Memories...

In een week...zoveel dingen gezien,
zoveel dingen meegemaakt en zoveel gevoeld.
Zo genoten, zoveel grenzen verlegd en zoveel liefgehad.
Zoveel gehuild, door zoveel emoties heengegaan,
Zoveel omarmd en zoveel losgelaten...

Tijd voor een fotoverslag...
Het eerste interview, wat meteen zo moeilijk was...zo diep ging en me zo vaak tranen kostte...

Ron, die daarna mijn eerste lach op camera ving...

De andere dag, ontmoetingsdag met Jonathan, waar het tijdens het spelen op het strand met vader en kinderen er meteen zo gemoedelijk en gezellig aan toe ging. De kinderen die genoten van elkaar en het spelen met samen, en papa die elke keer weer een ander spel bedacht en mij daar gewoon bij indeelde.

Aan het samen de was doen wat ik die middag met de moeder van Jonathan heb ik gedaan, heb ik ook zulke warme herinneringen. Zonder woorden, maar door aan te voelen, merkte ik dat zij het ook leuk vond, en ik voelde dat ze alles met me samen wou doen en met me wilde delen. Als we elkaars taal hadden gesproken, hadden we vast aan een stuk door gekletst ;-)

De andere dag, mee op de brommer naar het project. Ik voelde Jonathans trots, op zijn vader, en misschien ook wel op mij. Hij zat tussenin, ik hield me vast aan vader en aan Jonathans lijfje. Wat voelde ik me trots op die twee!!

Op het project het enthousiaste zingen en voor het eerst voor de groep en veel in het engels praten. Daarna de cadeautjes uitdelen, samen met Jonathan en zijn vader die zo goed hielp, overal waar hij kon.

En dan tot hun grote verrassing állemaal mee mogen in de bus, op naar het strand, waar we spelletjes deden samen, de kinderen zwommen en we allemaal genoten van elkaar.

Het bootje dat we huurden om met de familie een tochtje te maken voor de kant, en dat we zo vreselijk moesten lachen omdat Ron het bootje zo deed wiebelen wanneer hij weer eens de andere kant op wou filmen ;-)

De prachtige zonsondergang die avond, en het 'Ik ben veilig in Jezus armen' en 'Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus' wat we zongen bij het kampvuur. De hitte van het vuur in m'n rug, Johans stem naast me die zong, en al die donkere gezichtjes voor me...onvergetelijk...

Het slapen bij Jonathan thuis wat zonder twijfel een van de mooiste ervaringen van de reis was. Tot in m'n tenen voelde ik hun liefde en gastvrijheid voor mij.

Het varken wat we kochten, en wat, bij nader inzien ;-) toch wel het goede schot in de roos bleek te zijn wat we hadden gehoopt ;-)

Johan, waar ik die middag afscheid van nam. Hier op de valreep nog samen mee op de foto, eenvoudigweg omdat ik zijn inzet en meeleven nooit zal en wil vergeten.

Dat geweldige team, wat zo geweldig was om daar deel van uit te mogen maken, hoe betrokken ze waren, enthousiast en bemoedigend.
De keren dat ze zeiden dat ze trots op me waren, en ik me verwonderd in mezelf afvroeg waar ik dat wel niet aan te danken had, maar wat me zo ontzettend bemoedigde, en wat me kracht gaf, op momenten dat het eigenlijk even niet lukte allemaal....

Een tijd om nooit te vergeten...en het voelt ongelofelijk dat het zo snel voorbij was...

Afscheid, 8baan van emoties en thuiskomst

Zondag, 21 juni 2009

Nadat ik eindelijk om half 1 kon slapen vannacht, wekte het kloppen van Bart op mijn deur om 6 uur me uit m'n droom...
Na het ontbijten zaten we iets na 7 in de bus, en reden we richting Jonathan. Ik voelde me gespannen voor het afscheid maar vooral de gedachte aan het laatste interview van zo meteen maakte me zenuwachtig.
We reden als eerste naar het strand achter Jonathans huis en filmden dat ik aan kwam lopen, lopend langs het strand, met mijn voeten door het water, kijkend in de verte. Ongetwijfeld een van de mooiste shots. Daarna zocht ik een tak en schreef de naam van Jonathan in het zand, een soort van gewoonte van mij als ik op het strand ben. Ron filmde me heel close. De tranen priktens achter mijn ogen toen ik de golven zag komen. De 3e golf nam Jonathans naam helemaal mee.... later in het interview zei ik dat dat moment symboliserend voor me is. De zee is net zo oneindig als mijn liefde voor Jonathan. Doch hij heeft slechts even bestaan, en zijn naam hoort nu bij die vele anderen die hier niet meer zijn, maar we nooit zullen vergeten...
Voor het interview moet ik echt nog naar de wc (zucht) en Adones loopt mee om de familie uit te leggen dat we nog moeten interviewen en dan weer terug komen om afscheid te nemen. Daarna ga ik met Ron, Bart en Ida op weg, op zoek naar een locatie voor het interview. Ida heeft wat vragen voor zich en we beginnen.
Het begin over mijn ervaringen bij de familie gaat nog wel, maar als ze weer wat dieper gaat, komen (mede als gevolg van moe/slaaptekort/zenuwen) weer de tranen. Ik vind dit interview zo mogelijk nog pittiger dan het eerste, vooral als Ida, voor mij suggestieve, vragen gaat stellen.
Ik schiet in de verdediging, word onzeker en heel erg verdrietig. Het gaat helemaal de foute kant op voor mij. Ik heb het helemaal gehad en ben blij als we eenmaal klaar zijn. En ik baal, dat ik weer moest huilen...
Wat een rotmoment voor een interview, zo vlak voor het afscheid! We rijden terug naar het huis van Jonathan en maken een paar gezinsfoto's met mij erbij. Moeder geeft me nog een wit zakje, en als ik het open maak zit er een ketting in! Een cadeautje voor mij waar ze wellicht papa gister nog snel om gestuurd heeft toen ze zag dat ik kettinkjes als cadeautjes voor thuis meenam. Wat lief, ik doe hem meteen om! Daarna fungeert Adones als mijn tolk als ik nog tegen Jonathan zeg dat ik van hem hou en trots op hem ben. Martijn zei achteraf dat hij straalde toen ik dat zei, ik kon dat zelf, jammergenoeg, niet zo zien. Ik zeg hen dat ik blij ben voor zo'n geweldige ontvangst en inlijving van de familie! De ouders knikken glimlachend.
De vader zegt dat Jonathan die morgen in de kerk een gebed heeft gedaan, en dat hij dat nogmaals voor en met mij wil doen. Ik ben erg onder de indruk en terwijl Jonathan zijn ogen sluit en zijn gebed doet, ben ik erg geroerd. Adones vertaald het en zegt dat Jonathan God dankt voor mijn komst en mijn zijn bij de familie, dat ik naar het project kwam en we met alle kinderen zo'n fijne tijd hadden op het strand samen. Verder vraagt hij God voor bescherming tijdens mijn reis en om een behouden thuiskomst bij mijn familie.
Ik sla mijn arm om hem heen en bedank hem, en zijn lieve ogen kijken me verlegen en bescheiden aan terwijl hij glimlacht.
We moeten opschieten en voor de camera neem ik afscheid van Jonathan en zijn familie. (Natuurlijk bedank ik Victoria apart, wat had ik zonder haar gastvrijheid gemoeten met zo vaak toiletbezoek ;-)
Ik stap in de auto, enorm mijn best doend, om te lachen en me goed te houden. Ik zwaai tot Fidello het busje de hoek om heeft gestuurd. We wachten, maar na een tijdje komt Ida zeggen dat het over moet omdat het te treurig was. Ik zeg, enigzins nijdig, dat ik me ook zo voel, maar ik weet dat ik geen keus heb...Ida kennende...;-)
We rijden achteruit, ik stap weer uit, en zeg Ron (een beetje kribbig...) wat achteruit te gaan staan zodat hij nu wel kan filmen dat ik Jonathan een laatste zoen geef en zwaaiend met een (voor mijn gevoel opgeplakte) glimlach, 'Adios!' roepend en 'I'll write you!'', rijden we de bocht om en ben ik ervan overtuigd dat het wat vrolijker leek...
De groep komt ook en we rijden langs het project om afscheid te nemen. Aan de voorganger overhandig ik nog mijn laken, met de handafdrukken, de 'groet' van de school van Job en Sara aan iedereen in het project van Jonathan. Ik leg hem uit dat ik dat eigenlijk van de week zelf aan de kinderen had willen laten zien/op willen hangen, maar dat we het toen in alle drukte met de cadeautjes, zijn vergeten. Ook de vlaggetjesslinger vindt hij leuk en hij beloofd me, op mijn verzoek, als de kinderen na de vakantie weer op school komen het te vertellen en te laten zien en er een foto van te maken.
We bidden nog samen en rijden terug naar het hotel. Ik ben blij dat ik toch al gepakt heb, en stap snel onder de douche.
Daar mengen mijn tranen van verdriet en pijn, en frustratie om het interview van net, zich met het frisse douchewater...
Terwijl ik mijn hemelse Vader deelgenoot maak van mijn gevoelens en Hem smeek om Zijn rust, voel ik me bemoedigd. Hij weet en ziet alles, Hij is altijd bij me. Terwijl Ida het wellicht niet in kon schatten wat haar vragen met mij doen, kent Hij me helemaal door en door. Die gedachte maakt me rustig en ik voel weer wat zelfvertrouwen opborrelen...
Terwijl de rest van de groep nog een hamburger eet, drink ik mijn glas ananassap leeg. Ik heb geen zin in eten.
We stappen in het busje en rijden naar de airport. Bagage afgeven, paspoortcontrole en door de douane. Om half 5 lokale tijd (in NL 22.30) vertrekt het vliegtuig naar Punta Cana. Ik zit deze keer wel bij het raampje en geniet een klein half uur van het geweldige uitzicht van de wolkenluchten.
Dan dalen we en hebben we een bijna 2 uur durende tussenstop. Niks aan, en om 19.00 uur (NL 1.00 uur) stijgen we weer op en beginnen we aan de vlucht over de oceaan. Om 21.00 uur krijgen we eten en om een uur of 10 probeer ik te gaan slapen. Hoewel ik me oververmoeid voel, lukt me dat nauwelijks. Vooral omdat ik me nu elk uur naar het midden van het vliegtuig moet begeven ivm de aanhoudende diarree...
Ik denk dat ik 2 uur heb geslapen... dan krijgen we ontbijt en mijn maag protesteert lichtelijk tegen de boterham met kaas, pesto en basilicum...hoe verzinnen ze het ;-)
Om kwart voor 10 landen we in Nederland (volgens mij op hol geslagen biologische klok is het dan kwart voor 4 's nachts...)
Uitgeput ga ik overal waar we maar even moeten wachten, op de grond zitten. Als ik m'n bagage heb, komt het allerlaatste filmmoment; het weerziens van al mijn lieverds! Ik ben opgelucht dat dat meteen goed gaat, zodat het niet nog een keer moet. Ik omhels iedereen, Sara kletst meteen en Loïs loopt wat heen en weer. Job is wat timide en zegt niet zoveel, maar wil wel knuffelen. Micha houdt me heel goed vast... en ik ben ook blij om m'n schoonmoeder en m'n zusje weer te zien!!
Micha heeft zeeuwse bolussen meegenomen, en als Ron, afscheid nemend van mij, dat hoort, veranderd dat de zaak en drinkt hij nog een koffie mee ;-)
Daarna neem ik nog een keer afscheid van hem (vond ik helemaal niet erg ;-) en drukt hij me nog een 'kleinigheidje' in m'n handen, terwijl hij zegt dat ik een leuke gast was (zegt ie natuurlijk altijd..;-)) en dat ik m'n verhalen best wat aan mag dikken ;-)
Ik heb nl heel wat grenzen voor mezelf verlegd deze week. Heel hartelijk neem ik ook afscheid van Martijn en Bart. Met Ida en Myriam heb ik een waar knuffelmoment, en ik besef dat ik de groep zal missen de komende dagen. Want ondanks de moeilijke momenten, was het vooral heel erg leuk, en ben ik heel dankbaar voor de ervaring van deze reis; de ontmoeting met Jonathan en zijn familie!
Om 13.30 zijn we thuis en een uurtje later lig ik in bed...het bijkomen is begonnen!

