Vakantie-activiteiten 2

Afgelopen week namen er 2 kinderen afscheid, en daarover schreef ik onderstaand verhaaltje op m'n gastouder-fb-pagina.

"Elk jaar wordt m'n huis gecontroleerd door Viaviela, en m'n cursussen en kwaliteitseisen gecheckt, of alles nog klopt en up-to-date is. Dat zijn allemaal mensen van 'buitenaf'. Nog nooit eerder werd mijn gastouderopvang beoordeeld door één van m'n oppaskinderen, degenen die waar het dus allemaal om draait.
Tot vandaag!
Want vandaag namen S. en A. afscheid, S. is hier ruim 4 jaar in de opvang geweest, en A. gaat naar de vakantie naar de basisschool. Babybroertje T. hoopt na de zomervakantie in de opvang te komen.
Maar vandaag kreeg ik dus m'n eerste heuse rapport, ingevuld door S. en mama, en ook een beetje door A.
Ik scoor slecht op sportief ;-) en in grapjes maken ben ik ook niet zo goed maar ik scoor hoog op vriendelijk zijn en goed luisteren naar oppaskindjes, ik kan goed zingen en uitleggen en maak lekkere boterhammen. Vooral die met kaas en ketchup. En ik hou van snoepjes, dat is ook een belangrijke kwaliteit van een gastouder als je een oppaskind bent. ;-)
Ik ben heel trots op dit mooie rapport ;-)

Verder kreeg ik nog mooie tekeningen, een bloem en een EHBA doos. Dat is nét iets anders dan een EHBO doos. Het is een eerste-hulp-bij-afscheid-doos, nokjevol gevuld met heksendropjes, spekjes, tumtummetjes en skittles. We hebben een paar keer gebruik moeten maken van die eerste hulp vanmiddag ;-)
Het was een heerlijke middag, we hebben een hele middag buiten gespeeld!"

En nu hebben Lief en ik 3 weken vakantie. Al een paar jaar gaat Lief een weekje naar de Biesbosch, hij reserveert dan op camping de Witboom, want van daar uit vaar je zo de Biesbosch in. Kano's, tenten, fietsen, bootje, eten... alles wordt ingepakt, en op naar Werkendam. Hij maakt al tijden van te voren bekend in familie-en-kennissen-kring welke week hij gaat, en wie wil, haakt aan. Sommige komen een dagje, maar anderen een nachtje over of langer.
Het is voor Lief één van de ultieme manieren om vakantie te vieren. Voor mij niet. Ik ben niet zo'n beste kampeerder (iets met humeur en regen...) en de combi van grotere groep/weinig privacy overprikkeld me nogal als het (te) lang duurt. Meestal ga ik een dagje of een dagje-nachtje, en dat vind ik dan heel gezellig. Mensen kijken me soms wat meewarig aan als ze dat horen... je hoort gewoon als gezin op vakantie te gaan. ;-)
Maar voor ons werkt dit het beste is gebleken en Lief vindt het fantastisch, hij kijkt er elk jaar erg naar uit. Voor mij betekent het een week lang extra rust thuis, omdat er meestal wel een paar van onze kinderen mee gaan. Soms wisselen ze om, als er een familie lid heen of terug rijdt.
We gaan ook altijd als gezin op vakantie in de zomer, en in deze komende weken staat er nog van alles op het programma.

Dit BBQ-tje is gelast door onze zoon, toen hij op de kader-opleiding zat op het Calvijn College. Hij had er een prima cijfer voor en toen ik het zag zei ik meteen: let op, die wil je vader echt uit gaan proberen. En dat was zo, datzelfde weekend lagen er hamburgers op, en sindsdien gaat het dingetje overal mee naar toe, nu ook weer naar de Biesbosch. Het is heel compact maar toch stevig.
Het bleek één van de laatste werkstukken die zoon op school zou maken, want hoewel hij het prima kon, kwam hij er daar achter dat, zoals hij zelf zegt; liever met z'n hoofd dan met z'n handen werkt.
Hij heeft nu het eerste jaar van de opleiding tot Applicatie ontwikkelaar MBO-4 afgerond, met hele goede resultaten, hij zit daar helemaal op zijn plek.
Dus de 'werkstukken' die hij nu maakt, zijn niet zichtbaar of begrijpbaar voor ons leken ;-)

Maar nu dus eerst wat rust...
hoewel... ik heb van alles bedacht wat ik deze week wil doen ;-)

Vakantie activiteiten

Hier begint vandaag de 2e week van de zomervakantie van de kinderen. In de eerste week begonnen de activiteiten al goed. Zo ging onze tweede dochter op ponykamp. Ze waren met een groepje van 8 meiden, en ze heeft het heel gezellig gehad. Straks ga ik oudste dochter weg brengen, zij gaat deze week op ponykamp samen met haar vriendin.

