Never a dull moment

Never a dull moment, met deze. Letterlijk he. Zelf spelen is op dit moment eh... heel moeilijk, zeg maar. Als je dan tóch even je handen vrij wil hebben, dan geef je haar een mandarijntje en een bord.  Dan gaat ze hem pellen (10 minuten) en opeten (5 minuten)  en kan jij mooi even kachelhout halen en naar de wc.  Dacht je.  Als je terug komt, is het bord leeg, en de pelletjes liggen in de duplo mand, tussen alle duplo.  Ze heeft een blauwe stift gevonden en die even geproefd, en tussendoor op de vloer gekleurd.  Hmm.  't Is maar goed dat ze zo liefleukschattigomopteeten is ♥

En ik relativeer tegen mezelf: tiseenfase, tiseenfase, tiseenfase ;-)
Dat helpt. Meestal ;-)

Am Yisrael Chai

Vandaag is het internationale Holocaustdag.

Toen ik onderstaand plaatje hier zag, maakte dat me heel stil...

Het zegt meer dan woorden...

#neveragain

Marjolein schreef er vandaag ook een mooie blog over.

Update Jonathan

Vandaag kreeg ik dan de officiële bevestiging met de post binnen, van wat ik al weken hoopte, en een beetje wist; onze sponsorzoon Jonathan uit de Dominicaanse Republiek kunnen we toch blijven sponsoren!! Hij is overgeplaatst van project 127 (dat nu is gesloten) naar project 208. Zoooo blij mee ;-)

Omdat we er in december echt vanuit gingen dat we hem de komende maand gingen verliezen als sponsorkind, hebben we toen toch een gift als soort van afscheidsgift overgemaakt.
Inmiddels zal die gift al wel gearriveerd zijn denk ik, en ik ben heel benieuwd hoe ze het gaan besteden. In elk geval ben ik zo dankbaar dat ze in ons leven zijn én nog een poos mogen blijven ;-)  het is gevoelsmatig een beetje onze Dominicaanse familie ♥

Verjaardagsboekje

Elk jaar bedenk ik iets voor de verjaardag van onze Compassion kinderen. Vorig jaar heb ik alle kinderen online geschreven, met daarbij een foto en de woorden van Psalm 121 als zegen voor hun komende jaar.
Dat was heel simpel.
Andere jaren stuurde ik een verjaardagskaart, fotokaart of een kaart in hun taal.
Dit jaar stuur ik ze een verjaardagsboekje.
Bij de Action heb ik zo'n blok met gekleurd A4 papier/karton gekocht (ligt bij de knutselspullen) en per boekje heb ik 3 A4tjes genomen, en die dubbel gevouwen. Met een prikpen heb ik gaatjes geprikt en daar 2 nietjes in gedaan; een boekje.

Op de voorkant van het boekje plak ik een foto van het kind.
-Dat is niet de originele foto, die plak ik in een schrift ;-) ik mail Compassion altijd of ik de foto ook via de mail mag ontvangen, zodat ik hem zelf ook nog een keer af kan laten drukken.-

Verder, heb ik met alle kinderen handafdrukken van ons in de boekjes gemaakt.

Ook zit er van iedereen apart een recente foto in.

Voorin schrijf ik een verjaardagswens. Dit jaar gebruikte ik dit mooie woorden van deze kaart.

Verder zit er een kleurplaatje in van een verjaardagstaart, gekleurd door één van de kinderen.

En een blanco wereldkaartje, waar ik ons land inkleurde en mijn naam erbij schreef,en het land waar het kind woont.