Shoppen in Cabarete en een extra middag bij Jonathan

Zaterdag, 20 juni 2009

Vanmorgen na het ontbijt had ik nog even tijd om op internet te gaan en om 10 uur vertrokken we richting Cabarete om te shoppen. Er waren veel souvenirswinkeltjes met veel (dezelfde) spullen. Voor Sara kocht ik een setje kleren, voor Loïs een shirt en voor Job een nummerbord van de DR. Ook kocht ik nog wat kettinkjes en op het laatst nog oorbellen voor Ana. Voor Micha kon ik werkelijk niks vinden, dus besloot ik om als ik uit het vliegtuig kom, mezelf een grote strik om te binden zodat ik z'n cadeautje ben ;-)(geintje, op het hele vliegveld geen lint te vinden ;-)
Toen ik hem vanmorgen belde, besefte ik pas hoe ver weg hij eigenlijk is, Loïs ging me meteen zoeken toen ze m'n stem hoorde, Job wou me niet spreken en Sara zei dat ze me niet begreep, kortom; hoog tijd om weer naar huis te gaan binnenkort! ;-)
Daarna gingen we eten in Cabarete, en toen bracht Fidello mij en Martijn naar Jonathan. Yang vloog Martijn meteen om z'n nek, Jonathan en Ana waren weer verlegen en mama knuffelde me. Vader was nog werken. Ik vroeg hoe het met Yandi ging en ze zei me dat hij gister een injectie had gehad. Hij heeft nl aan de lopende band griep, zo'n beetje. Al haar kinderen hebben dat gehad vertelde ze me, tot ze een jaar of 2, 3 waren.
We zitten wat en spelen wat met de bal. Being there is just enough...
Ik geef Ana de oorbellen en ze glimlacht verlegen. Ze doet ze niet meteen in, maar legt ze weg. Ik denk dat dat bij de cultuur hoort, want van de week met de andere cadeautjes was dat ook zo. Ik pak ook de 2 kleurboeken, stiften en potloden, en ze gaan er meteen samen mee spelen. Vader komt thuis, en het lijkt of ze iets willen gaan doen, maar we hebben geen tolk en komen er niet precies achter wat ze nu willen. Vader rijdt met drie kinderen weg op de brommer, we denken naar familie, en mama, Yandi en Jonathan gaan met ons mee in de bus, we gaan naar het strand. Eenmaal op het strand ballen we wat, maar mama blijft met Yandi in de auto zitten ivm de wind. Voor Jonathan alleen is er zo niet veel aan en als we ook nog eens de bal kwijtraken, gaan we maar weer terug. Bij huis zitten we nog wat samen, terwijl het varken ligt te knorren in het zonnetje. Als ik later samen met de moeder binnen in hun Spaanse kinderbijbel zit te bladeren, zegt ze dat ze wil dat ik die meeneem. Ze zegt:'Jij hebt ons het varken gegeven, en ik wil je nu die bijbel geven' ;-)
Okee ;-) Het is een spaanse kinderbijbel met prachtige illustraties, de kaft is nergens te zien, en er is een deel verloren gegaan, want de bijbel begint bij het verhaal van Jozef in Egypte. Toch is het voor mij een kostbaar geschenk, en ik druk het even aan m'n hart om dat naar haar uit te drukken hoe blij ik er mee ben, terwijl ik 'gracias' zeg. Ze straalt, de schat. Ik haal alle foto's die erin liggen, eruit, en het valt me op dat ze alleen een paar tientallen foto's heeft van Jonathan en Ana toen ze klein waren, en ik vraag of ze ook foto's heeft van de andere kinderen toen ze baby waren, waarna ze me uitlegt dat die bij een cycloon, waarbij een overstroming volgde, verloren zijn gegaan. Veel foto's van die ze nog heeft, zijn ook beschadigd door het water....
Ik laat nog de cadeautjes aan haar zien die ik zojuist in Cabarete heb gekocht voor m'n kinderen, en de kettinkjes, en ik vertel haar voor wie ik het heb gekocht. Dan is het echt al weer tijd om te gaan, ik omhels haar en zegt tot morgen. Jonathan zit in een stoel voor het huis, en ik kan het echt niet laten; ik geef hem een dikke kus op z'n wang en groet hem. Ik zou wel eens in dat koppie willen kijken om te weten wat hij denkt en voelt, hij laat zo weinig merken. Je moet het echt hebben van een blik, of z'n mooi lach. Ik ben helemaal verliefd op z'n mooie grote bruine kijkers! We pikken de rest op van het strand, en gaan om half 9 eten in het hotel. Na het eten bedank ik als eerste iedereen voor de mooie en leuke week. Het was echt een leuk team en ik heb zo vaak om hun humor moeten lachen, heerlijk gewoon. Hun geduld en luisterend oor vond ik bijzonder en ik bedankte Ron dat hij, zonder het te weten, de rol van plaatsvervangend vader had vervuld ;-)) Voor hem heeft dat waarschijnlijk niet zo gevoeld, maar voor mij wel. Hun medeleven, steun en aanmoedigingen hebben me vaak kracht gegeven. Ook Ida en Martijn deelden nog wat en ik voelde weer door hun woorden heen hun respect.
Ik ga naar m'n kamer en pak alvast in... morgen vroeg dag... een emotionele dag vast... en 's middags vliegen we alweer terug...

Oproep, op zoek naar een sponsor voor Ruth uit het project van Jonathan

Ben jij ook zo geraakt door wat ik beschreef in mijn vorige blog? Vindt jij dat gezicht van armoede ook zo afschuwelijk, omdat je begrijpt wat het in een meisje kapot maakt? Dan daag ik je uit om er iets mee te doen!
Surfend op de website van Compassion vanmorgen zag ik Ruth. Ruth is 11 jaar oud en zit in het project van Jonathan, wat ik dus heb bezocht. Het zou best kunnen dat ik haar gezien heb, maar ik kan me niet alle gezichtjes precies herinneren.
Als jij besluit om Ruth te gaan sponsoren, haar bemoedigende brieven schrijft en voor haar bid (en dat alles is even belangrijk ben ik van mening) durf ik er zeker van te zijn dat Ruth haar toekomst niet in dat cafe ligt, en dat dat afschuwelijke deel van armoede geen invloed krijgt in haar leven!

Klik op deze link dan zie je Ruth en kan je haar informatie lezen.
Je kunt Ruth sponsoren door op de link te klikken, en boven haar foto op de button 'sponsor dit kind' te klikken, dan krijg je in formulier te zien wat je in moet vullen met je gegevens. De gegevens en foto van Ruth wordt je dan, samen met briefpapier zodat je meteen kan schrijven, zo snel mogelijk toegezonden.
Het zou fijn zijn als je bij 'opmerkingen' op het formulier, in vult dat je Ruth bent gaan sponsoren via de oproep van mijn weblog. Ze vinden dat bij Compassion fijn om te weten.

