Mijn 'Compassion-koppies-collage', met (4) sponsorkids en de rest schrijfkinderen,
veranderd en ge-updated!
#100happydays #day73
Zo genoten van de eerste verjaardag van ons liefste kleinste meisje!
#100happydays #day74
Kijk, Judith, ze heeft je schattige gehaakte muisje uitgepakt en in gebruik genomen. Je had haar moeten horen schateren als ze haar van de glijbaan liet glijden, zo lief. Loïs vindt het muisje precies Angelina Ballerina, en zocht meteen de dvd op. Zo grappig, dat we je nog nooit in het echie hebben gezien, maar dat we nu wel zo'n lief muisje door jou hand gemaakt hebben, bedankt, ze is prachtig!
#100happydays #day75
Sjoesjoe, wat een regendagje. Zo herfstig alweer. Maar ja, als je dan ziet op nos dat een palestijn een puin-bucket-challenge doet ipv een ice-bucket-challenge, omdat het water zo schaars is (en op nog zoveel andere plaatsen op de wereld) dan voelt al dat hemelwater hier toch veel te luxe. Dus, Sara's geimproviseerde buitenvijvers lopen bijna over. Iemand nog van die waterplantjes? Die blijven zich ook maar uitbreiden.
#100happydays #day76
Ik zeg je; de smaak is beter dan de foto ;-) Het is iets met gepofte quinoa, havermout, zonnebloempitten, amandelen, kokos(olie), roomboter, honing, appelstroop en rozijnen. Het lijnzaad ben ik vergeten en ik had nog chocola toe mogen voegen. Dat gaan we zéker nog eens doen. Recept uit de Gezinsgids ;-)
#100happydays #day77
Man-o-man. Okee, ik vind mezelf 55% creatief. Dat is dan wel iets meer dan de helft, maar eigenlijk toch net te weinig om Echt Iets Leuks (lees: verkoopbaars) te maken. Ik raak gewoon gefrustreerd van mezelf af en toe. Volgende week sta ik nl hier op de fair, in ons durpje, voornamelijk met Compassion-spullen, maar het leek me ook wel leuk om wat creatiefs te verkopen. Jaaa, dat moet dus van onder uit m'n tenen komen.... ofzo... of zou het gewoon de tijdsdruk zijn?
#100happydays #day78
Gewoon vanzelf, begon psalm 93:4 in m'n hoofd te zingen toen ik 'em zag:
Uw macht is groot, Uw trouw zal nooit vergaan, al wat gij ooit beloofd hebt zal bestaan....
#100happydays #day67
Samen cymbaal spelen, uren waren ze er zoet mee
#100happydays #day68
Nog tegoed uit het archief: Uit het Eetze! dagboek; 'Met wie zou jij wel eens samen willen eten?' De antwoorden waren; Maxima, Adonay en Precious (sponsorkindjes), en van daaruit kwamen we uit bij Jezus; we hadden wel mee willen eten bij de wonderbare spijziging!! Oh, en wat zouden we graag eens een hapje manna proeven! We waren ook erg benieuwd naar het eten in het paradijs! Wat een gespreksonderwerpen, terwijl we onze broccolisoep aten ;-)
#100happydays #day69
'Kijk eens mam, hoeveel pitjes 'ie heeft!!' Het blijft toch eigenlijk een wonder dat uit een klein zonnebloempitje er wel meer dan 100 nieuwe ontstaan!
#100happydays #day70
Alvast een cadeautje voor het bijna-dreumesje gehaald, die zondag 1 wordt, ze ging er meteen mee spelen.
Zo handig, dat marktplaats ;-)
#100happydays #day71
Spelletje doen met Loïs, 'Mijn ponyclub'.
Na ja, eigenlijk zijn we er gewoon mee aan het spelen en laten we de spelregels (weer ;-)) voor wat ze zijn.
#100happydays #day72
Samen eten met (schoon)ouders en buurtjes van om het hoekje. BBQ, soep, én een overheerlijke Antilliaanse bietensalade! #100happydays #day58
Paardje spelen met de meisjes en Loïs haar nieuwe lichtblauwe halstertouw
#100happydays #day59
Ik smokkel even een beetje... want op day 60 waren we nog niet op vakantie, maar los lopen deed ze die dag ook al! En dus; hier in Drenthe, met een hunebed op de achtergrond, ging ze het lopen nog eens oefenen ;-) al gaat kruipen nog steeds vlugger, ze loopt nu toch steeds vaker een stukje. Ze is de eerste hier die dus voor haar eerste verjaardag loopt. Pittige tante ;-)
#100happydays #day60
De grootste lol heeft ze, in de speeltuin-gevangenis.
