We smile, open our eyes, LOVE, and go on...

31-08-2003 -- 31-08-2009



You can shed tears that he is gone,
or you can smile because he has lived.
You can close your eyes and pray that he'll come back,
or you can open your eyes and see all he's left.
Your heart can be empty because you can't see him,
or you can be full of the love you shared.
You can turn your back on tomorrow and live yesterday,
or you can be happy for tomorrow because of yesterday.
You can remember him only that he is gone,
or you can cherish his memory and let it live on.
You can cry and close your mind,
be empty and turn your back.
Or you can do what he'd want:
smile, open your eyes, love and go on.

--David Harkins

Dit kaartje had ik vorig jaar gemaakt t.h.a Jonathan* en tegelijk met een uitnodigingskaartje van Job naar de familie gestuurd. Ik vind hem nog steeds erg mooi. Het gedichtje is precies hoe ik het voel...
Maar wat Willy me als reactie op mijn stukje(s) schreef, trof me ook...
'Het is mijn ervaring dat na een verlies je hart telkens opnieuw breekt. Af en toe vergeet je je verlies even, dan gebeurt er iets waardoor je je het ineens weer herinnert. Je hart breek keer op keer. Laat het maar gebeuren. Pas wanneer je je hart laat breken, kan het helen.' -Saskia de Bruin-

Zes jaar later...nu...

...wordt onze Job 6 jaar! Is hij erg verwend met cadeautjes en genoot hij van alle visite en aandacht. Stak hij zélf z'n verjaardagskaarsen aan op z'n taart. Ziet hij er op eens zo '6-jaar' achtig uit met z'n nieuwe zwarte broek en z'n nieuwe horloge. En schiet het even door me heen, als ik hem alleen met z'n nieuwe race baan zie spelen... 'die 2e auto...daar had Jonathan vast mee gereden, dan hadden ze er samen mee gespeeld'...
Ook al zou ik het willen. 'Het' gaat nooit weg. De gedachten en gevoelens blijven. Omdat hij ook geweest is. Ook al viel mijn mooie 'tweelingdroom' in diggelen toen Jonathan* stierf...daarom weet ik ze nog wel...
En als ik het ontken, kan ik ook minder van het mooie genieten.
En Job, is zo mooi...

"We are five in our family.
We are six in our family.
We have an invisible one in our family.
If you don't know our sixt family member,
You don't know us."

Zes jaar geleden...

Zes jaar geleden,
werden wij voor het eerst papa en mama....

Zes jaar geleden,
werden wij verscheurd...
Van verdriet...en blijdschap...
Met Job in m'n armen,
kijkend naar Jonathan*,
die niet bij ons kon blijven...
Alles wat je voelt,
klopt niet met de werkelijkheid...

Kijkend naar de foto's...
Voel ik nog de ontreddering...
de machteloosheid...

Jonathan's kleine lieve handje... het enige van hem wat ik vastgehouden heb....

Thuis wachtte een wiegje,
tot je zou komen.
Jonathan, lief kindje van onze dromen.
Daarvoor in de plaats,
kwam een glazen huisje
met slangetjes en naaldjes.
Je balde je vuistje,
en vocht, en vocht,
om te mogen leven.
Er is alles gedaan om je leven te geven.
Ik zag je daar liggen,
zo dapper, en klein,
ik had toen wel even,
als God willen zijn.
Maar niemand kon winnen,
ondanks alle wil,
je kon niet meer verder,
je hartje viel stil....

Toen moesten wij je
uit handen geven.
En zonder jou
moeten we verder leven.
Maar altijd zal je
bij ons blijven horen.
Want álles, zal anders zijn dan tevoren....

Lipgloss

Als je een zus hebt die erg van roze en prinsessen houdt, van kettinkjes, nagellak en mooi-maken, dan wil je dat ook ;-)
En dan doe je dat als bijna-twee-jarige toch net even anders. Je próéft de lipgloss dan ook, en smeert het ook op je vingers enzo. Je stoort je dan niet aan het geroep van je zus dat 'het zo niet hoort', maar gaat onverstoorbaar en zeer geconcentreerd door waar je mee bezig bent. En ondertussen heb je heel veel lol ;-)

Retourtje Hilversum ;-)

Vanmorgen vroeg ging ik al samen met Arina (je weet wel, waar ik altijd samen zondagschool mee doe;-) richting Hilversum. Ik was nl van de week gebeld door Ida, de regisseur van het programma 'Het zal je maar gebeuren' dat ze een stukje had gelezen op de vlindersite t.h.a Jonathan* wat ik geschreven had na mijn reis naar de DR. Ze vond, dat ik het daar veel mooier verwoordde dan in het laatste interview (wat ik zelf ook zo akelig vond gaan) en of ik dat nog 'even' in kon komen spreken...;-)
Ik beloofde te komen, en belde Arina of ze met me wou rijden, want ik vind het zelf best eng om zo'n eind te rijden. Dat kon, en zo kwamen we vanmorgen na 10-en aan bij het huis van Ida.
Na een tijdje kwam ook Jan Willem, de cameraman, want Ron kon niet vandaag. Alles werd voorbereid en we begonnen. Eerst moest ik het stukje een paar keer opschrijven terwijl ze dat, van alle kanten ;-) filmden, en daarna moest ik het voorlezen.
En ja, met een andere cameraman vond ik dat toch weer een beetje eng, dus dat ging niet meteen goed. Ik miste de vertrouwde uitstraling van Ron achter de camera wel ;-) alhoewel Jan Willem ook aardig was hoor ;-)
Dit las ik voor:
"
Lieverd,

