Morgen is het alweer 2 weken geleden dat ik terug kwam van mijn reis naar de DR. De ervaringen die ik daar op heb gedaan, houden me nog dagelijks bezig. Niet dramatisch ofzo, maar ik merk dat ik echt aan het 'verwerken' ben van alle indrukken, maar ook alle emoties. En nu is daar weer ruimte voor; ik ben weer thuis. En voor mij betekend dat dan dat er niet zoveel uit m'n handen komt... het huishoudentje draaiende houden, voor man en kinderen zorgen is me dan even genoeg. (En met dat heerlijk warme weer van afgelopen week is dat ook heerlijk, en heb ik ook daardoor geen directe drang om aan de poets te gaan ;-) En bezig zijn met de foto's, ik heb al een foto op canvas (yeah, 40x40!) besteld, die ene prachtige van mij en Jonathan (die ik later zal posten) op hyves upload ik alle foto's die ik wil gebruiken voor in het fotoalbum voor Jonathan, en die wil ik binnenkort gaan maken. Er mee bezig zijn, (in positieve zin) is voor mij dus verwerken.
Er zijn talloze momenten en/of situaties op een dag dat ik terug denk aan mijn belevenissen bij Jonathan en zijn gezin.
Ik voel dan een mengeling van heimwee en gemis en blijdschap; om wat ik van ze geleerd heb! Om de liefde die ze me hebben laten zien en gegeven hebben. Het maakt me nog steeds warm als ik daar aan denk.
Een klein stukje van die liefde is te zien op de foto's die ik heb...
Een prachtige foto van papa met Yandi, en ik zie dan meteen weer voor me hoeveel geduld ze met dat (meestal zieke, hangerige...) lieve mannetje hadden...
Deze foto van Josie, Yandi en mij vind ik ook erg leuk. We hebben zoveel geknuffeld ;-)
Deze foto vind ik ook heel bijzonder, omdat ie, en ik weet niet precies hoe dat komt, zo mijn liefde voor Jonathan weerspiegelt. En niet alleen mijn liefde voor dit kind, ook dat ik trots op hem ben en blij ben dat ik deel uit mag maken van zijn leven....
Dagelijks word ik nog herinnerd aan hun liefde, aan hoe zij met elkaar omgingen. Ik heb zo'n groot respect voor hoe hun omgingen met hun kinderen, ze hadden zoveel echt geduld met ze, hun cultuur is ook gewoon 'rustiger' en ik word daar gewoon dagelijks bij stil gezet dat wij vaker haasten, en hun voorbeeld helpt me om meer geduld te hebben in mijn dagelijks leven met de kinderen.
Verder moet ik nog vaak denken aan mama met Yandi. Ze droeg het kind bijna de hele dag omdat hij bijna altijd koortsig, en daardoor hangerig was. Hier in NL leggen wij kinderen zo snel in hun ledikantjes, die hebben ze daar niet. Als Yandi in slaap viel, legde ze hem op haar bed te slapen, en zodra ze hoorde, voor het huis zittend, dat hij zich omdraaide (!) ging ze kijken of hij wakker werd. Kinderen zijn er veel vaker bij, horen er meer bij naar mijn idee. Wij hadden daar met onze 'aparte' (AP) opvoedideeen prima tussen gepast. ;-) Want daar gaat het precies zo, het voelde niet als 'aanpassen' voor mij, maar gewoon als 'thuiskomen' ;-)
Ik kan het niet goed omschrijven hoe speciaal dat voelde... maar het zijn echt special memories voor me geworden...
2 opmerkingen:
Ik ben een poosje niet op je blog wezen kijken, maar ik heb een hoop gemist! Wat een heerlijke tijd heb je gehad! Misschien had je het al gezien, maar mijn schoonfamilie (en man natuurlijk) komt uit Ethiopië, en ik weet precies wat je bedoelt met dat kinderen er helemaal bij horen! Kinderen zijn de spil van ons bestaan en wij met (waarschijnlijk dezelfde) opvoedingsmethoden waren daar ook helemaal op ons plaats. Ik heb ook het idee dat het leven gewoon leuker en makkelijker is op deze manier...
Gelukkig heb je heel veel foto's en kun je tegenwoordig van die leuke albums maken op de computer...je kindje is vast erg blij met de foto's!! Geniet nog maar even lekker na!
Groetjes van Mama Lieveheersbeestje.
P.s. het is zo wennen dat hier alle luxe zo vanzelfsprekend is als je weer thuis komt, en dan dat geklaag van iedereen over niets... Het is gewoon even afkicken, bij mij duurde dat meestal wel een half jaar en de laatste keer (twee jaar geleden) is het niet meer gelukt ben ik bang..
@ het lieveheersbeestje: je snapt echt precies wat ik bedoel...;-)
Een reactie posten