zondag 28 februari 2010
zaterdag 27 februari 2010
30 days of happiness: Vakantiehappiness -slot- (day 25)
Gisteravond kregen we visite, dus geen tijd om een laatste vakantiehappiness-blogje te maken, dus dan nu nog maar even.
Gister was een druk dagje. Niet dat we veel gedaan hebben, maar er waren veel kinderen. Oppaskind D. was nog een dagje van de partij en verder 2 nichtjes en een neefje. De meeste van mijn schoonzussen draaien er hun hand niet voor om, maar ik vind 7 kiddies die overal tegelijk spelen binnen, buiten en boven, best veel ;-)
Maar het ging goed, ware dat het met lunchtijd echt spits was toen ik in m'n eentje voor 6 kids boterhammen moest smeren ;-)
Tussendoor maakte ik nog een havermoutkoek voor 's avonds die ik snel in de kacheloven schoof.
En om een uur of 4 's middags begon ik aan de bodem voor de plaatpizza. Want dat hadden de kinderen ook nog uitgekozen om te eten deze week. Omdat er qua tijd zoveel voorbereiding inzit, had ik dat maar tot de laatste dag uitgesteld ;-)
De pizza was weer heerlijk, en een paar verhaaltjes en liedjes verder, vertrokken Job en Sara naar dromenland. En is de vakantie al weer voorbij...
Benodigdheden voor een plaatpizza:
250 gr bloem
half zakje gistpoeder
2 eetlepels olijfolie
snufje zout
1 tot 1.5 dl handwarm water
Meng de bloem met het gistpoeder in een kom. Voeg 2 eetlepels olijfolie, een snufje zout en 1 tot 1.5 dl handwarm water (in gedeelten) toe en kneed er met de mixer met deeghaken een samenhangend deeg van. Kneed het deeg met de hand nog drie minuten doortotdat het soepel en elastisch is. (Voeg extra bloem toe als het deeg plakt.) Laat het deeg afgedekt in de beslagkom 30 minuten rijzen. Kneed het daarna nog maals om en laat het nog een kwartier rijzen.
Verwarm de oven voor op 220 C.
Rol de deeglap uit op een ingevette bakplaat. Bestrijk de lap met tomatenpuree en bestrooi dan met pizzakruiden (of wat provencaalse kruiden) en beleg dan met bijv. fijn gesneden ui, courgette, paprika, (salami), plakjes tomaat, blokjes spinazie uit de vriezer, mozzarella en ananas. Bestrooi dan royaal met geraspte kaas en zet hem dan een kwartier in de oven. (Bij ons staat hij vaak langer in de oven. Met een houten spatel kan je kijken of de bodem al gaar is. Je kunt de bodem optillen, of met de spatel alvast een stukje in de pizza snijden en zo kijken of de bodem nog elastisch is of er gaar uit ziet)
Deze keer heb ik er salami op gedaan, maar eigenlijk hou ik daar niet van. Meestal bak ik gehakt, en dan bak ik alle groenten even mee, dan kan je er ook champions op doen, die vind ik rauw erop niet lekker.
Ik maak ook regelmatig vakken op de pizza. Op 'ons' gedeelte leg ik dan ook nog olijven, en voor Sara maak ik dan een vakje met alleen vlees, ananas en kaas erop ofzo, want dat vindt ze het lekkerst. ;-)
Gister was een druk dagje. Niet dat we veel gedaan hebben, maar er waren veel kinderen. Oppaskind D. was nog een dagje van de partij en verder 2 nichtjes en een neefje. De meeste van mijn schoonzussen draaien er hun hand niet voor om, maar ik vind 7 kiddies die overal tegelijk spelen binnen, buiten en boven, best veel ;-)
Maar het ging goed, ware dat het met lunchtijd echt spits was toen ik in m'n eentje voor 6 kids boterhammen moest smeren ;-)
Tussendoor maakte ik nog een havermoutkoek voor 's avonds die ik snel in de kacheloven schoof.
En om een uur of 4 's middags begon ik aan de bodem voor de plaatpizza. Want dat hadden de kinderen ook nog uitgekozen om te eten deze week. Omdat er qua tijd zoveel voorbereiding inzit, had ik dat maar tot de laatste dag uitgesteld ;-)
De pizza was weer heerlijk, en een paar verhaaltjes en liedjes verder, vertrokken Job en Sara naar dromenland. En is de vakantie al weer voorbij...
Benodigdheden voor een plaatpizza:
250 gr bloem
half zakje gistpoeder
2 eetlepels olijfolie
snufje zout
1 tot 1.5 dl handwarm water
Meng de bloem met het gistpoeder in een kom. Voeg 2 eetlepels olijfolie, een snufje zout en 1 tot 1.5 dl handwarm water (in gedeelten) toe en kneed er met de mixer met deeghaken een samenhangend deeg van. Kneed het deeg met de hand nog drie minuten doortotdat het soepel en elastisch is. (Voeg extra bloem toe als het deeg plakt.) Laat het deeg afgedekt in de beslagkom 30 minuten rijzen. Kneed het daarna nog maals om en laat het nog een kwartier rijzen.
Verwarm de oven voor op 220 C.
Rol de deeglap uit op een ingevette bakplaat. Bestrijk de lap met tomatenpuree en bestrooi dan met pizzakruiden (of wat provencaalse kruiden) en beleg dan met bijv. fijn gesneden ui, courgette, paprika, (salami), plakjes tomaat, blokjes spinazie uit de vriezer, mozzarella en ananas. Bestrooi dan royaal met geraspte kaas en zet hem dan een kwartier in de oven. (Bij ons staat hij vaak langer in de oven. Met een houten spatel kan je kijken of de bodem al gaar is. Je kunt de bodem optillen, of met de spatel alvast een stukje in de pizza snijden en zo kijken of de bodem nog elastisch is of er gaar uit ziet)
Deze keer heb ik er salami op gedaan, maar eigenlijk hou ik daar niet van. Meestal bak ik gehakt, en dan bak ik alle groenten even mee, dan kan je er ook champions op doen, die vind ik rauw erop niet lekker.
Ik maak ook regelmatig vakken op de pizza. Op 'ons' gedeelte leg ik dan ook nog olijven, en voor Sara maak ik dan een vakje met alleen vlees, ananas en kaas erop ofzo, want dat vindt ze het lekkerst. ;-)
donderdag 25 februari 2010
30 days of happiness: Vakantiehappiness - 4 (day 24)
Vandaag. Nog zo'n echte vakantiehappiness-dag. Mijn vriendin Miranda reisde 3 kwartier om bij ons langs te komen samen met haar 4 kiddies. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en de kinderen ook. Heerlijk gemoedelijk. Ze speelden boven in de hut, raceten met de racebaan, het keukentje is weer eens helemaal leeg gehaald, de mama's mochten genieten van de heerlijkste plastic culinaire hoogstandjes terwijl we bij babbelden over van alles en nog wat. Tussen de middag bakten we samen pannekoeken en wat duurt dat bakken lang als je trek hebt ;-) en daarna speelden ze, geloof het of niet, gewoon verder waar ze gebleven waren...
De mama's wasten af (en dat is met z'n tweeen veel leuker ;-) en toen Loïs goed wakker was van haar slaapje vertrokken we nog naar het strandje een dorp verder op.
En dat was erg leuk!
Een zeer geslaagde dag! Ik kijk al reikhalzend uit naar de volgende vakantie, het staat al vast dat we dan weer een dagje samen plannen ;-)
De mama's wasten af (en dat is met z'n tweeen veel leuker ;-) en toen Loïs goed wakker was van haar slaapje vertrokken we nog naar het strandje een dorp verder op.
En dat was erg leuk!
Een zeer geslaagde dag! Ik kijk al reikhalzend uit naar de volgende vakantie, het staat al vast dat we dan weer een dagje samen plannen ;-)
woensdag 24 februari 2010
30 days of happiness: Vakantiehappiness - 3 (day 23)
Twee van mijn lezers weten al waar wij vanmorgen zijn geweest. Want wij waren vanmorgen naar het zwembad gegaan, en daar werd ik twee keer aangesproken met: 'Ben jij (van) Zeeuwse mama?' ;-)) Grappig dat ik Petra en haar gezin daar zag, en nog iemand die m'n blog volgt.
Leuk is dat ;-))
Omdat vandaag de enige dag in de vakantie zou zijn dat we geen vriendjes/visite/oppaskids zouden hebben, had ik besloten dat dat een goede dag zou zijn om met de kids naar het zwembad te gaan. Ze hadden er erg veel zin in, en alles werd ingepakt en zelfs Loïs wou een eigen tas hebben met haar zwembroekje in om te dragen ;-)
Het was leuk in het zwembad en elk bad heeft ons gezien, met uitzondering van het diepe bad dan. Job had wel een beetje pech, eerst kreeg hij een bal in z'n buik, daarna een vlot wat uit het water omhoog schoot van onoplettende meisjes, en in een ander bad nog een keer een vlot op z'n hoofd.