Jonathan uit de DR is de tweede Jonathan. Voor zover je dat met cijfers kan bestempelen. Jij blijft áltijd de eerste, en hij is met eer en glorie de tweede. Het was een geweldige reis lieverd, ik ben God zo dankbaar voor deze kans. Ik heb er zoveel geleerd en gezien. En Jonathan deed zijn naam eer aan, echt waar. Ik ben echt van hem gaan houden. En ik voelde me trots, ook op hem. Het is wel een beetje een vreemd idee dat ik meer tijd met hem heb doorgebracht, dan met jou ooit het geval is geweest. Wat heb ik je eigenlijk kort gezien... ik heb je wel heel vaak gevoeld in m'n buik, eigenlijk zijn dát de mooiste herinneringen aan jou. Toen je nog in m'n buik zat heb ik vaak tegen je gepraat en lieve woordjes gezegd. Je was zo'n rustig mannetje. Dat is de tweede Jonathan ook. En weet je wat? Sommige mensen zeggen zelfs dat hij een beetje op me líjkt."
Op de terugweg voelde ik al dat ik vreselijk moe was. Moe in m'n hoofd en m'n lijf... het is de laatste maanden wel een beetje veel geweest geloof ik, de reis (en vele voorbereidingen!) naar de DR, de belevenissen, de confrontaties, het verwerken bij terugkomst, Tibor die kwam en daarna aan de klus in huis...en nog steeds...gister een hele dag voorbereidingen voor een barbeque en vandaag naar Hilversum, en over 2 dagen is de 6e verjaardag van Job, wat (of ik wil of niet) ook altijd emotioneel voelt....en de dag er na de sterfdag van Jonathan*....
Ik merk dat ik de laatste weken vooral heel hard doorgerend, geverfd, gepoetst heb, om maar niet te hoeven 'voelen'... ik weet wel dat dat niet slim is... en toch blijft het zo af en toe een valkuil van me...
Ik heb me voorgenomen om volgende week een week niet te verven in huis. Ik heb deze week, met behulp van mijn zusje, het hele plafond klaar geschilderd, dat is prachtig geworden, en eigenlijk wou ik volgende week aan de kozijnen beginnen. Maar ik doe het niet. Volgende week is de laatste vakantie week van Job en Sara, en ik heb zelf ook ff time-out nodig geloof ik ;-) Dus ik wil volgende week nog lekker met de kids op stap en meer samen dingen nog gaan doen. Afgelopen week hebben ze zich best vermaakt toen ik aan het schilderen was, maar toch vind ik het niet zo leuk dat ik dan niet zoveel tijd voor ze heb. En als ze weer naar school zijn, en Loïs slaapt, zijn de kozijnen weer aan de beurt dan ;-) met kinderen kan je nu eenmaal niet snel alles afklussen. Vind ik dan ;-)

Ik kijk enorm uit naar de 7e september, dan is de viewing bij Compassion, en zijn wij ook uitgenodigd! Dan gaan ze het programma kijken op een groot scherm, samen met alle mensen die bij Compassion werken op dat kantoor, echt heel gaaf, zo leuk dat ik die mensen dan allemaal eens kan zien!! Bovendien hoorde ik van Ida vandaag dat Ron en Bart ook komen kijken, dus dat betekend dat we dan allemaal weer als groep bij elkaar zijn, om het programma te gaan kijken, nou, dat had ik niet durven dromen, wát gewéldig zeg!! Dat vind ik echt zo leuk!

Nu het allemaal zo dichtbij komt, vind ik het wel spannend worden eerlijk gezegd...
A.s woensdag valt bij alle EO leden de Visie (het rtv magazine van de EO) op de mat, en daarin staat een uitgebreid interview (wat ik later hier ook zal plaatsen) wat Carola een paar weken na mijn terugkomst, heeft afgenomen bij mij thuis. Daar staat ook de link naar mijn weblog bij. Dus dat zal vast reacties geven... en ik heb geen idee hoe 'mijn verhaal' gelezen zal worden...
En dan de uitzending... hoe zal het er allemaal uitzien (Ida zegt steeds: 'heeeel mooi!' -jaja- ;-) en hoe zal iedereen er op reageren? Of gaat dat allemaal reuze mee vallen? Ik weet het niet...we wachten het maar af...
Ik ben in elk geval wel blij dat ik de uitzending een dag van te voren al zal zien, zodat ik weet wat komen gaat ;-)

Presentatie en een sponsor voor Anthony

De presentatie van afgelopen zondag ging goed. Ik had alles op papier gezet, ook elke keer een steekwoord bijv. wat ik bij de foto's wou zeggen, ik geloof niet dat ik me aan de 10 minuten gehouden heb...zijn er minstens 15 geweest volgens mij, maar ik heb er niemand over gehoord dus...;-)
Ik zat nog te denken aan de eerste keer in maart, tijdens de zondag voor kinderen in armoede, hoe zenuwachtig ik was om voor in de kerk te staan, en dat ik dat eigenlijk helemaal niet durfde. Gek te bedenken dat dat nog maar een paar maanden geleden is, want nu, de 4e keer dat ik iets mocht vertellen, was ik helemaal niet zenuwachtig meer!
Ik vind het hoogstens nog spannend, dat wel ;-)
Ik was benieuwd hoeveel nieuwe sponsors ik zou vinden die morgen, én of Anthony een sponsor zou vinden natuurlijk!
Ik had tijdens de fotoronde eerst de oude foto van Anthony laten zien, en wat over hem verteld en op het laatst van mijn verhaal vertelde ik dit:
'Wie herkent hem nog? Het is Anthony. Nadat ik terug was in Nederland heb ik contact opgenomen met Compassion om te vragen of Anthony ook in het Compassionproject opgenomen zou kunnen worden. Na een tijdje kreeg ik bericht dat hij geregistreerd was en, op mijn verzoek, kreeg ik zijn informatiepakketje thuisgestuurd. Z'n oude kapotte kleren hebben plaats gemaakt voor een keurige broek en een witte blouse, wat een kereltje he! Trots en blij poseert ie voor de foto...! De blijdschap straalt van z'n gezichtje, en hij heeft nog niet eens een sponsor! Laat staan hoe dat snoetje zal stralen als hij te horen zou krijgen dat ie een sponsor heeft! Ik ben ZO blij dat hij opgenomen is in het project!! En dus wil ik hierbij een oproep doen, ik ben op zoek, naar een sponsor voor Anthony. Een sponsor die bereid is om elke maand die 29 euro te betalen zodat Anthony de nodige medische zorg krijgt, een dagelijkse maaltijd en naar het project kan. Maar dat niet alleen. Een sponsor, die hem bemoedigd, voor hem bid, en hem brieven schrijft, en Anthony laat weten, dat hij een pareltje is, dat God van hem houdt! Anthony's toekomstbeeld is dan misschien onzeker ivm zijn handicaps, maar door de sponsoring hoort hij over Jezus, en dat kan een levensgroot verschil maken voor zijn eeuwige toekomst! Als Anthony jouw hart heeft geraakt, kom dan na de dienst even naar me toe, ik heb zijn informatie pakketje bij me, en dat mag je, vrijblijvend, in kijken.'
Na de dienst kwam er meteen iemand naar me toe, die naast me ging zitten en zei: 'Wij willen graag Anthony sponsoren!'... zij was het ook die meteen Anthony's naam riep toen ik de nieuwe foto van hem liet zien, en samen vulden we het formulier in. Ik vind het erg leuk dat juist die familie de sponsors zijn geworden van Anthony. Ik ken Miriam al een tijd, lezen elkaars weblog, mailen af en toe en kletsen af en toe bij in de kerk ;-)
So, I'm proudly present, Miriam (en haar gezin natuurlijk ;-) de sponsor van Anthonio!!

