Het begin van de reis naar Israël...

...begon met afscheid nemen...

16 mei 2010

Met moeite en tranen nam ik afscheid van Micha, Loïs en Petra, nadat ik Job en Sara naar bed had gebracht. Micha hield me troostend tegen zich aan en dat voelde zo intens lief dat dat weer nieuwe tranen gaf... maar we laden m'n tassen in m'n auto en ik vertrok naar Elina. We kletsten nog wat, dronken nog wat en bekeken de landkaart van Israël. Om half 12 gingen we naar bed, waar ik de klok nog half 1 heb horen slaan....

17 mei 2010

Om 3.15 hoor ik Elina naar beneden gaan. Ik heb het idee dat ik nog maar een uurtje heb geslapen, en dat klopt ook bijna wel natuurlijk. En omdat we nu toch klaar wakker zijn, besluiten we ons klaar te gaan maken. Met moeite eet ik 1 broodje, en opgewonden zitten we dan om kwart voor 5 in de auto richting het station van Bergen op Zoom. Daar parkeren we m'n auto en kopen een enkele reis naar Schiphol, en verwachtingsvol stappen we om half 6 in de trein.

We hoeven niet een keer over te stappen en om kwart over 7 rijden we het station Schiphol binnen. Gebouw 3 hebben we zo gevonden, het is op dezelfde plek waar ik bijna een jaar geleden aan m'n reis naar de Dominicaanse Republiek begon. Onderweg horen we een mevrouw bellen die zegt dat haar vlucht geannuleerd is. We kijken elkaar aan, en de zenuwen gieren door m'n lijf. Het zál toch niet.....
Maar jawel.... eenmaal bij Pim (de reisleider) aangekomen, bevestigd die dat alle vluchten geannuleerd zijn ivm de aswolk. Morgen zullen we op z'n vroegst naar Israël vliegen. De moed zakt in m'n schoenen...wat nu?
Ook Elina ziet er zeer verslagen uit. Terug naar Zeeland is géén optie...m'n auto is vast al opgehaald en als ik er aan denk om nóg een keer afscheid te moeten nemen, krijg ik acuut een knoop in m'n maag.
Minutenlang staan we wezenloos voor ons uit te staren. Na een poosje komen Steven en Sandra, één van de stelletjes die ook meegaan met de reis, naar ons toe. Ze zijn vrienden van mijn neef Marcel vertellen ze, en ze nodigen ons uit om met hen mee te gaan naar Amersfoort. Ik knik afwezig en Elina kijkt verward. Ik wil vliegen. Maar dat kan niet. Overnachten op Schiphol klinkt ook niet zo aanlokkelijk, dus we besluiten mee te gaan. Ook Arno gaat mee, en met z'n vijven reizen we met de trein in 45 minuten naar Amersfoort.

Daar aangekomen lopen Elina, Sandra en Arno naar het huis, Steven haalt de auto op terwijl ik bij de koffers wacht. Bij Steven en Sandra thuis drinken we koffie. Na een poosje gaan we buiten zitten, kletsen wat, internetten kan nog even en als het lunchtijd is eten we broodjes.
Pim belt, dat we vanavond om 10 uur toch nog kunnen vliegen, en er gaat een gejuich op! 's Middags slapen Elina en ik wat op de bedden op zolder. Heerlijk! Als we allemaal wakker zijn, eten we vroeg frietjes en vertrekken dan weer naar station Amersfoort. In de trein bel ik nog even met m'n lieffies, het is fijn om hun stemmen nog even te horen. Op Schiphol moeten we lang in de rij, eerst worden er een hoop vragen gesteld, en dan de koffer ingenomen. De meesten van de groep moeten om 22.00 uur voor een extra koffer check. De vlucht heeft 1 uur vertraging en zal dus om 23.00 uur vertrekken. Eenmaal ingechecked en door de douane gaan Elina en ik samen lekker wat drinken en kijken naar de enorme vliegtuigen. De koffer check is wel interessant en gaat goed. Elina en ik denken leden van de Tzahalband (de leger band van Israël) te herkennen onder het personeel, maar we hebben het maar niet gevraagd. Om half 12 zitten we nog op het vliegtuig te wachten. Eindelijk mogen we dan instappen. Het is 4.5 uur vliegen, maar ik heb bijna geen oog dicht gedaan, ook al voelde ik me heel moe. Jammergenoeg konden Elina en ik niet naast elkaar zitten. Elina zat zelfs in het midden, zo kreeg ze niet veel mee van het stijgen en landen, wat juist zo'n ervaring is als je voor het eerst vliegt.
Maar als we even oogcontact hadden zag ik haar ogen toch glimmen want...gelukkig...alsnog onderweg naar Israël!!!