Loïs klemt zich de eerste 10 minuten aan je vast, en wil dan alleen nog maar alleen zwemmen, en spartelt om los te komen als je haar vast houdt. Tja. ;-)
Tegen de middag werd het echt heel druk, en hadden we het opeens allemaal gehad. We zijn aan gaan kleden, wat nog een hele toer was, en toen naar huis.
Na een boterhammetje vertrokken we naar de schuur. Want vandaag was ook de dag dat we de eerste hand zouden leggen aan het opknappen van de buiten vogelkooi die we maandagavond hebben opgehaald.
De kinderen waren alleen al trots van het idee op zich ;-) We begonnen met het opschuren. Toen dat ("eíndelijk" ;-) klaar was, konden we de kwasten pakken en de pot met donkerblauwe verf. Ik verfde de voorkant, en Job een zijkant terwijl Sara en Loïs buiten speelden en op de autootjes achter elkaar aan reden.
Sara kwam de andere zijkant blauw maken, en toen was het weer genoeg voor vandaag. De concentratie was op ;-)
Maar, het begin is er ;-)
Daarna hebben ze zich nog een poos vermaakt met de 'hut' die Job, D. en S. gister hebben gemaakt van de stenen. Job maakte er een spouwmuur van door er nog een rij ijsselstenen naast te leggen ;-)
In de vloer legde hij nog electriciteitsbuizen (bamboestokken) en de riolering aan (van dezelfde bamboestokken) en toen ging het helaas regenen, dus gauw naar binnen.
Vanavond stond er ovenfriet met witlofsalade op het menu. De ovenfriet vonden we niet zo lekker, bleef nogal slap. De witlofsalade was al snel op. Die lust alleen Job, de meisjes hoeven dat niet.
Na het eten klaagde Job nog dat zijn buik nog steeds pijn deed, en Sara had last van water in haar oren van het zwembad. Ze slaapt nu nog niet, en ik heb geen idee wat ik er verder aan kan doen, dus ik denk dat ik haar zo maar een zetpil oid geef.
Ze vertelt me net zelf het ideale recept: "ik mag haar (na lang praten) dan wel een 'gledje' (=zetpil) geven, dan wil ze bij mij in bed inslapen en als ik het dan te warm krijg, mag ik haar in haar eigen bedje leggen."
Dus. Zo gaan we het maar doen. ;-)
Leuk is dat ;-))
Omdat vandaag de enige dag in de vakantie zou zijn dat we geen vriendjes/visite/oppaskids zouden hebben, had ik besloten dat dat een goede dag zou zijn om met de kids naar het zwembad te gaan. Ze hadden er erg veel zin in, en alles werd ingepakt en zelfs Loïs wou een eigen tas hebben met haar zwembroekje in om te dragen ;-)
Het was leuk in het zwembad en elk bad heeft ons gezien, met uitzondering van het diepe bad dan. Job had wel een beetje pech, eerst kreeg hij een bal in z'n buik, daarna een vlot wat uit het water omhoog schoot van onoplettende meisjes, en in een ander bad nog een keer een vlot op z'n hoofd.
Loïs klemt zich de eerste 10 minuten aan je vast, en wil dan alleen nog maar alleen zwemmen, en spartelt om los te komen als je haar vast houdt. Tja. ;-)
Tegen de middag werd het echt heel druk, en hadden we het opeens allemaal gehad. We zijn aan gaan kleden, wat nog een hele toer was, en toen naar huis.
Na een boterhammetje vertrokken we naar de schuur. Want vandaag was ook de dag dat we de eerste hand zouden leggen aan het opknappen van de buiten vogelkooi die we maandagavond hebben opgehaald.
De kinderen waren alleen al trots van het idee op zich ;-) We begonnen met het opschuren. Toen dat ("eíndelijk" ;-) klaar was, konden we de kwasten pakken en de pot met donkerblauwe verf. Ik verfde de voorkant, en Job een zijkant terwijl Sara en Loïs buiten speelden en op de autootjes achter elkaar aan reden.
Sara kwam de andere zijkant blauw maken, en toen was het weer genoeg voor vandaag. De concentratie was op ;-)
Maar, het begin is er ;-)
Daarna hebben ze zich nog een poos vermaakt met de 'hut' die Job, D. en S. gister hebben gemaakt van de stenen. Job maakte er een spouwmuur van door er nog een rij ijsselstenen naast te leggen ;-)
In de vloer legde hij nog electriciteitsbuizen (bamboestokken) en de riolering aan (van dezelfde bamboestokken) en toen ging het helaas regenen, dus gauw naar binnen.
Vanavond stond er ovenfriet met witlofsalade op het menu. De ovenfriet vonden we niet zo lekker, bleef nogal slap. De witlofsalade was al snel op. Die lust alleen Job, de meisjes hoeven dat niet.
Na het eten klaagde Job nog dat zijn buik nog steeds pijn deed, en Sara had last van water in haar oren van het zwembad. Ze slaapt nu nog niet, en ik heb geen idee wat ik er verder aan kan doen, dus ik denk dat ik haar zo maar een zetpil oid geef.
Ze vertelt me net zelf het ideale recept: "ik mag haar (na lang praten) dan wel een 'gledje' (=zetpil) geven, dan wil ze bij mij in bed inslapen en als ik het dan te warm krijg, mag ik haar in haar eigen bedje leggen."
Dus. Zo gaan we het maar doen. ;-)
dinsdag 23 februari 2010
30 days of happiness: Vakantiehappiness - 2 (day 22)
Job streek op de bank neer, gewikkeld in z'n favoriete zwarte dekentje, en keek een filmpje. Sara hielp mij met koken, en Loïs liep op en neer tussen de keuken en de kamer.
Voor vanavond stond een van de meest favoriete gerechten van de kinderen op het menu: Kipkerrie met rijst.
Op deze foto zie je Job's bord, en dat is zijn eerste portie. Er zijn nog 2 van zulke porties achter aan gegaan. ;-)
Vanwege de populariteit, wil ik het recept eens met jullie delen.
Benodigdheden:
250 gram zilvervlies rijst
300 gr kipfilet
1 grote ui
1 (groot) blik ananasstukjes
1 blik perziken
zout, peper
olijfolie om in te bakken
50 gr. roomboter
50 gr. bloem
kerriekruiden
400 ml melk of water
1 eetlepel chilisaus
1 komkommer
mayonaise of slasaus/dressing
Kook de rijst volgens de aanwijzingen op de verpakking. Spoel de kipfilet af en snijd het vlees in kleine stukjes. Verhit de olijfolie in de pan en bak de kipfilet bruin. Snij ondertussen de ui in fijne stukjes en doe die erbij in de pan. Strooi er wat zout en kerrie over. Zet de pan, als alles goed gebakken is, opzij (hoeft niet meer verwarmd te worden) en pak een andere pan om de saus* in te maken. Smelt de boter in de pan, en strooi de bloem erbij. Meng goed met een garde. Giet de melk erbij en roer tot er een dikke, gebonden saus ontstaat. Voeg daar, naar smaak, zout (en peper) en kerrie (ik gebruik altijd best veel kerrie) aan toe en de chilisaus. Als de saus te dik is kan je nog wat water toevoegen.
Giet de saus bij de kip in de andere pan. Snij daarna de perziken in kleine stukjes en voeg samen met de ananasstukjes (dus zonder vocht!) toe aan de kipkerrie-saus.
Zet de pan met kipkerrie weer op het vuur en warm goed door. Snij ondertussen de komkommer in plakjes/stukjes en doe ze in een schaaltje. Voeg naar smaak zout, en/of mayonaise of dressing toe.
Serveer meteen.
* Je kunt ook kerriesaus uit een kant-en-klaar zakje maken.
maandag 22 februari 2010
30 days of happiness: Vakantiehappiness - 1 en 'Mikke, mikke' (day 21)
De happiness van vandaag heb ik een beetje in de kleine dingen moeten zoeken. Het is vandaag de eerste vakantiedag van Job en Sara. Ons oppaskind D. arriveerde om kwart over 7 vanmorgen. Na het ochtendritueel, maakte ik een boodschappenlijstje. Ik doe op maandagmorgen altijd de boodschappen voor de hele week, en op vrijdagmorgen ga ik altijd naar de bakker en de slager hier op het dorp voor brood en voor melk en vlees. Vanwege de vakantie had ik besloten dat de kinderen mochten beslissen wat we deze week voor warme maaltijd eten, en dat had ik verwerkt in m'n boodschappenlijstje. Met 1 of 2 kinderen boodschappen doen gaat nog wel vind ik, maar met 4, vind ik toch wel een ander verhaal. En vooral de combinatie met oppaskind D. erbij maakt het eh...vrij druk. Met een grote boodschappenkar en 3 (!) van die kleine karretjes in m'n kielzog, probeerde ik alles van m'n lijstje af te werken. Gelukkig was het rustig in de winkel, en ging het best goed....tot de kassa. En de kassa vind ik de ongelukkigste plek om een meningsverschil onderling te hebben ;-( je moet daar dan zóveel tegelijk doen...