Vandaag hebben we het gevangenismuseum bekeken!
#100happydays #day61
We mochten gratis in het pretpark Drouwenerzand, maar wat denk je dat ze daar het leukst vonden? Niet al die flitsende apparaten, maar de waterspeelplaats daar had je tenminste geen wachtrij ;-)
#100happydays #day62
Op familiebezoek bij broer Jochanan en schoonzus Nicole en kids! Reuze-gezellig! En Loïs werd natuurlijk, hoe kan het ook anders, onze grootste dierenvriend, de dikste maatjes met de hond Boaz!
#100happydays #day63
In het Drents museum,in het grote poppenhuis. Nadat we de indrukwekkende tentoonstelling van de mummies hadden bekeken....
Een verhaal van een mummie bleef me bij, van een moeder met haar kind, die daar als mummie lagen, het kind in haar arm. De moeder was tijdens de bevalling overleden en daarna hebben ze de baby snel met een keizersnee ter wereld gebracht. Helaas leefde hij maar 2 uur. En een moeder die 3 kinderen kreeg; een stierf vlak na de geboorte, één leefde een jaar, en de ander werd 2. Daarna stierf haar man, en trouwde ze nog een keer, maar kreeg geen kinderen meer. Ik besefte weer even te meer wat een wonder (en gift) het is om moeder te worden en te zijn, maar ook om ze te mogen zien opgroeien en wat zijn we gezegend om in deze tijd zoveel medische zorg te hebben. Ik weet niet hoe mijn bevallingen anders vergaan waren....
#100happydays #day64
Ja.
Feeling blessed...
#100happydays #day65
Bij het Boomkroonpad. We hebben het pad zelf niet gelopen, dit vonden ze het aller-aller-leukst!
Lekker kliederen met water, dammetjes bouwen en over de takken lopen.
#100happydays #day66
Gezellige tijd gehad met iemand die bij ons kwam eten, en heul attent een heuse prachtige bos bloemen mee bracht. De kinderen gingen er allemaal aan snuiven en Sara vond die voorste witte net een waterlelie ;-)
#100happydays #day52
Kiek noe toch. Ik weet hier verder geen onderschrift bij hoor ;-)
#100happydays #day53
Ik word zo blij en dankbaar van deze foto. Sara's wens was een keer samen met papa paardrijden. Ik boekte een overnachting voor ze op de camping van Ponyhof in Aagtekerke, en gaf ze op voor 's avonds om mee te gaan met de 2 uur durende groepsrit. Zo stoer!
#100happydays #day54
En omdat we nog een dochter hebben die wel van pony's houdt, ruilde ik na een dag de ene dochter om voor de andere, en had zij haar camping-avontuur met papa ;-) Natuurlijk mocht zij ook op een pony rijden, hier komt ze aangestoven in galop.
#100happydays #day55
Konnie missen dat dit er een keer tussen zou zitten; een happy day als er zo'n Compassion-envelop in de bus zit! Deze keer een brief van ons sponsorkind Adonay uit Peru (Sara's sponsorvriendinnetje) Ze schrijft dat ze blij is met de brieven en tekeningen die we gestuurd hebben. Dat ze naar groep 6 gaat en haar favoriete vak aardrijkskunde is. Ze houdt van lezen, volleybal spelen en met poppen spelen. (grappig, heel anders dan Sara) In de tekening heeft ze ons drietjes weer getekend; zichzelf, Sara en mij. Meestal tekent ze zoiets. Ze schrijft erbij dat we 'friends forever' zijn ;-)
#100happydays #day56
En hij mocht ook nog een nachtje weg met z'n vader, naar de Heen ging het, de fietsen gingen mee én de kano's. Hier Job op zijn (alvast gekregen, hij is eind van de maand jarig) 'nieuwe' fiets.
#100happydays #day57
Met de kids wezen wandelen, waar Lief en ik onlangs waren, de muizen- en uilenroute, zo'n 4 km. Bramen plukken en eten (baby leek net zo'n jong vogeltje ;)) in bomen klimmen, sprinkhanen vangen, bijzondere planten laten zien en kikkers spotten was wat ze deden.
#100happydays #day45
En zo zag de tafel er vandaag uit; aan de knutsel waren wij
#100happydays #day46
Lief en zoon zijn er weer op uit met de zeilboot, en wij, dames, gingen een dagje bij hen langs. Hij wou z'n vlot laten zien. Zie je die voeten? Als hij zo zit, legt hij die het liefst met de tenen over elkaar heen, net als z'n vader. Ik had dat nog nooit iemand zien doen, tot ik hem leerde kennen.