Mocht jij besluiten om Ruth te gaan sponsoren, vind ik dat heel bijzonder en zou ik het helemaal super vinden als je me dat wil laten weten, wellicht door me een mailtje te sturen ofzo.

Snorkelen en een van de uitingen van armoede...

Vrijdag, 19 juni 2009

Vanmorgen was het vrij ontbijt, zodat ieder van de groep zelf kon weten hoe laat ie opstond. Ik ben tot 9 uur bezig geweest om het verslag van gister klaar te schrijven, en ging om half 10 pas ontbijten. Daarna ben ik m'n fototoestel gaan halen om foto's te maken van de namen van Jonathan, Shanna en Maite in het strand. Shanna (www.shanna.vlindersite.nl) en Maite (www.maitevandenbrink.vlindersite.nl) zijn 2 vlinderkindjes die voor altijd een grote plaats in m'n hart hebben. Op het strand spraken mannen me aan, maar ik negeerde hen zoals Myriam me had gezegd te doen. Daarna heb ik de laptop van Martijn (van Compassion NL) geleend en heb ik 2 dagen uit m'n daboek online gezet, en m'n mail (104 berichtjes..) bijgewerkt. Toen vond ik het tijd om ook eens in het zwembad te gaan liggen, en ik naar beneden gegaan. Heerlijk in het zwembad gelegen en na een tijdje een frietje gaan eten. Toen ontstond het idee om te gaan snorkelen in de Atlantische Oceaan waar ons hotel aan zit. Eerst wilde ik niet mee (heb sinds kind al watervrees...) maar ze wisten me (weer..!;-) over te halen, en toen ik het safetyvest zag kreeg ik er meer vertrouwen in ;-)
We vertrokken met een bootje de oceaan op, naar een koraalrif. Toen ik eenmaal gewend was aan het vest, de zwemvliezen en snorkel, vond ik het leuk. Het is zo'n vreemde gewaarwording dat als je over de zee kijkt, je gewoon 'zee' ziet, en als je je hoofd onder water steekt je zo'n prachtig rif kan bewonderen. De vissen hadden mooie kleuren en een verscheidenheid aan planten was er te zien. Net een groot aquarium, alleen je bent part of it, en dat maakt het heel bijzonder. Zo rond dobberend schrok ik opeens omdat ik voelde dat ik geprikt werd. Iets zwom langs me heen en liet op armen en benen een tintelend gevoel achter. Het bleek een kwal te zijn, maar het kon geen kwaad zei de gids. 2 Dominicaanse mannen waren mee en doken regelmatig naar de bodem om iets te laten zien of aan te wijzen, behalve dat ik dat heul erg gedurfd vond, vond ik het ook mooi om ze zo onder water te zien zwemmen.
Op een gegeven moment was er een hoog rif, en ik toen ik er overheen zwom, was het rif maar 30 cm van m'n buik verwijderd!
Het was ook grappig om te zien dat sommige vissen een eindje met je mee zwommen. Erg indrukwekkend dat prachtige stukje schepping. Terug op de kant waren we er allemaal stil van ;-) We gingen samen wat drinken en toen ik aan m'n pineapplejuice zat (en dat is echt heerlijk hier, heel puur!) zei Myriam dat Micha de voicemail had ingesproken. Ik schrok een beetje en luisterde hem meteen af. Hij vroeg alleen of ik asjeblieft nog eens kon bellen. De schat. Nu het weekend is, mist hij me vast extra. Ik ga hem morgen om 9 uur bellen, voor hem is het dan al 3 uur 's middags.
Ik heb gevraagd of ik morgen nog wat extra uurtjes naar Jonathan en zijn familie mag om gewoon tijd met hen door te brengen. Dat kon.
Het idee om nog een nacht naar hen toe te gaan, heb ik losgelaten. Ik zou het dol graag willen, maar voel me bezwaard om het feit dat ze dan nog een (duur) ontbijt 'moeten' halen. Dat moet niet, maar ze doen dat toch, uit gastvrijheid. Zucht, wat ben ik in die paar dagen ongelofelijk veel om die mensen gaan geven zeg.. dat had ik vooraf niet zo ingeschat...
Het voelt als of ik er een familie heb bij gekregen. Om 8 uur gaan we eten, buffet vandaag, en het smaakt weer goed. Ik praat met Martijn over vanalles en later met Ida. Wat is het toch een fijne groep. Daarna willen ze nog wat gaan drinken in Sosua, en ik besluit om na het indrukwekkende verhaal wat ik van Martijn heb gehoord, om mee te gaan.
Uitgaansleven, niets voor mij, en ik ben blij dat ik niet alleen ben. Ik drink voor het eerst een cola libre terwijl we wat praten en mensen kijken. Het verhaal van Martijn komt voor m'n neus tot leven als ik veel donkere meisjes met (vaak oudere) blanke mannen zie praten... en vaak daarna samen weggaan...
M'n maag draait bijna om, en ik voel me boos worden en machteloos...ik huiver bij de gedachte wat die meisjes mee maken...
Ik denk aan Jonathans vader die vertelde dat ze hun kinderen dichtbij huis houden om dat ze hen willen beschermen voor de criminaliteit en de lieve Ana later voor dit soort dingen...
Ik denk aan mijn gesprek met Martijn over de invloed van armoede. Armoede heeft zoveel gezichten en uitingen, en dit is er een van. Het verhaal van ouders die 8 kinderen hebben en bijna geen eten om ze te voeden. En als er dan iemand komt, die zegt dat als je een dochter meegeeft, ze genoeg eten zullen hebben voor alle anderen... die mensen vaak geen andere keus zien...
Het voelt zó triest...
Ik dank God voor de ouders van Jonathan, dat die kinderen in zo'n warm nest leven vind ik echt bijzonder.
De cola raakt op en we gaan op het hotel aan. Dat wij vanavond als dames de 'bodygards' vormen voor 'onze' mannen wordt me pas echt duidelijk als ik een eindje achter Bart loop en zie hoe sommige meisjes hem aanraken of een aan z'n arm trekt en 'hee' roept om z'n aandacht te krijgen.
Om half 1 zijn we pas terug in het hotel.... en ik lig nog een tijd na te denken over wat ik heb gezien...
Het was confronterend, maar ik weet dat dit gezicht van armoede me nog meer aan zal sporen tijdens mijn (vrijwilligers) werk als advocate in de toekomst. Dat Compassion verschil maakt in het leven van meisjes (en jongens) wist ik al wel, maar nu heb ik het voor mijn gevoel bijna gevoeld...