Oudste dochter had afgelopen week ook iets leuks bedacht; ze wilde met haar vriendin in het tuinhuis-schuurtje op 't Lapje vertoeven.
Ze pakten van alles in, en vertrokken op de fiets. Zelf koken, afwassen, boodschappen doen, alles aanvegen, spelletjes doen en een mooi boeketje geplukt, dat stond erg gezellig op tafel.
Het was voor herhaling vatbaar ;-)

We hadden gedacht dat het dit weekend best warm zou worden, en Lief wilde weer eens graag een rondje varen. Maar echt lekker zwemweer werd het niet. Toch werd de boot klaar gezet, en ging hij met 2 dochters, (schoon)zus en een bevriend stel een rondje varen. Ik bleef thuis om voorbereidingen te treffen voor de bbq met vrienden 's avonds.

Lief's wandelvakantie naar Israël kon dit jaar helaas niet doorgaan ivm corona, en dus wandelde hij met het groepje, ze zijn met z'n 5-en, een lang-weekend in NL. De eerste dag hadden ze meteen al best wat regen, maar de dagen daarna was het weer beter. Ze hadden een prachtige tocht. Bovenstaande foto is bij de Davidsplassen. Op onderstaande foto zie je hoe ze koken... vrij primitief dus. Maar dat vinden ze juist prachtig.

De boek-give-away is gewonnen door Carina!
Ze was de enige die mee deed, dus loten hoefde niet ;-)

Gelezen...

Lezen is één van m'n grootste hobby's, altijd al geweest. Het is ook de hobby die als eerste op de achtergrond raakt als het een tijdje te druk is. Het liefst lees ik historische romans, maar de laatste jaren lees ik ook graag over reizen en andere culturen.

Inspiratie over boektitels vind ik vaak in reviews, die ik lees in de Visie of het magazine Zij & Zeeuws. Als ik nieuwsgierig word gemaakt door het review, zoek ik op internet wat het boek kost, en of daar nog reviews bij staan, bijv op bol.com, en ik kijk of het boek in de bibliotheek te reserveren is. Als het niet bij de bieb is, dan kijk ik of het op marktplaats staat, en weeg af in hoeverre ik het echt wil lezen. Als ik het echt wil lezen dan koop ik het via de boekhandel in een dorp verderop, en anders zet ik het op mijn 'ooit nog te lezen lijst', die ik elk jaar achterin m'n agenda schrijf ;-)

Via een review las ik over het boek van Christopher Schacht, een Duitse jongere, die nadat hij zijn diploma heeft gehaald, een wereldreis wil maken, (zonder het vliegtuig te gebruiken) maar geen geld (gespaard) heeft. Toch gaat hij op stap, met 50 euro op zak, die hij grotendeels al verliest in Amsterdam. Ik bestelde het boek bij de bieb, en het duurde even voor ik er in kon beginnen, maar toen ik er eenmaal in was begonnen, was ik steeds nieuwsgierig naar zijn volgende avontuur. Ik vind het ontzettend leuk om zo via een boek mee op reis genomen te worden, door allerlei landen en culturen, en het boek van Christopher leest makkelijk weg, met interessante details. Zo leerde ik over een 'cargocult(us) ', hield ik m'n hart vast als hij weer eens op een zeilboot stapte om de oceaan over te gaan en vond ik het mooi om te lezen dat hij ook reflecteert tijdens zijn reis, als hij van allerlei soorten mensen tegen komt, rijkdom en armoede ziet en in allerlei culturen en gewoontes belandt, die voor hem ook nieuw zijn. Met plaats vervangende schaamte las ik over zijn, wat hij noemt, de pijnlijkste gebeurtenis uit zijn leven, waar hij een culturele flater maakt, ik voelde met hem mee.
Dit is echt een boek wat ik graag in m'n boekenkast wil hebben, omdat ik weet dat ik het over een paar jaar weer eens wil lezen.