Ik ben er erg blij mee, en ik hoorde van Wendy (van Compassion NL) dat ze gehoord had op kantoor dat de projectmedewerkers ook gezegd hadden dat ze blij zijn voor Anthony dat hij in het project is opgenomen en dat ze het super vonden dat hij een sponsor ging krijgen! Die gaan vast een dansje van blijdschap doen als ze deze foto zien daar! ;-))
Ik ga de foto op A4 formaat af laten drukken, schrijf er dan een persoonlijke boodschap op aan de achterkant voor Anthony, lamineren, en dan stuur ik hem naar Jonathan, dan komt ie vanzelf bij Anthony terecht!
Al een tijdje heb ik ook een childpack van Samuël bij mij thuis liggen. Toen ik het kreeg, las ik het door en keek naar z'n koppie. Wat een liefje... hij woont in Ghana en is 6 jaar. Hij is slechthorend.

Ik had enorm gehoopt dat hij afgelopen zondag ook een sponsor zou vinden, dat ligt erg op m'n hart. Maar het is bij Anthony gebleven.
Tot die tijd, blijf ik voor het mannetje bidden...!

Lees hier het verhaal van Miriam, de sponsor van Anthony!

Presentatie in de kerk a.s zondag over reis naar de DR

A.s zondagmorgen mag ik een korte presentatie houden bij ons in de Christengemeente in Tholen waar wij altijd heengaan. En dus ben ik nu druk bezig om de presentatie in elkaar te zetten. Foto's selecteren om mijn gemeente een beeld te geven wat ik gedaan heb tijdens mijn reis, en, niet te vergeten, ze de foto's laten zien van de cadeautjes die ik op het project heb uitgedeeld, waar de gemeente me zo enthousiast voor gesponsord heeft!
De foto's heb ik allemaal al, en nu het moeilijkste nog; de tekst erbij maken. Eigenlijk is dat niet moeilijk, maar wel als je je aan 10 minuten spreektijd 'moet' houden ;-))

Dit, is Anthony. (uitgesproken op z'n engels ;-) Hij is 8 jaar oud. Ik heb hem ontmoet op mijn reis. Hij is het buurjongetje (en volgens mij ook neefje als ik het goed begrepen heb) van Jonathan. Hij woont bij zijn oma (volgens mij Victoria) en heeft nog 1 broertje. Hij is gehandicapt; hij is slechtziend, liep een beetje moeilijk en loopt een paar jaar achter in ontwikkeling, zei Jonathans moeder. Zijn prestaties op de basisschool liggen onder het gemiddelde. Zijn broertje die iets ouder is, heeft hetzelfde, die liep alleen nog wat moeilijker...
Anthony was erg lief, en zodra wij aankwamen, week hij niet meer van onze zijde. Toch was hij onopvallend aanwezig. Hij was niet opgenomen in het project, en toen ik terug kwam in Nederland heb ik meteen gemaild naar Compassion of het mogelijk was dat Anthony opgenomen zou worden in het project. Ze lieten me weten dat ze dat gingen bekijken en dat ik er nog van zou horen. Na een paar weken kreeg ik een mailtje dat Anthony was ingeschreven, en dat ik (op mijn verzoek) een sponsor voor hem zou mogen gaan zoeken!!
Wendy mailde me dat ze zijn informatie pakketje naar me toe had gestuurd, en de volgende dag lag die op de mat. Nieuwsgierig opende ik de envelop, en toen ik de foto van Anthony zag kreeg ik een brok in m'n keel...

Z'n oude kapotte kleren hebben plaats gemaakt voor een keurige broek en een witte blouse, wat een kereltje! Trots en blij poseert ie voor de foto...! De blijdschap straalt van z'n gezichtje, en hij heeft nog niet eens een sponsor! Laat staan hoe dat snoetje zal stralen als hij hoort dat hij een sponsor heeft! Ik ben ZO blij dat hij opgenomen is in het project, en ik ga enorm mijn best doen om een lieve, bemoedigende sponsor voor Anthonio (zijn naam volgens de papieren) te vinden!
Ik ga dus zondag aan het eind van mijn verhaal een oproep doen, en ik hoop en bid dat er iemand in de gemeente is die Anthonio in z'n hart sluit!
Als ik die vind, heb ik me voorgenomen om meteen een foto van mij samen met de sponsor van Anthonio te maken, en die in A4 formaat op te sturen, zodat ie hem goed kan zien!
Zijn smile op z'n snuitje is mijn drive!

P.s: natuurlijk neem ik nog een paar sponsorpakketjes mee, oa van Samuël uit Ghana, en nog een 3 tal andere kinderen uit de DR, je weet maar nooit ;)

Een vader met 3 kinderen....

Stel je eens een vader voor met drie kinderen.
De vader geeft zijn kinderen enkele veiligheidsinstructies:
speel niet met vuur, drink geen vergif en blijf aan deze kant van de straat.
De volgende dag komen z'n kinderen 's avonds thuis.
Ze zien er verschrikkelijk uit. De een is half opgevreten door een hond:
hij is aan de overkant van de straat geweest.
Zijn zusje is pikzwart en staat vol blaren:
ze heeft een vuurtje gestookt achterin de tuin van een buurmeisje.
Nummer drie slaat groen en geel uit en gilt van de buikpijn:
hij heeft gedronken uit die oranje fles in de garage
waar in grote letters VERGIF op staat.

Als deze drie kinderen hun vader zouden verwijten,
zou dat terecht zijn?

"Papa, waarom staat u toe dat ik me zo verbrand heb?"
"Pa, het is uw schuld dat ik vergiftigd ben!"
"Vader, u moest die hond van de buren allang doodgeschoten hebben"
Is dat fair?

Wel, net zo min is het fair als wij uitroepen:
God, waarom sta je al die ellende toe?
God heeft de mensheid instructies gegeven:
heb God lief boven alles en bemin anderen zoals je van jezelf houdt.
Het is alleen maar omdat we dat niet doen, dat er zoveel misloopt....