Over het varken en afscheid van Johan de tolk

Donderdag, 18 juni 2009

Ik word wakker van het gerinkel van geld. In de kamer naast mij, schud Jonathans vader geld uit een (spaar?)potje, rijdt z'n brommer (Honda, op afbetaling gekocht voor z'n werk) naar buiten. 's Nachts zet hij de brommer altijd in de ouderlijke slaapkamer. Hij vertrekt naar de stad om ontbijt te halen, lekkere dingetjes omdat ik hun speciale gast ben. Ik probeer nog wat te doezelen en ik hoor de moeder wat in huis rommelen. Yoan wordt wakker en gaat uit bed. Na een tijdje wordt ook Ana wakker. Ik glimlach naar haar en ze lacht terug. Een hele tijd liggen we elkaar aan te kijken, en ze geeft me haar ene oorbel. Ik zeg in het spaans dat ik weet dat de andere op het strand ergens ligt, en met grote treurige ogen kijkt ze me aan. Yang draait, en legt z'n benen over Ana's buik. Terwijl ik verwacht dat ze haar broertje wat weg zal duwen, doet ze dat niet. Ze draait haar hoofd naar hem toe en blijft een tijdje naar het slapende kind kijken. Dan tilt ze zijn arm op die op haar borst ligt, en kietelt hem even, waarop Yang zich omdraait. Glimlachend kijkt ze me aan. Na een tijdje wordt Yang ook wakker en gaan we uit bed. Ik ga even zitten op de bank, moeder is al buiten. Als ze binnenkomt omhelst ze me en vraagt of ik goed heb geslapen. Die woorden ken ik nu wel en ik antwoord bevestigend. Ze vraagt me of ik wil douchen en neemt me mee naar het hokje in Victoria's huis, naast de wc is een soort douchebak. Ze geeft me het stuk zeep en laat me alleen. Ik was mezelf op dezelfde manier zoals ik gister de kinderen waste. Ik schep het koude water uit de emmer naast me en kiep het over me heen. Brr, koud. Dit is nog eens milieuvriendelijk en besparend douchen ;-) en nog heerlijk ook!
Terug in huis kamt de moeder m'n haar terwijl de vader het eten klaar zet. Hij is helemaal naar Sosua gereden, (waar ons hotel staat, zo'n half uur rijden) om brood te kopen. Ik vind het bijzonder lief en bedank hem, maar voel me erg verlegen als ik besef wat dat allemaal wel niet gekost heeft. De afgelopen 3 dagen heeft vader niet gewerkt, (hij is taxi met z'n brommer) omdat hij het belangrijk vindt om bij mij te zijn nu ik er ben. En aangezien ze geen dag inkomen kunnen missen in principe, geeft dat zoveel weer voor mij...
Ik word samen met (de nog steeds verlegen) Jonathan aan tafel gezet en krijg een kop warme gekookte chocolademelk voor m'n neus. De drie verschillende soorten brood en broodjes worden op tafel gezet samen met een schaal verse ananas, en hij vraagt me of ik wil gaan eten. Ik baal ervan dat ik door die stomme diarree niet zoveel op kan. Gister had moeder me, via Johan, ook al gevraagd waarom ik zo weinig at, en ik heb het hem toen uit laten leggen. Ik deel elk broodje met Jonathan en hij doopt het witte brood in de chocomelk en eet het op. Ik doe dat ook en eet zoveel als ik maar kan. Zelf eten ze ook mee van het brood maar ze zitten in de deuropening. Ik bedenk me dat het hier juist een eer is om de gast alleen (met Jonathan dan) aan tafel te laten zitten, en dat dat in Nederland juist wat onbeleefd zou zijn. Grappig.
Mariluz, een nichtje is er ook en een neef die een klein beetje engels kan. Hij verteld me dat ze ook gesponsord wordt, ik reageer verrast, en ze haalt meteen haar brieven. Duidelijk een goed bewaarde schat en veel gelezen. Het ontroerd me...
Ik ga buiten onder de boom zitten met Jonathans vader en de kinderen. Na een tijdje ga ik binnen bij de moeder kijken of ik kan helpen. De afwas was al gedaan en nu was ze het huis aan het vegen met Yandi aan haar benen. Ik nam de bezem van haar over, en besefte dat het me nog niet eens was opgevallen dat er overal rommel en papiertjes lagen. Ik bedacht me dat poetsen hier veel minder belangrijk is. Aan een betonnen vloer valt ook weinig te poetsen en het huis is veel kleiner natuurlijk. Het is ook minder belangrijk. Alles en iedereen is zo relaxt, om jaloers op te worden. Dat is echt een van de mooiste aspecten hier, rustig en altijd vriendelijk voor elkaar. Al snel kwam de crew vanuit het hotel en ook zij kregen chocomelk en brood aangeboden. Ik dacht aan het meer dan overvloedige ontbijt in het hotel, en wist dat ze geen trek meer hadden. Maar ze namen wat.
Daarna doet Ida voor de camera een interview met mij hoe ik het vond en ik lig weer dubbel van het lachen als ik vertel over de electriciteit, Yang, en mijn nachtelijke wc bezoek bij de buren. Ida moet er ook erg om lachen maar ik heb mijn twijfels of ze wat kan met het interview. Aan Jonathans vader, die het vragend gadeslaat, legt Johan het verhaal van Yang uit en ook hij moet daarom lachen. Dan is het tijd om te gaan. Ik ga nl een cadeau voor de familie kopen. Een varken, zouden ze erg blij mee zijn, wordt er bedacht. Ik gruw van varkens, vind ze vies, en ik eet ook bijna nooit varkensvlees. Maar hier is een varken een soort verzekering of spaargeld. Je kunt het zwanger laten maken, zodat je de (vrouwelijke) biggen kunt verkopen. De mannetjes eten ze denk ik merendeel op. En als je een keer door bijv. ziekte heel krap bij kas zit, kan je het varken verkopen of opeten. We rijden naar een varkensboer en ik word meegenomen naar achter. Het stinkt er vreselijk en het ligt er vol met allerlei viezigheid. Tot overmaat van ramp MOET ik ook weer eens en blijkt de wc (eh...houten bak, gat erin...eronder diepe stinkende put...) naast de varkenshokken te staan. Jaggie!! ;-)
Ron gaat in een hok staan met een enorm varken, om de kleine varkens, waar ik er een van moet uit gaan kiezen, te kunnen filmen. Ik lig in een deuk als het varken aan Ron begint te snuffelen en knorrend achter hem aan loopt. Ook Bart, de geluidsman moet eraan geloven en gaat in het hok staan. Johan, mijn rechterhand ;-) staat bij me, en helpt me met praten met de boer. Ik mag er een uitkiezen en kies er een met veel bruine vlekken, zo een vind ik er minder vies uitzien dan zo'n beest met zo'n hele lichte huidskleur. De boer vist het dier aan haar oor uit het hok, en draagt het zo naar het huis. Het beest gilt moord en brand en ik kijk geshockeerd toe. Hij stopt het in een zak, en we betalen. 35 euro, en Ron had me beloofd om de helft te sponsoren. Voor de ouders van Jonathan een groot bedrag. Het beestje gaat in de kofferbak en is meteen stil. We rijden naar het huis van Jonathan. Als we vlakbij zijn stoppen we en doet de chauffeur een touw om het varken. En dan is het aan mij om het varken (als verrassing..) naar de familie te brengen. Ik probeer haar mee te trekken maar ze begint weer te gillen. Ik stop meteen, maar uit zich zelf verzet het beest geen stap. Er zit dus niks anders op om het beest maar, onder luid protest, mee te trekken. Optillen is voor mij echt geen optie. De familie, die voor het huis zit, kijkt me wat meewarig aan als ik ze het varken overhandig, en ik vraag me af of dit wel het schot in de roos is wat het team dacht. Maar na een paar minuten vraagt vader Ana om water te halen en hij begint het beestje te wassen. Er komt nog een emmer water en hij wrijft al het vuil eraf en kriebelt onder haar buikje. Het beest knort van genoegen en wrijft met de snuit in het water om er modder van te maken.
Ron merkt op:'Nou, dat beestje is er wel op vooruit gegaan, hij wast haar alsof hij net een nieuwe Porsche heeft gekregen', en ik moet daar vreselijk om lachen, wat een vergelijking. Maar het is wel zo, ik heb dit beestje een goed tehuis gegeven, en ik weet dat zeker als de vader mij bedankt voor dit nieuwe lid van het gezin ;-))
Ik stap met een tevreden gevoel in het busje en we rijden naar het project om te gaan lunchen. Alleen moeder blijft achter met Yandi, die nog steeds wat koorts heeft. De lunch is opnieuw heerlijk, rijst, gebakken bananen en gegrilde aubergine. Een snicker na ;-) Ik ga nog wat bij de kinderen zitten en praat met Johan. Het engels gaat me steeds makkelijker af, ik durf meer, en maal er niet meer om om fouten te maken. Gister had ik veel met Johan gelachen omdat ik steeds per ongeluk Nederlands tegen hem ging praten, waarop hij me dan met zo'n blik aan keek van 'Eh...', dan ontdekte ik het weer en lagen we allebei in een deuk. Ik besef dat we die middag afscheid van hem gaan nemen, en de tranen springen in m'n ogen bij die gedachte. Ik vraag hem of hij Ana wil vragen of ze nog meer oorbellen heeft, en ik kijk naar hem terwijl hij Ana roept, en met zijn arm om haar schoudertjes richting mij loopt. Hij praat met haar en gaat op een paar meter afstand van mij op een muurtje zitten en neemt haar handjes in de zijne. Het ontroert me en ik besef dat dat een van de dingen is waarom hij zo snel zo'n grote plaats in m'n hart heeft veroverd; zijn liefde voor alle kinderen, wat hij zo uitstraalt.
Hij komt naar me toe terwijl Ana terugrent naar haar vriendinnetjes en vertelt me dat dat inderdaad haar enige oorbellen waren en dat ze daarom zo verdrietig is. Ik weet genoeg ;-)
De familie wil naar huis, en vraagt me via Johan of ik meega om ze terug te brengen. Natuurlijk wil ik dat. Vader heeft 2 bordjes met eten meegenomen, 'voor mama' zet hij. Wat lief.
Als we er zijn vraagt Johan of ik nog met ze mee wil lopen, en ik besef dat dat de laatste keer zal zijn dat hij me kan vertalen. Ik stem toe, en we lopen naar het huis. Mama omhelst me en vraagt of ik echt pas zondag weer terug kom. Ik leg via Johan uit dat de crew nu een paar dagen rust heeft gepland, en dat we zondag nog komen en dan afscheid nemen. Ze zegt me via Johan dat ze zoveel van me is gaan houden en ik zeg dat dat wederzijds is. Ik neem de tijd om ze nog wat te zeggen en te vertellen hoeveel ze voor me betekenen. Johan vertaalt alles met veel gevoel in z'n stem. Dan neem ik afscheid met een warme handdruk van vader, een omhelzing van moeder en Jonathan komt zelf naar me toe om me een hand te geven. Ik moet me inhouden om hem geen grote knuffel te geven en ik neem me voor dat ik dat zondag echt wel ga doen. Ana geef ik een zoen op haar wang, en ze kijkt me verrast aan. De teenslippers die ik geleend heb van de moeder mag ik houden zegt ze, en ik weet nu al dat die versleten dingen mijn mooiste souvenir zullen zijn. Met een 'Hasta domingo'(tot zondag) stap ik met Johan weer in het busje en ik bedank hem weer voor zijn bijzondere medewerking. We pikken de crew op en ik laat het speelgoed bij het project achter. Johan gaat nog mee om iets te drinken en krijgt nog als bedankje een pakje Nederlandse stroopwafels ;-)
Met een omhelzing en een zoen neem ik afscheid van Johan, ik zal hem echt gaan missen.
Als ik op mijn kamer ben, komen de tranen toch, en ik weet niet goed of dat nu om het afscheid van Johan is of om het feit dat ik vanuit het warme gezin van Jonathan, weer terug ben in het nu zo kil voelende hotel...
Liggend op bed kom ik tot de conclusie dat de luxe van het hotel niet opweegt voor mij tegen het simpelere, maar liefdevolle leven bij Jonathan thuis. Ik ben liever bij hun. Maar ik weet dat ik een dag rust nodig heb, het is emotioneel best veel voor me, deze reis en alles wat erbij komt kijken.
En afscheid nemen heb ik altijd al moeilijker dan moeilijk gevonden, dus ook nu. Ik schrijf het van me af, en bewonder het onweer boven de zee waar ik van uit mijn hotel kamer zicht op heb. We eten weer laat die avond, en ik ga daarna meteen naar bed. De luxe van het eten en het hotel voelt vreemd aan...
Ik hoop dat ik goed kan slapen deze nacht, en morgen mijn zinnen wat kan verzetten, en op een rijtje kan zetten voor mezelf of ik nog een extra dag en/of nacht bij Jonathan wil zijn....

