werden wij voor het eerst papa en mama....
Zes jaar geleden,
werden wij verscheurd...
Van verdriet...en blijdschap...
Met Job in m'n armen,
kijkend naar Jonathan*,
die niet bij ons kon blijven...
Alles wat je voelt,
klopt niet met de werkelijkheid...
Kijkend naar de foto's...
Voel ik nog de ontreddering...
de machteloosheid...
Jonathan's kleine lieve handje... het enige van hem wat ik vastgehouden heb....
Thuis wachtte een wiegje,
tot je zou komen.
Jonathan, lief kindje van onze dromen.
Daarvoor in de plaats,
kwam een glazen huisje
met slangetjes en naaldjes.
Je balde je vuistje,
en vocht, en vocht,
om te mogen leven.
Er is alles gedaan om je leven te geven.
Ik zag je daar liggen,
zo dapper, en klein,
ik had toen wel even,
als God willen zijn.
Maar niemand kon winnen,
ondanks alle wil,
je kon niet meer verder,
je hartje viel stil....
Toen moesten wij je
uit handen geven.
En zonder jou
moeten we verder leven.
Maar altijd zal je
bij ons blijven horen.
Want álles, zal anders zijn dan tevoren....
12 opmerkingen:
Ach meis, wat een hartverscheurende foto's...wat een contrast "blijdschap & verdriet".
Van harte gefeliciteerd met Job en sterkte met het gemis van Jonathan....
Ik denk aan jullie vandaag...
Knuffel,
Maureen
Ach......idd wat een contrast.
Denk aan je.
Liefs en een dikke knuffel van Marian
Lieve San,
Naar aanleiding van je blog en je stukje dagboek van 28 augustus jl. op Jonathan's site:
'Het is mijn ervaring dat na een verlies je hart telkens opnieuw breekt. Af en toe vergeet je je verlies even, dan gebeurt er iets waardoor je je het ineens weer herinnert. Je hart breek keer op keer. Laat het maar gebeuren. Pas wanneer je je hart laat breken, kan het helen.' -Saskia de Bruin-
Beide stukjes die je schreef maken me heel stil. Daarom leen ik bovenstaande woorden om je te omarmen.
Dikke knuffel,
Willy
Lieve schat,
ik ben stil met een brok in mijn keel.
'k Wens je sterkte én ik feliciteer je...
Hè, wat een dubbel gevoel zal je hebben.
Ik wil je toch feliciteren en een fijne dag wensen ondanks het vreselijke gemis wat je voelt.
Wat een dubbel gevoel kreeg ik bij dit stukje! hoop dat jullie een leuek dag hebben gehad ondanks het gemis!
Liefs Inge
Lieve Sandra,
wat een hartverscheurende foto, zó dubbel!!
Ik denk aan jullie...
tegelijk ook zo apart tijdens het gemis ook het geluk en de trots die je voelt om Job.
Onvoorstelbaar dubbel allemaal...
Dikke knuffel van Adriana
Om stil van te worden,
Warm en koud tegelijk...
Zo mooi, zoveel gevoelens tegelijk, zo verdrietig.... Ik denk aan jullie. En ik zal Jonathan* nooit vergeten, al heb ik hem niet een keer gezien. Ze zijn bij God, onze kindjes, en ooit, op die ene speciale dag, zien we ze!
Veel liefs, Anke
Dikke knuffel!!
((()))
Kwam dit bericht van je tegen toen ik even op je blog aan het lezen was... zo ontroerend. Daar wordt ik stil van, moedig dat je daarover met anderen wil delen. Heel moedig..!
Ik ben via via op deze blog terecht gekomen en wil graag een berichtje voor je achterlaten. Wát een ontroerende blog, en wat moet het moeilijk zzijn om één van je kinderen terug te moeten geven aan God!
Wat kun je prachtige gedichten schrijven!!
Gods zegen!
Een reactie posten