Verjaardag vieren en afscheid...

...en toen vierden we afgelopen donderdag Tibor's verjaardag, ik hing slingers op en samen maakten we een taart en versierden die met fondant en hagelslag, kaarsjes erin, en hij ging er helemaal voor zitten, daarna nog een cadeautje, een oranje horloge en het verjaardagsidee was helemaal compleet! Het was zo leuk om zijn opgetogen snuitje te zien!

De volgende dag was de dag dat we hem terug naar Zwolle zouden brengen. In overleg met Job en Sara hadden we besloten dat zij bij een tante zouden gaan spelen, omdat 2x achter elkaar 2,5 uur in de auto zitten toch wel erg lang is. Dus met Loïs en Tibor togen we naar Zwolle. Gelukkig niet veel file, dus we waren er op tijd. Helaas had de bus wel wat vertraging, maar een uur later was het dan toch zover. Toen we aankwamen zag Tibor al een meisje uit zijn tehuis, en vanaf dat moment week hij niet meer van haar zijde. Hij nam (zoals gewoonlijk) geen afscheid van ons, maar zwaaide wel naar ons toen de bus weg reed.

Nu zijn we weer een dag verder. Tibor is inmiddels weer goed aangekomen in Hongarije heb ik begrepen. Wij voelen nu hoe moe we zijn, hoe inspannend deze vakantie was, en de rust voelt nu dubbel als 'rust' aan. We kijken met een glimlach terug op de mooie momenten, maar onze gevoelens zijn heel dubbel. We twijfelen er namelijk over of we volgend jaar Tibor weer uit willen nodigen. Voor nu is het echt genoeg geweest. Maar dat was niet het beeld waarmee we er 3 jaar geleden 'instapten'. We gingen er voor, vast besloten om een leuke en liefdevolle relatie op te bouwen met het weeskind dat in ons gezin een plekje zou vinden, een keer per jaar (uit te breiden naar 2x per jaar) in ons gezin, en de rest van het jaar dmv brieven en foto's, en in onze gebeden. Nu blijkt dat de afgelopen 3 weken ons gezin zoveel gedaan heeft, slaat de twijfel toe....
Dat vind ik moeilijk en pijnlijk....

Maar voor nu........hebben we nog 3 weken vakantie met ons hele gezin, en daar gaan we van genieten! We zijn bezig om onze Landrover Defender uit 1978 op te knappen....! -wordt vervolgd- ;-)

Bijna tijd voor afscheid...

Terecht merkte een bloglezeres bij m'n vorige stukje op dat ik veel minder blog over Tibor dan vorig jaar. Dat is zo, en dat heeft zo z'n redenen. Ik denk dat de belangrijkste reden is dat we ons handen veel meer volhebben aan Tibor dan vorige jaren. Mijn gedachte dat het wel steeds makkelijker zou worden, blijkt in zijn situatie dus niet op te gaan ;-) Behalve de vele leuke momenten, lopen we er steeds tegenaan dat hij onze grenzen voortdúrend op zoekt. Dat is erg vermoeiend, vaak sfeer bepalend en frustrerend. De tolken zijn wel een uitkomst, en die heb ik dan ook verschillende keren gebeld. Tegen hen zei Tibor dat hij het ontzettend naar z'n zin had, en alles heel leuk vond. Tja.
Dat is ook duidelijk te zien op de foto die we vanmiddag maakten, elk jaar krijgt hij van ons een fotoboekje mee met foto's erin van wat hij deze vakantie allemaal heeft meegemaakt hier in ons gezin. Op de voorkant doe ik dan altijd een foto van ons allemaal op het gras. Dat weet hij natuurlijk, dus hij ging er eens goed voor zitten ;-)



Want, de vele mooie momenten hebben we natuurlijk vastgelegd, zoals toen we gister naar de bioscoop gingen in Vlissingen, daar hebben we de film Toy Story 3 in 3D gekeken ;-)



