100happydays ~ 9 t/m 14

Vandaag naar Intratuin geweest waar de kinderen (van hun eigen centjes) een paar plantjes hebben gekocht, voor op hun kamer. Job zag een soort mini-tuintje van cactussen, dat vond hij zo leuk, maar hij zei: dat kan ik zelf ook (maar dan voor minder ;)) #100happydays #day9

Vandaag was een mooie dag met heerlijk weer, spelende kindjes in onze tuin, Lief die wat in de schuur rommelde en ik maakte 'n soepje, maar geen foto's daarom een foto vanuit het 'archief' van deze week. Ik kom de keuken in lopen en snél verstoppen Job en Sara iets achter hun rug. 'Wat hebben jullie daar achter je rug?' Uh, dat is eigenlijk een verrassing mam. 'O'. Maar nu heb je het toch al gezien, en met die woorden vult Job het glas met water en Sara zet de bos kamille erin; 'voor jou'. Leuk! #100happydays #day10

Grote broer en zussen uitzwaaien die op de fiets naar school gaan #100happydays #day11

Met dit mooie weer is het heerlijk om de was te doen! Ik sorteer de was, en pak Lief's vieze werkbroek vast; over mijn gesorteerde hoopjes was valt een waas van zaagsel en stof. Net voor ik daar geïrriteerd kan raken, ruik ik een onmiskenbaar Lief-luchtje en ik voel m'n hart warm worden, en ik zie zijn lach voor me; wat hou ik van die man! Wat hou ik van dat vertrouwde zaagsel/stof-geurtje van 'em. En dat IK die stoffige broeken was, betekend gewoon dat 'ie van mij is #100happydays #day12

Klimmen, klauteren, glijbanen en trappen zijn momenteel het favoriete speelgoed van ons 10 maanden oude boeve-meisje. Grenzen uitvinden, testen en verleggen zijn dé uitdaging van elke dag. Ik zeg: het is een echt handenbindertje. Maar wel een leukje En een liefje #100happydays #day13 #ikzeg:datwordtnogwat... #zie je dat anderhalve tandje daar vanboven?

Toen huisgroep (gisteravond) niet meer door ging, dacht ik; zal ik de oppas dan afbellen, of niet. Ik besloot het 'es niet te doen; gaan we ff samen weg. Nou ja, sámen.... nadat ons kleine opscheppertje het begin van de maand nogal bont had gemaakt bij de (andere) oppas, durfden we haar niet bij deze (jongere) oppas te laten... dus vielen de standaard grote mensendingen als 'samen naar de film' of 'relaxt uit eten' af. (Komtwelweer, 'tiseenfase, zezijnzosnelgroot. Ja. Zei ik ook al tegen mezelf. We hebben al 3 bewijzen rondlopen, dus dat helpt relativeren ;)) We gingen ergens wandelen, en dan wat drinken. Ik dacht dat ik een goede bestemming had, maar Lief wist een betere. Ik heb geleerd dan te luisteren, omdat het eigenlijk altijd ook zo is. Lief gaat elke week met anderen een avondje mountainbiken, en had afgelopen week over de Kalmthoutse heide gestruind, en daar gingen we heen. Ik was verrast, wat een rust, wat mooi! Het opscheppertje heeft de hele route (2km) op geschept; bellen blazen en van je lllrrrllllrrrr met je tong doen enzo. Dus die rust kwam vooral vanuit de natuur. De laatste 10 meter viel ze in slaap. Op het beste plekje: tegen papa's borst. Toen gingen we nog wat drinken in een restaurantje; hij een espresso en ik een smootie. Het was echt een Heel Goed Idee, ik wil volgende week weer #100happydays #day14