Weer terug uit Israël!!!

-Elina en ik op de berg Karmel in Israël-

Afgelopen donderdagnacht ben ik weer terug gekomen uit Israël. Het was een heel bijzondere reis met veel ervaringen, een leuke groep, bijbelstudies om nooit te vergeten en indrukwekkende ontmoetingen met Joden. Daarnaast was het super leuk om deze reis met m'n vriendin Elina te maken, we hebben samen een hele goede tijd gehad.

De komende weken volgen hier meer ervaringen en foto's.

Naar Israël

Het is denk ik een half jaar geleden dat ik thuis kwam van een avond kletsen bij m'n vriendin Elina. Ze had me verteld dat ze plannen had om volgend jaar een reis naar Israël te gaan maken. Ze heeft moeilijke jaren achter de rug (= understatement...) en in die tijd hebben we veel samen gepraat en een diepe band opgebouwd. Ik was zó blij en enthousiast voor haar dat haar plannen het eerste was dat ik Lief vertelde toen ik thuis kwam, hij is een jaar voor we elkaar leerden kennen ook naar Israël geweest. Hij vond het ook leuk voor haar, maar zei: 'Gaat ze alleen dan?" Ik zei: 'Nou, nee, niet alleen hoor, met zo'n groepsreis mee'. Waarop Lief meteen opperde: 'Anders ga jij toch met haar mee!??' Ik kon even niks zeggen... maar veegde het idee meteen van tafel, want hoe moeten we ooit zo'n groot geldbedrag bij elkaar krijgen voor zo'n reis, bovendien ben ik afgelopen jaar naar de DR geweest voor het televisie programma en toen vond ik het zo moeilijk om achteraf te horen dat de kinderen me zo gemist hadden. Elina vond het een gaaf idee toen ik Micha's grapje tegen haar vertelde, en ons liet het idee toch ook niet helemaal los. Lief kwam er af en toe op terug en ruimde het eerste opstakel (geld) uit de weg. Toen pas merkte ik dat ik toch het meest over de kinderen in zat. We praten er met de kinderen over, ik belde met Micha's baas, en mailde schoonzus Petra die in Angola werkt en in april, mei en juni op verlof hier zou zijn. Toen dat ook allemaal als vanzelf (enigzins tot mijn verbazing) voor elkaar kwam, durfde ik voorzichtig er over te gaan denken om écht te gaan boeken. En dus heb ik dat gedaan, en als het allemaal goed gaat hoop ik a.s maandagmorgen samen met Elina de lucht in te gaan, richting Israël! We gaan mee met een jongeren solidariteitsreis van Christenen voor Israël. Pim van der Hoff gaat mee als reisleider en Henk Binnendijk gaat mee en die doet Bijbelstudies. Elina en ik hebben er allebei veel zin in...maar toen ze me gister belde vertelde ze me dat ze het ook wel heel spannend vindt...en dat geldt voor mij net zo...
De kinderen lijken het heel relaxt op te nemen, we hebben alles doorgesproken, ze zijn dol op schoonzus Petra, volgende week begint school weer, papa en Petra zullen hen brengen en voor hen zorgen, en het pinksterweekend gaan ze met z'n allen naar de pinksterconferentie van Opwekking, en daarna duurt het dan nog maar een paar dagen voordat mama weer terug komt. Zo zeggen ze het, klinkt heel simpel, en ik hoop ook dat het zo is...

