zaterdag 29 oktober 2016

Oktober

Hoera!
Deze week is onze Loïs 9 jaar geworden!


De maand augustus was ik grotendeels vrij, en dan is in september de 'draai' altijd weer snel gevonden. Die maand lees ik met de gastkindjes het boekje van Bobbi die boodschappen gaat doen, en om daarna pannenkoeken te kunnen bakken.
In de vakantie had m'n schoonmoeder pannenkoeken van stof voor me gemaakt en ik had lege stroopflessen en poedersuiker gespaard, en een echte koekenpan in het keukentje gezet waar de pannenkoeken inpasten. Dat was een heuse hit, de peuters bleven maar pannenkoeken bakken in het keukentje, en daarna de andere peuters 'bedienen' die aan de tafel zaten te wachten. En elkaar helpen met de pannenkoek oprollen, want dat is sommige peuters echt nog een uitdaging.
En dan bakte ik ook nog verschillende keren pannenkoeken, voor ons 'pannenkoekenfeest', zoals ze dat dan noemen. De peuters mogen dan helpen om het beslag te maken.
Omdat niet alle kinderen tegelijk in de opvang zijn, is er dus wel 2 of 3x pannenkoekenfeest ;-)


Oktober is m'n favoriete maand; dan lees ik de boekjes Bobbi naar het bos en Bobbi in de herfst voor. Daarin beleeft Bobbi van alles, en gaat hij bijv. ook appeltaart maken. Dat kunnen wij ook!
Afgelopen week schreef ik daarover dit verslag:

Vandaag heb ik appeltaartjes gebakken met 3 peuters. Allemaal op de knietjes op een barkruk aan het aanrecht. De 3 jarigen begonnen met het bakblik in te vetten met boter, en de bijna-2-jarige ging samen met mij het deeg maken met de mixer. Boter mixen, dan meel en een ei erbij.
Afgelopen maand bij het samen pannenkoeken bakken heb ik ervaren dat peuters prima eitjes kunnen breken. Ze doen dat allemaal anders, sommigen slaan ze zo 'baf' kapot op het aanrecht. Anderen houden ze wel boven het kommetje, en knijpen er dan simpelweg in. Gaat ie ook van kapot. Echt bruikbaar is het dan niet meer ;-) en dan heb je er ook nog die je na proberen te doen; er mee op het randje tikken en dan proberen open te maken. Het succes was vrij wisselend zeg maar, en er gingen nogal wat eitjes door heen.
Dus. Vandaag tikte ik het eitje zelf ;-)
Daarna allemaal netjes op een rijtje voor het aanrecht; gingen we de appels in stukjes snijden. Dat lukte prima. Ondertussen vormde ik een bal van het deeg, en begon de vormpjes te bekleden.
Toen de appels klaar waren, strooide ik bloem op het aanrecht. Alle handjes begonnen er doorheen te roeren, 'oh lekker zacht', zei er één. Stiekem werd er geproefd ;-) toen kregen ze allemaal een hoopje deeg en ze gingen daar alle 3 iets anders mee doen.
De een drukte het op een hoop en ging er verwoed met een klei-mesje in zitten snijden. De andere sloeg het plat en 'aaide' er bloem overheen. En de derde rolde reepjes van stukjes deeg. Zo leuk om te zien.
Ondertussen deed ik de appelvulling erin, en samen maakten we de reepjes voor bovenop. Inmiddels lag er overal bloem op het aanrecht en de vloer, gezichtjes en shirtjes zaten er onder ;-) dus bakblik in de oven, en tijd voor handjes wassen. Ze gingen weer spelen en af en toe kwamen ze een blik in de oven werpen.
Ik verschoonde 2 poepbroeken en ruimde de ergste rommel in de keuken op. En na 3 kwartier; ja hoor, tijd voor zelluf-gemaakte-appeltaart!
Ik vind dat zo vreselijk leuk om te zien en te doen; vooral ook hoe elk kind z'n eigen ding doet, en toch samen ;-) En het leuke is; 2 peuters waren er vandaag niet, dus volgende week doe ik het gewoon nog een keer! ;-)