100happydays ~ day 8

"Ik wil niet, ik ga niet afdrogen, afwassen is STOM!" voor de derde avond op rij verzet dochter zich tegen haar taak van deze week: afdrogen. Ik zucht inwendig en voel me al een beetje boos worden. De vorige 2 keren is er genoeg uitgelegd en over gepraat. Ik heb hier zo geen zin in. Ik overweeg om een 'middenweg' te zoeken ('dan doe jij alleen de borden') of om Lief erbij te halen zoals ik soms/vaak deed. Nee, zeg ik tegen mezelf, je doet dit zelf, en je blijft nog rustig ook. Geen discussies. Geen middenweg. De regel is duidelijk. Met veel gerinkel legt ze het ongeveer droge bestek op de aanrecht. Maar ook dat, én de borden, moeten opgeruimd. Ik doe, zoals altijd, de pannen. Mopper mopper. Boos gezichtje. Als ik zwijg dreigt ze dat ze het niet af gaat maken. Ik zeg dat dan de consequentie is dat ze zo dan wel, zonder voorlezen, meteen naar bed moet. Het is maar net, waar ze voor kiest. Aan het eind van de afwas heeft ze het aanrecht leeg geruimd, en lezen we dicht tegen elkaar aan op de bank het verhaaltje van Virgilius van Tuil, uit. Als ik haar naar bed breng, lezen we haar dagboekje, de opdracht is kleuren, en met haar arm om m'n nek zingen we nog een liedje. Ik ben dankbaar dat ik (haar) moeder mag zijn. Dankbaar dat ik (haar) mag leren (opvoeden). Dankbaar dat ik dat niet alleen hoef te doen... Blij met mensen om ons heen die tips geven en/of aanmoedigen #100happydays #day8 #everything is grace.... #it takes a village to raise a child

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Omdat ik het zo leuk vind om van elkaar(s opvoeden/manieren) te leren (via jullie reacties), pik ik er af en toe een dagje uit om daar dieper op in te gaan, te delen hoe wij het doen, en deze keer:  klusjes doen/mee helpen in het gezin.
Dat is iets waar elk gezin anders mee om gaat. Dat heeft vaak ook te maken met je eigen achtergrond en wellicht ook hoe de taken mbt werkzaamheden tussen man en vrouw in je gezin verdeeld zijn. Zelf moest ik vroeger helpen bij de vaat en tafel dekken en vanaf tienerleeftijd elk weekend helpen met schoonmaken. En Lief deed thuis vooral dingen als grasmaaien en hout hakken voor de kachel. 
Zelf hebben we geen vaatwasser; dat was een bewuste keus toen we de keuken vernieuwden. We zien wel de voordelen, maar ik heb geen hekel aan het afwassen op zich. (hoewel er water aan te pas komt, valt het voor mijn gevoel toch onder opruimen ;-))
Bij ons is de regel dat ze helpen met afdrogen als ze 6 jaar worden. Tafel dekken en afruimen doen ze vanaf een jaar of 5 mee. Ik heb een lijst gemaakt, en die hangt op de kast. Elke week is er iemand anders aan de beurt; iemand die die week (ma-vrijdag) helpt met afdrogen en iemand anders die op die dagen de tafel dekt en afruimt.
Er is dus altijd 1 iemand die die week vrij heeft ;-)
Elke week streep ik de voorgaande week door, en elke week opnieuw 'zegt' het schema dus wie er aan de beurt is. Dat scheelt, want als ik het zei, dan werd er vaak gemopperd, en nu zeg ik: kijk maar op het schema wie er aan de beurt is. En op het schema wordt niet gemopperd ;-)
In het begin, na invoering van het schema, is er wel een tijdje steevast gemopperd, (en dan kan het soms moeilijk zijn om door te zetten) maar nu is het gewoon zo. Dochter uit het bovenstaand verhaal, kan nog wel eens flink (blijven) mopperen als ze voor afwassen aan de beurt is.
Ik denk dat het goed is om een routine te hebben; want dan gebeurt het. Wij werken nu met zo'n schema een jaar of 2 denk ik, en daarvoor was het zo 'vast-los' van wanneer en wie hielp. Ik ben vanuit mezelf ook niet zo consequent aangelegd, en dat scheelt ook vast. 
Het is ook niet persé zo dat ik dan eerder klaar ben, Job kan mijn afwasstijl inmiddels redelijk bij houden, maar bij de meisjes moet ik regelmatig ook even de theedoek pakken. En als ze dan ook nog mopperen, kan ik me best eens indenken waarom veel moeders denken: ik doe het zelf wel.  Toch denk ik wel dat het essentieel is om onze kinderen ook hierin te disciplineren, en ik denk dat het goed is om daar van jongs af aan, eventueel spelenderwijs, mee te beginnen.  Een ander woord voor opvoeden vind ik begeleiden. We mogen onze kinderen naar volwassenheid begeleiden, op eigen benen te leren staan, en dan hebben ze er later profijt van als ze zoveel mogelijk hebben geleerd over hoe je praktisch het huishouden doet.  (ja, en dat zegt iemand die zelf niet zo gedisciplineerd is in huishouden doen,  maar hee, we doen ons beste best he ;-)) Na het avondeten (doordeweeks) hebben wij een duidelijk ritme; wie af moet ruimen, ruimt eerst af, en gaat daarna zijn/haar huiswerk (daar vallen ook muziekles-oefeningen onder) doen, de andere 2 kunnen meteen aan hun huiswerk beginnen, en daarna is er van hen eentje vrij, en eentje komt mij helpen met de afwas.

