Ik ben erg enthousiast over een blog die ik las op de weblog van Compassion met de titel 'Word geen redder! 5 manieren om te bemoedigen'.
Hier 2 quotes uit die blog, maar voor de volledigheid kan je beter even op de link klikken ;-)
'Het doel van Compassion is niet het creëren van afhankelijkheid, maar kinderen in onze projecten bemoedigen en toerusten, zodat ze uit armoede kunnen ontsnappen.'
'Sponsoring gaat niet over een redder worden voor een kind in armoede. Je stimuleert ontwikkeling, geen afhankelijkheid. Dat is prachtig!'
***
Vandaag sinds een tijd weer wat brieven in de bus, ik loop inmiddels flink achter met brieven beantwoorden, maar dat komt in januari wel weer. Een brief van Lara (8) uit de Filipijnen, zelf schrijft ze maar een kort stukje, maar haar moeder schrijft er ook altijd nog een A4tje bij. Het prinsessen-stickerboek is aangekomen, en ook alle foto's en brieven, ze reageert op wat ik vertelt heb; zoals over Loïs die viool speelt en de bruiloft(taart) van familieleden.
Er was ook een brief van Labi uit India en van Noemi uit Bolivia.
En... een brief van Aaron (11) uit de Filipijnen. Wie hier met regelmaat mee leest, weet dat dat jongetje me regelmatig positief verbaasd met zijn brieven, en ook nu weer:
'Bedankt voor de brieven die je me stuurt. Ook al ben je mijn schrijfsponsor, je behandelt me als je sponsorkind.
(na zijn vraag of ik hem asjeblieft altijd wil blijven sponsoren, heb ik hem uitgelegd dat hij een betalende sponsor heeft, en een schrijfsponsor (ik dus), en dat ik met hem mag schrijven zolang zijn betalende sponsor hem sponsort, en dat ons contact daar dus vanaf hangt, hij is 11, dus dat snapt hij wel)
Je bent een grote zegen voor me, die komt van God. Want doordat jij naar mij schrijft, en ik naar jou, heb ik het gevoel dat ik je kan bereiken. Dankjewel dat je me behandelt als een deel van je familie, ondanks dat we ver van elkaar wonen. En daarom kon ik ook eerst niet geloven dat we konden communiceren met elkaar. Maar nu weet ik dat, ook al zijn we heel verschillende mensen met een verschillende achtergrond, we hebben hetzelfde gevoel in ons hart. We begrijpen elkaar. Ondanks dat we allebei een andere taal spreken, begrijpen we elkaar toch.' *
*En dat is ook de zegen van vertaling; er werken veel vrijwilligers bij Compassion die de brieven vertalen. De moeder van Lara bijv. schrijft naar me in het engels, de kinderen op de Filipijnen leren volgens mij engels op school, maar kunnen het op die leeftijd vaak nog niet volledig schrijven. Aaron schrijft dus naar mij in zijn eigen taal, met af en toe engelse woorden ertussen. Dat wordt dan in een kolom ernaast vertaald naar het engels.
Ik vind zijn enthousiasme in elke brief zo gaaf, en ook zo lief. Een ventje van 11, die dat in z'n brieven schrijft. Die erachter komt dat je kan communiceren met iemand aan de andere kant van de wereld (nou ja, bijna dan, wel een eind weg in elk geval) en daar zo enthousiast over is en van geniet. Wat een kind. Wat zou ik eens graag een vlieg op de muur willen zijn als hij een brief schrijft, of als zijn naam wordt genoemd in project PH467 omdat er weer een brief van ons is voor hem. Dat je met een simpele brief zoveel vreugde kan brengen, ik blijf het onvoorstelbaar en bijzonder vinden.
En ik probeer me er ook van bewust te blijven dat Aaron dat zo kan verwoorden, en dat ook doet in een brief naar mij. Maar ik krijg ook vaak brieven met 5 regeltjes. Of standaardbrieven. Veel kinderen vinden het moeilijk om brieven te schrijven, wat ze moet/zullen schrijven etc. Maar dat wil niet zeggen dat zij minder blij zijn met brieven. Er zullen er vast ook tussen zitten die er minder waarde aan hechten, of die het misschien maar lastig vinden. Maar de meeste kinderen vinden het interessant, en als ze met regelmaat brieven krijgen van hun sponsor, motiveert dat hen ook om terug te (willen) schrijven.