(Gelezen op http://allana.web-log.nl)

Op naar 'hoge bergen'

Zo, vanaf vanmiddag vertrekken wij naar 'hoge bergen', volgens Sara. We gaan nog een paar dagen kamperen in de Belgische Ardennen, hier, om precies te zijn.
En het plafond, dat schreeuwt om te worden afgelakt, laten we lekker thuis! ;-)

Update plafond en muizekinderen;-)

Na dágen op deze manier te hebben doorgebracht...

... kon ik opkijken tegen dit resultaat...

...alle balken en klampen geschuurd, geplamuurd, weer geschuurd en 2x in de grondverf!
En dit...is al het plafond in de achterkamer...daar heeft Micha al de planken tussen de balken gemaakt, alleen de randen moet hij nog af kitten.

Het wordt allemaal heel erg mooi, maar het is meer werk dan we dachten, met name het electriciteitsgebeuren.
Als je goed kijkt op de laatste foto's, zie je de kleurstaafjes op de lambrisering liggen, dat is om te bedenken welke kleur ik die muur ga doen. Ik ga voor cacaobruin, maar Micha vindt het te donker zeg tie ;-)
Maar eerst, gaan we het heeeeele plafond nog aflakken...
So, wish me luck..!

P.s: oh, en de muizekinderen hebben het niet gehaald... ze zijn liefdevol begraven in de tuin door Job en vriendjes; 'bij m'n zonnebloem mama'...

Beschermengel (2)

Net zoals Menrike die er vandaag ook een blog over schreef, geloof ik ook dat er beschermengelen om ons heen zijn.
En net zoals bij haar, was er ook bij ons een in actie 2 dagen geleden...

Die middag ging Micha varen, samen met Job, Sara, buurmeisje, Felicia, en zwager met een zodiac en met z'n 2 kinderen Joachim en Shannon. Terwijl ik achterbleef om de balken van de eerste laag grondverf te voorzien, had ik geen idee van het drama wat er op het water plaats vond...

Micha voer in z'n bootje samen met Job, Sara en Joachim, terwijl m'n zwager de andere kinderen bij zich had. Job had zijn zwemvest, waar zijn nichtje net mee gezwommen had en dus erg nat was, te drogen gelegd. Micha voer voorop, en m'n zwager er een paar honderd meter achteraan. Terwijl Joachim een tijdje mocht sturen, liep Job naar de voorkant van de boot, waar Micha was, en gleed uit en viel in het water. Micha had niks in de gaten en zag niet wat er achter zich gebeurde... toch keek hij even achterom en zag nog net Job's handje boven het water naast de boot. Micha klom meteen op het stuurhokje en dook over achterkant van de boot het water in, op zoek naar Job. Hij had hem meteen gevonden, maar moest toen nog naar de boot zien te komen, waar Joachim en Sara nu alleen in zaten. Die week had Micha juist tegen Job en Joachim een keer verteld over het dodemans koord. "Jongens, als er nu een keer iets fout gaat, moet je op de rode knop drukken of aan dit touw trekken, dan stopt de motor meteen." Joachim had dit goed onthouden, en hij trok aan het touw waardoor de motor uitging. Maar toch dreef het bootje nog verder met de stroom mee. Het was op komend water in de Schelde, dus dan is de stroom sterk. Micha zwaaide naar m'n zwager om zijn aandacht te trekken maar die had het niet meteen door en zwaaide gezellig terug... maar na een tijdje had ie door dat er echt wat was en hij voer snel naar Micha en Job toe, die zich ondertussen al een tijdje vasthielden aan een stok die daar in het water stond; om een schelpenbank aan te geven.
Een vissersboot die een eindje verderop aan het vissen was, lichtte al meteen z'n ankers om te komen helpen, maar toen ze zagen dat m'n zwager naar Micha toe ging, was dat niet meer nodig.
Micha ging bij zwager aan boord, en ze voeren snel naar het bootje met Joachim en Sara erin. En zo kwam het gelukkig toch goed.
Micha was wel een tijdje van de kaart zei m'n zwager. En dat geloof ik zeker.
We varen zo vaak en zijn er altijd alert op dat de kinderen hun zwemvest aan hebben. Alleen in het stuurhutje mogen ze hem wel eens uit als ze willen slapen, en voor de rest hebben ze hem altijd aan. We laten ze er eigenlijk nooit mee zwemmen, dus een nat zwemvest is Job niet gewend, en vond ie vast niet lekker zitten ofzo.
Het zit in zo'n klein hoekje he...

Ik was helemaal van de kaart toen ze thuis kwamen en Micha het vertelde, mijn eerste reactie was best boos..."Kijk toch uit, nou waren we verdorie ze bijna allebei kwijt!!" Tegelijkertijd snapte ik dat dat mij ook kan overkomen. Want in elk hoekje kan gevaar schuilen.
En of die engel nu Micha's gezicht om heeft gedraaid zodat ie net Job's handje nog zag, of dat ie Job heeft laten spartelen, of Micha extra kracht heeft gegeven... ik weet het niet, maar ik geloof echt dat God ervoor heeft gezorgd dat Job niet is verdronken...

Een hyvesvriendin schreef me als reactie 'en dat ook nog in augustus'.... en dat is zo. Eind deze maand is de 6e verjaardag al weer van Job. En is het 6 jaar geleden dat hij samen met Jonathan* werd geboren. En nu had ik me natuurlijk lekker op dat klussen en verven gestort.... en dan gebeurt er zó iets... waardoor ik de pijn van het gemis van dat andere kind weer even zo schrijnend voelde...
En ik meer dan ooit besefte hoe speciaal Job voor ons is. Onze meisjes zijn ook speciaal, zij hebben elk hun unieke karaktertje, begrijp me niet verkeerd. Maar Job geeft Jonathan* een beetje een gezicht... ondanks dat hij er niet meer is. Ze waren immers een-eiig. Ik sta daar nooit zo heel erg bij stil, maar toen op eens wel. Jonathan* is zo heel erg met Job verweven...

"Waak ervoor ook maar een van deze geringen te verachten. Want Ik zeg jullie: hun engelen in de hemel aanschouwen onophoudelijk het gelaat van mijn hemelse Vader." (Matth.18:10)

Ongelofelijk... wat voel ik me klein en dankbaar...