-"Met 50 euro de wereld rond, hoe ik alles verloor in Amsterdam,
maar als rijk mens terug kwam."
Christopher Schacht
ISBN 9789058041500
19,99 euro

*~*

Een ander boek waar ik al best veel over gehoord had, is 'Een zeker man had een vijgenboom'. Dat ik er al best wat over gehoord had, komt ook omdat de schrijfster, Monica Nieuwenhuijse-Thijsen, een paar dorpen verderop woont. Dit debuut van zeeuwse bodem wilde ik graag eens lezen. Het is een vrij nieuw boek, de bieb had hem nog niet, dus toen ik een boekenbon kreeg, besloot ik het boek te kopen.
Het verhaal gaat over 3 personen; een vervolgd christenjongetje in Nigeria, een boko haram strijder en een reformatorische christen in Nederland. Je leest afwisselend over hun leven en geloofsbeleving, en het contrast in wat ze mee maken is groot. En dat is precies ook wat de schrijfster neer wilde zetten, wij als 'comfort-christenen', die ons het meest herkennen in de beschrijving van het verhaal over de christen die in Nederland leeft, naast het eenvoudige geloof van een jongetje die vervolging om zijn geloof kent en aan den lijve ondervindt.
Het is wel duidelijk met een reformatorische blik geschreven, wat er soms voor zorgde dat ik sommige stukjes vluchtig ging lezen, maar dat is persoonlijk.
Ik vond het boeiend om een keer te lezen, maar het is geen boek wat ik in m'n boekenkast ga zetten. Daarom wil ik het weg geven, aan iemand die het ook graag wil lezen.

-"Een zeker man had een vijgenboom"
Geschreven door Monica Nieuwenhuijse-Thijsen
ISBN 9789033130182
19,90 euro

*~*

Hoe kan je mee doen?

Sinds kort kan je weer reageren op m'n blog, dus laat een reactie achter onder deze post, of stuur me een mailtje (zie 'Over mij') of een appje (als je m'n nummer hebt) mag ook.
Zet in je reactie dat je mee wil loten voor het boek, én daarbij een boekentip; de titel van een boek dat je zelf mooi vond om te lezen, of dat je indrukwekkend vond.
Je kan mee doen tot zaterdagavond 18 juli, en dan maak ik in m'n post van volgende week maandag de winnaar bekend.

Een sponsor vertelt...

Op facebook las ik een post van een mede-Compassion-sponsor; Jesse van Melle, het raakte me wat hij schreef, en de cijfers die hij noemde over wat onderwijs kost hier in NL, zetten me aan het denken.

"Zijn naam is James, hij is 7. Zijn favoriete onderdeel op school is schrijven. Als hij over een aantal jaar is afgestudeerd wil hij leraar worden.

Onderwijs is de sleutel tot blijvende verandering. Als een kind leert om vragen te stellen, kritisch te zijn, zelfreflectie te ontdekken, kennis tot zich te nemen en nieuwe vaardigheden te ontwikkelen dan leidt dit tot zelfredzaamheid. Je leert hoe je om moet gaan met de uitdagingen, moeilijkheden en kansen die in het leven voorbijkomen.

Zonder onderwijs blijf je afhankelijk en kan het leven makkelijk een loopje met je nemen. Je raakt mogelijk verstrikt in systemen van onderdrukking, uitbuiting of armoede waar je niet zelf uit kunt komen. Je leven lang zul je mensen nodig hebben die je helpen.

Wij kunnen wel naar school:

Basis onderwijs in NL kost per leerling ongeveer €6900,- per jaar. Na groep 8 is er voor elk kind €55.200,- gefinancierd. De kosten voor het voorgezet onderwijs zijn ongeveer €8.500,- per jaar. Als we uitgaan van een havo leerling is dit opgeteld nog zo’n €42.500,-. De leerling is nu ongeveer 17 jaar en is klaar voor het middelbaar of hoger beroepsonderwijs. Er is in 13 jaar schooltijd €97.700,- geïnvesteerd in de toekomst van het kind. Dat komt neer op een maandelijks bedrag van €626,28. Uiteraard moeten we elk kind in Nederland onderwijs blijven geven.

Als je mij een beetje kent weet je dat ik verlang naar meer gelijkheid in de wereld en geloof ik dat elk kind een kans op een beter leven zou moeten krijgen. Helaas gebeurt dat nog niet en daarom zijn dit soort berichten nog steeds nodig. Niet vanuit veroordeling, maar vanuit visie.