Vanwege het hoge geluidsgehalte wat 2 kinderen produceerden moest ik kiezen; of Job of Loïs op m'n kar zetten. Ik koos voor Job, terwijl Loïs min of meer de aanstichtster was geloof ik; niet eerlijk nee. Maar ik wist dat Job, die dat vanwege z'n leeftijd beter begrijpt, in zou binden als ik hem op m'n kar zou zetten, en Loïs alleen maar meer herrie zou gaan maken. Job vond het ook niet eerlijk. Nee. En dat zei hij ook. *zucht*
Daarna snel de winkel uit, en de boodschappen in de auto gezet. Toen ging alles weer goed.behalve dan dat oppaskind D. meteen 'ik wil een worrrrstje!!!!' door de slagerij schalde toen we binnen kwamen en ik 2 seconden daarvoor gezegd had het niet netjes was om daar om te vragen, en dat je meestal een worstje krijgt als je betaald hebt. Maar dat hoort bij opvoeden geloof ik
We reden naar huis. Het regende nog steeds. Jammer hoor.
We hadden het nog even over het gebeurde in de winkel en waren allemaal blij dat we weer thuis waren ;-)
Na de lunch legde ik Loïs te slapen, en gingen de andere 3 een computerspelletje doen, ze hebben de boomhut van Bobo ontdekt, en dat kunnen ze nu helemaal zelfstandig, dat is wel leuk.
Ik had inmiddels hoofdpijn, en het bleef maar regenen...;-(
De rest van de middag hebben we wat aangerommeld. De kids gingen nog wat knutselen. En daar wou ik het nog es over hebben. Want Loïs, die kan knippen. 'Mikke mikke' noemt ze het.
Dat schijnt nogal apart te zijn. Niet alleen het feit dat ze kán knippen, maar ook het feit dat wij dat tóélaten ;-)) Tja, met oudere brusjes die graag knutselen was ze anderhalf toen ze voor het eerst met zo'n dieren-kinderschaartje naar me toe kwam. Onder toezicht heeft ze daar mee gespeeld. Maar natuurlijk kwam de dag dat ze opeens met een echt kinderschaartje bezig was. Maanden heeft ze geoefend. En opeens kon ze het. Zittend op mijn schoot achter de pc heeft ze heel wat A4tjes tot miniscule stukjes geknipt ;-)
Toen werd het tijd om te gaan koken. We aten vandaag wat Sara vanmorgen noemde; spinazie (uit de diepvries) met aardappelen en een hamburger. Niet heul gezond dus.
Daarna brak eindelijk het avontuur aan waar de kinderen al dagen naar uitkeken; we gingen een buiten vogelkooi ophalen. Nichtje F. heeft ook een vogelkooitje buiten hangen, en Job vind dat erg leuk. Toen een vriendin een paar weken terug belde of we vogeltjes van hun wilden overnemen, wimpelde ik dat eerst af. Maar nog eens over na gedacht, leek het me toch wel leuk. Voor Micha hoefde het niet zo'de kippen vergeet je ook wel eens eten te geven he?' - jahaa...en die leven nog steeds...toch!? ;-) maar toen ik hem een mooi kooitje liet zien op MP vond hij het wel goed. Voor mijn bod mocht ik het komen halen, en omdat de kinderen daar zo naar uitkeken hadden we besloten om er maar met z'n allen om te gaan ;-)
Zo gezegd, zo gedaan. Nu staat het hok in de schuur. Het is de bedoeling dat het deze week wat opgeknapt/geschilderd wordt door Job, Sara en ik. Lief zal ook het een en ander vervangen'wat zonde dat hij daar geen roestvrijstalen spijkers in heeft gedaan, en dat scharniertje...hmm, dat zal ik wel even vervangen' ondertussen zoekend in 1001 laatjes
Als het allemaal klaar is, komen er een paartje zebravinkjes en een kanarie in te wonen, Pietju, Vinkiefluit en Twietie, zoals Job de namen, met Sara samen bedacht, al keurig op een blaadje heeft geschreven.
Maar zover is het nog lang niet...
*Er zit er hier eentje te mikken op m'n schoot* ;-)))
Vanwege het hoge geluidsgehalte wat 2 kinderen produceerden moest ik kiezen; of Job of Loïs op m'n kar zetten. Ik koos voor Job, terwijl Loïs min of meer de aanstichtster was geloof ik; niet eerlijk nee. Maar ik wist dat Job, die dat vanwege z'n leeftijd beter begrijpt, in zou binden als ik hem op m'n kar zou zetten, en Loïs alleen maar meer herrie zou gaan maken. Job vond het ook niet eerlijk. Nee. En dat zei hij ook. *zucht*
Daarna snel de winkel uit, en de boodschappen in de auto gezet. Toen ging alles weer goed.
We reden naar huis. Het regende nog steeds. Jammer hoor.
We hadden het nog even over het gebeurde in de winkel en waren allemaal blij dat we weer thuis waren ;-)
Na de lunch legde ik Loïs te slapen, en gingen de andere 3 een computerspelletje doen, ze hebben de boomhut van Bobo ontdekt, en dat kunnen ze nu helemaal zelfstandig, dat is wel leuk.
Ik had inmiddels hoofdpijn, en het bleef maar regenen...;-(
De rest van de middag hebben we wat aangerommeld. De kids gingen nog wat knutselen. En daar wou ik het nog es over hebben. Want Loïs, die kan knippen. 'Mikke mikke' noemt ze het.
Dat schijnt nogal apart te zijn. Niet alleen het feit dat ze kán knippen, maar ook het feit dat wij dat tóélaten ;-)) Tja, met oudere brusjes die graag knutselen was ze anderhalf toen ze voor het eerst met zo'n dieren-kinderschaartje naar me toe kwam. Onder toezicht heeft ze daar mee gespeeld. Maar natuurlijk kwam de dag dat ze opeens met een echt kinderschaartje bezig was. Maanden heeft ze geoefend. En opeens kon ze het. Zittend op mijn schoot achter de pc heeft ze heel wat A4tjes tot miniscule stukjes geknipt ;-)
Toen werd het tijd om te gaan koken. We aten vandaag wat Sara vanmorgen noemde; spinazie (uit de diepvries) met aardappelen en een hamburger. Niet heul gezond dus.
Daarna brak eindelijk het avontuur aan waar de kinderen al dagen naar uitkeken; we gingen een buiten vogelkooi ophalen. Nichtje F. heeft ook een vogelkooitje buiten hangen, en Job vind dat erg leuk. Toen een vriendin een paar weken terug belde of we vogeltjes van hun wilden overnemen, wimpelde ik dat eerst af. Maar nog eens over na gedacht, leek het me toch wel leuk. Voor Micha hoefde het niet zo
Zo gezegd, zo gedaan. Nu staat het hok in de schuur. Het is de bedoeling dat het deze week wat opgeknapt/geschilderd wordt door Job, Sara en ik. Lief zal ook het een en ander vervangen
Als het allemaal klaar is, komen er een paartje zebravinkjes en een kanarie in te wonen, Pietju, Vinkiefluit en Twietie, zoals Job de namen, met Sara samen bedacht, al keurig op een blaadje heeft geschreven.
Maar zover is het nog lang niet...
*Er zit er hier eentje te mikken op m'n schoot* ;-)))
donderdag 18 februari 2010
Kampioen
Sinds deze week is Job in het bezit van een gouden plak. Zo'n felbegeerd ding waar verschillende mensen in Vancouver zich voor uit de naad schaatsen enzo. Maar Job maakte hem gewoon zelf. want hij kan nog niet schaatsen Op school. Hoe simpel kan het zijn.
En ik vind 'em echt prachtig. (Dat is nu echt iets wat ik meteen in zijn 'leuk-voor-later-doos' doe ;-)
Hij is er zelf ook best trots op, zoals u ziet...
Maar, en ja mensen, nu komt het. Want aan jullie de vraag.... onze Job is dus, door zichzelf, verheven tot kampioen. Maar, op wat voor onderdeel he ;-) Dat staat nl op de achterkant (voor de kijkers rechts ;-)
Om daarachter te komen, heeft u nodig:
* het inzicht van een kinden juf van groep 3
* goede ogen
* wat geduld en/of tijd
* een beetje dyslectisch inzicht
Denk niet te moeilijken vooral niet sportief want dat doet Job ook niet ;-)
En ik vind 'em echt prachtig. (Dat is nu echt iets wat ik meteen in zijn 'leuk-voor-later-doos' doe ;-)
Hij is er zelf ook best trots op, zoals u ziet...