Wat de kinderen verder met regelmaat doen: stofzuigen, post naar de brievenbus brengen, een boodschap doen, glas wegbrengen, dieren voeren, was ophangen/afhalen en natuurlijk; babysitten ;-) (en in de winter; kachelhout-manden vullen!)
Dat doen ze dus als ik het vraag/als het nodig is, en soms uit zichzelf;  dat verschilt erg per kind en per klusje ;-)
Hun kamers houden ze eigenlijk best netjes. We hebben de afspraak dat ze vieze was in de wasmand doen, maar omdat ze zich altijd beneden aankleden, gaat dat meestal vanzelf. Af en toe ligt er eens een verdwaalde sok, of vergeten-op-te-ruimen-pyama.
En, eigenlijk hebben we de afspraak, dat de kinderen op zondag koken (samen met papa). In de winter gaat dat wel, maar nu in de zomer komt het er niet zo van. 
Verder las ik pas ergens over een moeder die schreef dat ze haar kinderen vanaf een jaar of 9/10 zelf hun bed laat verschonen en dat ze vanaf een jaar of 12 haar kinderen wil leren om de was te doen; dus sorteren, machine aanzetten, etc.
Dat vond ik ook wel zinnig in de oren klinken, al zou ik dat denk ik (zeker in beginsel) wel vooral veel samen doen. 
Een tijdlang heb ik ook gedacht/gevonden dat een klusje vooral léúk moest zijn, en dus mochten ze een klusje kiezen dat ze leuk vonden om te doen, en/of dat er een beloning achter moest zitten, om ze maar te motiveren. Want ik vond het zo belangrijk dat ze hielpen vanuit een goede motivatie; omdat het goed is om (goed) te doen.  Dat laatste vind ik nog steeds belangrijk, maar dat eerste ben ik anders gaan zien; het leven bestaat niet alleen maar uit 'leuke dingen'. Vieze borden, vieze was, koken, opruimen, het zijn de dagelijkse dingen van het leven, die er bij horen, die er toe doen, die moeten gebeuren. Dat is niet altijd leuk, maar wel noodzakelijk. Ze vinden het niet altijd leuk om te (moeten) helpen, en soms gaat het dan wel eens vanuit de motivatie 'omdat het moet'. Ik heb soms ook niet zo'n zin om af te wassen, maar toch doe het dan, het moet toch gebeuren, en als je het samen doet, is het gezelliger (meestal dan he ;-) en (vaak) eerder klaar. Ik hoop dat ze dat met de tijd ervan leren.
En nu ben ik benieuwd; hoe gaan jullie in het gezin met klusjes-doen/mee helpen om, hoe kijk jij daar tegen aan?

