Compassion en covid19

We waren destijds net op tijd terug van onze Uganda reis, vrij snel daarna deed covid19 z'n intree, en veranderde er veel. Ik denk nog vaak terug aan de reis, bijna dagelijks. Het brief schrijven van de kant van de projecten kwam bijna helemaal stil te liggen (ik kon wel blijven schrijven) en ik heb maandenlang niets van al m'n kids gehoord.
Ondertussen kregen we via allerlei andere kanalen, via oa mailings van Compassion, wel te horen hoe het in de veldlanden ging. Per land werden er af en toe filmpjes gedeeld van directors die vertelden hoe het er aan toe ging in hun land en wat de projecten nog wel en niet meer konden doen. Omdat de kinderen niet meer naar de projecten toe konden komen, en de sponsors wel elke maand de 33 euro bleven betalen, werd besloten dit tijdelijk uit te keren aan de meest verantwoordelijke ouder/verzorger van het kind, zodat die er eten van kon kopen en de huur kon betalen. Ook voorzagen de projecten in voedsel en medicijnen voor de gezinnen van alle kinderen die ingeschreven stonden. Vaak werd ook een online programma aangeboden vanuit het project. Tot mijn verbazing eigenlijk, want ik dacht dat dat niet mogelijk zou zijn voor de meeste kinderen.
Ondertussen komt de briefstroom weer op gang. Ik schrijf met kinderen in alle veldlanden waar Compassion werkt (25 landen) en op dit moment komen de meeste brieven uit Uganda, Kenia en Thailand. Sommige brieven zijn kort en alleen om te laten weten dat het goed met ze gaat, maar vooral de tieners schrijven soms veel over hun situatie en hoe ze dat ervaren. Ik vind dat fijn, en interessant om te horen hoe het in andere landen gaat.

In onze situatie liep ons werk en inkomen gewoon door, en ik heb geprobeerd om regelmatig wat financiële-steuntjes-in-de-rug te sturen naar onze 'familieleden' in africa ♥
Dan krijg je soms zo'n leuk bedankje terug in de vorm van een foto ♥

 Ik heb een aantal brieven erbij gepakt van sponsor/schrijfkinderen van mij, en van mijn vriendin, waarin ze vertellen over de situatie in hun land en wat Compassion voor hen heeft betekent in de lockdown-periode. Info uit eerste hand dus, met een mooie bemoediging van een wijs 16 jarig Ugandees meisje om mee af te sluiten...
 "Ik kon maanden lang niet naar het project, vanwege covid19. Covid heeft een grote impact op mijn land, veel mensen zijn hun baan kwijt en winkels moeten sluiten. Mijn familie kon ook niet gaan werken, en we bleven allemaal de hele dag thuis. Mensen in het dorp wachten elke dag op de voedselvoorziening (survival bags), ook mijn familie, we hadden geen werk en dus geen inkomen. Het project voorzag alle ingeschreven kinderen en hun families van voedsel/survival bags. Dit is wat het project voor alle kinderen en hun families heeft gedaan de afgelopen 4 maanden, in de tijd toen het leven stil lag door covid; ze distribueerden tassen met voedsel, zeep en medicijnen, ze gaven voorlichting over covid19 en leerden hoe we op een goede manier onze handen moesten wassen en een mondmasker te maken. Ze spoorden ons aan om groenten en zaden te planten, zodat we weer te eten zullen hebben. Ik kon deelnemen aan een online programma van het project met Bijbelstudie en aanbidding(liederen)."

En in een latere brief schrijft hij:

"De scholen zijn weer open, maar we moeten de covid-regels goed opvolgen. We zijn nu opgedeeld in 2 grote groepen, die elk om de week naar school gaan, zodat we afstand kunnen houden op school. Ik ben blij om weer naar school te gaan en mijn vrienden weer te kunnen zien. Maar we zijn bang voor een tweede fase..."
-Phetai, 18 jr, Thailand  ***
"Scholen en kerken zijn gesloten. Ik ben blij om je te kunnen vertellen dat we daarom bij ons thuis een huiskerk zijn gestart. Elke zondag komen er ongeveer 20 mensen bij ons thuis, ik voel me dankbaar als ik je vertel dat God wonderen doet, mensen zijn bemoedigd, gemotiveerd en krijgen kracht om weer verder te gaan, ondanks alle grote uitdagingen waar ze elke dag weer voor staan."
-Isaac, 20 jr, Uganda