En hier op de waterglijbaan, toen m'n vriendin Miranda kwam met haar kids, was een geweldige dag, met 9 kids om ons heen! ('k Was 's avonds wel moe hoor Miran'! ;-)



Op aanraden van de tolk had ik een mooie afstreep-kalender gemaakt. Ik had er een gemaakt met een bus die aankwam in Holland, en dan een weg met haltes (elke halte een dag) tot dat de bus weer terug rijdt naar Hongarije, moest hij elke avond een halte in kleuren. Dat ging best goed. Tot dat hij het niet kon laten om een paar haltes meer te kleuren, toen ik even niet keek. En dus was hij er gister heilig van overtuigd dat hij morgen echt al naar Hongarije ging. Maar, de tolk heeft hem weer uit de droom geholpen en nu weet hij dus dat het nog 2 nachtjes slapen is voor we hem naar de bus brengen...

(P.S: En onder het tikken van dit bericht, werd ik een paar keer gestoord door kindjes die kwamen plassen -en dan wilden blijven hangen- en bij de derde keer vertelde Tibor me dat hij de tolk wilde bellen...ik was het er niet mee eens, en zei dat hij nu toch wist dat hij nog 2 nachtjes moest slapen, maar dat was het probleem niet... een klein gesprekje met Anna later, weet ik nu dat hij morgen zijn verjaardag wil vieren. Want, dat deden we vorig jaar óók toen hij hier kwam. Herinnert u zich deze taart immers nog?!! U niet, nou, hij wel hoor. Dus. Als u me wilt verontschuldigen, ik ga eens kijken of ik alle benodigdheden in huis heb, om een taart te bakken ;-)

Varen op het Veerse meer

Tibor gearriveerd

Afgelopen zaterdag hebben we in het snikhete Zwolle Tibor weer opgehaald, die met een bus vanuit Hongarije arriveerde met nog zo'n 40 andere kinderen. Hij stapte al met een sip gezichtje uit de bus, ik begreep kort daarvoor dat zijn zusje deze keer niet mee was, dus reisde hij voor het eerst dat hele stuk 'alleen', zonder z'n zusje. Hij wilde meteen weg, naar onze bus. Eenmaal op de terug weg begon hij al weer snel te huilen. Hij is dan ontroostbaar en dat vind ik vreselijk. Dan duren die 2 uren zo vreselijk lang... Thuis ging hij wel weer lekker spelen, maar 's avonds kon hij op het warme kamertje niet in slaap komen, en begon het huilen weer. Ik liet hem met de tolk bellen, en zij zei me dat hij zei dat hij z'n verzorgsters miste, maar dat hij gewoon heel moe is, en echt slaap nodig heeft...tja...
Die nacht heb ik bijna elk uur gezien...veel gelopen en getroost... maar de volgende dag ging het gelukkig al beter. We gingen nog even naar het strand, en de barbeque werd aangestoken.



Nu, een paar dagen verder, slaapt hij 's nachts meestal door (gelukkig!) en overdag vermaakt hij zich best met voetballen, fietsen, racen met de racebaan, filmpjes kijken en met Loïs, Sara en Job spelen. Het is wel lastig dat hij af en toe echt grote boevestreken uit haalt, ik heb dat gister met de tolk besproken, en ik geloof dat ik af en toe echt strenger moet zijn... of wat duidelijker boos moet worden. Als je het niet met woorden kan uitdrukken, moet je het vooral van mimiek hebben natuurlijk.
Ik had pas een voetbal outfitje voor hem gekocht (hij zit in Hongarije op voetbal) en nu hebben we dus deze 2 kampioentjes vaak voetballend rondlopen ;-)

Welkomstkaartje

Dit kaartje is vorige week op de post gegaan naar Hongarije, om ons vakantiekind Tibor te laten weten dat hij weer heel erg welkom is! Om hem voor te bereiden dat hij dit jaar op een andere kamer zal slapen, en dat zijn fiets geduldig op hem staat te wachten....