100happydays ~ 1 t/m 7

Iemand postte op facebook het idee van 100happydays.com ik ging er even kijken, en dacht: leuk! Het idee is simpel: maak elke dag een foto van iets dat je blij maakt, en deel dat. Ik hou van foto's maken, en ik hou van delen, dus het leek me wel wat, al is 100 dagen misschien wel wat lang.
In principe gaat 'het' (delen) via facebook, maar ach, waarom ook niet via m'n blog!?
Dus daar gaat ie; een inkijkje van de eerste week:

10 minuten met m'n buik op het gras in de zon gelegen; kijkend naar m'n fruit etende baby. Ze at banaan en peer en veegde haar handjes na elk hapje af in haar haren naast haar oren ;-) #100happydays #dag 1

Lovely smell in the kitchen; I made granola; my husbands favorite! #100happydays #day 2

Vaderdag! De kids maakten koffie, thee, een tosti en een ei met kaas voor papa! #100happydays #dag3

Je zal maar een dochter hebben die net zo geniet van de bloemige vreugde in de tuin als jij. Dan vind je dit soort foto's op je fototoestel #100happydays #day4

In het kader van 'wat minder broodbuik-eten' ben ik verzeild in het land der groene smoothies. Vanmorgen een banaan-spinazie-yoghurt-water-sesam-smoothie. Behalve Lief doet iedereen mee. Ook de baby. En deze ging op, en werd goed bevonden. Dat was gister iets anders, toen hadden we banaan-geschilde komkommer-peer-water-combi en die vonden ze niet zo #100happydays #day5 #van deze site: http://supersnelgezond.nl/category/groene-smoothies/

Vanmorgen op bezoek geweest bij een (pen)vriendin van 'vroeger', waar ik al jaren -door omstandigheden- geen contact meer mee had, op een enkel mailcontact na. Ik had een bloemetje meegenomen (dat vergeet ik normaliter altijd). We kennen elkaar al vanaf tienerleeftijd en waren tegelijk zwanger van onze eersten. Zo blij en dankbaar om haar weer terug te zien #100happydays #day6

Oudste dochter stond vanmiddag met vriendinnetje op de stoep; haar moeder had de lavendel gesnoeid, en die verkochten ze nu in bosjes voor 50 cent, voor het goede doel; voor Jaap en Linda in Equador. Ik vond het echt een gaaf idee! Ze hebben zo 7 euro opgehaald En nu geurt mijn hele kamer naar lavendelll #100happydays #day7 #http://fambezemer.wordpress.com/

Kijktip: Amish - a secret life

Ik had hem onlangs al eens op youtube gezien, maar nu is hij ook te zien op EO documentaires; de documentaire 'Amish - a secret life' biedt een zeldzaam inkijkje in de afgeschermde wereld van het Amish-gezin van Miriam en David. Een intiem portret van hun gezinsleven en geloofsbeleving.

Ik was er zelf erg van onder de indruk, en voelde me verwant met Miriam op een manier die ik niet kan omschrijven. Ik zou best eens met haar willen praten ;-)
Of facebook schreef iemand dit: "Twee dingen sprongen er voor mij uit. Ten eerste dat deze mensen zich heel bewust niet inlaten met bepaalde dingen, omdat deze hen af kunnen houden van geestelijke groei. En ten tweede hoe ze het belang van kun kinderen voorop zetten. Mooie documentaire."