Verder, een kras-sticker, met een 'geheime boodschap' eronder. Je weet wel, zo'n grijs laagje, dat je weg krast met je nagel of een munt. Die stickers vond ik ook bij de Action.
De 'geheime boodschap' bestaat meestal uit 'Ik bid voor je' of 'Ik hou van je' in hun eigen taal. Zelfs uit een brief uit Tanzania heb ik kunnen halen hoe ze in die taal 'Ik bid voor je' schrijven. Okee, Indonesisch wordt wat moeilijk, maar het valt te proberen ;-)
Een 3D kaart van een taart met kaarsjes (Action).
En misschien weet je zelf nog andere leuke dingen. Je kan er ook een puzzelboekje van maken, of aanvullen met plaatjes waar je kind van houdt. En kijk ook eens bij Kim, die 'welkom-boekjes' maakt voor haar sponsorkinderen, en daarin is van alles over haar en haar gezin te lezen/zien, zoals:-een velletje stickers-favorieten van alle familieleden (favoriet dier, eten, kleur etc)-verjaardagen van alle familieleden-een persoonlijk briefje van iedereen-bijbeltekst-tekeningen-foto's van de huisdierenBegin op tijd met het maken van deze boekjes, vooral als je meerdere kinderen hebt om mee te schrijven. ;-)
P.s: voor wie het leuk vindt; ik heb een aparte blog aangemaakt, waar ik wekelijks iets wil delen mbt Compassion. Dat zal wellicht voornamelijk over mijn sponsor/schrijfkinderen gaan. Hier de link naar logboek van een Compassionsponsor en hier op facebook.

December-kalender - de uitvoering

Zo, het geld wat we opgespaard hebben met de decemberkalender is allemaal weggegeven.
We hadden in totaal iets meer dan 60 euro gespaard.
Maar waar gingen we het aan geven? Daarover liepen de meningen best wel uit één!
Maar uiteindelijk kwamen we er toch uit:

Lief vond dat 'dat je iemand je geld kan lenen' wel een goed idee, en dan vonden we allemaal wel. Dus dat deed ik als eerste. We hebben Godard, een bananenboer uit Oeganda via Wakibi 22 euro geleend.

Sara wilde het liefst geiten geven via Compassion. Via de site kost dat 35 euro, dan bleef er niet veel over voor ons laatste doel: Israël. En ze vond het zo jammer dat dat dan niet gericht aan een van onze eigen sponsor-of schrijfkindjes kon. Na wat denken stuurde ik een mailtje naar Compassion welk van onze 11 schrijfkinderen nog nooit een extra gift(je) had gekregen. Dat bleek ons meisje (foto) uit Indonesië te zijn. We besloten om haar een gift van 25 euro te sturen, waar ze dan samen met de project medewerkers iets van gaan kopen. Dat zal heel waarschijnlijk kleding, eten of schoolspullen zijn.

Dan restte nog 15 euro. Daarmee wilden we nog iets mbt Israël doen. De meisjes wilden wel graag zo'n boom planten, via de site die ik had gezien. Maar Job vond dat maar niets. Mensen zijn toch belangrijker vond hij. En toen we een folder binnen kregen van Christenen voor Israël over voedselhulp in Israël, met allerlei persoonlijke verhalen, besloten we om het resterende bedrag naar het voedselhulpproject over te maken.

*_*

Ik heb dmv reacties persoonlijk en via mijn blog gehoord dat sommige mensen ook mee gedaan hebben met de decemberkalender. Sommigen hebben het ook met hun gezin gedaan, maar sommige ook gewoon voor zichzelf; elke dag de opdracht doorgelezen, en opgeschreven hoeveel hij/zij in een denkbeeldig zegeningen pot zou doen. En dat aan het eind opgeteld. En weggegeven. (iemand had zelfs 80 euro!)

Anderen zeiden dat ze het leuk vonden om mee te lezen, om te volgen, en zo toch elke dag even stil te staan bij de zegeningen die ze hebben.
Sommigen vonden het ook wat ongemakkelijk. In Nederland is immers toch ook armoede? En hoeveel banen staan er niet op de tocht? En hoeveel gaan de ouderen er dit jaar niet op achteruit?
Andere lezers vonden het te 'kijk eens hoe goed ik het doe' of juist wat genant om dat zomaar met jan en alleman te delen, wat je doet, en dat je geld weggeeft. Dat hoef je toch niet aan de grote klok te hangen? Zegt Jezus niet in Mattheus 6 dat je linkerhand niet moet weten wat je rechterhand doet en je je gaven in stilte weg moet geven?