Bezoek aan het project, zingen en logeren bij Jonathan

Woensdag 17 juni 2009

Na het ontbijt heb ik een uurtje kunnen internetten, eindelijk ;-) Om 11 uur kwam het busje ons halen om ons naar het project te brengen. Daar aangekomen waren er al veel kinderen in mooie kleren. Eerst gingen we het shot opnemen dat ik achterop de brommer bij Jonathan's vader en met Jonathan tussen ons in, naar het project zouden rijden. Ik vond het eerst wel wat eng, zonder helm, en met z'n 3en op een brommer, maar hier is dat heel normaal. Jonathans vader brengt zijn 3 kinderen er altijd op naar het project. En ik wende ook wel snel, het was wel leuk, en ik was trots op ze! Daarna gingen we in de klas zitten, ik er ook tussen en zongen ze enthousiast wat liedjes. Het dierenliedje werd een beetje hilarisch met al die gebaren erbij en ik zag Ron achter de camera er om lachen.
Daarna haalde ik de mand met cadeautjes, en vertelde ik in het engels, met Johan de translater naast me die alles vertaalde naar het spaans, wie ik was enzo. En dat ik een klein presentje voor iedereen had meegenomen. Hier hebben de kinderen al vakantie, dus waren er maar zo'n 50 kids. De rest krijgt het na de vakantie. Jonathan hielp me met uitdelen. Jonathans vader hielp mee door de kinderen naar voren te schuiven die nog niet hadden gehad.
Alle kinderen liepen met lollies in hun mond, ballonnen op te blazen en met een armbandje aan, erg leuk! Daarna hebben we wat gedronken en kwam er een busje om alle kinderen naar het strand te brengen. Het was een gewoon Toyota busje maar hij heeft maar 2x heen en weer gereden om al die 50 kids naar het strand te brengen. Rara, hoe doe je dat? Gewoon, 25 kinderen per keer in het busje stoppen, Jonathan bij mij op schoot, allemaal op en naast elkaar vertrokken we, liedjes zingend, naar het strand. Eenmaal aangekomen gingen sommige volleyballen, het water in of deden een zelfbedacht spel. Ik speelde het balspel met klittenband met kinderen en de moeder van Jonathan. Het klikt, alhoewel bijna zonder woorden, bijzonder goed tussen de moeder en mij. Ze hebben nog gefilmd dat we in een bootje gingen varen, en dat was erg hilarisch, omdat Ron, cameraman, stevige vent ;-) het bootje vervaarlijk deed schommelen als hij ging verzitten. Daarna heb ik nog slagbal gespeeld met de kids op het strand. Een flesje deed dienst als bal, en stok als slagknuppel en wat rommel, wat overal lag, werd op een hoopje gelegd om een honk aan te geven. Een goede slagvrouw ben ik nooit geweest ;-( maar het aangooien ging best goed. Ik vind het zo mooi om te zien dat die kinderen met bijna niets zo leuk zo'n spel kunnen doen!
Johan was er ook weer bij en ik vroeg vaak om zijn hulp om iets te vertalen. Nooit was het hem teveel gevraagd, hij was heel geduldig en erg lief voor de kinderen. Daarna kregen we wat te eten en te drinken maar ik heb niet veel op. Daarna heb ik nog, met behulp van Adonis (van Compassion DR) voor de vertaling, een tijd met de ouders van Jonathan gepraat. De moeder van de moeder van Jonathan kreeg, 22 kinderen....waarvan er 4 nog in leven zijn, 17 heeft ze al baby verloren en 1 een paar jaar geleden als volwassene...
Het raakte me erg om dat te horen...Ze konden het dan ook bijna niet geloven dat mijn schoonmoeder al haar 16 kinderen nog heeft....!
Toen staken ze het kampvuur aan en werd het tijd om de gitaar te pakken. Ik begon ze het liedje 'In los brazos di Jesus mi siento seguro' (Ik ben veilig in Jezus armen) aan te leren. Maar die viel niet mee met z'n lange en korte noten ...
Johan zat naast me en hield m'n tekst vast en zong ook mee. Het ontroerde me, op het eerste gezicht zag hij er een beetje macho uit vond ik, maar dat is hij helemaal niet. Na lang oefenen konden ze het refrein redelijk zingen.
Ik vond het vreemd dat ik zo luid kon zingen, als ik thuis oefenende en toen ik even daarvoor op het strand oefende, dacht ik nog; als ik dat zo voor moet zingen horen ze het helemaal niet, maar toen eenmaal het moment daar was ging het opeens wel..?? Zo eens proberen of het nog lukt ;-)
We stapten over op het liedje 'Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus', tot vreugde van Johan die dat zo'n leuk lied leek ;-) Die ging stukken beter en sneller, ze zongen het refrein enthousiast mee en ik zong de coupletten met moeite omdat ik die maar een paar dagen heb kunnen oefenen voor ik op reis ging. Daarna pakte ik nog even snel m'n panfluit erbij en heb ik beide liedjes nog op m'n panfluit gespeeld. Johan wou de liedjes onthouden en vroeg me of ik ze nog een keer wou fluiten, en dan nam hij het op met z'n telefoon. Natuurlijk deed ik dat. Inmiddels was via Johan gevraagd aan de ouders van Jonathan of ik bij hun mocht overnachten, en aan de oplichting van de ogen zag ik dat ze dat wel leuk vonden. Het was inmiddels 9 uur en pikdonker. Daar aan gekomen hielp ik de moeder met de kinderen in bad doen, terwijl Ron dat filmde. Dat gebeurde buiten in de teil waar we de was in hadden gedaan de vorige dag. Yang kwam bloot naar buiten en ging op z'n hurken in de teil zitten. Een oude onderbroek deed dienst als washand en werd goed in gewreven met een stuk zeep. Toen begon het boenen ;-) helemaal in gezeept spoelde ik hem af; naast me stond een emmer met (koud) water uit de put met een beker erbij. Ik schepte dat water op en spoelde net zolang tot alle zeep van Yang's lijfje was. Zo volgden ook Ana en Jonathan, Yandi hoefde niet en Yoan sliep al. Ana (8) en Jonathan (9) hielden hun onderbroekje aan wat ik een goed idee vond met die camera erbij ;-)
Daarna ging ik naar bed terwijl ze dat filmden. Ik sliep samen met Ana in een bed. Jonathan, Yang en Yoan in het bed ernaast en Yandi met papa en mama in de andere kamer. Helemaal geweldig vond ik het, samen slapen is hier zo normaal, ik vond het heerlijk om niet meer alleen in bed te liggen. In het hotel is het zo alleen, ik mis het lieve lijfje van Lois naast me en de rustige ademhaling van Micha...
Het muskietennet ging dicht en ik lag onder een laken. Ana was al in slaap gevallen. De ouders hadden me gezegd dat de het lampje bij de keuken altijd lieten branden. Even voor je voorstellingsvermogen; stel je een huis voor van 7x5 schat ik, met houten muren, en panlatten met golfplaten erop. In het midden van het huis is een houten wand geplaatst met een opening erin. Links van de wand is kamer en een keuken met koelkast, kookplaatje, maar geen stromend water, rechts van de muur zijn 2 slaapkamers. Ik denk dat het een minuutje stil (en bijna donker) was in huis toen -poef!- opeens de stroom wegviel en daardoor het licht en de 'ventilator' boven mijn bed, uitviel. Ik hoor de vader in de kamer naast mij zeggen in het spaans: Oh nee he! en beiden haasten zich uit bed om te kijken wat het is. Ik voel een lachbui aankomen en doe mijn best om het niet uit te proesten van het lachen. Ik hoor mama met de stekkers rommelen en -poef!- het licht en de ventilator springen weer aan. Zo, alles weer rustig. Mama brengt me nog een po voor 'pipi' (plassen) en ik hoop dat ik hem niet nodig heb...
Ik pak de handcamera die ik mee heb gekregen om over de dag te vertellen en neem mijn ervaringen op. Als ik de camera heb opgeborgen, rolt Ana in haar slaap opeens om en komt heerlijk tegen me aan liggen. Ik bewonder haar mooie lieve gezichtje in het vage schijnsel van de lamp, en denk aan wat haar moeder me net vertelde. Op het strand had ze een van haar oorbellen verloren en ze had erom gehuild. Ik vraag me af of het haar enige paar was, neem me voor om het te vragen en als dat zo was een nieuw setje voor haar te kopen. Ik streel het zachte bruine velletje van haar hand, en ik film het lieve diepslapende meisje nog even. Als ik weer rustig lig, genietend van Ana's warmte en rustige ademhaling, hoor ik in het bed naast me opeens geritsel gevolgd door wat gekreun. Yang rolt uit bed, maar wordt een beetje opgevangen door het muskietennet. Mompelend en half slapend kruipt hij onder het muskietennet vandaan, doet het onze omhoog, en kruipt tegen Ana aan die niks merkt.
Terwijl hij nog een tijdje ligt te draaien kan ik mijn lachen niet meer inhouden, terwijl ik me afvraag of er nog wel wat van slapen komt vannacht ;-)
Kijkend naar de houten stokken boven me die dienst doen als panlatten, en de golfplaten daarop overdenk ik dat ik me hier zo veilig voel. Ondanks dat de voordeur slechts met een stoel gebarricadeerd is, en de achterdeur met een touwtje dichtgebonden zit. Hun blijdschap om mijn komst en hun liefde voor mij en elkaar is zo voelbaar in dit huis dat het voelt als veilig en heel vertrouwd. Het voelt alsof we al heel lang vrienden zijn en het enige wat lastig is is de taalbarriere. De familie gaat bij de buren (familie van hen) naar de wc, en met mijn maar voortdurende diarree, heb ik die al vaak bezocht. Sinds dinsdag heb ik nu al diarree en geen pilletje helpt, helaas. Ik baal er vreselijk van want ik moet zeker wel om de 2 uur. De wc is een primitief gebouwd hokje achterin het huis van Victoria, wcpapier mag niet in het toilet, maar in een emmer ernaast, en doorspoelen doe je met een emmer wat uit de put.
Mijn grootste 'angst' voor het blijven slapen vannacht was dat ik 's nachts naar de wc zou MOETEN...en helaas....jawel.....ik denk rond een uur of 4 werd ik wakker en ik MOEST!!
Ik maakte de deur open, maar helaas was bij de buren ook alles gebarricadeerd, dus moest ik Jonathans moeder wel wakker maken...
Nadat ik ze eindelijk wakker had gekregen, ging ze met me mee en riep zachtjes naar Victoria door het raam. Ik schaamde me naar... Victoria deed de zijdeur open voor me. Toen ik me daarna verontschuldigde hoefde dat niet. Echt, geen spoortje van ergernis oid te vinden.Voor gasten sta je altijd klaar, daar doe je je best voor, en ook 's nachts dus, zo is dat hier ;-)
Daarna ben ik weer heerlijk bij Ana en Yang in bed gekropen en sliep tot de ochtend. Af en toe opgeschrikt door de straathonden, die elk uur wel een keer blaffend ruzie maakten....