#100happydays #day47
Vandaag, was ze voor het eerst bij het grafje van haar grote broer, onze Jonathan.
Deze foto ontroert me zo...
#100hapydays #day48
Naar de oesterdam met de meisjes, het water was al hoog, dus geen pootjebaden meer, en bleef het zwembroekje van baby zitten waar ze het aan gedaan had; op haar hoofd ;-)
#100happydays #day49
Behalve Loïs en ik, waren ze allemaal gaan zwemmen, en zij had wel zin om een spelletje met me te doen. Het werd 'Eekhoorntje nooitgenoeg'. We legden, op haar initiatief, de spelregels terzijde, en gingen er gewoon mee 'spelen'. Ik was de blauwe eekhoorn, en we verzamelden de denneappels. Steeds verzon Loïs er weer een opdracht bij. Hier gingen we met z'n allen de denneappels barbeque-en.
#100happydays #day50
'n Lief 'puksje', stralend van plezier, in de kar. Na 89 ritjes door de tuin, straalde ze nog steeds zo.
Ze wil zo dolgraag mee doen, deel zijn van alles, en alles uitproberen.
#100happydays #day51
In Berlijn werd een aantal voorbijgangers de volgende vraag gesteld: 'Wat betekent bidden voor u?' De meesten antwoordden: 'Bidden is onzin' Sommigen vonden dat gebeden vrome gesprekken met jezelf zijn, een religieuze traditie, ouderwetse therapie voor de ziel, maar ook: 'Bidden is goed, je wordt er blij van!'
Slechts heel weinig mensen zeiden: 'Bidden is praten met God!' In Israël schijnt de eerbied voor God relatief gezien nog intact te zijn. Zelfs zo dat seculiere jongeren maar zelden grappen maken over bidden.
Toch vraagt men zich over het algemeen af of bidden uberhaupt wel zin heeft. Zouden de wetten die in het universum gelden, omwille van één enkele bidder omgebogen worden? Maar daarin ligt juist de almacht van God de Schepper, voor wie niets onmogelijk is.
Hij is ons ook geen verklaring schuldig over de manier waarop Hij gebeden verhoort. Gebedsverhoringen zijn en blijven een ondoorgrondelijk geheimenis.
Daarom vroeg de discipelen van Jezus aan hun meester: 'Leer ons bidden'
En Jezus antwoordde: 'Zo moeten jullie bidden!' Hij legde eerst uit tot wie ze moesten bidden, namelijk tot hun 'Vader in de hemel'. Dat is het belangrijkste, de andere gebedspunten komen op de tweede plaats (Matth. 6:9-13)
De aanspreekvorm 'Onze Vader in de hemel, laat uw naam geheiligd worden - Awinu sheba-Shammajim, Baruch Ha-Shem' was en is in het Jodendom heel gebruikelijk. Dat toont aan dat Jezus ons hier niets nieuws leerde. Omdat Gods Naam JHWH zo heilig is, dat die Naam alleen door de hogepriester mocht worden uitgesproken, is deze voor het volk bruikbare omschrijving ontstaan: 'Onze Vader, laat uw naam geheiligd worden.'
Dat Jezus zijn discipelen, on ons dus ook, het 'Onze Vader' opdroeg zo te bidden ('Jullie moeten zo bidden'), toont aan dat christenen niet ontheven zijn van de hoogste eerbetuiging aan God.
Nieuwtestamentische gelovigen hebben dus geen vrijbrief gekregen om amicaal met God om te gaan. Het 'Abba, lieve Vader!' is onze omschrijving van de heilige Naam Jod-He-Waw-He, omdat we die zo niet mogen uitspreken. Dat betekent, dat Jezus het heel belangrijk vond om duidelijk te maken tot WIE we onze gebeden moeten richten en HOE we God behoren aan te spreken.
JHWH is de Naam van de heilige God, al het andere bestaat uit omschrijvingen die ons laten zien dat God met ons wil omgaan, zonder zijn heiligheid op te geven.
Het wordt tijd dat na 2000 jaar kerkgeschiedenis de vorm van ons gebed opnieuw in overeenstemming wordt gebracht met de aanwijzingen van Jezus. In de loop der eeuwen is het kerkelijk 'Onze Vader' versteend tot een levenloze mantra, die je gedachteloos kunt opzeggen. Het doet soms denken aan de zielloze gebedsmolens van de Tibetanen. Omdat 'Onze Vader' in het Latijn 'Pater Noster' is, werd een lift 'paternoster' genoemd, omdat hij steeds maar op en neer gaat en je er ergens in of uit kunt stappen.