Deze foto kreeg ik een tijdje terug in m'n mailbox. Hij is gemaakt door m'n zwager David die verschillende maanden in Israël is geweest voor z'n studie en werk. De klaproos is een van m'n favoriete bloemen. '...en de woestijn zal bloeien als een roos...' was het eerste wat bij me opkwam. Geen idee of er nu nog klaprozen in de woestijn groeien, we gaan in ieder geval wel naar de woestijn toe. En overnachten bij de bedoeinen, en kameel rijden, kajakken (als ik dat durf...) en naar de dode zee en, en....

Dan ga ik eindelijk m'n koffer maar 'es inpakken. Het is daar heul zomers weer heb ik me laten vertellen (30 graden en meer..) dus dat worden sandalen en zomerkleren!

Happy 101 award

Van Wiek kreeg ik een award. Een leuke, want de opdracht erbij is 10 dingen vertellen die je blij maken en aan 10 anderen doorgeven.
Dat gaat wel lukken ;-)

1. Mijn Lief. Hij heeft alles waar ik vroeger van droomde ;-) behalve bruine ogen dan, ik word helemaal warm als ik langer dan 5 seconden in zijn lieve blauwe ogen kijk, en ben altijd weer verbaasd over hoeveel ik in zijn ogen zie...
2. Onze kiddies. Van de week hebben ze vrij en volgende week ook, en hoewel ik dan net als veel andere moeders 'achter-het-behang-plakken'- momenten ken, hebben we al zoveel geknuffeld, gebouwd, gelachen, gemaakt en gespeeld en verbaas ik me erover hoe veel meer ze al kunnen en weten dan ik dacht ;-)
3. Brieven vinden in de brievenbus van onze Compassion kids. Elke dag ben ik benieuwd of er één bij de post zit, en als het zo is, ren ik snel naar binnen om lekker op de bank te kruipen en dan de brief 2x achter elkaar door te lezen ;-)
4. Brieven schrijven aan de Compassion kids, ik doe het minstens 1x in de maand, maar nu steeds vaker 2x in de maand. Omdat ik er zo blij van word. ;-)
5. Brieven vertalen. om nog even in de Compassion-sfeer te blijven ;-) Ik vertaal ongeveer 10 brieven per week die geschreven zijn door Compassion kinderen aan hun sponsors, en het is zo leuk, ontroerend en bijzonder vaak wat ze schrijven.
6. Saté!! Ik ben dol op kip sateetjes met lekkere pindasaus erbij! Als we uit eten gaan en dat staat op de menukaart, is de kans groot dat ik dat bestel.
7. Onze houtkachel en heerlijke tuin. Ik bedenk me wel eens dat als ik een flatje zou moeten wonen, ik die 2 dingen niet zou hebben. Ik zou het vreselijk missen.
8. Vriendschap. Ik heb een paar hele lieve vriendinnen (en/of -schoon-zussen) waar ik heerlijk mee kan kletsen over alles. Ik vind het fijn om samen dingen te gaan doen of gewoon simpel op een morgen een bakje thee samen te drinken terwijl onze kindjes samen spelen.
9. Muziek (maken). Ik word er blij van maar ik doe het te weinig. Als tiener was muziek en muziek maken bijna hetzelfde als ademen voor mij. Dat ervaar ik nu niet meer zo, maar ik kan er nog wel heel erg in opgaan om samen met iemand muziek te maken of als ik bij ons in de gemeente mee mag spelen op m'n panfluit in het aanbiddingsteam.
10. Bij zee en strand zijn. Varen met ons bootje op de Schelde, met blote voeten door het opkomende water lopen, samen met Sara Jonathans* naam in het zand schrijven of liggend op je rug in de duinen wolken bekijken terwijl je de wind door het helmgras voelt en hoort gaan.... allemaal dingen die bij me horen op een of andere manier en waar ik heel erg intens van kan genieten.