***
"Groeten van jullie dochter in Kenia. In ons land heeft de regering regels ingesteld zoals dat je een mondmasker moet dragen, je handen moet wassen en afstand moet houden van elkaar. Alles is ontzettend veranderd, omdat mensen niet in groepen bij elkaar mogen zijn. Het voelt naar om niet naar school te kunnen, maar we moeten de realiteit accepteren. Het leven is compleet veranderd, veel mensen zijn hun baan kwijt.
Ik voel me op dit moment best angstig, omdat het aantal besmette mensen elke dag erg toeneemt. Thuis help ik mijn moeder. Ik heb een tijdschema gemaakt, ik studeer 3x per dag. Ondanks dat het lastig is om thuis te leren, heb ik wel veel geleerd tijdens deze moeilijke periode, zoals omgaan/uitkomen met het weinige dat we hebben en daar altijd dankbaar voor zijn. Gedurende deze tijd heb ik veel matten gevlochten met (rieten) draden, zoals we geleerd hebben tijdens de lessen op het Compassion project.
Vertrouwen blijven hebben in God en blijven bidden, is de sleutel in deze tijd.
-Joy, 18 jr, Kenia ***"Toen covid19 kwam en zich ging verspreiden, ging het project ons gezin ondersteunen door voedsel te geven. Ik ben erg onder de indruk over de hulp die we kregen van het project. Gedurende die tijd, waren de scholen gesloten en moest ik thuis leren via internet. Thuis studie vond ik niet zo leuk vergeleken met naar school gaan, want daar zijn je vrienden en leraren. Ik studeerde alleen thuis, en mijn familie hielp me daarmee. Gelukkig kan ik nu weer naar school en ik geniet ervan om weer om te kunnen gaan met mijn vrienden en leraren."
-Phon, 10 jr, Thailand

***
"Wij gaan nu zelfs niet naar de kerk en ook niet naar school. En we mogen andere mensen niet ontmoeten behalve de mensen waarmee we wonen. Het virus is hier in Uganda en het heeft invloed op ons. Er is veel veranderd. Het is een nieuwe lifestyle geworden om aan onze basis behoeften te komen en daar moeten we ons aan aanpassen.
Een druk leven verbergt de mensen die je mist. De afstand duwt ze verder weg. We kunnen niet samenkomen. Maar wat ogen niet kunnen zien, gedachten en gebeden zullen ons bij elkaar houden. Alles zal goed komen want God heeft ons het leven gegeven. "
- Paska, 16 jr, Uganda

Weekendje Beers

 

Aan het begin van de herfst vakantie gingen we een weekendje weg.
Lief was jarig dat weekend en we waren dat weekend ook 19 jaar getrouwd! ♥
Ik had een 6 persoons trekkershut geboekt op Landgoed Barendonk in Beers, voor ons ongeveer een kleine 2 uur rijden.

De trekkershut is heel klein, maar voor iemand zoals ik; die na al die jaren kamperen, nog steeds geen kampeerder ben, is dit luxe. Er zitten 3 twee persoons bedstee-achtige bedden in, een klein keukentje, een tafel met stoelen om te eten, en een wc/douche ruimte. En verwarming, ook fijn.
Maar, toen we thuis kwamen en iemand vroeg aan onze oudste hoe het weekend was, en hij (iemand van weinig woorden ;-)) antwoordde: 'drúk!', had hij wel een punt natuurlijk, want je zit bijna letterlijk op elkaars lip, en daar moet je tegen kunnen ;-)
De wifi was er trouwens beroerd, en nee, dat wist ik niet van te voren ;-) ik had verwacht dat onze pubers me dat nogal kwalijk zouden nemen ;-) (2 hebben er geen abonnement) maar dat bleek veel mee te vallen.

 Bij het landgoed hoort een melkveebedrijf. Dat zit aan de overkant van de weg, en daar mocht je heen om rond te kijken. Er waren verschillende kalfjes, en op het oormerk kon je zien hoe oud ze waren. Dit kalfje was 2 dagen oud, een restje navelstreng hing nog onderaan de buik. Alle kalfjes zaten apart in een hokje met uitloop. Dit kalfje kwam steeds naar ons toe als we bij z'n hokje stonden, en wilde op je vingers zuigen. We hadden wel een beetje met hem te doen...zo snel na de geboorte al op je eentje...

  De andere dag gingen we een wandeling maken. Ik had de wandelapp Vossenstreken gedownload op m'n telefoon. We kozen de route Kasteel Tongelaar, met als onderwerp Bodem & Brood. Op een leuke interactieve manier loopt je de wandeling, met onderweg vragen en opdrachtjes. Zo moesten we uitrekenen of er genoeg graan op een bepaald veldje kon worden verbouwd vroeger om de boeren te voeden (daar kwamen de pubers wel uit) en leerden we op eikeldopjes blazen bij een andere opdracht. Dat bleek nog niet voor iedereen meteen makkelijk te zijn. Vooral Michal heeft heel wat moeten oefenen, maar uiteindelijk kon ze het.
En toen hield ze niet meer op natuurlijk ;-) ze verzamelde heel veel dopjes, en die werden dan uitgeprobeerd, de dopjes die het beste floten, verdwenen in haar jaszak. Helemaal leuk werd het toen een andere kampeerder haar hoorde fluiten, en naar haar ging terug fluiten ;-)

Ik zag dat er ook een wandelroute bij Landgoed Mattemburgh is met de Vossenstreken app, dat is niet zo lang rijden voor ons, dus die gaan we binnenkort ook een keer wandelen.

 

In de trekkershut lag een gastenboekje. Dat vind ik altijd erg leuk, dus ik heb het van voor naar achter zitten lezen, en vond dat wij ook wel een verhaaltje konden schrijven. En dus schreef ik onze belevenissen er in op, en Loïs maakte er illustraties bij ;-)

 

 

"Het tiny house is eigenlijk meer dan genoeg. 

Een klein binnenleven leidt vanzelf tot groter buitenleven. 

En buiten is het hier prachtig!" 

 

 aldus schreef Caroline uit Zwijndrecht in het gastenboekje.