Meeting with Jonathan

Dinsdag 16 jun 2009

Een moeilijk begin van de dag... ik heb vannacht gedroomd over het interview.
Ik voelde gisteravond al tranen, maar wist niet precies waarom..
Nu zijn ze er... en weet ik waarom....
Het is een slecht moment dat dit nu aan de oppervlakte van mijn gevoelens komt....het maakt me emotioneel en verdrietig, maar er is nu geen tijd voor om er mee bezig te zijn... ik moet er over heen stappen nu, ik ga immers straks naar Jonathan!!?
Ik baal ervan... en ik hoop dat het bezoek aan Jonathan de goede afleiding is!
Ik ben bang dat Ida gelijk gaat krijgen met haar verwerkingsproces...;-( en terwijl ik me de laatste jaren juist had aangeleerd om te zijn zoals ik me voel, en te laten komen zoals het komt, voelt dat nu als niet mogelijk...ik hoop echt dat ik het 'knopje' vind, voordat, of als ik bij Jonathan ben...'het' zal vast nog ergens zitten...
Ik geloof toch dat het een mooie dag wordt. Ik WIL dat geloven. Ik vertrouw erop. Waar was die bemoediging van vorige week ook al weer?
Oh ja...
'k Stel mijn vertrouwen, op de Heer mijn God, want in Zijn hand, ligt heel mijn levenslot, Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij, 'k zie naar hem op en weet Hij is mij steeds nabij....
Die was vast ook voor deze week bedoeld...

Avond...
Waar moet ik beginnen? Een dag vol emoties en mooie dingen....
Ik was vanmorgen na het schrijven niet zo opgelucht als ik gehoopt had...beneden moesten we nog een tijd wachten voor we vertrokken. Het shot met Johan, de tolk, moest wel 4x over omdat hij te zachtjes naar de bus liep ;-) Tja, het tempo ligt hier lager dan in Nederland. Met de bus was het ongeveer een half uurtje, met nog wat shots maken. De pastor/voorganger was ook gekomen en reed ook mee. Een aardige man. Ik had mijn emoties nog steeds niet onder controle, en besprak het een beetje met Ron. Hij zei het zelfde als wat ik even daarvoor in m'n dagboek had geschreven...dit ging mijn moment worden, en ik moest alles eruit halen...
Zucht... wish me luck...
Ik vond het frustrerend, ik wilde het wel loslaten, maar het lukte niet. Ik voelde het in heel m'n lijf, ik voelde me al moe...
We gingen van de weg af, een zandpad op en iedereen stapte uit. Ron en Ida gingen even naar de familie om te zeggen dat ik eraan kwam. Daarna liep ik mee terwijl Ida me nog wat vroeg en Ron me filmde.
Ik ging de bocht om en zag in mijn ooghoeken Jonathan en z'n moeder al staan.
Ik probeerde me te concentreren op het zinnetje dat ik geleerd had om hem te begroeten. Hij was erg verlegen toen ik hem een hand gaf. De moeder gaf ik 2 zoenen. Via de tolk praatte ik even met Jonathan en toen was het tijd voor de vader, broertjes en zusje, en voor cadeautjes!! Dat was leuk, Jonathan zette de pet op, en las me voor uit de bijbel die ik hem gaf. Ik had erg de neiging om hem te knuffelen, maar voelde aan dat ik dat beter maar niet kon doen.. hij was al zo verlegen...;-)
Daarna lieten ze het huis zien en gingen we wat drinken, terwijl Jonathan een vrucht uitdeelde. Ter grote van een aardbei, de vorm van een peer en de bite van een appel ;-) Ze lieten me binnen ook de foto's zien en brieven die ik gestuurd had. Het fotoboekje wat ik een maand terug had gestuurd, was duidelijk gelezen. Yandi, de jongste, was ziekjes. Het kind deed me erg denken aan Lois in gedrag.
Jonathan had een playstation (gekregen van een kennis) met een heel slecht beeld en hij liet het me zien. Daarna gingen we eten. Rijst met een saus met groeten en rundvlees erin. Onder het eten was er opeens van het een op het andere moment een plensbui die wel een kwartier duurde. Daarna gingen we met de vader, Jonathan, Ana (zusje), Yoan, Yang, (broertjes) en nog wat kinderen naar het strand, waar Jonathans vader allerlei spelletjes bedacht. HEEL erg leuk, een soort tikspel, en een omgevallen boom veranderde in een wip toen hij er een kind op zette. We speelden ook nog met de bal. Ik voelde me op m'n gemak bij hem, hij deed me aan Micha denken, ook hoe hij met de kids omging. Toen we terug waren hebben ze de ouders geinterviewd, terwijl wij de kids bij ons hielden. Ik was erg geraakt toen ik achteraf hoorde dat de moeder van Jonathan gezegd hadden dat ze mij als 2e moeder van Jonathan zien.
Daarna heb ik samen met de moeder van Jonathan de was gedaan met de hand. Dat vond ik erg leuk, ze is erg aardig. Daarna hebben ze mijn haar nog in de krulspelden gezet. Als laatste gingen ze nog krabben vangen. De krabben hier zijn heel groot en met prachtige kleuren.
Maar ik ben in Nederland al bang van krabben dus laat staan deze....
Toen hebben we nog even gezeten bij het huis, en na een tijdje zijn we teruggereden naar het hotel. Ik voelde me erg moe. Om 8 uur gingen we eten en om 10 uur was ik terug op mijn kamer.
Toen kwamen Ida en Myriam de kleine camera op het statief zetten en vertrokken, en heb ik nog zitten kletsen tegen dat ding, wel een half uur! Toen heb ik van 12 tot 5 geslapen, het tijdsverschil met NL is 6 uur, en dus wekt mijn biologische klok me hier nog wat vroeg.
Daarna heb ik niet meer geslapen, maar ben ik verschillende keren naar de wc geweest, grr, ik heb diarree, erg onhandig!!
Ik hoop dat Myriam morgen een pil oid heeft om er iets aan te doen...

Maandag, dagje @ hotel

Maandag 15 juni 2009

Vanmorgen toen ik om 4 uur wakker werd, kon ik niet echt meer slapen. Om 7 uur lekker in bad gegaan. 8 uur eten en het eten is hier GOED! Net als de rest trouwens. Daarna ging de crew op verkenning, en Myriam bleef bij mij. We gingen de cadeautjes in pakken. Eerst die voor het gezin, dat ging nog wel ;-) Maar toen Myriam de projectcadeautjes zag, viel haar mond toch even open....het is erg veel...
We zijn bijna 3 uur aan het inpakken geweest!! Daarna heb ik even geslapen en hebben we gegeten. Toen zijn we even naar de supermarkt gelopen om waspoeder. Daarna zijn we even gaan zwemmen maar toen belde Ida dat we klaar moesten maken voor het interview. Dat ging redelijk. Ik vond het nogal van de hak op de tak... en toch nog wat tranen...
Daarna wat gaan drinken en aansluitend eten tot kwart over 10...
Ik heb nog een tijd met Ron (cameraman) zitten praten...hij heeft iets...hij doet me aan pa denken....
Toen hij zei dat hij trots op me was, raakte me dat...
Waarom raakt mij dat altijd als mensen dat tegen me zeggen? Ik voelde dat hij het meende...
Het praten en nterview was wel heftig. De tranen zitten hoog nu. Misschien komt dat ook omdat ik moe ben.
Morgen ga ik Jonathan zien!!! Zij hebben hem al ontmoet vandaag en zeiden dat het erg leuke en open mensen zijn en mooie kinderen.
Ik ben ZO benieuwd!!!
Het is nog steeds zo'n gek idee... het is niet langer een 'ver van mijn bed show' meer, want morgen ontmoet ik hem al!! Ik hoop dat hij een beetje kan slapen vannacht... ik ga het ook proberen ;)

Foto!!