Maar, en ja mensen, nu komt het. Want aan jullie de vraag.... onze Job is dus, door zichzelf, verheven tot kampioen. Maar, op wat voor onderdeel he ;-) Dat staat nl op de achterkant (voor de kijkers rechts ;-)
Om daarachter te komen, heeft u nodig:
* het inzicht van een kind
* goede ogen
* wat geduld en/of tijd
* een beetje dyslectisch inzicht
Denk niet te moeilijk
Bartje
Al een hele tijd ben ik volger van het blog van Karien, een moeder van 8 jongens en 1 meisje. Haar jongste zoonje is nu ruim 2 maanden oud. Toen ze nog zwanger was van hem, had ze op haar blog een berichtje geschreven over de naam voor het jongetje. Ze riep ons lezers op om suggesties te geven. Het moest een jongensnaam zijn met een B. Ik vind namen zoeken heel erg leuk, en dus was ik de eerste die een rij jongensnamen opsomde met een B. De tijd dat het kindje geboren zou worden naderde, en ik dacht dagelijks aan Karien. Zou het er al zijn? Toen ik op een dag aan het stofzuigen was, dacht ik aan haar, en aan de naam, en opeens kwam er een naam heel duidelijk in m'n gedachten naar voren: Bart. Ik dacht aan de andere namen in het gezin en dacht; ja, het zou heel goed kunnen dat het jongetje Bart gaat heten. En ik kon het niet laten om dat ook nog even snel op Karien's blog te melden.
Op 9 december werd het jongetje na een hectische keizersnee geboren. De papa had een heel uitgebreid verhaal getyped, en het duurde even voor ik het helemaal op het laatst in het verhaal las; het pasgeboren jongetje heette nog echt Bart ook!! ;-)
Ongelofelijk ;-)
Karien beloofde me een leuk presentje omdat ik de naam had geraden, en nog geen paar weken later had ik het al in huis: zo'n zelfde lief, zelfgebreid hondje als wat bij Bart in de wieg staat! Hoe speciaal!!
Nogmaals erg bedankt Karien!
Bartje (zoals hij hier genoemd wordt) heeft z'n weg al helemaal gevonden tussen alle andere knuffels van Job en Sara. Elke morgen spelen ze hier na het wakker worden met de knuffels op Job's kamer. En Bartje is favoriet bij Job, vanwege z'n blauwe kleur en z'n zachte velletje!
En ze snappen nog steeds niet dat je een knuffel kan bréíén.
En ik snap 'et ook niet. ;-))
40 dagen zonder jou
Van de week werd ik gebeld door Myriam van de EO (één van de mensen waarmee ik de reis naar de DR heb gemaakt, lees meer daarover hier)
Het was al weer een tijdje geleden dat we contact hadden gehad, en het was heel leuk om weer even bij te kletsen over ons en de rest van de groep.
Daarna vertelde ze me nog iets over een nieuw tv programma waar ze nu mee bezig zijn. Ik had er al iets over gelezen. '40 dagen zonder jou', waarin ze stellen die zich in een relatiecrisis bevinden proberen te helpen om hun relatie te redden.
Ik vind het een goed initiatief van de EO om daar een programma over te maken. Je hoort tegenwoordig ontzettend veel van scheidingen. Ik word daar altijd verdrietig van als ik het hoor. Maar het is zo de realiteit van tegenwoordig. Ik weet wat het is om te knokken voor je huwelijk. En soms moet je zelf dingen in zien die jezelf moet veranderen. Dat kan pijnlijk zijn, maar als je daardoor tegelijkertijd weer dichterbij elkaar komt is het zo waardevol.
Myriam vertelde me dat 2 stellen die hebben meegedaan, het positief hebben afgerond.
Hieronder wat meer uitleg over het programma én een oproep, want ze zijn nog op zoek naar stellen voor het programma...
"Voor een nieuw televisieprogramma van de Evangelische Omroep zijn wij dringend op zoek naar stellen die zich in een dusdanige relatiecrisis bevinden, dat ze er samen niet meer lijken uit te komen en soms zelfs een echtscheiding overwegen. Al jaren is er een stijgende lijn te zien in het aantal echtscheidingen in Nederland. Op dit moment strandt ongeveer 1 op de 3 huwelijken, dit zijn jaarlijks 35.000 echtscheidingen.
In dit nieuwe programma van de EO, worden stellen geholpen die volledig zijn vastgelopen in hun huwelijk. Onder begeleiding van een relatietherapeut gaan de stellen enige tijd gescheiden van elkaar leven om erachter te komen wat er nu eigenlijk is misgegaan in het huwelijk. En nog belangrijker; wat er moet veranderen om er samen weer bovenop te komen. Dit alles met als doel om de relatie te redden. Gedurende de tijd apart, wordt het stel intensief begeleid en krijgen zowel de man als de vrouw handvaten aangereikt waarmee ze hun huwelijk kunnen redden en verbeteren. De tijd dat ze apart leven, is bedoeld voor bezinning, zelfreflectie en om te zorgen voor een gezonde, vaak meer reële kijk op de problemen binnen het huwelijk.
Onze eerste 2 stellen hebben hun huwelijk dankzij de inspanningen van hen zelf en de therapeut, gered. In beide gevallen ging het om gezinnen met 3 kinderen die ons programma echt als laatste redmiddel zagen. Het is heel goed en leuk om te zien welke positieve omwenteling er in deze gezinnen heeft plaatsgevonden.
Graag zou ik je/u willen vragen of je mensen die misschien geholpen zouden kunnen worden met dit programma en deze therapie.
Wil je ze vragen of ik met hen contact op mag nemen voor een volledig vrijblijvend gesprek hierover?
myriam.de.jong@eo.nl"
Voor meer informatie kan je kijken op www.40dagenzonderjou.nl
Mocht je, om wat voor reden dan ook, liever mij mailen, schroom dan vooral niet; je vindt mijn emailadres in mijn profiel, rechtsboven aan deze site.
Het was al weer een tijdje geleden dat we contact hadden gehad, en het was heel leuk om weer even bij te kletsen over ons en de rest van de groep.
Daarna vertelde ze me nog iets over een nieuw tv programma waar ze nu mee bezig zijn. Ik had er al iets over gelezen. '40 dagen zonder jou', waarin ze stellen die zich in een relatiecrisis bevinden proberen te helpen om hun relatie te redden.
Ik vind het een goed initiatief van de EO om daar een programma over te maken. Je hoort tegenwoordig ontzettend veel van scheidingen. Ik word daar altijd verdrietig van als ik het hoor. Maar het is zo de realiteit van tegenwoordig. Ik weet wat het is om te knokken voor je huwelijk. En soms moet je zelf dingen in zien die jezelf moet veranderen. Dat kan pijnlijk zijn, maar als je daardoor tegelijkertijd weer dichterbij elkaar komt is het zo waardevol.
Myriam vertelde me dat 2 stellen die hebben meegedaan, het positief hebben afgerond.
Hieronder wat meer uitleg over het programma én een oproep, want ze zijn nog op zoek naar stellen voor het programma...
"Voor een nieuw televisieprogramma van de Evangelische Omroep zijn wij dringend op zoek naar stellen die zich in een dusdanige relatiecrisis bevinden, dat ze er samen niet meer lijken uit te komen en soms zelfs een echtscheiding overwegen. Al jaren is er een stijgende lijn te zien in het aantal echtscheidingen in Nederland. Op dit moment strandt ongeveer 1 op de 3 huwelijken, dit zijn jaarlijks 35.000 echtscheidingen.
In dit nieuwe programma van de EO, worden stellen geholpen die volledig zijn vastgelopen in hun huwelijk. Onder begeleiding van een relatietherapeut gaan de stellen enige tijd gescheiden van elkaar leven om erachter te komen wat er nu eigenlijk is misgegaan in het huwelijk. En nog belangrijker; wat er moet veranderen om er samen weer bovenop te komen. Dit alles met als doel om de relatie te redden. Gedurende de tijd apart, wordt het stel intensief begeleid en krijgen zowel de man als de vrouw handvaten aangereikt waarmee ze hun huwelijk kunnen redden en verbeteren. De tijd dat ze apart leven, is bedoeld voor bezinning, zelfreflectie en om te zorgen voor een gezonde, vaak meer reële kijk op de problemen binnen het huwelijk.
Onze eerste 2 stellen hebben hun huwelijk dankzij de inspanningen van hen zelf en de therapeut, gered. In beide gevallen ging het om gezinnen met 3 kinderen die ons programma echt als laatste redmiddel zagen. Het is heel goed en leuk om te zien welke positieve omwenteling er in deze gezinnen heeft plaatsgevonden.
Graag zou ik je/u willen vragen of je mensen die misschien geholpen zouden kunnen worden met dit programma en deze therapie.