Ik geef hem door aan: Gekakel, Judith, Menrike, Purperpol, Karien, Pien, Jessica, Janneke, Petra en Mellody. Alleen als jullie het leuk vinden hoor, anders mag je hem gewoon voorbij laten gaan ;-)

P.s: oh ja, en nog een die me te binnen schiet in het kader van 'waar word je blij van': de mailtjes, telefoontjes en gesprekjes die ik krijg/heb met mensen die me 'gewoon even' willen vertellen dat ze ook een kindje (zijn gaan) sponsoren. Daar word ik ook altijd echt blij van! En een gek weetje: meestal onthou ik in welk land ze een kind sponsoren en vaak zelfs hoe het kind heet. Ik kan er niks aan doen, het blijft gewoon 'hangen'. Micha rolde met z'n ogen toen ie dat laatst hoorde ;-)

Allemaal Koningskinderen

Lang geleden was er eens een koning die de baas was over een groot land. Hij nam zijn taak echt serieus, maar kon niet voorkomen dat er plaatsen waren in zijn rijk waar de zaken niet liepen zoals hij wenste. Op een dag hoorde hij van de toestand in één van zijn berg­stadjes. Er waren daar achterbuurten waar je niet veilig over straat kon lopen. Er werd veel vernield en gestolen. De kinde­ren waren brutaal en zwierven de hele dag hongerig over straat.

'Daar ga ik eens wat aan doen,' dacht de koning.

Hij besloot er maar eens zelf een kijkje te gaan nemen, incog­nito, zodat niemand wist dat hij het was.

Als een muzikant verkleed bezocht hij allerlei plaatsen waar mensen samen komen. Hij praatte met allerlei slag mensen, le­raars, bakkers, kinderen, politie en domi­nees.

Nou, je begrijpt, daar leerde de koning veel van. Toen hij genoeg had gezien verkleedde hij zich weer als koning en riep de burgemeester bij zich.

'Laat overal omroepen dat ik morgen om twaalf uur het volk wil toespreken!' zei hij.

Zo gebeurde ook. Zowat de hele stad kwam kijken naar zijne majesteit, vooral ook omdat iedereen een uurtje vrij had gekregen.

'Beste mensen,' begon de koning zijn toespraak. 'Er is iets dat ik jullie wil vertellen. Eén van uw kinderen heb ik laten verwisselen voor een kind van mezelf, toen het nog een baby-tje was. Ik zeg niet welk kind. Ik verwacht dat jullie het heel goed opvoeden. Eenmaal zal het koning of koningin wor­den...'

Druk pratend liepen de mensen weer naar huis. Sjonge zeg, een koningskind bij hen in de buurt? Misschien hun eigen kind wel? Vanaf die tijd ging het heel anders worden in de stad. Er kwamen goede scholen en ziekenhuizen, de kinderen kregen schone en hele kleren aan en elke dag genoeg te eten. En wat gebeurde er? De stad veranderde compleet. Diefjes waren er bijna niet meer. De mensen kregen zowaar goede manieren.

De tuintjes stonden vol bloemen, zelfs huisdieren hadden het goed. Na een aantal jaar zocht de oude koning de stad weer op. De mensen waren benieuwd of hij nu zou gaan zeggen welk kind het zijne was. Wie weet kregen de ouders die het koningskind hadden opgevoed wel een hoge beloning.

'Majesteit, wie is het?' riepen ze toen de koning op het balkon verscheen.

De oude koning wuifde en riep: 'Jullie hebben het allemaal uitstekend gedaan. De hele stad is uit de ellende gekomen. En willen jullie nu weten wie het koningskind was?'

Hij wachtte even om de spanning op te voeren.

'Ze waren het allemaal. Allemaal koningskinderen!' riep hij lachend. 'Elk van hen kan een belangrijke taak vervullen en daar hebben jullie zelf voor gezorgd.'

