Op facebook las ik een post van een mede-Compassion-sponsor; Jesse van Melle, het raakte me wat hij schreef, en de cijfers die hij noemde over wat onderwijs kost hier in NL, zetten me aan het denken.
"Zijn naam is James, hij is 7. Zijn favoriete onderdeel op school is schrijven. Als hij over een aantal jaar is afgestudeerd wil hij leraar worden.
Onderwijs is de sleutel tot blijvende verandering. Als een kind leert om vragen te stellen, kritisch te zijn, zelfreflectie te ontdekken, kennis tot zich te nemen en nieuwe vaardigheden te ontwikkelen dan leidt dit tot zelfredzaamheid. Je leert hoe je om moet gaan met de uitdagingen, moeilijkheden en kansen die in het leven voorbijkomen.
Zonder onderwijs blijf je afhankelijk en kan het leven makkelijk een loopje met je nemen. Je raakt mogelijk verstrikt in systemen van onderdrukking, uitbuiting of armoede waar je niet zelf uit kunt komen. Je leven lang zul je mensen nodig hebben die je helpen.
Wij kunnen wel naar school:
Basis onderwijs in NL kost per leerling ongeveer €6900,- per jaar. Na groep 8 is er voor elk kind €55.200,- gefinancierd. De kosten voor het voorgezet onderwijs zijn ongeveer €8.500,- per jaar. Als we uitgaan van een havo leerling is dit opgeteld nog zo’n €42.500,-. De leerling is nu ongeveer 17 jaar en is klaar voor het middelbaar of hoger beroepsonderwijs. Er is in 13 jaar schooltijd €97.700,- geïnvesteerd in de toekomst van het kind. Dat komt neer op een maandelijks bedrag van €626,28. Uiteraard moeten we elk kind in Nederland onderwijs blijven geven.
Als je mij een beetje kent weet je dat ik verlang naar meer gelijkheid in de wereld en geloof ik dat elk kind een kans op een beter leven zou moeten krijgen. Helaas gebeurt dat nog niet en daarom zijn dit soort berichten nog steeds nodig. Niet vanuit veroordeling, maar vanuit visie.
Er zijn kinderen op deze wereld die nooit onderwijs zullen krijgen, tenzij iemand zijn of haar rijkdom deelt en onderwijs voor hen betaalt.
Als we 18 jaar lang €33,- per maand geven, komt dat neer op een totaalbedrag van €7128,-. In Tanzania staat dit bedrag niet alleen voor onderwijs, maar ook voor eten, medische zorg en veiligheid.
Dit doen wij voor James. De kinderen van James hebben daardoor waarschijnlijk geen sponsor meer nodig en zijn kleinkinderen ook niet. Geef één kind vandaag de kans op een betere toekomst om de wereld van morgen te redden."
*Geplaatst met toestemming van Jesse van Melle.
Onderwijs is de sleutel tot blijvende verandering. Als een kind leert om vragen te stellen, kritisch te zijn, zelfreflectie te ontdekken, kennis tot zich te nemen en nieuwe vaardigheden te ontwikkelen dan leidt dit tot zelfredzaamheid. Je leert hoe je om moet gaan met de uitdagingen, moeilijkheden en kansen die in het leven voorbijkomen.
Zonder onderwijs blijf je afhankelijk en kan het leven makkelijk een loopje met je nemen. Je raakt mogelijk verstrikt in systemen van onderdrukking, uitbuiting of armoede waar je niet zelf uit kunt komen. Je leven lang zul je mensen nodig hebben die je helpen.
Wij kunnen wel naar school:
Basis onderwijs in NL kost per leerling ongeveer €6900,- per jaar. Na groep 8 is er voor elk kind €55.200,- gefinancierd. De kosten voor het voorgezet onderwijs zijn ongeveer €8.500,- per jaar. Als we uitgaan van een havo leerling is dit opgeteld nog zo’n €42.500,-. De leerling is nu ongeveer 17 jaar en is klaar voor het middelbaar of hoger beroepsonderwijs. Er is in 13 jaar schooltijd €97.700,- geïnvesteerd in de toekomst van het kind. Dat komt neer op een maandelijks bedrag van €626,28. Uiteraard moeten we elk kind in Nederland onderwijs blijven geven.
Als je mij een beetje kent weet je dat ik verlang naar meer gelijkheid in de wereld en geloof ik dat elk kind een kans op een beter leven zou moeten krijgen. Helaas gebeurt dat nog niet en daarom zijn dit soort berichten nog steeds nodig. Niet vanuit veroordeling, maar vanuit visie.
Er zijn kinderen op deze wereld die nooit onderwijs zullen krijgen, tenzij iemand zijn of haar rijkdom deelt en onderwijs voor hen betaalt.
Als we 18 jaar lang €33,- per maand geven, komt dat neer op een totaalbedrag van €7128,-. In Tanzania staat dit bedrag niet alleen voor onderwijs, maar ook voor eten, medische zorg en veiligheid.
Dit doen wij voor James. De kinderen van James hebben daardoor waarschijnlijk geen sponsor meer nodig en zijn kleinkinderen ook niet. Geef één kind vandaag de kans op een betere toekomst om de wereld van morgen te redden."
*Geplaatst met toestemming van Jesse van Melle.