Wil je ze vragen of ik met hen contact op mag nemen voor een volledig vrijblijvend gesprek hierover?
myriam.de.jong@eo.nl"
Voor meer informatie kan je kijken op www.40dagenzonderjou.nl
Mocht je, om wat voor reden dan ook, liever mij mailen, schroom dan vooral niet; je vindt mijn emailadres in mijn profiel, rechtsboven aan deze site.
woensdag 17 februari 2010
Sara bid
Regelmatig komt het hier voor dat voor het eten één van de kinderen bid ipv Lief (of ik).
Zo bad Sara een paar dagen geleden voor het eten. Uiterst eerbiedig zat ze en ze gebruikte een paar woorden uit de vocabulaire van papa ;-)
Toen ze 'amen' had gezegd, zei Job: 'Sara vond het een beetje spannend geloof ik om te bidden, dat hoorde ik aan haar stem'.
Waarop Sara zei: 'Nee hoor, ik gebruikte m'n speciale mooie stem; voor Jezus'.
Zo bad Sara een paar dagen geleden voor het eten. Uiterst eerbiedig zat ze en ze gebruikte een paar woorden uit de vocabulaire van papa ;-)
Toen ze 'amen' had gezegd, zei Job: 'Sara vond het een beetje spannend geloof ik om te bidden, dat hoorde ik aan haar stem'.
Waarop Sara zei: 'Nee hoor, ik gebruikte m'n speciale mooie stem; voor Jezus'.
dinsdag 16 februari 2010
30 days of happiness: Zon, poetsen en psalmen (day 20)
En als ik aan het poetsen ben, en er behalve Loïs niemand thuis is, vind ik het vaak fijn om de cd van Wereld van verschil, de Psalmen 1 te draaien, van Rolof Mulder.
Daarop worden door verschillende mensen 27 psalmen voorgelezen, met op de achtergrond de rustige muziek van de andere cd's van de serie 'Wereld van verschil'.
Ik lees de psalmen regelmatig, en heb als kind ontelbare psalmen berijmd jaren uit het hoofd geleerd en gezongen, maar als ik deze cd luister, krijgen de psalmen een soort van diepere dimensie. Heel bijzonder vind ik. De psalmen komen in beelden in m'n gedachten tot leven ofzo.
Het voelt als een soort van stille tijd tijdens het poetsen van ons huis zeg maar ;-)
Ik zou vaker moeten poetsen ;-))
Hieronder psalm 139 van de cd. Voorgelezen door Rolof Mulder. Een bijzondere psalm voor ons.
30 days of happiness: Dé kast (day 19)
Sommigen krijgen een romantisch bad als verjaardagscadeau, (en zetten dat buiten en gaan er liggen badderen terwijl de sneeuw erom heen ligt, he Pien, I love that pics!!) ik kreeg mijn zo gewenste boekenkast als finishing touch voor in de, pas vernieuwde, huiskamer voor valentijn. nou ja, het kwam zo uit dat hij dit weekend precies klaar was ;-)
Samen met Lief op de bank hebben we heel wat schetsen gemaakt en foto's van o.a bibliotheekkasten bekeken op internet. Maar niet een kast was precies zoals ie moest zijn qua hoogte, breedte, (kleur) houtsoort en uitstraling.
Uiteindelijk maakte Lief een ruwe schets van een samenstelling van 2 kasten die we hadden gezien, en vertrok naar de schuur. Het was meer werk dat hij had gedacht zei hij, maar, ik vind em prachtig geworden!
Samen met Lief op de bank hebben we heel wat schetsen gemaakt en foto's van o.a bibliotheekkasten bekeken op internet. Maar niet een kast was precies zoals ie moest zijn qua hoogte, breedte, (kleur) houtsoort en uitstraling.
Uiteindelijk maakte Lief een ruwe schets van een samenstelling van 2 kasten die we hadden gezien, en vertrok naar de schuur. Het was meer werk dat hij had gedacht zei hij, maar, ik vind em prachtig geworden!
woensdag 10 februari 2010
'Komt een klein meisje bij de dokter'...
Noch het boek, noch de film is mij bekend. Oh ja, ik heb de trailer van de film gezien. En dat was meteen genoeg. En hier en daar op blogs wat recencies van de film gelezen, zodat ik een beetje de strekking van het verhaal van 'Komt een vrouw bij de dokter' weet.
Maar toen ik ergens de titel van dit blog las, kreeg ik meteen een knoop in m'n maag.
'Komt een klein meisje bij de dokter'. 'Een rollercoaster van emoties' staat er boven het blog.
Toen ik het vorige week ging lezen viel ik midden in het verhaal van Emilie. Een lief blond meisje van nog geen 2. En ze heeft kanker. Nierkanker. Een wilmstumor las ik. En toen stopte mijn hart even met kloppen...
Allana* had dat ook... Allana*... waar is de tijd dat ik op haar weblog mee las hoe het met haar ging...
Ik slik en meld me aan als volger, en lees ik elk berichtje dat haar vader schrijft. Sinds vandaag staat het 'licht op groen' voor de operatie... die morgen plaats zal vinden...
Ik hoop dat het allemaal goed mag gaan en dat Emilie mag genezen.
Maar toen ik ergens de titel van dit blog las, kreeg ik meteen een knoop in m'n maag.
'Komt een klein meisje bij de dokter'. 'Een rollercoaster van emoties' staat er boven het blog.
Toen ik het vorige week ging lezen viel ik midden in het verhaal van Emilie. Een lief blond meisje van nog geen 2. En ze heeft kanker. Nierkanker. Een wilmstumor las ik. En toen stopte mijn hart even met kloppen...
Allana* had dat ook... Allana*... waar is de tijd dat ik op haar weblog mee las hoe het met haar ging...
Ik slik en meld me aan als volger, en lees ik elk berichtje dat haar vader schrijft. Sinds vandaag staat het 'licht op groen' voor de operatie... die morgen plaats zal vinden...
Ik hoop dat het allemaal goed mag gaan en dat Emilie mag genezen.
maandag 8 februari 2010
30 days of happiness: 'Vader wij danken U' (day 17)
Bij Micha thuis zingen ze na het eten altijd een heel simpel liedje als afsluiting. Kinderen kennen dat heel snel, en onze kids hebben dat dan ook snel opgepikt. Ook Loïs, die veel zingt de laatste tijd. En dat is zo ontzettend lief om te horen omdat ze alles nog niet helemaal goed uit kan spreken. Jammergenoeg heb ik geen geluid op m'n fototoestel bij een filmpje (zit niet op mijn fototoestel) en onze videocamera is al zo oud dat ik niet weet hoe ik die filmpjes online moet krijgen, anders had ik het vast eens geprobeerd.
Vandaag zat dat liedje blijkbaar in haar hoofd wat ze altijd bij opa en oma na het eten zingen, want ze zong het echt de hele dag.
'Vader, wij danken U, Vader wij danken U, Hemelse Vader, wij danken U'. (Qua melodie is er niet een regel hetzelfde.)
Ze zong het vanmorgen bij het aankleden al, maar ook in de auto. En toen ze me bij de Aldi de spruitjes en koekjes aan gaf. Voor het eerst wilde ze eens niet in het winkelwagenzitje zitten, maar liep ze achter me aan en om me heen. Regelmatig het liedje zingend ;-)
Tussen de middag heeft ze even geslapen, maar toen we daarna samen de was in de wasmachine deden, zei ze weer; 'Mama, 'Vader danke-U' zinge??'
Want ja, het is veel leuker als ik ook mee zing natuurlijk ;-)
Dus je begrijpt, ik ben vandaag een heel dankbaar mens ;-)
Vandaag zat dat liedje blijkbaar in haar hoofd wat ze altijd bij opa en oma na het eten zingen, want ze zong het echt de hele dag.
'Vader, wij danken U, Vader wij danken U, Hemelse Vader, wij danken U'. (Qua melodie is er niet een regel hetzelfde.)
Ze zong het vanmorgen bij het aankleden al, maar ook in de auto. En toen ze me bij de Aldi de spruitjes en koekjes aan gaf. Voor het eerst wilde ze eens niet in het winkelwagenzitje zitten, maar liep ze achter me aan en om me heen. Regelmatig het liedje zingend ;-)
Tussen de middag heeft ze even geslapen, maar toen we daarna samen de was in de wasmachine deden, zei ze weer; 'Mama, 'Vader danke-U' zinge??'