De tegenhanger van de starre gebedsliturgie is het vrije gebed, omdat het niet bestaat uit een vooraf vastgestelde tekst, maar uit eigen woorden en gevoelens. Toch bestaat hier weer een gevaar voor wildgroei wat kan ontaarden in een amicale houding tegenover God. Dan praat je met God de Vader alsof hij een 'vriendje' van je is op jouw niveau.
We mogen God 'Onze Vader' noemen, maar mogen niet het 'laat uw Naam geheiligd worden' vergeten. Het 'geheiligd - kadoosj' heeft een dubbele betekenis: 'afgezonderd van de wereld' en tevens 'afgezonderd vóór God' - dat wil zeggen: heilige omgang met God.
Ludwig Schneider
Israeltoday nr 85
(Ik ben lid van dit blad, en lees er altijd met interesse in. Met name de Joodse kijk op onderwerpen en Bijbelgedeelten, uitleg van de taal en woorden, interesseren me.)
Ik zei: kom, ik heb zin om voor te lezen! En met een koek en chocolademelk kropen we net met een bieb-boek op de bank. 'De prinses zonder koninkrijk'. En dat had alles wat een heerlijk voorleesmoment voor ons inhoud; een leuk verhaal, prinses, paarden, koetsen en prachtig geillustreerd, vind ik dan, ik hou van zo'n stijl. #100happydays #day43
Ja. Weer little pony's. Deze foto's heeft ze gemaakt, nadat we naar de Action waren geweest. Ze wilden allemaal mee, en hun portomonee moest mee. Ze viel als een blok voor deze, vooral voor de blauwe eigenlijk. 'Want een little pony met regenboog-manen, die heb ik nog niet, mam'. Juist, nou, het is jouw zakgeld en hard verdiend fietsgeld (van-en-naar school fietsen, op lange dagen 8 km totaal) dus als je écht deze little pony's wil, mag dat wel. Maar dan is dat wel het enige wat je mag kopen. En dat vond ze goed ;-) #100happydays #day44
Iemand op facebook vroeg wat ik met fietsgeld bedoelde.
Ik schreef: We wonen 2 km van school af, en ik reed veel met de auto heen en weer, toen ik meer (kleine) oppaskindjes kreeg werd dat best een druk gedoe. We hebben toen ingevoerd dat ze een X bedrag per dagdeel krijgen als ze fietsen ipv dat ik hen met de auto breng. Dat is goedkoper, beter voor het milieu en nog een hoop dingen én geeft mij meer rust met de (oppas)kindjes thuis. Elke maand hou ik bij wie wanneer wel/niet fietst, en aan het eind van de maand wordt dat, naast het zakgeld, uitbetaald.
Toen reageerde iemand: Omkoperij ;-)
Waarop ik schreef: Dat is precies ook waarom ik het eerst niet wilde; ik hou niet zo van gedrag-beloningssystemen waarbij het kind stickers/cadeautjes/stempels kan verdienen als het in bed blijft/op de pot plast/luistert/mee helpt etc omdat ik hoop dat (goed) gedrag vanuit het kind zelf komt -en/of wanneer het er aan toe is- (en zo niet; wil ik kijken/weten waarom niet, vaak is daar een toch een reden voor). Dit hebben we ingesteld omdat het fietsen niet echt van de grond kwam, vaak moest er dan een fietsen, en die vond dat dan niet eerlijk en kreeg daar geharrewar over. (en aangezien het heen en weer naar school 4x per dag terug komt, was dat echt vervelend op een gegeven moment) Het was niet echt duidelijk, en dat is het nu wel. Niet fietsen is ook niet sparen, en als er nu wel eens eentje op de fiets moet, is dat geen probleem meer. Maar, ik zal er dus niet snel naar pakken, naar dat soort omkoperij, afdrogen, opruimen en dat soort dingen gaat ook gewoon op schema en valt gewoon onder 'gezin-zijn-doe-je-samen' ;-)
Ik merk aan mezelf dat ik er soms onzeker van kan worden, van zo'n opmerking. Ik ga dan weer nadenken hoe we tot die beslissing gekomen zijn, het hoe en waarom, en hoe het ging en hoe het nu gaat. Om dan tot de conclusie te komen dat dat toch voor nu, voor ons, de beste oplossing was/is. En dan laat ik het weer los ;-)
Is dat herkenbaar?