Nou weet je, dat laatste, daar heb ik van te voren ook veel over nagedacht, en misschien heeft wel niemand dit gedacht; het waren vooral mijn eigen gedachten.
Daarom wil ik nog wat delen.
Een familielid van me had me verteld van een dienst, die een kennis van haar gratis beschikbaar stelde. Ik had daar wel interesse in. Het familielid had er wel in vertrouwen bij gezegd dat de kennis die dienst dan wel gratis beschikbaar stelde, maar dat zij in een moeilijke situatie verkeerde, en ze vroeg me dat als ik van haar dienst gebruik zou maken, of ik haar dan wel iets wilde geven, nu ik dat wist.
Een aantal weken daarna ging ik bij de kennis langs, en het familielid wees me de weg en bleef er nog even bij, maar ging daarna weg. Vóór ik ging, had ik nog even een snelle blik in m'n portemonee geworpen, daar zat een kleine 5 euro aan muntgeld in. Ik twijfelde, zou ik nog meer geld halen? Hmm, het was al laat.
Toen ik eenmaal weg ging bij de kennis, bedankte ik haar hartelijk. Ik had inmiddels in zo'n mate gebruik gemaakt van haar diensten, dat ik 5 euro niet toereikend vond.  Ik voelde me wat gegeneerd, en dus... gaf ik niks.
Weer thuis, vond ik het nog steeds naar, maar ja, niks meer aan te doen. Toen het familielid er 2 weken achteraf naar vroeg, of ik haar nog iets gegeven had, bekende ik met schaamte dat ik dat niet had gedaan, en hoe dat zo gekomen was.
Ze vroeg me of ik er over na wou denken om het alsnog te doen.
Het was een week voor december, en ik was dagelijks bezig om de laatste hand te leggen aan m'n decemberkalender, waar ik binnenkort mee wou starten, waarmee we dus geld zouden gaan sparen voor een 'goed doel'....
Jaja.....
Ik kwam erg in de knoop met mezelf ;-)
En dat was maar goed ook, o wat voelde en vond ik me zelf hypocriet.
Ik heb alsnog wat brief geld gepind en een kaartje aan die kennis geschreven.
En in gebed mijn hypocrisie aan de Eeuwige beleden, en gedankt, voor het feit dat dat familielid me erover had aangesproken, ook al vond ik dat pijnlijk; het was heel juist. Achteraf ben ik er haar zo dankbaar voor.
Het was voor mij heel goed om met dat geknakte ego aan de december-kalender te beginnen.

Dat ik heb besloten om toch onze ervaringen en uitgaven te delen, is omdat ik hoop dat het mensen inspireert en aanmoedigt om te delen.

Ik ben wel benieuwd; hebben er nog meer lezers mee gedaan met de kalender, en wat waren jullie ervaringen?

Gebed

Heer,
zegen mijn hart,
opdat het open zal staan
voor de leiding van Uw Geest,
zal horen Uw zachte stem,
gehoorzaam zal zijn,
vol van liefde
en bewogenheid.

Heer,
zegen mijn handen,
opdat ze open zijn voor U,
klaar om te ontvangen,
al wat ze nodig hebben
om te leven een leven,
net als dat van U,
in gewillige dienstbaarheid.

Heer,
zegen mijn voeten,
opdat ze bereid zullen zijn
de weg te gaan die U mij wijst,
volgend Uw voetspoor,
vertrouwen opziend
naar de Vader
en in kalme vastberadenheid.

Heer,
zegen mijn ogen,
opdat ze zien zullen
de nood van de medemens,
de pijn en het verdriet,
de stille tranen;
dat mijn ogen zien
vanuit Uw barmhartigheid.

