*Aan tieners stuur ik vaak van dit soort plaatjes als bijlage mee, als het kan als extra/aparte pagina, zodat ze het als poster kunnen gebruiken oid, en liefst in hun eigen taal.*
Afgelopen jaar was een beetje een vreemd jaar voor wat betreft m'n Compassionsponsor- en schrijfkinderen in die zin, dat bij Compassion het brieven-transport-systeem op de schop is gegaan. De brieven die de kinderen schrijven op het project, werden verzameld en getransporteerd naar het hoofdkantoor in het veldland en van daaruit verstuurd naar Amerika. Vanuit het kantoor in Amerika werd alles dan weer gesorteerd en verstuurd naar de andere landen, waaronder Nederland. En dan zat er ook vaak ergens nog een vertaler tussen, die de brieven vertaalde, wat natuurlijk ook weer tijd in beslag nam. Al met al, waren brieven vaak minstens 2 of 3 maanden onderweg.
Vorig jaar is Compassion gestart met een andere manier van werken wat betreft de brieven; de brieven worden op het hoofdkantoor in het veldland gescand, en dan digitaal doorgestuurd naar het betreffende land waar de sponsor woont.
Dus, geen originele brieven meer in je hand, maar een uitdraai van de scan. Dat is even wennen, maar goed, het blijft leuk om van je kind te lezen; dat verandert niet! Die manier zorgt voor minder transportkosten en verkort de bezorgtijd aanzienlijk. Ik heb al een keer gehad dat ik van een kind een brief las, die 3 weken na zijn schrijfdatum al op mijn (Amerikaanse) account verscheen!
Maar, verandering van manier van werken (met computersystemen) kost veel tijd om dat aan te passen, (ze zijn er as we speak nog steeds mee bezig) en er gaan soms dingen fout.
Afgelopen jaar zijn er enkele kinderen waarvan ik geen brief heb gekregen, of maar 1.
En de brieven van de kinderen waarmee ik schrijf via een Amerikaans account, kreeg ik niet thuis gestuurd maar alleen op m'n account te zien.... waardoor ik het overzicht kwijt raakte van wie ik nog een brief moest beantwoorden.... ik schreef dus alleen om de maand of soms eens in de 3 maanden nog een algemene brief die ik dan aan alle kinderen stuurde.
Eind 2016 schreven een aantal kinderen dat ze m'n 'brieven en verhalen' misten.
In januari nam ik me voor om alle kinderen die maand een persoonlijke digitale brief te schrijven, dat was best een klus, aangezien ik dan bijna 50 brieven voor de boeg had ;-)
Maar het is, op de dag af, gelukt, op de laatste dag van januari verzond ik de laatste 3 brieven. En ik wist weer waarom ik dat toch zo graag doe ;-)
Ik wil proberen om de ene maand een algemene brief te schrijven, en de andere maand een persoonlijke brief aan kinderen waar ik een brief van heb gekregen. Zo hoop ik weer een beetje een hanteerbaar systeem te vinden.
In februari ging er dus weer een algemene brief uit naar alle kinderen; ik schreef natuurlijk over de sneeuw en het ijs, dat we van een dijkje waren geweest met de slee en hadden geschaatst, met foto's erbij. Bij de jongere kinderen stuurde ik een pagina mee waarbij ze van cijfer naar cijfer een sneeuwpop konden tekenen.
Bij de oudere kinderen stuurde ik foto's mee van sneeuwvlokken, gezien door een microscoop, en daarbij de 2e alinea van deze winter bijbelles, die gaat over hoe sneeuwvlokken ontstaan.
Lees HIER een engelse blog over wat je kan schrijven en vragen over sneeuw aan je sponsorkind.
Kinderen tot een jaar of 12/13 stuur ik vaak een 'zoek de verschillen pagina' mee. Zoals bijv. deze, te vinden op activityvillage.
Afgelopen week kregen we een nieuwe foto van de 16-jarige Precious uit Ghana in de bus. (Ik weet bijna zeker dat ze langer is dan ik! ;-) We sponsoren haar al sinds ze een klein meisje was, zoals links op de foto. Ze is door een verhuizing anderhalf jaar uit beeld geweest, maar sinds een paar jaar sponsoren we haar weer, samen met een vrouw uit onze gemeente. Ik bewaar haar brieven (en wat ik haar heb geschreven) nog altijd in hetzelfde schrift. Zo'n nieuwe foto vind ik dan zo geweldig om te zien, en maakt me zo dankbaar.
Eind vorig jaar kreeg ik ook bericht dat ons eerste sponsorkind, Noemi uit Bolivia, ik heb haar in 2012 ontmoet, het project heeft afgesloten. Ze schreef al heel weinig meer, sinds ze ergens anders woonde vanwege haar studie. Het idee dat we nooit geen contact meer zullen hebben, vind ik nog steeds vreemd. Ik heb nog geen afscheidsbrief van haar gehad, ik hoop dat die nog komt. Maar wie weet, de wereld wordt kleiner door internet... hoor ik via social media nog eens iets van haar.
Het is zo prachtig om zo lang een kind te sponsoren en bij zijn of haar opgroeien zijdelings betrokken te zijn, ik zou het iedereen aanraden ;-)
Foto uit 2012 ~ Noemi & ik