Zeilen

Ik snap het wel. Dat het heerlijk is om na een dag werken in je huis, met stof, zaagsel en verflucht, om een tijdje te gaan zeilen. De wind in het zeil horen, en door je haren voelen en het zout op je lippen proeven. Zonder motor, een puur spel met de wind.
Ik 'proefde' het een beetje toen ik mee ging om wat foto's te maken. Aangekomen bij het kaaitje in m'n geboortedorp, zag ik de golven, en was blij dat ik niet mee hoefde in het zeilbootje. Ik vind varen op zich geweldig, maar het idee dat je bij een zeilboot om kan slaan vind ik eng.
Toen ik uitstapte voelde ik meteen de frisse wind, en rook de zilte lucht van de zee terwijl ik over de Schelde uit keek.
Micha had Job weer meegenomen, en nog 2 jongens uit het dorp, die vinden het leuk om mee te gaan. Terwijl ze het zeilbootje te water lieten, sloegen de golven over de stenen van de kade.

Het zeilbootje heeft Micha vorig jaar gekocht, voor iets meer dan 100 euro. Aan het trailertje heeft hij wat moeten sleutelen, maar dat is nu ook in prima staat. En de zeilboot 'Try out' voldoet ook prima.
En ja hoor, daar gingen ze...

Ik liep met de meisjes even naar het naast gelegen strandje...

....en terwijl ik met m'n voeten in het zand zat, Loïs met de schelpjes speelde en Sara op het speeltoestel, zag ik het zeilbootje voorbij komen ;-)
Een heerlijke manier van bijkomen na een dag klussen in je huis, ik denk dat ik maar vaker achter aan rij ;-)

Over electriciteit en muizenmelk

Ja, waar zijn we....een dag heeft de electriciteit eruit gelegen, er is vanalles omgelegd, verlengd en vernieuwd, en dat klusje is dus nu ook geklaard. Toch 2 dagen mee zoet geweest. Gelukkig heeft Job ook nog geholpen...;-)

Terwijl ik de behangrand (eindelijk mocht dat!!!!!) er met warm water, afwasmiddel en plamuurmes afhaalde, voegde Micha de kozijnen goed in, en als dat straks mee wit meegeschilderd is, ziet het er allemaal weer keurig uit.

Nu is mijn Lief nog even een paar uurtjes gaan zeilen met z'n broer, vindt hij heerlijk om te doen, en ik gun het hem zo, het is ook nog z'n vakantie he ;-)
Ik heb vandaag grondverf gehaald bij de Dumphallen (6.50 voor een liter blik) en alvast ideeen opgedaan over kleurtjes voor de muren en kozijnen. Heel leuk!
Ik heb ook plamuur gehaald ;-( want daarmee ga ik vanaf volgende week al de gaatjes in de balken opstoppen, een geweldig groot karwei lijkt me dat... maar ik weet nu al dat het resultaat groots zal zijn ;-)
Al geef ik wel toe dat het raar is om weekend te houden met een kamer die verre van aan-de-kant is... maar goed, het komt wel weer.

En iemand schreef in een reactie dat ze ook benieuwd was hoe het de muizenfamilie vergaat. Nou, ik zal je zeggen.... ze leven nog steeds!!!! 't Is ongelofelijk!
Er is namelijk, met behulp van opa, een heuse reddingsactie op touw gezet, kijk maar...

Nichtje Felicia, die bleef logeren, heeft ze overdag trouw elke uur melk gevoed... en toen ze daarna wegging, werd Job geacht het over te nemen. Daarvoor hadden ze nog een dakje gemaakt op het muizenverblijf. Een grotere vriend, die langskwam, wist te vertellen dat het 'muisje-met-de-hersenschudding' (die niet op z'n pootjes kan staan) verlamd is aan z'n achterlijf...ach...
Maar Job is lang niet zo consequent met voeden als Felicia...desondanks zagen we wel vanmorgen dat de 3 actiefste muisjes hun kraaloogjes nu open hebben. En eentje loopt er nu ook steeds weg uit het hok, tot wanhoop van Job, want 'waar moet ik nu zoeken??'
Het grappige is dat veel ons wat onnozel aankijken als je vertelt dat dat de muizen zijn die uit je plafond kwamen vallen; 'En die ga je in leven houden, maak je die niet meteen dood???'
Nou, nee dus ;-) we voeden ze zelfs ;-) en als ze het redden zetten we ze in de tuin, daar zien we zo vaak spitsmuisjes rond rennen, dus ze kunnen zich vast in leven houden. Ons huis, maken we gewoon met de tijd 'muis-dicht', voor zover dat lukt dan, want ze hebben echt maar een heel klein gaatje nodig.
Ach, ik moet eerlijk zeggen dat ik banger ben van een spin dan van een muis. Echt ongelofelijk hoe mooi God die kleine diertjes heeft gemaakt. Tja, met spinnen is dat natuurlijk net zo, maar ik kan daar nu eenmaal niet lang naar kijken zonder dat ik kippenvel op m'n armen krijg...
Loïs vindt de muisjes trouwens ook geweldig... en gister liep ze, zoals gewoonlijk, met haar schaapje onder haar arm, door het huis, maar het viel me na een tijdje op dat ze ook wat in het andere handje had, toen ik haar vroeg wat ze had, en keek, zag ik een staartje tussen haar vingertjes en ja hoor, ze had een muisje vast. Toen ik het voorzichtig uit haar handje wou halen, ging ze gillen en kneep haar handje dicht!! Pff, nou dat was helemaal niet mijn bedoeling! Dus met een heel verhaal dat het muisje moest gaan slapen, kreeg ik haar uiteindelijk zover dat ze de 'kakka' (zoals ze ze zelf noemt) weer in zijn grasbedje terug legde. Toen ik het deksel erop deed, zette ze weer een keel op ;-) maar ik heb haar snel meegenomen en afgeleid met wat anders ;-)
Maar het was wel een heel schattig gezicht, kijk maar ;-)