Er zijn kinderen op deze wereld die nooit onderwijs zullen krijgen, tenzij iemand zijn of haar rijkdom deelt en onderwijs voor hen betaalt.

Als we 18 jaar lang €33,- per maand geven, komt dat neer op een totaalbedrag van €7128,-. In Tanzania staat dit bedrag niet alleen voor onderwijs, maar ook voor eten, medische zorg en veiligheid.

Dit doen wij voor James. De kinderen van James hebben daardoor waarschijnlijk geen sponsor meer nodig en zijn kleinkinderen ook niet. Geef één kind vandaag de kans op een betere toekomst om de wereld van morgen te redden."

*Geplaatst met toestemming van Jesse van Melle.

****

Afgelopen week kreeg ik een mailtje van Compassion, dat Jeanette, uit Rwanda, waar ik al 7 jaar mee schrijf, haar sponsor is kwijt geraakt. Dat betekent dat ze een andere sponsor voor haar moeten gaan zoeken en ik dan niet meer met haar kan schrijven. Of ik kan er voor kiezen om haar te gaan sponsoren (ik zou wel willen, maar ongelimiteerd kinderen sponsoren kan helaas niet...) of als ik iemand vind die haar wil sponsoren, maar niet wil schrijven, mag ik haar schrijfsponsor blijven.

Tja...waar vindt je zo iemand...
Ik vind het best moeilijk om haar los te laten merk ik... ik bladerde nog even digitaal door m'n weblog, en zag dat ik hier schreef over de fiets die ze had gekocht van de gift die we haar hadden gestuurd, en hier, dat ze schreef: 'bedankt voor de brieven die je me hebt gestuurd, mijn ouders en ik vinden dat fijn. Mijn ouders zeiden tegen me dat ik een goede vriendin heb'...
En onlangs nog, deelde ik een quote van haar, waarin ze schreef dat ze veel van ons houdt, en dat ze het zich erg aan trekt als ze hoort dat wij zorgen hebben.
Ik zie er tegenop om de afscheidsbrief aan haar te gaan schrijven... ze zal vast verdrietig zijn....
Dat is echt het allermoeilijkste aan schrijfsponsor zijn...dat je met regelmaat afscheid moeten nemen van kinderen...
Anderzijds realiseer ik me ook dat de daadwerkelijke hulp die het kind op het project ontvangt, en de contacten die het daar heeft, het belangrijkste zijn. Ik ben dankbaar voor de trouwe steun van de sponsor de afgelopen jaren, waardoor we dat leuke contact konden opbouwen.

Maar... mocht hier een lezer zijn die er wel eens over nadacht om een kind te gaan ondersteunen, maar dat regelmatige schrijven niet zo ziet zitten, en zich nu aangesproken voelt door bovenstaand verhaal en Jeanette wil gaan sponsoren met mij als schrijfsponsor... neem dan contact met me op via de mail (zie rechts bij 'over mij').
Je ontvangt dan om het jaar een nieuwe foto van haar, en indien gewenst kan ik elk half jaar een mailtje sturen met een update wat ze schrijft in haar brieven en hoe het met haar gaat.
Jeanette is 16, en mag nog tot 2025 naar het project.

Een tijdje geleden liet onze oudste dochter een keer vallen dat ze er wel eens over nadacht om een kind te sponsoren. Maar ja...hoe...wie....wanneer....hoeveel.... 

Ik zocht wat leeftijdgenootjes voor haar op, op de site van Compassion, en appte er een paar door.

Toen werd het wat concreter.

We spraken er over wat ik in Uganda had gezien, en over hoe Compassion werkt. Ik zei haar dat ik het leuk zou vinden als ze het deed, maar dat het haar keus is, en dat ik het ook zou begrijpen als ze het niet deed, en dat ook prima is. Maar als ze het wel zou gaan doen, beloofde ik haar een gedeelte van de maandelijkse sponsoring mee te betalen, tot ze 18 is. We rekenden uit, wat het op jaarbasis zou kosten, hoelang een leeftijdgenoot nog naar het project zou gaan én hoeveel zaterdagmorgens ze elke maand zou moeten werken in de tomatenkassen om de sponsorbijdrage per maand te kunnen betalen.

Ze sliep er nog een nachtje over, en nog één....

Eén van de meisjes die we op de site hadden gezien, sprong er wel uit, áls ze het zou doen, dan werd zij het.

En ze deed het.

En zo werd de 15-jarige Joyce uit Uganda, deel van onze Compassion-familiy ♥