***
Nick Vujicic ontmoet zijn sponsorkind.
Nick Vujicic in Colombia from Compassion Australia on Vimeo.
In 2014 kochten we er voor het eerst een, een museumjaarkaart, voor het hele gezin! We bezochten toen tijdens een dagje uit met (tante) Petra het Scheepvaartmuseum, en, in de zomervakantie het Gevangenismuseum, Hunebedmuseum en het Drents museum, toen we daar op vakantie waren.
Dit jaar gingen we met (tante) Petra en nog een oom een neefje naar het Zuiderzeemuseum en ja, nog een keer naar het Biesboschmuseum en we liepen door het Watersnoodmuseum. Het werd halverwege 2015 en ik moest kiezen of ik hem wilde verlengen. Ik twijfelde, want inmiddels was ik er achter gekomen dat manlief duidelijk geen cultuursnuivert is ;-) al vond hij het Zuiderzeemuseum wel heel leuk. Maar dat is tenminste ook veel buiten ;-)
Maar... ik vind het wel heel leuk, en er waren nog zoveel namen waar ik echt nog een graag heen wil... het Openluchtmuseum, Aviodrome, Nemo en het Joods museum, om er maar eens een paar te noemen...
Maar, met 4 kinderen in verschillende leeftijdsfasen en een man met een zeer beperkte voorkeur qua interesse wat musea betreft, vroeg ik me af of ik het komende jaar nog wel in een museum zou komen.
Totdat ik opeens een ingeving kreeg; Lief gaat toch al jaren met elk kind op mini-kampeer-vakantie in de zomervakantie, één op één? Dat ga ik ook doen, maar dan anders; het hele jaar door, samen met één kind naar een museum!
Ik was meteen enthousiast, en heb dus de museumkaarten nog een jaar verlengd.
Toch hoop ik dat we ook nog met z'n allen gaan hoor, zo'n Openluchtmuseum moet best lukken en Aviodrome ook lijkt me.
Job had het in groep 7 een keer over het Rijksmuseum gehad, en sindsdien zei hij al dat hij daar een keer wilde gaan kijken. Dat was er nog niet van gekomen, maar ik besloot dat dat het eerste zou zijn.
Dat besluit nemen ging nog wel, maar daarna kwam het; dat is helemaal in Amsterdam! Daar ben ik nog maar 1x geweest, en dat museum lag vlak bij het station. Het Rijks niet, dan moet je met de tram. Als provinciaaltje, ga ik nooit met de tram, en ik weet ook niet hoe dat werkt. Alleen de gedachte al maakte me zenuwachtig. (met de auto naar Amsterdam rijden vind ik ook niets. te onoverzichtelijk op allerlei vlakken zeg maar ;-)
Ik besloot op facebook om hulp te vragen; daar waren vast wel vrienden die in de stad woonden en die me uit konden leggen hoe dat nou werkte met zo'n tram. En ja hoor, ik werd een hoop wijzer.
Er diende zich ook nog een reisgenoot aan; iemand van het dorp die ook al jaren graag naar het Rijks wou. Ik overlegde met Job, en hij vond het goed dat die meneer ook mee ging.
Op de site van het Rijks had ik me verdiept in rondleidingen en wat er voor kinderen te zien/doen was, maar dat hoefde allemaal niet van Job. Hij wilde gewoon zelf rondkijken. (Ook prima, maar daardoor stonden we na 2 uur alweer buiten ;-)
Het was juist in die weken dat het straatje van Vermeer was ontdekt (de locatie), en dat schilderij wilden we toch echt bekijken. Ook de Nachtwacht is echt gaaf om zo voor te staan. Ik vond het zo zonde dat ze daar ooit zo'n stuk af hebben gesneden, omdat ie niet precies paste op de plek waar hij moest hangen! ;-)
Voor de reis naar het Rijks in november, had ik via marktplaats 4 van die trein-dagkaarten gekocht, waarmee je voor 15 euro ergens heen kan reizen op 1 dag. Ik had er dus nog eentje over. Afgelopen week dacht ik opeens aan die kaart, en toen ik er op keek zag ik tot m'n schrik dat hij al bijna verlopen was! Ik maakte dus meteen plannen met Sara om er die week nog op uit te gaan. Maar, waar naar toe?
Na een tijdje lezen en zoeken op de site van de museumjaarkaart waar er wat te doen is, kwamen we uit bij museum Speelklok in Utrecht.