*Hier* kun je de 1 uur durende documentaire met NL ondertiteling kijken. (tot zondag te zien) Hier de versie van youtube, zonder ondertiteling dus. (engels gesproken)

Poetsen en opruimen (3) Mijn-10-dingen

1. Alleen schoonmaken als je daarna kunt zien dat je er iets aan hebt gedaan! (tip van C. J. van Vuuren)

2. Zorg dat tafels, vloeren en aanrecht opgeruimd en schoon zijn, dat geeft al een heel goede indruk.

3. Iedere kamer bij het verlaten opgeruimder en schoner achterlaten dan bij het binnenkomen.

4. Maak aan het begin van de week een schema van het avondeten voor die week; je kunt meteen de benodigde boodschappen noteren en halen. Voor mij werkt dat heel goed.

5. Bedenk: gastvrijheid is belangrijker dan een schoon huis. (bij-schaaf-puntje voor mij)

6. Wat vindt je man belangrijk mbt het huishouden? Vindt hij het belangrijk dat elke week het bed wordt verschoond, je de wasbak in de douche elke dag schoonhoudt, zijn sokken op kleur gesorteerd liggen, dat er elke avond een salade bij het eten is of dat je elke week iets lekkers bakt? Geef dat prioriteit! Heb je geen idee? Vraag/bespreek het eens!

7. Bekijk alles in een 'eeuwig-perspectief'.

'Wij richten ons niet op de zichtbare dingen maar op de onzichtbare, 

want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig.'

2 Kor. 4:18

Bidden voor je gezin, tijd door brengen met die eenzame vrouw uit de kerk, geduldig en met volle aandacht luisteren naar je man of iemand anders, meteen luisteren en mee lopen met je kind die iets vraagt, een oudere helpen in de winkel, lijken soms momenten waarop huishoudelijk werk blijft liggen. Maar onthoudt dat vanuit eeuwigheidsperspectief juist dat de dingen zijn die er toe doen.

God eren, (door) er (te) zijn voor je naaste.

8. Huishoudelijk werk vind ik een vorm van dienen. Het is belangrijk om trouw te zijn in de taken die God je geeft. Huishoudelijk werk is daar een onderdeel van.

Laat het ook een onderdeel zijn. Niet meer en niet minder.

9. Stop met vergelijken hoe goed/fout anderen hun huishouding wel/niet voor elkaar hebben of wel/niet bij (kunnen) houden. Ook niet in gedachten. Ik weet het, dat lijkt wel onmogelijk, want het lijkt wel in iedere vrouw te zitten om dat te doen.

Maar iedereen is anders en elk gezin is anders. Het is appels met peren vergelijken en het is voor niemand opbouwend. Niet voor jezelf en niet voor/over die ander.

10. Het is belangrijk om elke dag voor je gezin (en anderen) te bidden. Ik vergeet dat (nog) veel te vaak, en dan ben ik al bezig in m'n ochtendritme met van alles en dan denk ik: oh ja... en dan moet ik weer denken aan dat 'eeuwigheidsperspectief'. Want ook al zou ik op één dag m'n hele huis schoonmaken, en vergeten m'n gezin bij Hem te brengen, dan ben ik weliswaar trouw geweest aan m'n huishoudelijke taken, maar tekort geschoten als biddende vrouw en moeder. 

Ik zeg je eerlijk: er zijn (te veel) dagen dat ik op allebei te kort schiet...