Want ja, het is veel leuker als ik ook mee zing natuurlijk ;-)
Dus je begrijpt, ik ben vandaag een heel dankbaar mens ;-)
Award
Er circuleert weer een award rond in blogland en ik heb hem ook van een paar gekregen, van Menrike en Purperpolletje in elk geval. Bedankt ;-) Dus ik ga eens denken of ik na de 10 bekentenissen van de vorige award, nog wat nieuwe kan verzinnen die jullie nog niet weten ;-)
1. Ik heb (onder)watervrees. Het is begonnen toen ik via school op zwemles ging en op m'n rug moest zwemmen. Ik kreeg overal water binnen, en raakte in paniek. De rest van de lessen bracht ik door op het toilet. Ik kwam er dan pas vanaf als de les voorbij was, al praatte de juf als brugman. Omdat ik toch moest leren zwemmen, deden m'n ouders me wat later op zwemles, en toen heb ik met veel pijn en moeite m'n A gehaald. Toen hoefde je nog niet door dat gat onder water te zwemmen zoals nu, want dan had ik het vast nu nog niet gehad.
2. Heel misschien ga ik een (solidariteits) reis maken naar Israël samen met een vriendin. Dit jaar nog ja...
3. Soms is het ziekzijn best leuk. Vooral als je na het ziekzijn op de weegschaal staat en ziet dat je 4(!) kg afgevallen bent. Dan denk je: nog maar 2 kg te gaan!
4. Met het ziek worden van vorige week heeft de winterdip waarover ik op zoveel blogs al las, mij ook wel bereikt. Er komt niet zoveel uit m'n handen en ik heb ook niet zoveel zin. Ik kijk met jullie allemaal verlangend uit naar de voorjaarszon!!
5. Als Jonathan* & Job meisjes waren geweest hadden ze waarschijnlijk Esra & Sara geheten, als Sara een jongetje was geweest had ze de naam Joshua gekregen, en als Loïs (die trouwens tot de 20e zwangerschapweek Debora heette, maar haar nichtje kreeg die naam, dus moesten we op zoek naar een andere meisjesnaam ;-) een jongen was geweest had ze Jefta geheten.
Ik vind Jefta nog steeds een super mooie (en stoere) naam, dus sluit niet uit dat als wij nog es een jochie mogen krijgen, we hem die naam geven. Maar de laatste jaren heb ik ook al veel mooie Joodse namen gevonden...;-)
6. Ik heet met mijn meisjesnaam 'de Leeuw'. En als kind vond ik dat regelmatig vreselijk omdat mensen daar vaak grapjes over gingen maken. Met even veel regelmaat was ik er ook juist trots op. En nog steeds, en op een of andere manier heeft dat met m'n vader te maken. En dat grapjes maken is nu over, want nu mag ik me voorstellen met Micha's achternaam ;-)
7. Als wij
Dit jaar gaan we proberen met de tent grensverleggend bezig te zijn in Europa. Er zijn plannen om Tibor te bezoeken in Hongarije, en ons sponsorgezin in Roemenië. De tijd zal ons leren of het gaat lukken.
En dan nog doorgeven aan 7 personen:
Janneke, Willy, Pien, Jessica, Mellody, Judith en Mamarieke.
Staat je naam hierbij en vindt je het leuk om het bij een ander te lezen, maar niet om zelf aan mee te doen, dan laat je 'em toch gewoon lekker hangen ;-)
vrijdag 5 februari 2010
30 days of happiness: Samen-uitzieken (day 16)
We hebben dat nog nooit gehad; dat we met z'n allen tegelijk ziek zijn. Meestal ontspringt Lief de dans, of zit er overal een paar dagen tussen. Maar nu zijn we allemaal tegelijk of beginnend of herstellend van de buikgriep. Ik ben zelf het meest opgeknapt merk ik wel, Loïs heeft, nadat ze op leek te knappen, toch nog een keer gespuugd.
Maar ook mijn glas is qua energie nog half vol. ;-) En dat samen-ziek-zijn werd vandaag zomaar een happiness...;-)
Vanwege dat halfvolle glas hoefde ik van mezelf vandaag geen energie te steken in huishoudelijke zaken, en dus...
... hebben we vandaag ongelimiteerd op de bank gehangen en dutjes gedaan. Om de beurt of lekker samen.
...deed papa samen met Sara kwartet, wat ze zo graag doet.
...dronken we samen thee.
En nog eens.
...smeerde ik wat beschuitjes en ontbijtkoek op een paar borden, en iedereen voelde zelf wat z'n maag aan kon.
...maakte ik vanmiddag groentensoep en we aten lekker vroeg.
...speelden Job en Sara een tijd in bad, tot het water te koud werd.
.... warmden ze samen op voor de houtkachel.
....deden we nog een spelletje rummikub, favoriet bij Job en Sara. (al moeten we ze nog wel een beetje helpen)
....lazen we daarna nog voor op de bank.
...en was het toen tijd om naar bed te gaan voor de kinderen.
Hmm, ik ga nog eens thee drinken met Lief, en dan gaan we lekker slapen, en morgen weer verder met uitzieken ;-)
Ik denk dat we ons morgen al weer stukken beter zullen voelen!
Maar ook mijn glas is qua energie nog half vol. ;-) En dat samen-ziek-zijn werd vandaag zomaar een happiness...;-)
Vanwege dat halfvolle glas hoefde ik van mezelf vandaag geen energie te steken in huishoudelijke zaken, en dus...
... hebben we vandaag ongelimiteerd op de bank gehangen en dutjes gedaan. Om de beurt of lekker samen.
...deed papa samen met Sara kwartet, wat ze zo graag doet.
...dronken we samen thee.
En nog eens.
...smeerde ik wat beschuitjes en ontbijtkoek op een paar borden, en iedereen voelde zelf wat z'n maag aan kon.
...maakte ik vanmiddag groentensoep en we aten lekker vroeg.
...speelden Job en Sara een tijd in bad, tot het water te koud werd.
.... warmden ze samen op voor de houtkachel.
....deden we nog een spelletje rummikub, favoriet bij Job en Sara. (al moeten we ze nog wel een beetje helpen)
....lazen we daarna nog voor op de bank.
...en was het toen tijd om naar bed te gaan voor de kinderen.
Hmm, ik ga nog eens thee drinken met Lief, en dan gaan we lekker slapen, en morgen weer verder met uitzieken ;-)
Ik denk dat we ons morgen al weer stukken beter zullen voelen!
30 days of happiness: Tzahal (enzo) - (day 15)
"Zal ik eerst je band verwisselen of zal ik eerst kotsen?", met die woorden kwam Lief gister binnen na z'n werk. Ik beet op m'n lip en keek 'em aan of ie een grapje maakte, want toen ik 'em bij de koffie belde beweerde hij nog dat híj niet ziek zou worden en ik zag aan z'n gezicht dat hij nu ook buikkramp had.
Hij gaf me z'n lege brooddoos en ging snel nog m'n band verwisselen. Zo lief. Maar toen ie eenmaal binnen was duurde het nog een poosje voor ook hij allesmaar dan ook álles eruit gooide.
Maar, omdat ze toch allemaal op apegapen lagen, vond hij het geen probleem dat ik toch naar het concert van Tzahal zou gaan in Dordrecht.
En dus steeg ik vol goede moed, gewapend met tom tom in m'n autootje. Na 20 minuten pikte ik m'n vriendin Elina op, en toen begon het...
We stelden het ding in op het juiste adres, en na een tijdje werden we de weg afgestuurd, de polder in...
En nu moet je weten dat ik eigenlijk nooit buiten Zeeland kom met m'n autootje. Dat vind ik een beetje eng. Ja. En al helemaaaal liever niet als het donker is. Nee. Dus avond + polder + niet weten waar je bent = nóg enger...
Ik snapte er niks van want normaal doet dat tom tom ding gewoon wat ie moet doen. Maar nu dus niet. Ik heb echt peentjes gezweten, en was dankbaar dat ik in elk geval niet alleen was. Maar toen het steeds later werd en het ding nog steeds aan gaf dat het nóg een half uur duurde voor we er zouden zijn, waren we inmiddels wanhopig op zoek naar iets wat op een snelweg leek.
Toen we eindelijk op de snelweg beland waren en in Dordt aankwamen, bleek het parkeren nog een heel probleem.en dan bedoel ik niet het het file parkeren of achteruit in parkeren wat ik niet kan Er was geen grote parkeergelegenheid, en langs de weg was het of voor vergunninghouders of mocht je maar een half uur blijven staan. En aangezien we wel hoopten dat we nog wat langer van het concert konden genieten, was dat laatste geen optie.
Eindelijk hadden we dan een kilometer verder een betaalde parkeerplek gevonden, en toen Elina en ik al ons muntgeld bij elkaar legden, mochten we tot de andere morgen blijven staan. Opgelucht dat we dit gedeelte in elk geval achter de rug haddenhuppelden liepen we naar de Kunsthal. Daar was het concert al 20 minuten bezig, en stonden er 2 vrijwilligers (die natuurlijk hele goede plaatsen hadden) op voor ons zodat we konden zitten.