En dat was een goed idee. We vertrokken om kwart voor 9, en hadden een overstap in Rotterdam. In de trein speelden we Uno en (een aangepaste versie van) galgje. (zo naar, zo'n poppetje aan een galgje tekenen ;-)
Ik was nog nooit op het station in Utrecht geweest, en daarom had ik een stukje plattegrond uitgeprint. Maar, van de site wist ik dat het maar 10 minuten lopen was ongeveer. We liepen nog een tijdje wat te dwalen, maar toen we een bordje zagen dat de goede kant op wees, kwam het toch nog goed. We deden eerst de kinderspeurtocht met orgelaapje Toon. Dat vond Sara erg leuk; bij de kassa kregen we een zgn Toonkaart, waarover dit werd geschreven op de site: 'Hiermee kunnen ze zelf het lievelingsliedje van aapje Toon componeren, programmeren, en spelen. Toon is negen keer te vinden op de begane grond van het museum. Elk aapje staat gelijk aan een aantal noten op de kaart die samen een melodie vormen. Knip in de Muziekfabriek alle ingekleurde noten uit en haal de Toonkaart door de plingplong.'
Ze wilde net zo lang zoeken tot we alle aapjes gezien hadden, ook al wisten we al om welk liedje het ging ;-) samen maakten we de kaart af, en speelde Sara het liedje af door de plingplong.
Ook het zaaltje waar kinderen zelf muziekinstrumenten kunnen bedienen en zien hoe dat werkt, was erg leuk.
's Middags, tijdens de kinderrondleiding, zagen we het konijntje uit de kool komen (kinderspeelgoed van vroeger) en werden verschillende soorten (straat)orgels gedemonstreerd. Oe, dat klinkt hard in een zaal! Het leuke van een rondleiding vind ik dat je allerlei wetenswaardigheden hoort en alles daardoor meer tot de verbeelding spreekt.
Sara vond de muziekspeeldoosjes zo leuk, en tot onze verrassing verkochten ze in de museumwinkel betaalbare exemplaren, in een leuk kartonnen doosje. Sara koos er eentje uit met een bekend wijsje.
Een leuke blijvende herinnering aan een mooi dagje uit samen!
Voor dit jaar weet ik het al; ik wil de museumkaart nóg een jaar verlengen ;-)
In de vierde week lazen we elke dag uit het dagboek van Open Doors; Vervolgd maar niet vergeten. Ik had een wereldkaart uitgeprint en die op de kast gehangen, elke dag lazen we een stukje uit het dagboek, markeerden het land op de kaart (daar hadden we vaak google bij nodig ;-) en daarna typten we het land in op google en klikten dan op 'afbeeldingen' om te kijken hoe het in het land daar er uit ziet. Dat alleen al is heel leerzaam; het verschil zien als je Noord-Korea intypt (veel plaatjes van oa marcherende soldaten en hun leider) en kamelen en stranden als je op Tunesië zoekt. Maar weet jij waar Bhutan ligt, dat je daar boeddhist moet zijn, maar dat er toch 16.500 christenen leven? Dat, als je in de Ver. Arabische Emiraten woont, je geen belasting hoeft te betalen, en de overheid daar voor iedereen de ziektekosten en studiekosten betaald?
Die week was er ook nog een opdracht om 'brik' te maken, een hapje uit Tunesië, maar ivm allerlei logeerpartijen kwam dat er niet meer van.
Een andere opdracht was:
Soms schrijven christenen Bijbelteksten op toiletpapier om uit te delen aan elkaar. Schrijf vandaag eens een Bijbeltekst op toiletpapier. Dat schrijft moeilijk he?
Sara en Loïs schreven Psalm 34 vers 9 op:
'Proef en geniet de goedheid van de Heer.
Gelukkig de mens die bij Hem schuilt.'
Op 2 januari kregen onze 3 oudsten 25 euro. Nou ja, niet echt, maar ik nam ze alle drie apart om samen een ondernemer uit te kiezen op Wakibi waaraan zij 25 euro willen lenen als microkrediet. Ik lette er bij het uitkiezen op, dat de lening binnen ongeveer een jaar terug betaald zou zijn/worden, zodat, als het goed gaat, ze komend jaar het weer opnieuw uit kunnen lenen aan een andere ondernemer. Sara koos een boerin uit Kirgizië, die haar 'kudde' van 5 koeien, 25 schapen en 6 paarden uit wil breiden. (de vrouw stond op de foto met haar paard, dus dat sprak erg aan ;-)
Loïs koos een mevrouw uit Peru, die er met haar zwarte vlecht, traditionele kleding en Zuid-Amerikaanse uiterlijk erg 'indiaan-achtig' uitzag, volgens Loïs. Zij kookt maaltijden, en zou graag haar eigen restaurant willen hebben in de toekomst. Met de lening wil ze meer voedselvoorraad kopen, zodat ze meer kan bereiden.