Jonathan en ik!

Eerste verslag...

In het vliegtuig...

Vandaag is het dan eindelijk de grote dag! Ik ga op reis naar ons sponsorkind Jonathan! Na een emotioneel afscheid van mijn lieve Micha en kleine Lois, zit ik nu al 5 uur in het vliegtuig. Nog een aantal uurtjes te gaan en dan zijn we heel dichtbij hem! Ik ben ontzettend benieuwd hoe het daar zal zijn...hoe hij zal zijn. Weet hij van mijn komst? Zo ja, ziet hij er ook zo naar uit? Hoe zal het zijn om hem voor het eerst bij zijn mooie naam te noemen? ik ga het allemaal beleven!
Nog even... zoveel gedachten al gedacht...maar geen idee hoe het zal zijn...
De reis vind ik best lang maar het is het allemaal vast dubbel en dwars waard! Hier heb ik van gedroomd en nu gaat het echt gebeuren!
Ik krijg steeds meer zin om hem te gaan zien en zo een letterlijke stap in zijn leven te gaan zetten.
Ik weet zeker dat dit voor de rest van mijn leven eengrote indruk achter zal laten!

Hotel...

Wat een lange reis...ik vond het jammer dat ik niet bij het raam zat, die wolkenluchten had ik wel wat beter en langer willen bekijken. gelukkig vlogen we meteen doornaar Puerto Plata zonder tussenstop, en daar was Adonis van Compassion om ons op te halen. Met een busje werden we naar het hotel gebracht. Het is mooi en best luxe, ik heb een 2 persoonskamer voor me alleen. Nadat ik m'n tassen had weggezet, ging ik kijken wat de anderen deden, Bart zwaaide me toe vanuit het zwembad beneden, dusik deed ook gauw m'n badpak aan. Langzaam kwamen de anderen ook aan gedruppeld.Vanuit het hotel kan je zo het strand op lopen, we hebben een geweldig uitzicht over de zee. Nu de druk van het afscheid nemen voor bij is, kan ik meer genietenen denken aan wat komen gaat. Ik word erg enthousiast en opgewonden als ik me bedenk dat ik Jonathan over dagen al ga zien!
Tijdens het avondeten verteld Adonis (alles in het Engels) dat hij 2 weken geleden bij Jonathan thuis is geweest om te vertellen dat ik kom, dus hij weet het! En hij en het gezin reageerde erg enthousiast!
Ik mis Micha en de kids wel. Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken, maar het voelt wel vreemd... we doen altijd alles samen...zo jammer dat dat nu even niet mogelijk...
Toenik Micha gister belde dacht ik te horen aanzijn stem dat ie me miste en het toch wel moeilijk vindt,wat hou ik toch van em, en wat ben ik trots op hem!

'Hasta pronto!'....

Hoe zal het zijn... om als (thuisblijf!;-) moeder meer dan een week weg te zijn van m'n kinderen... en héél ver weg...?
Hoe zal het zijn... om zolang te vliegen..?
Hoe zal het zijn... om Jonathan en zijn ouders te ontmoeten?
Hoe zal het zijn... om in een hotel te slapen, en daarbuiten de schrijnende armoede te zien?
Hoe zal het zijn... om samen met al die kinderen in het project te zingen 'Ik wil meer een meer gaan lijken op Jezus'?
Hoe zal het zijn, om een week met ons sponsorkind Jonathan op te trekken, een stap in zijn leven te zetten...?
En hoe zal het zijn.. om die mooie naam, van ons lieve gemiste kind, een hele week uit te spreken tegen ons lieve sponsorkind?
Hoe zal het zijn... om na een week ook van hem weer afscheid te moeten nemen...?

Zomaar wat gedachten die ik gedacht heb deze week. Ik ga het allemaal beleven, en ik zie er naar uit!!! Tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik vandaag heel hard heb liggen huilen in Micha's armen. De kinderen gaan het heel erg naar hun zin hebben, zwaaiden me enthousiast uit, maar IK vind het moeilijk om hen achter te laten.
De hele week zie ik al als een berg tegen het afscheid op, heb ik vaak 's avonds wakker gelegen, en die vermoeidheid maakt het niet makkelijker...
Dus Micha heeft me net daarna in bed gestopt ;-) en nu gaat het al een stuk beter!
Ik heb Myriam al gezegd dat ze morgen extra zakdoekjes mee moet nemen, want afscheid nemen van dat lieve kleine Loïsje op Schiphol (én haar lieve papa!) zal me ook niet mee gaan vallen vermoed ik...
Maar ik hoop, vertrouw, dat als ik eenmaal in het vliegtuig zit, ik 'de knop' om kan zetten. Want ik weet gewoon dat ik het geweldig ga vinden wat ik allemaal ga doen daar. Het samen zingen met de kinderen in het project, de cadeautjes uitdelen, samen spelen, als ik eraan denk word ik helemaal blij!!
En als toppunt de ontmoeting met Jonathan, waarschijnlijk op dinsdag. Geen idee wat het programma verder is trouwens. Ik hoop ook dat ik zondagmorgen, vlak voor vertrek, samen met hem naar zijn kerk kan, dat lijkt me heel bijzonder ook.

Dus, lieve allemaal, 'Hasta pronto!!' (tot gauw, spaans)
(En als ik internet heb in het hotel geef ik af en toe een update!)

Laatste voorbereidingen

Heel de week ben ik nog bezig geweest met voorbereidingen. Zo kwam deze week nog het idee in mijn hoofd om een persoonlijke groet mee te nemen van de kinderen van de school waar Job en Sara heengaan. Ik kocht een laken, en heel de donderdagmiddag ben ik bezig geweest om met alle kinderen handafdrukken op het laken te zetten met plakaatverf. Met oranje verf heb ik er op geschreven 'Saludos de la escuela 'de Wiekslag' de Hollanda', wat betekend 'Groeten van de school 'de Wiekslag' uit Holland'. Ik had van Mirjam (van www.vlaggie.nl) een Hollandse slinger gekregen om mee te nemen voor het project, en daarom besloot ik om het laken ook 'Hollands' te doen, dus hebben de kinderen met blauw en rood hun hand gestempeld.
Ik was doodop, maar het resultaat is prachtig, precies zoals ik het in m'n hoofd had. Ik maakte de laatste handafdruk, nee, niet van mezelf, maar in de letter O heb ik het handafdrukje gestempeld van onze lieve kleine Jonathan*. Ik had een kopie van zijn handafdrukje meegenomen. Alhoewel hij helaas niet met Job (en Sara) op school zit, vond ik het toch mooi om zijn handafdrukje er in te verwerken, het is immers door zijn komst en afwezigheid dat ik nu deze reis kan/mag gaan maken...
Als laatste vroeg ik nog of het mogelijk was dat ik nog een foto zou maken van het spandoek met alle kinderen erbij, en jawel, dat mocht ook nog! Helaas was er 1 klas naar gym, en die staan er dus niet bij..

Dan heb ik ook nog de laatste hand gelegd aan de cadeautjes die ik allemaal mee wil nemen. Zowel voor Jonathan en zijn gezin heb ik cadeautjes gekocht, en van het gekregen geld van de kerk en via (weblog/hyves) vrienden, heb ik cadeautjes voor het project gekocht.

Ik heb ook een fotoboekje gemaakt voor hem met veel familie en vrienden erin, Myriam en Ida zeiden dat ze dat erg leuk vinden om te zien daar.
En gisteravond heb ik samen met Micha, die kan zó goed en efficient inpakken altijd, mijn backpackrugzak gevuld. Lang niet alle cadeautjes passen erin, maar Ida en Myriam hadden nog ruimte over, dus die nemen de rest mee.

Dan wil ik bij deze nog iedereen bedanken, voor alle giften, waarmee ik alle cadeautjes heb kunnen kopen, ik heb het ook in de kerk gezegd afgelopen zondag, jullie hebben me positief verbaasd en heel erg bemoedigd. Wat leuk dat jullie met mij, zo enthousiast waren en ook zo enthousiast hebben gegeven.
Voor alle reacties, ik heb ontelbare lieve reacties ontvangen op mijn weblog, via hyves, via mail, en zelfs kaartjes gekregen om me te bemoedigen, echt heel leuk allemaal!!
Ik neem het mee naar de DR, in de vorm van cadeautjes, maar ook in mijn hart!

Bemoedigd..

Als je gistermorgen al heel erg zenuwachtig was voor het afscheid wat pas zondag komen gaat...
Als je al een paar nachten slecht slaapt omdat je oudste dochtertje last heeft van haar oren en koorts...
Als je je neus in de haartjes van je jongste dochtertje duwt, haar geurtje ruikt, en bij de gedachte aan het afscheid nemen van haar, de tranen in je ogen springen....
Als je elke avond een uur wakker ligt, en dan ligt te bedenken wat je allemaal nog wil doen en mee wil nemen....
Als je je onzeker voelt...