Ik heb Zijn genade zo nodig...

~~~~~~~~

Ellen tipte deze nog: En: "Bewijzen verwijderen"- dat is een tip die de kinderen altijd leuk vonden, toen ze nog klein waren. Net als een dief / inbreker alle sporen / bewijzen verwijderen zodat niemand meer ziet, dat je ergens mee bezig was of dat jij hier was. Kruimels opvegen, toiletborstel gebruiken, papiertjes in de prullenbak, kleding in de wasmand enz enz.

En; wie werkt er met een schema, en wie juist niet?

Ik heb wel eens gehoord (en gekeken naar) fly lady, een project als 'een kastje per dag', waarbij je een kast/deel per dag opruimt. Er zijn mensen die voor elke dag van de week hun vaste 'dingen' hebben die ze doen. En mensen die op maandag een rondje vliegen, zodat ze de rest van de week alleen hoeven 'bijhouden'. Ik moet je zeggen; ik heb al verschillende 'schema's' geprobeerd, maar nog niet één gevonden die bij me past/werkt. Dat komt ook wel doordat niet één week hier hetzelfde is, de ene week heb ik meer kindjes over de vloer kruipen dan de andere week, en als het werk van die vorige week dan niet af is, probeer ik dat die week erna er nog bij te doen, en dan lukt het helemaaaaal niet meer, en hou ik er maar weer mee op. Maar dat geeft dan weer zo'n faal-gevoel. Daarom is wat hierboven staat een beetje mijn persoonlijke 'prioriteiten-lijstje', iets wat ik zeg maar elke dag door lees, om alles voor mezelf voor die dag in het juiste perspectief te plaatsen.
En daarna zie ik wel wat er die dag lukt en op m'n pad komt ;-)

P.s: ik las eens ergens om onder het was opvouwen in  jezelf te bidden voor degene wiens kleding je bezig bent op te ruimen. En elke keer als ik was opvouw, moet ik daar weer aan denken. ;-)

Weekendfoto's

De kinderen weten dat ik van bloemen hou, en ze plukken dan ook regelmatig bloemen om in vaasjes in huis neer te zetten.
In onze tuin en soms komen ze ook wel eens uit school met een paar bloemen in hun hand.
Zo bloeit nu het vlas op het land, en afgelopen week kwam Sara thuis met een ienie-mini (verlept) bosje; we hadden ons eerder die week al verheugd samen in de auto toen we er langs reden over het prachtige blauwe veld, en nu was ze gestopt om een paar stengels voor me te plukken. Ik heb ze gauw in een vaasje gezet, en ze doen het nog steeds.
De kinderen weten de regels voor plukken: er moeten altijd nog meerdere bloemen blijven staan, pas op dat je niets vertrapt en je moet er wel iets mee 'doen', in een vaasje, voor een bloemenketting mag, maar plukken en weg gooien doen we niet.
Oh ja, en niet uit iemands tuin plukken. Ze hebben wel eens uit de gemeentetuintjes een verdwaalde narcis geplukt, en ook een paar vlas-stengels van het land, moet wel kunnen, vind ik dan. Maar probeer altijd aan de rand te plukken.
Zelfs Job had een keer langs de graskant wat geplukt en in een vaasje gezet, als verrassing ;-)
En Sara loopt vaak de tuin in met het fototoestel om 'weer een nieuwe bloem' op de foto te zetten.
Van wie zou ze dat nou gezien hebben? ;-)
Ze is helemaal in-de-gloria over de felgekleurde ijsbloemetjes.

Wat was het warm weer van 't weekend! Lief wilde graag naar Zierikzee varen, maar dat was best een uitgebreid plan met eerst de auto daar neerzetten enzo, en het beloofde heet te worden en dan zag ik een middagje slenteren in Zierikzee met een baby niet zo zitten. De kinderen wilden wel varen, maar niet te lang. Tja.
Uiteindelijk zei ik iets geks: zullen we eens naar het zwembad gaan?
Ja. Kan. Hebben we nog nooit gedaan eigenlijk. We gaan altijd naar de zee zwemmen, en in de winter wel eens naar het binnenzwembad.
Het is sinds m'n tienerjaren geleden dat ik in het zwembad Den Inkel geweest was.