Job ging voor een Ugandese cacao-boer ;-) voor Michal koos ik Leah uit Kenia, die met haar lening een voorraad graan wil kopen.
Het is deze week een jaar geleden dat ik voor het eerst, met een stukje van de opbrengst toen van het bijeen gespaarde geld van de december kalender, mee hielp aan een lening voor een bananenboer in Uganda. Hij heeft me keurig terug betaald, en dus kon ik het weer uitlenen. (Je vindt me hier.)
Door het zo persoonlijk te maken voor onze kinderen, ze zelf te laten kiezen, hoop ik dat ze zich steeds meer een beetje bewust worden (en blijven) van het feit dat we het hier in de meeste opzichten zo goed hebben, en dat het goed is om uit te delen van wat je hebt. Dat dat een verantwoordelijkheid is. En natuurlijk zullen er 'mazen in het net zitten', zal je wel eens geld 'verliezen' omdat de ondernemer het niet terug kan betalen of zal je niet precies de 100% terug krijgen ivm wisselkoersrisico, maar ach... je had het toch al weg gegeven.
En niets doen is geen optie! (vind ik dan ;-)
In de derde week lazen we verschillende blz's uit het boek 'Wie dit kind ontvangt', hieronder een van de verhalen die me aansprak en aan het denken zette.
Een meisje had een zak bitterkoekjes gevonden. Ze pakte er eentje uit, proefde er even aan en legde het weg. Daarna pakte ze een volgende, stopte het weer even in haar mond en legde het weg. En zo ging ze door tot de zak leeg was.
Jonge kinderen beseffen nog niet dat dingen hetzelfde kunnen zijn en ervaren alles telkens als uniek, als voor het eerst, ook al beleven ze het voor de honderdste keer en hebben alle bitterkoekjes een zompige deuk.
Logisch dat ze zo lang moeten slapen. Ze zijn als astronauten op een volstrekt vreemde planeet geland, met de wonderlijkste beesten, onbegrijpelijkste woorden, bizarste gewoontjes - en morgen weer, op een compleet nieuwe planeet....
Als we ouder worden, beginnen we de afleveringen te herkennen. Al die vreemde werelden worden langzamerhand een enkele, gewone wereld. Ik ontmoette laatst een meisje dat het woord 'hetzelfde' had ontdekt. Ze kwam elk willekeurig moment op me af drentelen, wees dan naar bijv. m'n schoenen en deelde parmantig mee; 'Hetzelfde', en als het een beetjee meezat; 'Hetzelfde als... Joël of Johan', of wie dan ook, want die hadden ook veters in hun schoenen, of blauwe schoenen, of uberhaupt schoenen....
De wereld wordt in de loop van de tijd voor haar natuurlijk een stuk minder vermoeiend, maar ze verliest ook iets. En hoe ouder we worden, hoe meer we dat ene verliezen. Je ontdekt steeds meer patronen, ontwikkelt steeds meer automatismen, tot op een dag alles op elkaar lijkt en niets je meer opvalt of verwonderd en je dus ook niets meer onthoudt.
Dat is de clou van het boek Waarom het leven sneller gaat als we ouder worden van Douwe Draaisma; je onthoudt vooral wat je voor het eerst ervaart. Latere gebeurtenissen verdwijnen in een zwart gat met het opschrift 'Hetzelfde'. En als je ouder wordt, is steeds meer hetzelfde, herinner je je dus telkens minder en lijkt daarom de tijd sneller te gaan.
Is dat wat Jezus eigenlijk zegt, als hij adviseert kinderlijk te geloven? Vergeet dat woord 'hetzelfde'... denk minder; o, dat weet ik al.... concentreer je... vertraag de tijd... luister... luister....
Uit: Wie dit kind ontvangt - Geschreven door Ruben Timman, Reinier Sonneveld en Tiemen Westerduin.
Ik wens jullie allemaal een goed nieuwjaar toe, met veel momenten van verwondering ♥
