Memories...

In een week...zoveel dingen gezien,
zoveel dingen meegemaakt en zoveel gevoeld.
Zo genoten, zoveel grenzen verlegd en zoveel liefgehad.
Zoveel gehuild, door zoveel emoties heengegaan,
Zoveel omarmd en zoveel losgelaten...

Tijd voor een fotoverslag...
Het eerste interview, wat meteen zo moeilijk was...zo diep ging en me zo vaak tranen kostte...

Ron, die daarna mijn eerste lach op camera ving...

De andere dag, ontmoetingsdag met Jonathan, waar het tijdens het spelen op het strand met vader en kinderen er meteen zo gemoedelijk en gezellig aan toe ging. De kinderen die genoten van elkaar en het spelen met samen, en papa die elke keer weer een ander spel bedacht en mij daar gewoon bij indeelde.

Aan het samen de was doen wat ik die middag met de moeder van Jonathan heb ik gedaan, heb ik ook zulke warme herinneringen. Zonder woorden, maar door aan te voelen, merkte ik dat zij het ook leuk vond, en ik voelde dat ze alles met me samen wou doen en met me wilde delen. Als we elkaars taal hadden gesproken, hadden we vast aan een stuk door gekletst ;-)

De andere dag, mee op de brommer naar het project. Ik voelde Jonathans trots, op zijn vader, en misschien ook wel op mij. Hij zat tussenin, ik hield me vast aan vader en aan Jonathans lijfje. Wat voelde ik me trots op die twee!!

Op het project het enthousiaste zingen en voor het eerst voor de groep en veel in het engels praten. Daarna de cadeautjes uitdelen, samen met Jonathan en zijn vader die zo goed hielp, overal waar hij kon.

En dan tot hun grote verrassing állemaal mee mogen in de bus, op naar het strand, waar we spelletjes deden samen, de kinderen zwommen en we allemaal genoten van elkaar.

Het bootje dat we huurden om met de familie een tochtje te maken voor de kant, en dat we zo vreselijk moesten lachen omdat Ron het bootje zo deed wiebelen wanneer hij weer eens de andere kant op wou filmen ;-)

De prachtige zonsondergang die avond, en het 'Ik ben veilig in Jezus armen' en 'Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus' wat we zongen bij het kampvuur. De hitte van het vuur in m'n rug, Johans stem naast me die zong, en al die donkere gezichtjes voor me...onvergetelijk...

Het slapen bij Jonathan thuis wat zonder twijfel een van de mooiste ervaringen van de reis was. Tot in m'n tenen voelde ik hun liefde en gastvrijheid voor mij.

Het varken wat we kochten, en wat, bij nader inzien ;-) toch wel het goede schot in de roos bleek te zijn wat we hadden gehoopt ;-)

Johan, waar ik die middag afscheid van nam. Hier op de valreep nog samen mee op de foto, eenvoudigweg omdat ik zijn inzet en meeleven nooit zal en wil vergeten.

Dat geweldige team, wat zo geweldig was om daar deel van uit te mogen maken, hoe betrokken ze waren, enthousiast en bemoedigend.
De keren dat ze zeiden dat ze trots op me waren, en ik me verwonderd in mezelf afvroeg waar ik dat wel niet aan te danken had, maar wat me zo ontzettend bemoedigde, en wat me kracht gaf, op momenten dat het eigenlijk even niet lukte allemaal....

Een tijd om nooit te vergeten...en het voelt ongelofelijk dat het zo snel voorbij was...