Bij de tweede groep peuters ging het er trouwens weer heel anders aan toe. Eén peuter ging sneller door de verschillende 'stappen' (bakblik invetten, meel kneden, appels snijden) heen dan ik had voorzien, en daardoor moest ik anders improviseren dan de eerste keer, want zoals bij alle activiteiten vindt de ene peuter het leuker dan de ander. Dat lukte best, en het werden weer heerlijke appeltaartjes. En bij het ophalen krijgt elke peuter ook nog een taartje mee naar huis.


En natuurlijk gaan we ook naar het bos! Nootjes rapen en paddestoelen zoeken!

dinsdag 25 oktober 2016

Deze week zag ik....

Afgelopen week zag ik de documentaire 'Grenzeloos misbruikt', over de strijd tegen webcamkindersekstoerisme op de Filipijnen.
Ik heb er geen woorden voor... maar naast de verhalen en beelden, is me bij gebleven hoe meisjes in zo'n situatie terecht komen. Armoede. In de Filipijnse cultuur is iedereen in het gezin verantwoordelijk voor elkaar. Iedereen helpt mee om elke dag te eten te krijgen. Je zag jongens de vuilnisbelten afstruinen, en als ze vroegen waarom ze niet naar school gingen, dan zeiden ze dat er thuis toch eerst eten moest zijn. School komt op een tweede plaats.

"De kinderen zien dat hun ouders moeite hebben met rondkomen en er toch alles aan doen om hen te eten te geven. Ze willen dus iets terugdoen voor hun ouders, ze willen hun ouders ook helpen.
Dus zodra ze wat ouder zijn, zo rond de puberteit, hebben ze misschien wel door dat de porno niet normaal is, maar door in de industrie te blijven, kunnen ze geld verdienen voor hun ouders. Die cultuur houdt het circuit in stand."
(BRON)

Een mevrouw die in de documentaire aan het woord komt, vertelde dat er een meisje was die ze wilde helpen om uit het circuit te komen, maar die weigerde, omdat, als zij er mee zou stoppen, het gezin geen inkomsten meer zou hebben, en ze dan wellicht haar jongere zusje zouden sturen om haar plaats in te nemen...

IJM, Terre des hommes en nog meer organisaties die die meisjes bevrijden doen werk dat nodig is, en het is belangrijk om hen daarin te steunen. Maar wat het meisje zei uit het bovenstaande voorbeeld liet me niet los. Als voor het ene geredde meisje, een ander meisje terug komt... hoe kan je dat voorkomen...?
Ik moest denken aan die uitspraak:
'Geef een mens een vis en hij eet één dag, leer een mens vissen en hij eet een leven lang.'

En ik dacht aan Compassion; die kinderen in armoede een kans op een toekomst geeft, oa op de Filipijnen, wat zich ook vaak uitstrekt tot in het gezin van het kind. Maar nog meer dacht ik aan Wakibi. Als ouders de kans krijgen om een zelf een onderneming op te starten of uit te breiden, kunnen ze voor hun kinderen zorgen, hun kinderen naar school laten gaan, ipv dat de verantwoording voor het inkomen op kinderschouders komen....
En wij, aan de andere kant van de wereld, kunnen hen die kans daarvoor geven!

Met die gedachte vond ik Puralyn. Ze is een moeder van 29, woont in Manilla, getrouwd en met 3 kinderen waarvan er 2 naar school gaan. Ze heeft een lening aangevraagd om meer voorraad in te kopen voor haar winkel.

Waarschijnlijk gaat het met Puralyn en haar gezin 'gewoon' goed, ze heeft haar winkel al 10 jaar.
Voor mij staat ze vandaag symbool voor de vrijheid en kansen die ik wens voor ieder kind.
IJM; until all are free.