Zichtbare balken in 3 verschillende kleuren

Vanmorgen om een uur of 9 bracht ik onze 3 kinderen naar m'n schoonzus, omdat ik van mening was dat we bij een plafond uitbreken geen kinderen konden gebruiken, het leek me zelfs wat gevaarlijk. Ik was bang dat, toen ik na 20 minuten weer terug arriveerde, Lief alle gipsplaten er al uit had liggen maar dat was wat overdreven. Hij was op de helft van de woonkamer zag ik toen ik binnenkwam. En ik zag nog meer. De hele vloer lag bezaaid met (droge) muizepoep. Ik begon meteen met de gipsplaten, die er ook onder zaten ;-( naar buiten te dragen. Toen ik terug kwam liet Micha me het muizenest zien, wat naar beneden viel toen hij een gipsplaat los trok. 2 van de 7 muizekinderen waren meteen dood, en de rest bewusteloos... vader en/of moeder in geen velden of wegen te bekennen. Dat er vaak muizen over het plafond vertoefden wisten we wel, want we horen ze vaak genoeg tippelen. Het zijn hele mooi spitsmuisjes, maar ik wil ze liever niet in mijn huis eigenlijk...
Micha haalde alle gipsplaten eraf en ook alle houten latten. Ik droeg alles naar buiten; de latten naar de schuur, voor hergebruik en/of kachelhout ;-) en de gipsplaten naar de bus, en die reed Micha aan het einde van de morgen linea recta naar de stortplaats.
Het voorste gedeelte van de kamer bleek een mooi safari-bruin balkenplafond te hebben, het middenste gedeelte van de kamer een paars, en het achterste gedeelte een vies bruin-groen kleurtje. Micha had dus toch gelijk met z'n 3 kleuren plafond ;-)

Het safari kleurtje vind ik nog wel leuk, maar nu de avond valt zie ik dat het toch erg donker is allemaal. Dus ik ga het plafond toch echt een lekker creme kleurtje geven denk ik. Gelukkig is er niet door de balken geboord, dus hoeven we bijna geen balken te herstellen, behalve dan het opstoppen van de schroef-en spijkergaten, en ja, dát zijn er heel wat natuurlijk. De vorige bewoner heeft de electriciteitbuizen gewoon tegen de balken aangeschroefd. (*zucht*) De electriciteit gaat Micha dus opnieuw aanleggen, tegen het plafond aan, en daarover heen maken we dan brede houten delen zoals die nu te zien zijn, en dan verven we alles. Maar zover zijn we nog lang niet...;-) Het gaat heeeel veel werk worden, maar dat wisten we wel van te voren natuurlijk, maar ik wil dit al zoooo graag zooo lang! Al denk ik wel dat, als ik over een paar jaar de foto's terug kijk, dat ik denk: man, hoe hébben we dat zien zitten toen met 3 kleine kinderen! Want verbouwen hebben we al heel veel gedaan, alleen veel tussendoor, en echt zo'n grote verbouwing nog niet sinds we kinderen hebben. Maar ik vind het wel weer ontzettend leuk. Van die gipsplafonds zijn zo niet-ons-ding... en we werden allebei errug enthousiast toen we de balken in het oog kregen en zagen dat het er nog zo redelijk uit zag, echt grappig ;-)

Om half 12 was alles eruit, bracht Lief alles naar de stortplaats en ik veegde en stofzuigde alles. Dat oogde al een stuk beter. Daarna fietste ik om de kinderen. We namen nicht Felicia (9) mee terug, en bij thuis komst bogen zich die meteen over de emmer met de muizenfamilie. De 5 overgebleven muisjes waren wat bekomen van hun val, en piepten af en toe. Ze werden opgepakt, geaaid en opbeurend toegesproken. Het mocht niet veel baten, hun oogjes bleven dicht en eentje had zelfs een evenwichtsstoornis (of flinke hersenschudding) overgehouden van z'n val want hij viel heel de tijd om. Ze liepen er mee rond en kwamen op het idee om een bedje voor ze te maken. De rest van de middag is er druk getimmerd, gezaagd en geschroefd in de schuur door Job en Felicia, en voila, vanavond net voor het naar bed gaan was de muizenbedstee dan klaar. Een dikke laag gras erin, en de muisjes werden er, mét nog een beetje van 'hun' glaswol waar ze in zijn geboren, in gevleid. Ik heb ze er nog maar even mee laten doen, want ik denk dat de kans groot is dat de muisjes morgen dood zijn. En het laat geen twijfel dat ze dan met nog eens zoveel liefde worden begraven...
Ik heb beloofd vanavond, voor ik ga slapen, nog even te kijken of ze nog goed in hun holletjes liggen.

Vanmiddag was het veeel te warm om te klussen, dus zijn we nog naar het strand geweest en Micha heeft nog gevaren met ons bootje en z'n kano.
Morgen gaan we weer verder, ik meen dat hij de kozijnen aan gaat voegen, en misschien met het electrisch beginnen. Ik kan voorlopig niet veel doen, en daar baal ik wel van. Ik zie zoveel werk, met name schilderwerk, maar ik zal toch nog een poosje geduld moeten hebben. Van de week toch alvast eens langs de Dumphallen rijden, een winkel waar ze overschotten verf van groothandels verkopen, scheelt veel geld, maar ze hebben natuurlijk maar een beperkt assortiment en kleuren. Maar zeker de moeite waard om (weer ;-) eens te gaan kijken.

Grote pruimenoogst!

We hebben een hele goede pruimenoogst dit jaar! Het geleide pruimenboompje wat achter naast het tuinhuisje staat, geeft al jaren een goede oogst, ongelofelijk hoeveel pruimen er van zo'n laag boompje afkomen!

De andere pruimenboom gaf al jaren zo'n 10 pruimen...terwijl dat een hoge boom is. Afgelopen jaar hebben we hem weer wat gesnoeid en hebben we een andere, even grote boom, die 2 meter verder stond, uit gedaan. En of dat nu de reden is dat hij veel beter vrucht draagt, geen idee, maar we hebben nu al manden vol pruimen van deze boom kunnen oogsten!!

De kinderen vinden het heel leuk om ze te plukken en weg te geven aan vrienden en familie, en natuurlijk om zelf op te eten, ze zijn ook lekker zoet! En dit weekend heeft Micha pruimemoes ervan gekookt. Ik hou daar niet zo van, maar hij wel.
Nu komt het einde van de pruimenoogst wel in zicht, maar wat een wonder eigenlijk dat er zo veel fruit aan één boom kan groeien!

Kozijnen vervangen!

Ik zeg het er alvast bij; het is zijn specialisatie... het is wat hij ook vaak doet op/voor z'n werk. Maar toch... vind ik het een hele prestatie wat Lief gister leverde. Even voor 9 uur 's morgens waren we uit bed, en na het ontbijt begon Micha met het uitslopen van de kozijnen; alle 4 kozijnen van de woonkamer zijn aan vervanging toe. We kwamen er achter dat het nog de originele grenen kozijnen waren die we er uit sloopten... jammer, maar het is niet anders...