Het zal het derde jaar worden dat Tibor nu 3 weken van zijn vakantie door zal brengen in ons gezin. Tibor is nu 8 jaar en woont in een kindertehuis in de hoofdstad van Hongarije. De stichting Vrienden van Hongarije verzorgd elk jaar weer het vervoer vanuit Hongarije naar Zwolle, en weer terug. Ik vermoed dat hij op dit moment al in de bus zit, en al naar ons op reis is. Morgenochtend om half 11 hoopt hij te arriveren in Zwolle, en morgen om deze tijd hopen we dan weer thuis te zijn, mét onze lieve Tibor!
Ben heel benieuwd hoe hij gegroeid zal zijn weer na een jaar, en hoe hij veranderd is. Het blijft toch altijd weer spannend...!

Goed voorbeeld doet volgen...;-)

Tja, goed voorbeeld doet volgen ;-)

- Maar...de muffin met appel/kaneel blijft toch favoriet!! -

Onze grote dierenvriendin

De gereedschappen van de Timmerman

De gereedschappen van de Timmerman waren in conferentie.
Broeder Hamer was voorzitter. De vergadering deelde hem mee dat hij maar beter kon vertrekken, omdat hij veel te luidruchtig was. Maar hij zei: 'Als ik deze werkplaats moet verlaten, dan moet broeder Boortje ook verdwijnen. Hij is zo onbetekenend, dat hij heel weinig indruk maakt.' Broeder Boortje stond op en zei: 'Goed, maar broeder Schroef moet ook gaan. Je moet hem maar ronddraaien en nog eens ronddraaien om hem ergens te krijgen.' Toen zei broeder Schroef: 'Als u dat werkelijk wilt, zal ik gaan, maar dan moet broeder Schaaf ook verdwijnen. Hij werkt maar aan de oppervlakte, daar zit geen diepte in.' Daarop antwoordde broeder Schaaf: 'Als ik me terugtrek, dan moet broeder Duimstok hetzelfde doen, want hij is altijd bezig anderen te meten, alsof alleen hijzelf maar juist is.' Broeder Duimstok beklaagde zich op zijn beurt over broeder Schuurpapier: 'Hij is veel te ruw en hij is altijd tegen de draad in.'

Terwijl de discussie nog volop aan de gang was, kwam de Timmerman van Nazareth de werkplaats binnen. Hij trok zijn werkkleed aan en ging naar de werkbank om een tafel te maken. Hij gebruikte de zaag, de schaaf, de hamer, het schuurpapier, het boortje, de schroef en alle andere gereedschappen. Aan het einde van de dag was de tafel klaar. Toen stond broeder Zaag op en zei: 'Broeders ik heb gemerkt dat wij allemaal medewerkers van God zijn.'
Alle kritiek in deze gelijkenis mocht op zichzelf waar zijn, maar toch kon de Meester hen allen gebruiken. Ieder werd gebruikt voor het doel waartoe hij bestemd was. De schaaf werd niet als hamer gebruikt, noch de schroef als duimstok.
Wij gedragen ons vaak net zo als de gereedschappen in deze gelijkenis. Wij maken ons druk over anderen, omdat zij de dingen niet doen op de manier waarop wij denken dat zij het moeten doen. Laten we toch voorzichtig zijn met het afkeuren van de gereedschappen van God. Laten wij in nederigheid de ander uitnemender achten dan onszelf (Filippenzen 2:3).