...wat is het dan een bemoediging om gisteravond, bij het fluitles geven, de tekst te lezen van het liedje dat je aan het fluiten bent, zomaar...gewoon...een overbekend lied, wat je al wel 100x hebt gezongen... en wat dan opeens zo als een Bemoediging voelt...

'k Stel mijn vertrouwen,
op de Heer mijn God
want in Zijn hand,
ligt heel mijn levenslot
Hem heb ik lief,
Zijn vrede woont in mij
'k Zie naar Hem op
en weet; Hij is mij steeds nabij

Wat een bemoediging...
Wat een verádeming...!

Filmdag

Vrijdag was het dan zover, een spannende dag want ze zouden die dag bij ons thuis komen filmen. Niet mij, want ik moest buiten shot blijven. Toen ze aankwamen stond Micha op het punt om met de kinderen een stukje te gaan fietsen. Nadat we hadden kennisgemaakt met de camera- en geluidsman, werd de apparatuur er meteen maar bij gepakt. De bakfiets werd van achter gehaald, Job en Loïs daarin gezet, en Sara (die sinds kort zonder zijwielen kan fietsen en dat helemaal geweldig vindt) op haar eigen fietsje mee. De cameraman zat achterin de auto die voor Micha uitreed, en ze gingen op weg naar de dijk, om Micha en de kinderen, fietsend in het 'weidse Zeeuwse landschap' te filmen ;-)
Toen ze terug kwamen, werd het gereedschap erbij gepakt, en terwijl Myriam en ik de meisjes bij ons hielden, vertrokken papa en Job naar achter in de tuin met de cameraploeg om een stellingkastje in Job's schuurtje te maken. Hij verzameld nl alle potjes om zaadjes in te kweken, zijn 3 gieters liggen erin, en zijn 'tuingereedschap', alles door elkaar heen. Nu niet meer, want onder het 'toeziend oog' van de camera hebben ze een mooi houten stellingkastje getimmerd samen.
Daarna ging Micha kozijnen lijmen in de schuur, en ondertussen werd hij gefilmd en een interview bij hem afgenomen over de tijd rond de geboorte van Job en Jonathan*.

Daarna tussendoor even wat gedronken, en terwijl Myriam de boodschappen weg zette voor de barbeque 's avonds, maakte Micha de boot in gereedheid om een stukje te gaan varen.
Ik bleef thuis om alles voor de barbeque klaar te maken, en de ploeg ging met Micha en de kids richting Speelmansplaten om de boot te water te laten en daar te filmen.

Toen ze terug kwamen dacht ik dat we gingen barbequen (en daar zouden ze ook shots van maken) maar bleek dat er toch nog iets opgenomen moest worden van mij. Als stemmatriaal voor onder de reisshots. Dus, ik dacht, dat ze me naar mijn voorbereidingen zouden vragen ofzo. Maar, toen ik op de klaargezette stoel ging zitten, zag ik opeens op tafel een blad met tekst liggen..ik las een stukje...en mijn adem stopte even toen ik besefte dat het een stukje uit het dagboek was waar ik regelmatig in schrijf op www.jonathanjobse.vlindersite.nl die ik naar Myriam had gemaild met het wachtwoord erbij zodat ze zich in kon lezen, en ik had ook gezegd dat ze er wel dingen van mocht gebruiken indien nodig....
Meteen al sprongen de tranen in mijn ogen en ik zei: 'Moet ik dát straks gaan voorlezen??' Toen Ida bevestigend antwoordde, had ik het niet meer...
Ik vroeg hoeveel keer ik dat mocht gaan doen, want ik was nu al in tranen... maar iedereen bleef rustig, en zei dat het niet uitmaakte hoeveel keer.
De eerste keer barste ik na 'Liefje...' al in tranen uit, en werd het niet veel beter, maar de 2e en 3e keer ging het al veel beter.
Ik ben iemand die zich heel erg kwijt kan in het opschrijven van mijn gedachten en gevoelens, en dat doe ik dan ook regelmatig in dat dagboek. Het stukje wat Ida er uit had gepakt, ging over mijn gevoelens naar Jonathan* toe, dat ik er niet voor hem kon zijn in de korte momenten van zijn leventje buiten mijn buik, dat ik daar later spijt van kreeg, maar dat toen onomkeerbaar was, hoe ik daarmee ben omgegaan en hoe moeilijk het was dat Micha wél alles voor Jonathan heeft kunnen doen, gelukkig maar, maar dat was moeilijk voor ons beiden, omdat ons verwerkingsproces daardoor extra verschillend was.
Mensen waar ik regelmatig contact mee heb en die graag het hele stuk zouden willen lezen op de vlindersite, mogen me mailen voor het wachtwoord, zodat je kan lezen wat ik precies heb opgenomen voor de camera.
Ida heeft gelijk dat ze zei dat het een groot deel van de essentie van waar het programma over gaat, aangeeft. En achteraf voelt het ook wel goed en mooi dat ze juist dat stukje uit het dagboek heeft uitgekozen. Maar ik schrijf dat altijd, ik lees het nooit hard op. En dat dat nu moest, maakte dat het net leek of ik het voor Jonathan* las... en dat maakte het zo pijnlijk en confronterend...
Ida, Myriam, Ron (cameraman) en Bart (geluidsman) zijn allemaal schatten, en hun kalmte, meeleven en geduld deed me erg goed.
Daarna gingen we barbequen. Job en Sara zouden het vlees naar papa brengen, en dat zou dan ook gefilmd worden voor het barbeque shot. Ze lopen netjes de tuin in, en vlak bij de barbeque blijft Job opeens staan achter een boom en zegt: 'Ja, nu zie je mij niet meer he!!' Iedereen in een deuk, maar het shot moest wel even over.
Vlees wordt op de barbeque gelegd (Ida zei nog: het is eigenlijk ook om te gieren he, heel die barbeque ligt vól met vlees, terwijl Micha z.g, maar alleen met 3 kids gaat barbequen, dus als je dat nu later terug ziet; Micha heeft dat niet allemaal alleen opgegeten hoor ;-)
Nu werd de camera defintief opgeborgen, en gingen we eten. Het is dan inmiddels al 8 uur 's avonds! Ondertussen speelden de kinderen op een paar meter afstand van ons in de boomgaard die aan onze tuin grenst. Na een tijdje komt Sara over het hek geklommen, met een dood jong kipje in haar hand, aan z'n kopje vastgehouden, ze legt hem bij Ron (cameraman) op z'n knie en zegt: 'Kijk, die doet het niet meer'. Wij liggen allemaal in een deuk, en Ron zegt: 'Ja ik zie het joh, dan moeten we hem maar even begraven'. En dat doen ze, samen.
Langzaam zakt de zon, en raakt de barbeque leeg, het wordt tijd voor de EO mensen om naar huis te gaan. Ze hebben nog 2 uur rijden voor de boeg.
We nemen afscheid, en konden van weerskanten zeggen dat we het een heel gezellige dag vonden!

Pinksterweekend

Ik weet het; het is een beetje aan de late kant om nu nog over ons pinksterweekend te gaan bloggen, maar het was zo geweldig leuk, dat ik er toch nog een post over schrijf.
Het is trouwens niet dat het me aan inspiratie ontbreekt om over te bloggen, maar vooral aan tijd op dit moment. Lief dat Jes opmerkte dat ze mijn blogjes miste ;-) ik mis het zelf ook eigenlijk, maar vind, nu mijn reis naar de DR zo dichtbij komt, bijna de rust er niet voor. Nu eigenlijk ook niet, maar toch doe ik het even. (de filmploeg is nu met Micha, Job, Sara en Loïs een boottochtje aan het filmen, en ik moet bij deze shots nog niet in beeld zijn)
2e pinksterdag zijn we nl wezen varen op het Veerse Meer, het was geweldig weer en na een uurtje varen zijn we altijd bij een strandje, waar de kinderen altijd heerlijk spelen. Een uurtje varen is altijd goed te doen met de kinderen.
Natuurlijk had ik mijn fototoestel mee...

Een tijdje op het strand gespeeld, en toen ook nog de weg overgestoken, en het duin over. Van die foto's heb ik onderstaande collage gemaakt, en ik vind hem zo mooi, als ik er naar kijk voel ik me zo rijk ;-)
De foto van Micha met Job vind ik zo ontroerend mooi ofzo... en weetje, ik heb in mijn gedachten dat als de kamer klaar is (hopelijk deze zomer) dan wil ik zo'n foto groot op canvas af laten drukken, en ook een van mij met de meiden, voor aan de muur. Geweldig lijkt me dat! En die van Micha en Job is precies zoals ik in mijn hoofd had, grappig is dat ;-)

My precious girls....

En toen we aan het einde van de middag terug gingen varen, viel Loïs bij Micha op schoot in slaap. Toen heb ik haar maar over genomen en ben heerlijk met haar gaan zitten. Ik kan daar altijd zo van genieten, zo'n warm slapend kleintje tegen je aan ;-)
Na een tijdje viel Sara ook in slaap, op een bankje, dus dat was niet zo heel handig, maar toch heeft ze daar nog een tijdje liggen slapen ;-)

Echt een heerlijke dag, we hebben genoten!

Zo, en nu ga ik gauw verder, straks komen Ida, Myriam, de geluids- en cameraman terug, met Micha en de kinderen, en dan gaan we met z'n allen heerlijk in de tuin barbequen!