Elina straalde al vanaf het moment dat ze binnenkwamal had dat nog wel meer redenen he Elien ;-) Ik moest nog even aarden. Was het vorig jaar in een gymzaal waar je best wat rond mocht lopen en de gemiddelde leeftijd van de bezoekers rond de 30 lag, nu was het in een chique theater-achtige setting en lag de gemiddelde leeftijd van de bezoekers rond de 55 en werd je geacht op je plaats te blijven ;-(
Maar de muziek en de muzikanten waren weer top! De israelische liederen weten me altijd weer te ontroeren. Ze zongen meestal in het Hebreeuws, en de Nederlandse vertaling van het lied stond er dan naast.
Ik weet nog dat het me vorig jaar zo verbaasde dat de liederen zoveel gaan over God en over hun gebruiken en geschiedenis. Ook zingen ze altijd het Israelische volkslied. En 2 andere liederen die ik nog kende van vorig jaar en dus een beetje mee kon zingen.
Tijdens de pauze was het overal heel erg druk, en terwijl de bandleden vorig jaar zich tijdens de pauze in de menigte mengden om te praten, deden ze dat dit jaar jammergenoeg niet.
Na de pauze kwam de stemming er steeds beter in, en kwamen er jongeren vanuit de zaal op het podium om samen met de bandleden hun vreugde door dansen te uiten.
Veels te snel was het al half 11 en stonden we weer buiten. Een beetje beduusd dat het nu al voorbij was...
We zochten de auto weer op en stelden de tom tom weer in... pff, ik geloof dat we wel een 20 minuten rondjes hebben gereden in de binnenstad voor we de snelweg weer opreden. Toen de tom tom ons weer van de snelweg loodste om weer door de polders terug te keren, wisten we niet hoe snel we weer terug op de snelweg moesten komen. We hebben het ding uitgezet en voor zover dat ging -we waren zooooo moe- hebben we borden gelezen. Ik was dankbaar toen ik Elina heelhuids voor de deur afzette.
Om 12 uur was ik thuis en kon ik nog net m'n bed bereiken, waar 2 meisjes heel lief in lagen te slapen...;-)
De andere dag mopperde ik tegen Lief over die ***** tom tom die op een of ander touristische route stond ofzo. Toen Micha even keek zei hij dat hij op 'kortste route' stond, en je moet hem op 'snelste route' zetten. Pff. Nou, ik wist niet eens dat dat er op zat. Maar nu wel. Dus.
Volgend jaar gaan we weer, bij leven en welzijn dan he. We weten nog niet hoe. Dat ligt hoe mijn, nu zo beschadigde, relatie met tom tom dan inmiddels is.
En voor de mensen die zich zorgen maken mbt mijn rijbewijs;ik kreeg het inderdaad bij een pakje boter ik heb zowel theorie als praktijk in 1x gehaald. Maar dat zegt helemaal niks. Dat weet u nu wel.
Hij gaf me z'n lege brooddoos en ging snel nog m'n band verwisselen. Zo lief. Maar toen ie eenmaal binnen was duurde het nog een poosje voor ook hij alles
Maar, omdat ze toch allemaal op apegapen lagen, vond hij het geen probleem dat ik toch naar het concert van Tzahal zou gaan in Dordrecht.
En dus steeg ik vol goede moed, gewapend met tom tom in m'n autootje. Na 20 minuten pikte ik m'n vriendin Elina op, en toen begon het...
We stelden het ding in op het juiste adres, en na een tijdje werden we de weg afgestuurd, de polder in...
En nu moet je weten dat ik eigenlijk nooit buiten Zeeland kom met m'n autootje. Dat vind ik een beetje eng. Ja. En al helemaaaal liever niet als het donker is. Nee. Dus avond + polder + niet weten waar je bent = nóg enger...
Ik snapte er niks van want normaal doet dat tom tom ding gewoon wat ie moet doen. Maar nu dus niet. Ik heb echt peentjes gezweten, en was dankbaar dat ik in elk geval niet alleen was. Maar toen het steeds later werd en het ding nog steeds aan gaf dat het nóg een half uur duurde voor we er zouden zijn, waren we inmiddels wanhopig op zoek naar iets wat op een snelweg leek.
Toen we eindelijk op de snelweg beland waren en in Dordt aankwamen, bleek het parkeren nog een heel probleem.
Eindelijk hadden we dan een kilometer verder een betaalde parkeerplek gevonden, en toen Elina en ik al ons muntgeld bij elkaar legden, mochten we tot de andere morgen blijven staan. Opgelucht dat we dit gedeelte in elk geval achter de rug hadden
Elina straalde al vanaf het moment dat ze binnenkwam
Maar de muziek en de muzikanten waren weer top! De israelische liederen weten me altijd weer te ontroeren. Ze zongen meestal in het Hebreeuws, en de Nederlandse vertaling van het lied stond er dan naast.
Ik weet nog dat het me vorig jaar zo verbaasde dat de liederen zoveel gaan over God en over hun gebruiken en geschiedenis. Ook zingen ze altijd het Israelische volkslied. En 2 andere liederen die ik nog kende van vorig jaar en dus een beetje mee kon zingen.
Tijdens de pauze was het overal heel erg druk, en terwijl de bandleden vorig jaar zich tijdens de pauze in de menigte mengden om te praten, deden ze dat dit jaar jammergenoeg niet.
Na de pauze kwam de stemming er steeds beter in, en kwamen er jongeren vanuit de zaal op het podium om samen met de bandleden hun vreugde door dansen te uiten.
Veels te snel was het al half 11 en stonden we weer buiten. Een beetje beduusd dat het nu al voorbij was...
We zochten de auto weer op en stelden de tom tom weer in... pff, ik geloof dat we wel een 20 minuten rondjes hebben gereden in de binnenstad voor we de snelweg weer opreden. Toen de tom tom ons weer van de snelweg loodste om weer door de polders terug te keren, wisten we niet hoe snel we weer terug op de snelweg moesten komen. We hebben het ding uitgezet en voor zover dat ging -we waren zooooo moe- hebben we borden gelezen. Ik was dankbaar toen ik Elina heelhuids voor de deur afzette.
Om 12 uur was ik thuis en kon ik nog net m'n bed bereiken, waar 2 meisjes heel lief in lagen te slapen...;-)
De andere dag mopperde ik tegen Lief over die ***** tom tom die op een of ander touristische route stond ofzo. Toen Micha even keek zei hij dat hij op 'kortste route' stond, en je moet hem op 'snelste route' zetten. Pff. Nou, ik wist niet eens dat dat er op zat. Maar nu wel. Dus.
Volgend jaar gaan we weer, bij leven en welzijn dan he. We weten nog niet hoe. Dat ligt hoe mijn, nu zo beschadigde, relatie met tom tom dan inmiddels is.
En voor de mensen die zich zorgen maken mbt mijn rijbewijs;
donderdag 4 februari 2010
Tja...
Je zou denken; veel meer kan er toch niet mis gaan. Dat dacht ik ook. Totdat ik naar m'n auto liep om samen met Lois snel-snel even m'n oppaskind naar school te brengen... en ik zie dat m'n achterband wéér plat staat...
*zucht* gelukkig is schoonpa weer de redder in nood en mocht ik zijn auto ff lenen.
Nu hoop ik heul erg dat Lief niet ziek wordt.
Zo, dan ga ik nu weer verder met knuffelen -'want dat mag nu weer he mama, nu ben ik toch ook ziek, dus maakt het niet meer uit'- bakken uitspoelen, mondjes afpoetsen, water halen en samen met Lois weer wat proberen te eten...
Het is gelukkig te overzien. Want ik voel me na een dag ook al een stuk beter dus hopelijk gaat dat met Job en Sara ook zo.
Na het weekend hopen we wel weer boven water zijn ;-)
P.s: en hoewel ik betwijfel of Lois weet wat het betekend, zingt ze steeds opnieuw onder het spelen 'en herstel de zieken weer...' ;-))) (uit het gebedje: ik ga slapen ik ben moe)
woensdag 3 februari 2010
Ziek...
Woordeloze woensdag is vandaag wel van toepassing, ik kon echter geen plaatje vinden wat al dat woordeloos-zijn weergeeft...
Gistermiddag kwam ik al met hoofdpijn thuis, maar dat was vooral van emoties enzo. Toen ik gisteravond binnenkwam nadat ik fluitles had gegeven, was Micha aan het dweilen... Loïsje lag me brakjes vanaf de bank aan te kijken....
Het arme kind heeft van af die tijd tot 3 uur 's nachts om het half uur overgegeven... op het laatst was het alleen maar gal...zooooo zielig... Micha gaf haar (afgekoeld gekookt) water te drinken omdat ze daarom vroeg, maar dat kwam er na 20 seconden net zo hard weer uit...
Ze was op het laatst zo slapjes en haar oogjes draaiden zo weg af en toe dat ik gewoon eng vond. Gelukkig dat ze naast ons lag zodat je op de eerste tekenen van het overgeven kunt reageren, anders waren de keren dat ik haar bed had moeten verschonen niet te tellen geweest...