Dus, dat werd het.
En joh, het was best leuk. Ik bedoel; zo'n binnenbad vind ik altijd zo druk/heet/kleffig/chloorlucht enzo, al is het van tijd tot tijd best leuk; vooral voor en met de kinderen, dat geef ik toe. Maar buiten zwemmen is anders, niet zo hutje-mutje, je hebt meer ruimte en letterlijk meer lucht ;-)
Michal voor het eerst in een badpakje, zo schattig weer he ;-) zonder zwempamper, want die had ik niet meer, maar gelukkig ging het goed ;-)
Echt voor herhaling vatbaar, besloten we.
en toen dacht Loïs dat we maandag weer gingen ;-)

Natuurlijk hebben we ook nog gebarbequed van het weekend. En hebben we de watertonnen weer vol water gezet, wat een pret ;-)
En het kleine meisje moeten we zo in de gaten houden in de tuin, want alles gaat.... juist, in dat mondje ;-)
Hier had ze een 'baard' van gemaaid gras ;-)

(moes)tuin-maandag

Elk jaar verwonder ik me weer meer, hoe mooi groen onze tuin weer kleurt.
Vanonder het afdak achter de schuur, waar het altijd koel is, kijken we zo de tuin in:

Achterin zie je het tuinhuisje.

De notenboom krijgt echt een enorme kruin; hij overschaduwd nu helemaal het tuinpaadje.
We weten nog niet goed of het goed zou zijn er tzt wat aan te snoeien...

Samen schommelen ♥

In het moestuintje nu nog: de aardappelen doen het prima (al kunnen we natuurlijk niet onder de grond kijken, maar boven de grond ziet het er goed uit) de zonnebloemen genieten ook duidelijk van hun plekje in de zon, al staan ze wel wat op een propje tesamen ;-) dat had beter gekund, maar ik was toen nog in de veronderstelling dat ik nog veel meer zou zaaien.
De rucola is half opgegeten en gaat nu vrolijk in het zaad. Ook leuk. De spinazie vond dat hij te weinig water kreeg, en ook de bietjes hebben er nog niet zo'n zin in.
De aardbeien doen het prima; af en toe zie ik er een merel weg glippen, en dat is dan ook wel te zien, maar er blijft nog redelijk wat over. De kinderen snoepen er wat van en als babylief met papa een ommetje door de tuin maakt, komt ze altijd met een rood mondje terug ;-)



En deze was ik een tijdje terug vergeten te posten; we hadden weer 3 broedende vogels in de tuin!
Een slordig nest van een merel onder het afdak, en onder het speelhuisje had een klein vogeltje een schattig nestje gemaakt, en ook het nestkastje was weer een tijdje bewoond!
Inmiddels zijn alle jonkies al uitgevlogen.

Kamperen

We waren weer, net als vorig jaar, met onze vrienden 2 nachtjes kamperen op de camping van het Zilveren Schor. Dit jaar allebei met een kindje meer ;-)
Zwangere schoonzus met haar man en kind sloten ook aan, en nog een andere zwager en schoonzus kwamen ook met hun caravan. Acht kinderen onder onze hoede.

Lief en z'n vriend waren met hun bootjes 's morgens vroeg al vertrokken voor een ongeveer 4 uur durende reis naar het veerse meer. Job was ook mee, want een paar extra handen is altijd handig op een zeilboot, zeker als je ook nog sluizen door moet.
Wij vrouwen pakten thuis de boel in (en dat is niet m'n sterkste kant :s) en vertrokken 's middags met de auto's. Toen we daar aan kwamen bleek dat we deze keer niet aan het water konden staan met de tenten. Die plaatsen bleken afgehuurd door een groep van zo'n 50 personen, die toestemming hadden om tot 4 uur 's nachts door te feesten, vertelden ze ons. Of we dat niet wisten? Neuj.
Maar goed, de mannen hadden al een ander leuk plekje gevonden, wat achteraf in een uitham tussen de bossen. Ook goed. Achteraf bleek aan het water nog een flinke wind te staan (en we hebben nu 2 baby's he) en de kinderen speelden heerlijk in de bossen rond de tent, dus het was eigenlijk helemaal okee. Maar, toegegeven; ik was eerst ietwat teleurgesteld ;-)
