"En nu, wat verwacht ik, o HEERE!
Mijn hoop, die is op U."
-Psalm 39:8
Vorige week is mijn moeder overleden.
Ze was al langere tijd ziek. Al meer dan 20 jaar stempelde kanker haar leven.
Periodes van klachten, onderzoeken, diagnose, behandelingen en beter-verklaard-zijn wisselden elkaar af.
De laatste jaren kwam het steeds sneller terug, en realiseerden we ons steeds meer en meer dat het lichaam niet oneindig behandelingen aan kan. Al wil je dat eigenlijk niet weten, en blijf je hoop houden, lichtpuntjes zoeken, zeker als je ziet dat zij dat ook doet, al was ze verder heel gesloten over haar ziekte(proces) en wat dat met haar deed.
Zij was het, die me de sjaal met een verhaal gaf, 3 jaar geleden, waar ik HIER over schreef. Ze had de sjaal gekregen in het ziekenhuis, bij de bestralingen-behandelingen.Vanwege de voor haar negatieve herinnering, wilde ze het ding niet meer zien. Ze vroeg of ik hem wou hebben. Ik twijfelde even, vanwege haar woorden. Maar ik besloot hem te houden, en er positieve herinneringen mee te (gaan) maken.
Toen ik ongeveer een maand geleden hoorde dat er geen perspectief meer was met behandelingen, besefte ik dat het snel zou kunnen gaan. Eigenlijk begon het rouwproces toen al een beetje. Er vormde zich een beeld in m'n hoofd, van de sjaal, met een lege stoel, die uitkijkt op zee. Op een avond ben ik met de sjaal, de stoel en een Bijbel naar de dijk gereden, en heb ik huilend foto's gemaakt... me realiserend dat die lege stoel heel binnenkort werkelijkheid zou worden...
Thuis gekomen heb ik van één van de foto's een kaartje voor m'n moeder gemaakt. Omdat ze zo gesloten was, koos ik bewust voor een kaartje.
Ik schreef haar over dat de sjaal, die voor haar stond voor negatieve herinneringen, voor mij als dochter iets anders uitdrukt.
Ik zie er haar kracht, haar doorzettingsvermogen, haar kwetsbaarheid en haar groei in, waar ik zoveel respect voor heb.
Het is maar een sjaal... maar hij herinnert mij voor altijd aan (een stukje) van haar verhaal...