Toen Loïs na 3 uur toch vast in slaap viel, begon ik... ik voelde het heel de avond al draaien, en zo tegen de ochtend was ik ook aan alle kanten leegelopen...
Gelukkig kon mijn schoonvader de kinderen naar school brengen, want als ik nog maar naar de wc liep werd ik al duizelig en leek het of ik flauw ging vallen...
Samen met Loïs heb ik de hele dag af en toe bij geslapen, we kunnen nu af en toe wat eten, maar het zit nog steeds niet lekker...
Aan Lief gaat zoiets meestal (gelukkig) voorbij, maar ik vrees dat het Job en Sara ook nog wel zal aan doen... ik heb ze dus op bed gelegd met een bak naast hun bed...
En ik wil morgen zoooo graag beter zijn, want ik hoop zo dat ik toch nog naar het concert van Tzahal kan in Dordrecht...
Lief is natuurlijk ook erg moe van zo'n wakker nachtje, dus we kruipen over een paar minuutjes ons mandje in...
Rest mij nog te zeggen dat ik jullie wil bedanken voor al jullie lieve meelevende reacties op mijn laatste 2 blogjes.
Gistermiddag kwam ik al met hoofdpijn thuis, maar dat was vooral van emoties enzo. Toen ik gisteravond binnenkwam nadat ik fluitles had gegeven, was Micha aan het dweilen... Loïsje lag me brakjes vanaf de bank aan te kijken....
Het arme kind heeft van af die tijd tot 3 uur 's nachts om het half uur overgegeven... op het laatst was het alleen maar gal...zooooo zielig... Micha gaf haar (afgekoeld gekookt) water te drinken omdat ze daarom vroeg, maar dat kwam er na 20 seconden net zo hard weer uit...
Ze was op het laatst zo slapjes en haar oogjes draaiden zo weg af en toe dat ik gewoon eng vond. Gelukkig dat ze naast ons lag zodat je op de eerste tekenen van het overgeven kunt reageren, anders waren de keren dat ik haar bed had moeten verschonen niet te tellen geweest...
Toen Loïs na 3 uur toch vast in slaap viel, begon ik... ik voelde het heel de avond al draaien, en zo tegen de ochtend was ik ook aan alle kanten leegelopen...
Gelukkig kon mijn schoonvader de kinderen naar school brengen, want als ik nog maar naar de wc liep werd ik al duizelig en leek het of ik flauw ging vallen...
Samen met Loïs heb ik de hele dag af en toe bij geslapen, we kunnen nu af en toe wat eten, maar het zit nog steeds niet lekker...
Aan Lief gaat zoiets meestal (gelukkig) voorbij, maar ik vrees dat het Job en Sara ook nog wel zal aan doen... ik heb ze dus op bed gelegd met een bak naast hun bed...
En ik wil morgen zoooo graag beter zijn, want ik hoop zo dat ik toch nog naar het concert van Tzahal kan in Dordrecht...
Lief is natuurlijk ook erg moe van zo'n wakker nachtje, dus we kruipen over een paar minuutjes ons mandje in...
Rest mij nog te zeggen dat ik jullie wil bedanken voor al jullie lieve meelevende reacties op mijn laatste 2 blogjes.
dinsdag 2 februari 2010
In memoriam
alles gaat door
en niets zal vergeten zijn..."
Zes jaar geleden werd Miriam voor het eerst mama. Van Allana*. Vanmorgen hebben we Miriam begraven. Daarna zijn we nog even langs het grafje van Allana* gelopen...
Tijdens de dienst, zongen we het lied dat Miriam had gekozen toen ze gedoopt werd.
Nog voordat je bestond,
kende hij je naam.
Hij zag je elk moment,
en telde elke traan.
Omdat hij van je hield,
Gaf hij zijn eigen zoon.
Hij wacht alleen nog maar
totdat je komt
En wat je nu ook doet,
Zijn liefde blijft bestaan
Ook niets wat jij ooit deed
verandert daar iets aan.
Omdat hij van je houdt,
gaf hij zijn eigen zoon
En nu alles klaar wanneer jij komt
Refrein:
Kom tot de vader,
Kom zoals je bent
In je hart, al je pijn
is bij hem bekent
de liefde die hij geeft,
de woorden die hij spreekt
daarmee is alles klaar wanneer jij komt
En wat je nu ook doet
zijn liefde blijft bestaan
want niets wat jij ooit deed
verandert daar iets aan
Omdat hij van je houdt
gaf hij zijn eigen zoon
en nu is alles klaar wanneer jij komt
Aan het einde van de dienst ging JK naar voren om nog wat te zeggen. Het brak m'n hart om m'n 23 jarige broeder in het geloof zo te zien staan...die nu 2 jaar na het overlijden van z'n dochtertje, z'n vrouw moet gaan begraven...
Miriam leed aan de grillige psychische ziekte borderline. Van tijd tot tijd schreef ze daar zelf ook over op haar weblog.
Ze deed erg haar best, en vaak ging het beter, een tijd goed, en weer wat minder. Wat er in haar omging op die fatale dag en haar tot haar daad heeft gebracht zal altijd een vraag blijven...
Verder wil ik hieronder nog een (engels) artikel plaatsen wat ik kreeg van een vriendin van mij. Omdat ik vroeger altijd geleerd ben dat mensen die zelf een eind aan hun leven maken, niet in de hemel mogen komen, heb ik erg geworsteld met Miriams dood. Gelukkig heb ik er veel met Lief, en broers en zussen in het geloof over kunnen praten, en onderstaand artikel heeft mij geholpen om dingen in bijbels perspectief te zien...
"Would a Christian be turned away from Heaven because of the sin of suicide?
Answered by Randy Alcorn
Suicide is the unjustified killing of a human being, and is therefore forbidden in the commandments not to murder. Scripture says very little directly about suicide. However, it says much about God's character and we can certainly trust in His love, fairness and judgment.
If a man truly knows Christ, then regardless of what he does, he cannot be snatched out of his Father's hand (John 10:27, 28). Ephesians 1:13 and 2 Cor. 1:22 speak of believers being sealed in Him. Only God knew his heart if he truly was a believer. If he was, then it seems like what would have been changed by the suicide would be his fellowship with the Lord, not his salvation.
God has already forgiven our sins, past, present and future when we trust in Him as our Savior and Lord. But he wants us to confess our sins to restore fellowship with Him, as 1 John 1:9 says. A person who commits suicide, if it is instantaneous, wouldn't have opportunity to confess that sin before dying. Presumably that would mean having to confess and repent upon meeting God after death. Christ died for sins of suicide, so suicide is forgivable—but it is also tragic, unnecessary and cruel and debilitating for loved ones left behind.
In my book Heaven, I include this:
A Word to the Depressed
The fact that Heaven will be wonderful shouldn't tempt us to take shortcuts to get there. If you're depressed, you may imagine your life has no purpose—but you couldn't be more wrong.
As long as God keeps you here on Earth, it's exactly where he wants you. He's preparing you for another world. He knows precisely what he's doing. Through your suffering, difficulty, and depression, he's expanding your capacity for eternal joy. Our lives on Earth are a training camp to ready us for Heaven.
I know depression can be debilitating. Many godly people have experienced it. But if you are considering taking your own life, recognize this as the devil's temptation. Jesus said that Satan is a liar and a murderer (John 8:44). He tells lies because he wants to destroy you (1Peter 5:8). Don't listen to the liar. Listen to Jesus, the truth teller (John 8:32; 14:6). Don't make a terrible ending to your life's story—finish your God-given course on Earth. When he's done—not before—he'll take you home in his own time and way. Meanwhile, God has a purpose for you here on Earth. Don't desert your post. (And by all means, go to a Christ-centered, Bible-believing church, and get help to find a wise Christian counselor.)
If you don't know Jesus, confess your sins and embrace his death and resurrection on your behalf. If you do know him, make your daily decisions in light of your destiny. Ask yourself what you can do today, next week, next year, or decades from now to write the best ending to this volume of your life's story—a story that will continue gloriously in the new universe.
By God's grace, use the time you have left on the present Earth to store up for yourself treasures on the New Earth, to be laid at Christ's feet for his glory (Revelation 4:10). Then look forward to meeting in Heaven Jesus himself, as well as those touched by your Christ-exalting choices.
Permissions: Feel free to reproduce and distribute any articles written by Randy Alcorn, in part or in whole, in any format, provided that you do not alter the wording in any way or charge a fee beyond the cost of reproduction. It is our desire to spread this information, not protect or restrict it. Please include the following statement on any distributed copy: by Randy Alcorn, Eternal Perspective Ministries, 39085 Pioneer Blvd., Suite 206, Sandy, OR 97055, 503-668-5200, www.epm.org, www.randyalcorn.blogspot.com"
Abonneren op:
Posts (Atom)