En ja, om ongeveer 2 uur 's nachts hieven ze bij het kampvuur inderdaad allemaal liederen aan. Dat duurde ongeveer een uurtje en dat werd het stil...
Gelukkig waren wij toch al gewend aan niet doorslapen ivm een baby, en ik slaap in een tent nooit zo best (wie wel?) maar deze keer toch beter dan ooit omdat ik mijn vest aangehouden had, met het oog op; baby naast me die wil drinken = mama bibberend half boven de dekens.
Dus; ga je kamperen, en heb je het ook altijd koud op dat luchtbed? Houdt gewoon je kleding aan 's nachts, en doe er nog een vest overheen.
Wakker worden met een frisse neus, temidden van vogel gefluit en de geur van nat gras is wat het slapen in zo'n tent toch steeds weer de moeite waard maken ;-)
Ik weet het; ik zeur, ik hou al op. Ik ben gewoon geen ras-kampeerder. ;-)

En als ik dan 's morgens rond 8 uur over zo'n stille, slapende camping liep (want ja, wie om 4 uur gaat slapen, zit meestal niet om 8 uur al aan de koffie ;-) dan had ik soms gewoon zin om spontaan even dat Frans-Bauer-refreintje van die nacht 'es flink aan te heffen. Of 'Hoor, de vogels zingen weer, wat doe jij? Wat doe jij?'.
Flauw he, ja. Ik heb het niet gedaan hoor. Ik durf dat niet eens joh ;-)

Lief sliep op z'n zeilbootje, die in het kleine camping-haventje lag, de eerste nacht samen met Loïs, de 2e nacht met Sara en de laatste met Job.

Wat deden we nog meer behalve kletsen met onze buren-groep en gluren in hun kookpot-boven-het-vuur naar hun aardappelstoofpotje? (mmm, dat rook toch lekker!)
Op zaterdag was in Arnemuiden een rommelmarkt(je!) en daar gingen we even heen. We kochten allemaal wel wat (varierend van koffie tot een dvd) maar wat Job scoorde is nog wel het meest vermeldenswaardig: een oud, gaar, klein BBQ-tje.
Onze kinderen stoken graag vuurtjes, had ik dat al eens verteld?
En zoiets valt ze dan ook meteen op; het stond onder het kraampje, en ik was er al voorbij, maar hij bleef stil staan en er naar kijken, met z'n handen in z'n zakken. Dan weet ik het al he ;-)
Ik was doorgelopen, maar Lief snapte het, en gaf het kind een euro. En daar liep hij met het BBQ-tje onder z'n arm.
Weer op de camping moest er meteen in gefikt worden. Oom deed wel mee, en de hamburgers werden meteen tevoorschijn gehaald.
Alhoewel we dus niet bij de kampvuurplaats konden zitten ivm de groep, hadden we onze eigen kampvuurplaats; rond het BBQ-tje.
En geloof het of niet; het ding is ook nog mee naar huis gegaan; inmiddels heeft hij er, op een vrije middag, alweer een frikandel op gaar gebraden ;-)

Natuurlijk gingen we ook nog varen. We zijn naar Middelburg gevaren, toen stond er geen wind, en dus moest de motor aan. Dat vond ik eh, niet zo erg. Ik heb nl als sinds kind al watervrees (dwz in mijn geval; ik vind het eng als het heeeel diep is en ik heb een gruwelijke hekel aan kopje onder gaan :s) en daarom vind ik zeilen eng. Want dat gaat wel eens scheef, en de wind kan onvoorspelbaar zijn, en oh, onvoorspelbaar-en-ik... dat gaat maar zelden goed samen ;-)
Maar. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik het toch vast moet kunnen leren om gewoon in de zeilboot te zitten zonder aangespannen buik, elke keer luchthappend als we scheef gaan en dan de kinders in hun kraag te grijpen?
Maar ik vond het niet zo erg dat dat van-mezelf-verplichte-wennen niet meteen hoefde te beginnen. We kwamen aan in Middelburg en aten met z'n allen een frietje daar. De kinderen kregen een gratis ijsje toe.
En we zijn nog een keer naar het strandje gevaren. Daar gingen de kindjes kwallen vangen, en moesten we al veel te snel weer terug.