Inmiddels was mijn schoonvader gearriveerd, die kwam helpen om de kozijnen en glaslatten nog een grondverf laagje te geven.

Doordat Micha alles zelf heeft opgemeten én gemaakt, paste het allemaal precies, en dat werkt fijn! Ik weet uit zijn verhalen dat dat op zijn werk, waar er van hout-tot-kozijn natuurlijk meerdere mensen tussen zitten, wel eens anders is...en hij is natuurlijk de laatste schakel, dus hij ziet dat altijd. (en moet het altijd oplossen)
Toen we om 13.00 uur gingen eten, had hij er al 2 kozijnen inzitten, waarvan een scharnieren ingecroosd en raampje ingehangen en het glas erin gezet.
Van het smalle raam hebben we het onderste glas nog niet, dus ging hij verder met de voorste ramen:

Ik heb 1x geholpen om zo'n kozijn te verleggen, en vond alleen het verléggen al zwaar, maar mijn 'prive Simson' draagt ze 'gewoon' zo naar voren...

...en zet ze er zo in!! Ik vind het nog steeds ongelofelijk...wat kunnen kerels toch sterk zijn!

En dan is dit een 'voor-en-na-foto', links voor (Micha aan het slopen) en rechts nieuw.
Bijna iedereen vindt het zonde dat we de glas-in-lood-ramen vervangen, en dat vinden we zelf ook wel een beetje. Maar het is heel duur (zo'n 1000 euro per raampje) om het glas-in-lood tussen dubbel glas te plaatsen, en zoals het nu zat, tocht het zo, en is het niet stevig. (Dus wie er nog belangstelling heeft voor de glas-in-lood ramen, ze gaan MP op want ze mogen weg!) Die 1000 euro per raam dénken we niet eens over, dus dan een alternatief. Een leuk en mooi internatief. Want de glas-in-lood ramen zijn niet origineel, die hebben de latere bewoners erin gezet. En wij maken de bovenste raampjes zoals ze vroeger origineel waren. Dat weten we van foto's en van 1 raam wat rechts in de kamer zat, die geen glas-in-lood had maar nog het originele bovenraam. En dat raam had 2 roetjes erop, er komt dus zeg maar nog een 'kruis' op. T.z.t zal ik er nog een foto van plaatsen, ik heb nl ook nog een oude originele foto van ons huis, waar dat te zien is. We hebben in de bovenramen voor geel gebobbeld glas gekozen. En dat het dan weer is 'zoals vroeger', vind ik ook weer leuk en 'wat hebben' ;-)
De ramen die erin zaten waren nog best goed qua kwaliteit, maar de kunstof roeden die tussen het glas zaten, is niet onze smaak. Dan liever wat meer zeemwerk en échte roeden erop ;-)
Ja, en wat mijn bijdrage was die dag..? Toen ik aan Lief vroeg wat ik kon doen, terwijl hij een kozijn afwerkte, zei hij: 'Oh ruim jij maar een beetje de rommel op'... juist ja...;-))
Dusss ik heb samen met Sara het gesloopte kozijnhout in de kruiwagen geladen en weggereden (dat hout stoken we op van de winter in onze houtkachel) de straat aangeveegd, kinderen weg en/of beziggehouden waar nodig, en de andere dingen als koffie enzo he...;-)
En ik mocht ook nog een keer wat verven...

(...en dat nadat ik de raampjes al eerder had geverfd en toen e-no-ru-me 'druipers' had veroorzaakt door snel te willen schilderen en te weinig op te letten....oe wat voel ik me dan een kluns he...)
En hoewel dat verven tussendoor gehaktballen braden moest, heb ik enorm mijn best gedaan om beide dingen goed te doen, dus zonder druipers en geen aangebrande gehaktballen...en gelukkig lukte dat ;-))
Alle 4 de kozijnen met glas heeft hij er dus ingezet, en 's avonds hebben we met een wijntje op de stoffige bank er naar zitten kijken en verdere plannen gemaakt, heerlijk!
Vandaag is Lief even bij iemand anders bezig, en morgen, dan gaan we het plafond er uit slopen, ik kan niet wachten! Ik ben zo benieuwd wat we daar tegen komen. We hebben er al vanalles over gespeculeerd ;-) Micha denkt dat het plafond in 3 verschillende delen, in verschillende kleuren is geschilderd omdat het vroeger verdeeld was in 3 kamertjes. Ook denkt hij dat er nog 2 schouwtjes in hebben gezeten ;-( en dat zou minder zijn...veeel minder... want ik wil eigenlijk koste wat kost voor de originele balken gaan...maar dat zal dan wel lastig worden...
Ik ga dus nu alles uit de kamer ruimen vandaag, zodat we morgen meteen kunnen beginnen met SLOPEN! ;-)

Afscheid... en een ontmoeting...

En deze laatste week zijn we, behalve dat we het rustig gehouden hebben en veel thuis zijn geweest, nog wel naar de bioscoop geweest. Toen ik T. thuis, met de dvd van Ice Age 2 in m'n hand probeerde uit te leggen dat we nu naar Ice Age 3 gingen, waar hij afgelopen week een voorstukje van had gezien op de computer bij mij, juichte hij en rende naar Job en Sara toe om hen het nieuws te vertellen ;-)
In z'n beste kleren en op het puntje van z'n stoel zat hij de rit in de bus, nadat we Loïsje even hadden weggebracht naar m'n schoonzus.
En hoewel hij natuurlijk niks van het gesproken woord kon verstaan, genoot hij des te meer van de beelden. Job kroop bij mij op schoot bij het deel dat ze in de dino wereld kwamen ;-) En ja ik ben eerlijk, ik hou ook erg van Ice Age, vooral Manny én natuurlijk Sid kunnen mij erg aan het lachen maken!