Nooit zijn de mensen van die stad de les van de koning verge­ten. Kinderen vormen de toekomst van een volk.

Bron: Josine de Jong

Is there power in the blood

Vanmorgen las ik een verhaal. Op Our Compassion, de site waar Compassionsponsors allerlei dingen delen met elkaar. Kathy had het volgende gepost, en met haar toestemming deel ik het met jullie op mijn 'Dutch blog' ;-)

A wonderful lady whom I know is a missionary in East Africa, largely among the Pokot. Today I received her monthly newsletter in the mail. She related a story that really touched my heart. I thought about how the "blood of Christ" makes brothers and sister of all of us, not only on OC but how it makes us "family" with our sponsored children and their families all over the world. Those of you with kids in Kenya may especially appreciate this. This is a bit long, but its worth the read.


IS THERE POWER IN THE BLOOD? A Warrior Speaks by Jane Hamilton

There was an old man at Kiwawa whose life was changed by the gospel of Jesus Christ. His name was Loitaluk. He was a headman of the village and one of the first to welcome us to Pokot territory. He was the first to bring is children to the school and later to bring his wives and children to church. Loitaluk put off many years of becoming a Christian. He liked the beer parties that are so much a part of the Pokot men's gatherings. He had been a warrior in his younger days and he sat on the council that planned the cattle raids and laid the battle plans. Even though he was chairman of the school committee and attended church regularly, he resisted surrendering his life to the Lord. But one Sunday, the Lord moved Loitaluk to stand up and the end of the church service and say that he wanted to become a Christian. Everyone cheered when Loitaluk came up out of the waters of baptism. He was somewhere in his sixties and had lost all but two of his sons in tribal warfare. (One of them was killed by Karamajong raiders the day that I had to flee to the hills with the school children.) Loitaluk had, at one time, 10 wives; 4 of his own and 6 he inherited from brothers who were killed. He had outlived most of his wives. His had been a hard life but had had the wisdom of those hard years.

One Sunday, at the end of the communion service, Loitaluk stood up and asked the question:

“Which is stronger, the blood of Christ or the blood of the Sapana?”

It was a question for which he needed an answer because he had seen something he could not understand. In his background, he understood the blood of the Sapana cow. In their culture, it was powerful and it worked. And this is the way that it worked:

When boys become of age to join the ranks of the warriors and become men, they go through a ceremony called Sapana. The group of the young men go through this ritual to become “blood” brothers. Through their whole lives they are a mutual support group, sharing their belongings, helping each other to obtain wives and supporting each other in all things. They go into battle together as a unit and are responsible for each other. They watch each other's backs. If one falls in battle, his age mates carry him on their backs. No one would abandon a Sapana brother in battle. They will literally give thire lives for each other. And what binds them together is the oath taken when they drink the blood of the cows that are killed at the Sapana rituals.

Loitaluk had been a Sapana brother and warrior. He had gone into battle and protected his brothers as they protected him. He knew what it meant. He knew that if two Sapana brothers had a quarrel, the elders would call them together, a cow would be sacrificed, they would drink the blood together and the matter would be settled It would never be spoken of again. They could not mention it or even remember it against each other. The survival of the group, and even the tribe, depended on the unity of the warriors. No division could be allowed among them. The drinking of the blood of the sacrificial cow bound them together. It worked for the community and the tribe for the unity needed to survive.

Loitaluk's question about the blood of Christ had arisen because he assumed that the blood of Christ would bind Christian brothers together in the same way that the blood of the Sapana cow bound together the age mates. However, in the church he saw division and quarreling and gossiping against each other. His words to the congregation that morning were:

“Those of us who take communion together are bound together like the Sapana group who eat the feast together. Why are there divisions and quarrels in the church that go unforgiven?”