****
Afgelopen week kreeg ik een mailtje van Compassion, dat Jeanette, uit Rwanda, waar ik al 7 jaar mee schrijf, haar sponsor is kwijt geraakt. Dat betekent dat ze een andere sponsor voor haar moeten gaan zoeken en ik dan niet meer met haar kan schrijven. Of ik kan er voor kiezen om haar te gaan sponsoren (ik zou wel willen, maar ongelimiteerd kinderen sponsoren kan helaas niet...) of als ik iemand vind die haar wil sponsoren, maar niet wil schrijven, mag ik haar schrijfsponsor blijven.
Tja...waar vindt je zo iemand...
Ik vind het best moeilijk om haar los te laten merk ik... ik bladerde nog even digitaal door m'n weblog, en zag dat ik hier schreef over de fiets die ze had gekocht van de gift die we haar hadden gestuurd, en hier, dat ze schreef: 'bedankt voor de brieven die je me hebt gestuurd, mijn ouders en ik vinden dat fijn. Mijn ouders zeiden tegen me dat ik een goede vriendin heb'...
En onlangs nog, deelde ik een quote van haar, waarin ze schreef dat ze veel van ons houdt, en dat ze het zich erg aan trekt als ze hoort dat wij zorgen hebben.
Ik zie er tegenop om de afscheidsbrief aan haar te gaan schrijven... ze zal vast verdrietig zijn....
Dat is echt het allermoeilijkste aan schrijfsponsor zijn...dat je met regelmaat afscheid moeten nemen van kinderen...
Anderzijds realiseer ik me ook dat de daadwerkelijke hulp die het kind op het project ontvangt, en de contacten die het daar heeft, het belangrijkste zijn. Ik ben dankbaar voor de trouwe steun van de sponsor de afgelopen jaren, waardoor we dat leuke contact konden opbouwen.
Maar... mocht hier een lezer zijn die er wel eens over nadacht om een kind te gaan ondersteunen, maar dat regelmatige schrijven niet zo ziet zitten, en zich nu aangesproken voelt door bovenstaand verhaal en Jeanette wil gaan sponsoren met mij als schrijfsponsor... neem dan contact met me op via de mail (zie rechts bij 'over mij').
Je ontvangt dan om het jaar een nieuwe foto van haar, en indien gewenst kan ik elk half jaar een mailtje sturen met een update wat ze schrijft in haar brieven en hoe het met haar gaat.
Jeanette is 16, en mag nog tot 2025 naar het project.
Ik vind het best moeilijk om haar los te laten merk ik... ik bladerde nog even digitaal door m'n weblog, en zag dat ik hier schreef over de fiets die ze had gekocht van de gift die we haar hadden gestuurd, en hier, dat ze schreef: 'bedankt voor de brieven die je me hebt gestuurd, mijn ouders en ik vinden dat fijn. Mijn ouders zeiden tegen me dat ik een goede vriendin heb'...
En onlangs nog, deelde ik een quote van haar, waarin ze schreef dat ze veel van ons houdt, en dat ze het zich erg aan trekt als ze hoort dat wij zorgen hebben.
Ik zie er tegenop om de afscheidsbrief aan haar te gaan schrijven... ze zal vast verdrietig zijn....
Dat is echt het allermoeilijkste aan schrijfsponsor zijn...dat je met regelmaat afscheid moeten nemen van kinderen...
Anderzijds realiseer ik me ook dat de daadwerkelijke hulp die het kind op het project ontvangt, en de contacten die het daar heeft, het belangrijkste zijn. Ik ben dankbaar voor de trouwe steun van de sponsor de afgelopen jaren, waardoor we dat leuke contact konden opbouwen.
Maar... mocht hier een lezer zijn die er wel eens over nadacht om een kind te gaan ondersteunen, maar dat regelmatige schrijven niet zo ziet zitten, en zich nu aangesproken voelt door bovenstaand verhaal en Jeanette wil gaan sponsoren met mij als schrijfsponsor... neem dan contact met me op via de mail (zie rechts bij 'over mij').
Je ontvangt dan om het jaar een nieuwe foto van haar, en indien gewenst kan ik elk half jaar een mailtje sturen met een update wat ze schrijft in haar brieven en hoe het met haar gaat.
Jeanette is 16, en mag nog tot 2025 naar het project.
Een tijdje geleden liet onze oudste dochter een keer vallen dat ze er wel eens over nadacht om een kind te sponsoren. Maar ja...hoe...wie....wanneer....hoeveel....
Ik zocht wat leeftijdgenootjes voor haar op, op de site van Compassion, en appte er een paar door.
Toen werd het wat concreter.
We spraken er over wat ik in Uganda had gezien, en over hoe Compassion werkt. Ik zei haar dat ik het leuk zou vinden als ze het deed, maar dat het haar keus is, en dat ik het ook zou begrijpen als ze het niet deed, en dat ook prima is. Maar als ze het wel zou gaan doen, beloofde ik haar een gedeelte van de maandelijkse sponsoring mee te betalen, tot ze 18 is. We rekenden uit, wat het op jaarbasis zou kosten, hoelang een leeftijdgenoot nog naar het project zou gaan én hoeveel zaterdagmorgens ze elke maand zou moeten werken in de tomatenkassen om de sponsorbijdrage per maand te kunnen betalen.
Ze sliep er nog een nachtje over, en nog één....
Eén van de meisjes die we op de site hadden gezien, sprong er wel uit, áls ze het zou doen, dan werd zij het.
En ze deed het.
En zo werd de 15-jarige Joyce uit Uganda, deel van onze Compassion-familiy ♥
Geen opmerkingen:
Een reactie posten