó geraakt dat het pijnlijk wordt, een acute, diepe innerlijke pijn vanwege uw situatie, uw innerlijke toestand of de toestand om uw heen. Zielensmart - diepe pijn en groot verdriet. De vreselijke pijn van het hart van God.'

'We zijn blijven vasthouden aan onze religieuze retoriek en aan ons geklets over een opwekking, maar we zijn zó passief geworden. Alle échte passie wordt geboren uit zielensmart. Alle échte passie voor Christus wordt geboren uit een doop met zielensmart. In de Bijbel -bijvoorbeeld bij Nehemia- ziet u dat als God een vernielde situatie wil herstellen Hij Zijn eigen zielensmart deelt over wat Hij heeft zien gebeuren met Zijn kerk en Zijn volk. Dan vond Hij een biddende man en doopte Hij hem letterlijk in zielensmart.'

'Waarom werden eerdere gebeden van mensen niet verhoord? Waarom gebruikte God hen niet voor herstel? Omdat er geen enkel teken van zielensmart was, geen tranen! Maakt het u iets uit dat Gods spirituele Jeruzalem, de kerk, nu getrouwd is met de wereld? Dat er zo'n kilte is gekomen? En dichterbij: maakt het uit hoe het zit met het Jeruzalem in onze eigen harten? Tekenen van de ondergang, waardoor onze geestelijke kracht en passie langzaam weggezogen worden. Blindheid voor de lauwheid, blindheid voor de vermenging die er binnenkomt. Dat is alles wat de duivel wil, zorgen dat u niet meer vecht! Uw strijdlust vermorzelen, zodat u niet meer zwoegt in uw gebeden en geen tranen meer laat vloeien voor Gods aangezicht.'

'U zit voor de TV terwijl uw familie naar de hel gaat! Ik vraag u: hebben mijn woorden u enigszins geraakt? Er is een groot verschil tussen zielensmart en je zorgen maken. Na 50 jaar preken heb ik dit geleerd: als het niet geboren wordt uit zielensmart, niet geboren wordt uit de heilige Geest, is alles wat we doen, zijn al onze projecten, al onze bedieningen, niets! Een écht gebedsleven begint met zielensmart. U zet uw hart op het gebed en God zal dan Zijn hart met het uwe delen. Dan zal uw hart het uitschreeuwen: o God, Uw Naam wordt gelasterd, de heilige Geest wordt nageaapt en de vijand probeert het getuigenis van de getrouwen te vernietigen. Er moet iets gebeuren!'

'Er komt géén vernieuwing, géén opwekking, géén ontwaken, totdat wij gewillig zijn ons opnieuw door Hem te laten breken. Mensen, de tijd dringt en het wordt heel zwaar. Vertel me alsjeblieft niet dat u zich zorgen maakt als u uren voor de tv of achter internet zit. Kom op zeg! Erken dat u het op de makkelijke manier wilde, dat u alleen maar gelukkig wilde zijn. Maar echte vreugde komt voort uit echte zielensmart. Niets vleselijks zal u enige vreugde geven. Geen bergen geld, geen nieuw huis, niets materieels kan u vreugde geven. Alleen dat wat de heilige Geest bewerkt als u Hem gehoorzaamt en u Zijn hartsgesteldheid hebt.'

'Bouw de muren rond uw gezin. Bouw de muren rondom uw eigen hart. Maak u sterk en ondoordringbaar voor de vijand! God, dat is wat wij verlangen' .

Klik hier om de rest van haar blogpost te lezen.

Deze week werd ik blij van...

  Deze week werd ik blij van:

* Een hele ochtend bijkletsen met een dinnetje van 'vroeger', met wie ik jaren zo heerlijk heb gespeeld met poppen. Tot ons 13e geloof ik. Elke zaterdag hetzelfde, maar dat maakte het zo leuk.
Ze was onlangs op reis geweest naar Israël, en het was zo leuk om daarover ervaringen uit te wisselen.

* Een babyshower van deze vriendin, een heerlijke high-tea bij Intratuin, en nu maar hopen dat het babymeisje zich binnenkort laat zien! ;-)

* Sara naar paardrijles brengen, sinds een aantal weken gaat ze 'naar een andere paardrijles'. Een meisje 2 dorpjes verderop die op een eigen ponytje les geeft. Iris. Ze is er aan verknocht. Telt de nachtjes af tot ze weer mag. Doet 's morgens naar school haar rijbroek al aan, en let dan al op het weer, want als het regent, moet het verzet worden. Dat betekent nog meer nachtjes slapen...;-)

* Uit eten met mijn Lief, terwijl mijn zus(je) met haar vriend op de kids past.

* Lief, die afgelopen weekend weer hard aan het tuinhuisje bezig is geweest. Hij bouwt er een serre aan, met daarin een miniwc en minidouche ;-)    Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.