We guiltily GOT what Loitaluk was saying. Does the blood of Christ bind us together strongly enough to look out for our brother and to put our differences aside? When we see a Christian brother fallen, do we pick him up and carry him until he is strong enough to stand again? Or do we run off and leave him alone in the midst of the battle? Or do we jump on him and get in a few blows ourselves with our gossip and our condemnation? A beautiful African Christian lady once told me that only Christians shoot their own wounded. When a Christian brother has fallen wounded by Satan, other Christians in their self-righteousness will often deliver additional blows to their brother. Where is our brotherhood in Christ? Do we recognize who the enemy really is, or are we quick to decide that the enemy is our brother? Oh, what we could learn as Christians about who the enemy really is and how necessary our unity is to the battle we are involved in. Satan has divided and conquered us for so long. The blood of that perfect sacrifice was shed so that we could be ONE.

Is the blood of Christ stronger than the blood of the Sapana cow? Can our differences be forgotten at the cross, the site of the letting of blood? Can we go out from the sacrifice as brothers, never to remember our hurt feelings or cross words again? It works for the Pokot because they believe it works. There is no power in the cow's blood except in their belief that it works. We as Christians, have the real power in the shed blood of that perfect sacrifice, Jesus.

The scripture says when we come to the communion table if we have anything against a brother, go and make it right. The scripture says that the blood of Jesus washes sin completely away. But do we let it be forgiven and forgotten or do we carry it around? How strong is the blood of the communion? We know that it is the blood of God's very own son. Powerful indeed! Power over all our weakness, failure and sin. Power to make us new. To make us clean. To make us forgiven. To make us united. To make us strong. To make us God's chosen. Yes, there is power in the blood. Yes, there is healing and restoration and wholeness provided by Jesus' blood. As we have just come through the Easter season and celebrated what Christ has done for us, let us embrace the love and forgiveness and oneness that he purchased for us on the cross.

Written by Jane Hamilton

East Africa Christian Mission

PO Box 1612

Medford, OR 97501-0123

Papa helpen

Na het eten konden ze papa nog wel even helpen. Toen ik bezig was de tafel af te ruimen zag ik dit:

Lief moest nog planken schaven, en alle drie de kids werden bij dat proces ingezet. Onder voortdurend toezicht van papa gaf Lois de planken aan, Job duwde ze erdoor en Sara pakte ze er aan de andere kant uit en legde ze op een nieuwe stapel. (Lois heeft maar even geholpen.)

Moederdag: maak een moeder blij

Op 9 mei is het moederdag. Jij kunt een moeder in een ontwikkelingsland blijmaken, door: een kind te sponsoren dat in armoede leeft de moeder/verzorger van je sponsorkind een familiegift te geven.

Familiegift

Naast je maandelijkse sponsorbijdrage, kun je het gezin van je sponsorkind een familiegift geven. Hiermee kan het gezin iets kopen dat hun leefomstandigheden verbetert (zoals: sanitair, repareren van het huis of betere watervoorziening). De medewerkers in het Compassion-project zullen het gezin adviseren over hoe ze uw gift het beste kunnen gebruiken.

Voorganger Henk Stoorvogel bezocht in maart 2010 een aantal gezinnen in Rwanda: "In Rwanda heb ik gezien wat je met een familiegift kunt betekenen voor het gezin van je sponsorkind.

Lees hier verhalen over moeders in Compassion-landen.

We ontmoetten daar een vrouw die met een familiegift een breimachine kon kopen. Nu heeft ze een kleine onderneming met 4 breimachines en leidt tieners in haar dorp op. Een weduwe woonde in een krotje op een markt, maar door familiegiften woont ze nu in een echt huis."

Maak een familiegift over, hoe gaat dat?

Het sturen van een familiegift is eenvoudig. Doe een bankoverschrijving op bankrekeningnummer 3232 op naam van Compassion Nederland o.v.v.

uw sponsornummer
het betreffende kindnummer
de vermelding ‘moederdag’

Gelezen op de site van Compassion (www.compassion.nl) en ik vind het idee wel mooi. Ik ben vast van plan om de moeders van onze sponsorkids een financiele bemoediging te sturen rond moederdag!