Ook waren we nog langs onze vrienden geweest die week die bij ons om de hoek wonen. Die hebben nl zo'n gave mini quad, en Job en Sara vinden het geweldig om daarop mee te rijden, dus we dachten dat T. dat ook wel leuk zou vinden, en jawel hoor ;-)

....en toen brak de laatste avond aan dat ik T. in z'n bed legde. Ik bleef even bij hem op bed zitten, hij zag mijn treuzeling en ging bij me op schoot liggen en probeerde z'n 'Anyuka-laten-schrikken-spelletje' weer uit, en met succes, want natuurlijk schrok ik me een hoedje ;-)) ik verzon er nog een spelletje bij door mijn hand in een z.g wesp te laten veranderen, die hem zoemend in z'n nek en op z'n buik kwam kriebelen. Hij kon niet meer van het lachen, maar na een tijdje was het echt genoeg en moest ie gaan slapen. Natuurlijk wilden Job en Sara ook nog even bezoek van die wesp ;-)
De andere morgen gingen we samen z'n tas inpakken, en ik liet hem zien waar het pistool met de klappertjes verdween tussen z'n kleren. Toen stopte hij met vragen wáár dat pistool nou was ;-)
En, net als vorig jaar, had ik weer pasta, hagelslag en deze keer ook schuddebuikjes gekocht om mee te geven naar Hongarije. Ik denk dat het daar óf een luxe product is, óf dat ze het helemaal niet verkopen, want hij vindt het vreselijk lekker en eet het heel vaak. De laatste dagen had hij ook ontdekt dat gesmolten kaas op de boterham lekker is, en at ie er soms wel 3 boterhammen van op achter elkaar!
Om de 'poedding' moesten we ook zo lachen. Want toen hij een pak vanillevla zag staan in de koelkast, rende hij naar me toe met de vraag of hij wat van die 'poedding' mocht. Dat mocht, en met kleine hapjes at hij zijn schaaltje leeg. Dat ie daarna nóg een beetje mocht, met zelfs nog een beetje siroop erbij, was helemaal het einde. En sindsdien vroeg hij tijdens het koffiedrinken en na het boterhammen eten óók om 'poedding'. Hij lustte er écht pap van ;-)
En heel af en toe heb ik hem extra gegeven, maar 3 maal daags vond ik toch wat te gortig ;-)
Helaas, kon hij geen 'poedding' en 'sjait' (=kaas, je schrijft het vast heel anders, maar zo spreek je het uit in het Hongaars ;-) meenemen, maar wel dit allemaal, en dankzij Micha kregen we alles in z'n tas gepropt...
Ook nog z'n 2 voetballen en wat klein speelgoed wat ie nog had gekregen.
De 2 groen ingepakte cadeautjes zijn voor z'n zusjes van 8 en 9 jaar, ik had bij de Action 2 barbiepoppen en nog wat kleine dingetjes gekocht, en hij vond het leuk om dat allemaal in te pakken.
Het fotoboekje was ook leuk geworden, het zit vol met 36 foto's van T. en zijn belevenissen van deze 3 weken in Nederland.

Om 14.00 uur vertrokken we richting Zwolle en toen we nog 7 minuten van het eindpunt verwijderd waren belanden we in de file...waardoor we toch nog een half uur later aan kwamen dan gepland... maar gelukkig wel op tijd.
Nog even bijgepraat met de gastouders van zijn zusje, en toen werd het tijd om ze naar de bus te brengen, die al stond te wachten. Op dat moment distantieerde T. zich al van ons. Geen knuffels en kusjes meer, en hij ontwijkte m'n blik. Met een zoen op z'n lieve oranje haren duwde ik hem zachtjes de bus in, en zwaaiden we naar hem toen hij een plekje had gevonden samen met z'n zusje. Het lekkers, van pannekoeken tot chipjes en wat snoepjes, dat ik hem had meegegeven in z'n tas werd meteen al aangesproken zagen we...
De deur ging dicht, en we gingen nog wat harder zwaaien. Toen de bus weg reed, begon Loïs hard te huilen, terwijl ze 'Nuh-nuh!!!' riep, zo noemde ze hem!! Ik vond dat moeilijk en kon wel even meedoen ;-) maar het was zo weer over, en we stapten weer in onze VW bus.... heel gek... dat dat plekje van hem dan leeg is...

We vertrokken richting Kraggenburg, naar een weblogvriendin van mij, Willy van 'Gekakel'. Weer 'vonden' we een file ;-( en waren daardoor pas na zessen 's avonds bij Willy. Eerst zag het huis er wat stilletjes uit, maar algauw kwam Willy met haar jongste zoon naar voren lopen, en werd het begin van een 'echt' en leuk contact gelegd. Zo ontzettend leuk dat de personages van een weblog dan zo voor je ogen tot leven komen ;-)) En warempel, oudste en jongste waren in het echt minstens net zo leuk als op de foto's ;-))

We genoten van de zachte zomeravond en van Willy's heerlijke 'dikke-buiken-soep', en de kinderen van de kreukelfrietjes. Job trok na het eten wat witjes weg, en eenmaal op de wc was ik nog net op tijd met een bakje... erg sneu voor ons mannetje die eigenlijk meteen naar huis wil...maar daar zitten we 2 uur vandaan! We besluiten naar binnen te gaan, en met een deken op de bank knapt hij weer iets op, zodat hij daarna ook de rondleiding boven nog wel wil zien ;-) zelfs de zolder verkent hij samen met de jongens.
Ondertussen praat Micha met Marko en bewondert hij de Daf van Willy ;-) oldtimers zijn ook aan Micha besteed! Sara houdt zich bezig met het aankleden van Willy's (enorome) pop van vroeger, terwijl Loïs het een uitdaging vindt om de poezen van de familie de stoute streken van een bijna-peuter te laten ondervinden... (Sorry Teuntje en Sien ;-) en om het goed te maken deelt ze later haar ijsje met ze ;-)
Aan gespreksstof en gezelligheid geen gebrek, maar toch besloten we om een uur of 9 maar eens terug te gaan rijden, daar we nog 2 uur voor de boeg hadden voor we onze provincie Zeeland weer zouden bereiken...
Ditmaal zonder files reden we om kwart over 11 onze oprit op... wat een dag! Moe rolden we allemaal ons bedje in, en Job bleek die nacht echt ziek...om half 4 wekte hij me, een enorme stank met zich meenemend...;-(.... vandaag heel z'n bed gewassen, en hij heeft wel wat gespeeld maar ook veel op de bank gelegen, hij heeft duidelijk een buikgriepje te pakken. En nu maar hopen dat we die niet in Kraggenburg achter hebben gelaten en/of naar Hongarije hebben meegegeven...

Nou huize 'Gekakel', het was ons een genoegen, en wie weet komen jullie nog eens de kanten van Zeeland op, dan kakelen we gezellig nog eens verder ;-)