Een brief van Jonathan en zijn moeder Josie

Regelmatig krijg ik de vraag: 'En, hoor je nog wel eens wat van Jonathan?' (Onze sponsorzoon uit de Dominicaanse Republiek die ik vorig jaar heb bezocht) Natuurlijk! ;-) Voor mijn bezoek aan Jonathan kreeg ik zo'n 4 of 5 brieven van hem per jaar. Ik schreef toen zelf ook ongeveer dat aantal aan hem. Vanaf begin vorig jaar ben ik begonnen om maandelijks al onze sponsorkinderen een brief te schrijven, af en toe zit er ook wel langere tijd tussen. Sinds mijn bezoek aan Jonathan, komen er meer brieven van hem en hij schrijft ook veel langere brieven. Altijd zit er een los A4tje bij, die hij ook nog vol geschreven heeft ;-)
Afgelopen week kreeg ik weer een brief van hem, waarin hij vertelde dat het goed gaat met hem en zijn familie, dat hij vaak naar de kerk gaat die dichtbij zijn huis is, over een paar feesten die hij gevierd heeft en hij bedankt me voor m'n mooie brief. Ik had hem onlangs gevraagd hoe het met het varken ging, dat ik hem en zijn familie cadeau had gegeven toen ik daar was. Hij schrijft dat het varken groot is en vet ;-) En dat hij heel veel lol heeft als hij het varken een bad geeft ;-) Hij bidt altijd voor ons dat God ons zal beschermen, en vraagt mij om te bidden voor zijn moeder of God goed voor haar wil zorgen ;-)
Toen sloeg ik het blad om, en zag ik nog een toegevoegd blaadje, en daarop had Josie een brief aan mij geschreven. Ik had haar kort na m'n bezoek geschreven, en gevraagd of ze wat terug wou schrijven, omdat ik haar zo miste. Maar ik wist niet zeker of ze kon schrijven, omdat er niks terug kwam.
Ik wil haar brief hier delen, omdat het me zo ontzettend raakte wat ze schreef. Ze schrijft: 'De reden voor deze brief is dat ik je wil vertellen dat ik zo blij ben dat ik iemand heb ontmoet zoals jij. De korte tijd die je met ons door hebt gebracht zijn onvergetelijk dagen voor ons. We missen je heel erg. Je bent voor mij de zus die ik nooit heb gehad. Ik ben zo blij met jou. Ik hou heel veel van je. 's Avonds gaan we met heel ons gezin bij elkaar zitten om je foto's van je bezoek te bekijken en dan vertel ik Yandi: 'Dit is je tante, die ver weg woont'. Ondanks dat je niet hier bent, voel ik je wel dichtbij me als ik naar je foto kijk. Hoe gaat het met Micha, Job, Sara en Loïs? Ik stuur je mijn groeten. Ik hou van jullie. Groet je ouders, broers, zussen en de rest van je familie van mij. Ik zou graag de film willen zien van de tijd dat je bij ons was, om de gevoelens/emoties die ik op die momenten voelde, weer te voelen. Je krijgt de groeten van Ovidio (vader), Jonathan Ana, Joan, Yang en Yandy. We bidden voor je. We missen je heel erg. Josie.'

Ik mis hun ook. Vooral na zo'n brief. Ik vind het schandalig dat zij de film nog niet hebben gezien, dus daar ben ik meteen achteraan gegaan. Blijkt al in de DR te zijn, maar nog niet daar te zijn verstuurd. Ik hoop dus dat ze hem binnenkort wel kunnen zien. Ik doe het ook heel af en toe, en vooral als ik dat interview zie met Ovidio en Josie, dan kan ik Josie weer bijna ruiken en voelen ;-))
Heel bijzonder, dat wij in de Dominicaanse Republiek zulke speciale vrienden hebben....

Welkom Dao...

We verwelkomen de Thaise Dao in onze Compassion (correspondence) familie!
Ze is 11 jaar oud. Sinds hele lange tijd, zal zij weer brieven gaan krijgen, ik ben van plan om haar dit weekend mijn eerste brief te gaan schrijven!

We hebben ook wat nieuwe foto's gekregen van verschillende sponsor/schrijfkinderen, en dus ziet onze 'Compassion wall of fame' er nu zo uit:



-Met Dao linksonder-