Loempia's

Sinds kort lees ik regelmatig mee op de blog van Martine, waar zij blogt over een zoutarm maar toch smaakvol leven.
Nu las ik op haar blog 2 recepten om zelf loempia's te maken, hier een recept met gehakt, en hier een recept voor een loempia met kip. (Voor een vegetarische variant kan je het vlees weg laten, is ook erg lekker!)
Ik heb er hier op mijn blog ook wel eens over geschreven, ik maak ook af en toe zelf loempia's en doe dat ook op die manier.
Dus als er nog meer geinteresseerden zijn die dat eens uit willen proberen, neem eens een kijkje op haar blog.

Over Purperpol en het onopgeleukteleven enzo

Ken je het blog van Purperpol al? Als je haar blog nog nooit hebt bezocht, moet je het echt eens overwegen. Ik ben al jaren een trouwe volgster. Niet zozeer vanwege de prachtige fotoshots of huishoudtips, maar juist vanwege haar geweldige, eerlijke en vooral humoristische schrijfstijl. Nu had ze onlangs een week lang op haar blog de lezer een kijkje gegeven in haar onopgeleukte leven. Want feit is dat je op je blog vooral over leuke/interessante/geweldige/informatieve/ onderwerpen blogt en daar liefst de mooiste foto's bij plaatst om het geheel te illustreren. Heel logisch vind ik dat overigens hoor, bloggen en alles erom heen doe je toch voor je plezier? Ik tenminste wel. Maar dat dat soms een vertekend beeld geeft, is vast ook zo. Nu moet ik zeggen dat ik me daar niet zo druk over maak (het is hoe het is, en blogs lees je voor je plezier... of je leest ze niet, it's just that simple). Maar toen ik dit blogje las, was dat als vanzelf zo herkenbaar ;-)  Kijk, want wij hebben veel mooie hoekjes in de tuin, die hier vaak op m'n blog voorbij komen, maar bij de glijbaan is er nog een hoekje dat nog aangepakt moet worden ;-) (linksboven)  En wist je dat er bij ons in de keuken al zo'n 5 of 6 jaar een, inmiddels gescheurde, beschreven, grote doos staat? Daarin staat een prachtig fornuis, a la type AGA cooker te verstoffen geduldig te wachten totdat we eindelijk de keuken gaan verbouwen, en hij daarin een plaatsje mag krijgen. Op die doos wordt altijd vanalles neergezet/gelegd. (linksonder)    Aan de douche zijn we nu een beetje begonnen, zoals je ziet (foto midden) roept het deurkozijn samen met de drempel, al jaren heel hard dat hij vervangen wil worden...  Onze achterdeur is ook echt in stijl not , die is een keer tijdens een harde herfststorm opengewaaid, en sindsdien zit er een enorme ster in de ruit. Ik wil er graag een staldeur-deur in hebben (je weet wel; zo'n onder- en bovengedeelte, die je afzonderlijk open kan doen) en mijn Lief wil die zelf maken. Ik ben geduldig ;-)  Een onopgeleukt leven is best leuk, hoor ;-)

Kuikentjes

Het is alweer 3 of 4 jaar geleden dat we eens kuikentjes hadden. De daarop volgende jaren lukte het steeds niet. We hebben ondertussen veel wisseling gehad in de kippenren door o.a ziekte. Hans de haan is sinds kort ook verhuisd, samen met Vlekje, de zwart/witte kip die ik vorig jaar kocht, maar die sinds kort gemeen deed tegen de konijnen Hosanna en Snuf. Een paar weken geleden kreeg ik van iemand bevruchte eitjes, en omdat we broedse kippen hadden, besloten we het weer eens te proberen. Maar helaas, één ei was al vrij snel spoorloos, en het kuikentje dat wel uitkwam, heeft het niet gered... ze waren niet zo aardig voor hem of haar zal ik maar zeggen... Toch wilden we dit jaar graag kuikentjes, en via het prikbord van Zeelandnet vond ik iemand die in ons dorp kuikentjes kweekte en verkocht. Daar ging ik met de kinderen langs, om eens te kijken. Ach, en daar zaten dan al die kuikentjes bij elkaar in een hokje, met een lamp erbij om ze te verwarmen. Zo tegennatuurlijk vind ik dat.... maar ja, ze zagen er zo schattig uit, de beste man verhuurde lampen, en verkocht ook kuikenmeel. 'Ik wil die zwarte', 'ik vind die gele het schattigst', ja, ik besloot om mijn gevoelens van 'zo hoort het niet te gaan' maar opzij te zetten en het maar eens een keer te proberen. Dussss, nu hebben we hier kuikentjes in huis. Eerst 3, maar gister heb ik er toch nog eentje bij gehaald. (Er zitten nu 4 kippen in de ren, 2 wyandotte's, en 2 serama's, dus straks hebben we 8 kippen, als het goed gaat.)  Maak kennis met:  Zwartje  Kiki   Snappie (ja, van dit liedje ja, waar de anderen lang over een naam moesten nadenken, zei zij meteen: die van mij heet Snappie! Echt weer Loïs he...;-)    En... tja... (ik blijf tenslotte ook altijd nog een beetje een kind he ;-)  Precious