Heer,
zegen mijn oren,
opdat ze horen
de roep om hulp,
de zachte kreet,
de stille schreeuw,
soms slechts zichtbaar
in bedeesde terughoudendheid.

Heer,
zegen mijn mond,
opdat ze zal weten
wanneer te spreken,
wanneer te zwijgen
en als er woorden komen,
laat ze gekenmerkt zijn
door hun vriendelijkheid.

Heer,
zegen mij zo
opdat ik
tot zegen kan zijn
voor een ieder
die ik ontmoet,
en zij aangeraakt worden
door uw aanwezigheid.

December-kalender - in de praktijk - week 4

Dag 23. 'In Honduras, een land met 6 miljoen mensen, heeft minder dan 3% van de mensen hun eigen telefoon. Geef 50 cent voor elke telefoon in jullie huis.'

>Lief en ik hebben allebei (nog zo'n simpele) mobiel, en we hebben huistelefoons. Dat werd dan 2 euro. Over een aantal jaar zal dat vast anders zijn, met pubers in huis ;-)

*_*

Dag 24. 'Veel mensen moeten blootsvoets door het leven gaan. Geef 10 cent voor elke paar schoenen die je hebt.'

>Nou, zelfs het puksje heeft 3 paar (incl laarzen), in totaal ging er 2.40 in de pot

*_*

Het liefsje speelt met de kerststal. (lees: sloopt de engel z'n vleugels eraf, sabbelt aan Jozef's baard, sloopt de palmboom en telefoneert met een wijze naast haar oor ;))

Dag 25. '................... Het geschenk van hoop, tijd en aanbidding.
Drie geschenken die wijzen nog steeds geven.
Uit: 'Het geschenk' van Max Lucado.
Geef 50 cent voor elke wijze.'

>Ja, we deden netjes 1.50 in de pot, maar waren de wijzen wel met z'n drieën? Dat is nog maar de vraag. Ze kwamen ook niet bij de stal, maar later bij 'een huis' het kind Jezus bezoeken.
En die stal en die kribbe... allemaal geromantiseerd ;-)
Maar goed, vooruit...

De evangeliën zeggen niets over een stal, niets over een os en een ezel. Hoewel men tegenwoordig juist het woord 'stal' gebruikt om aan te geven dat Jezus geboren zou zijn in armoede en als pasgeboren baby niet welkom was.
Maar dat geeft alleen Lucas aan, dat Hij na Zijn geboorte in een ‘kribbe' werd gelegd.
Als de stal werkelijk belangrijk zou zijn geweest voor het verhaal, dan had men dat zeker ook vermeld.
Ook wanneer de engelen aan de herders vertellen waaraan zij het kindje Jezus kunnen herkennen, vertellen zij niets over een stal. Wel noemen zij met nadruk de 'kribbe'.
We hebben het woord 'kribbe' nadrukkelijk tussen aanhalingstekens geplaatst, omdat het een verwarrende vertaling van het Griekse woord is dat in de grondtekst gebruikt wordt.
Het Griekswoord 'phatne' dat hiervoor gebruikt is, komt van het woord 'pateomani' en betekent 'om te eten'.
Een 'phatne' is het woord voor een houten bak, dat inderdaad gebruikt zou kunnen worden als een kribbe, een voederbak.
Toch is dit niet het eerste waar een Jood aan zou hebben gedacht in die tijd.
Joden maakten namelijk gebruik van houten bakken om voedsel in te bewaren.
Vooral brood werd in die tijd bewaard in houten bakken.
Wij kennen nog wel de broodtrommel van vroeger, een aparte bak
waarin we brood bewaarden, om het zo beter vers te houden.
Ook wikkelde men in de tijd van Jezus (later ook nog) de broden in doeken.
Zeker als de broden nog warm waren zorgde dit er
voor dat ze konden uitwasemen en toch vers bleven.
Als we nu de uitspraak 'in doeken gewikkeld en liggende in een kribbe/houtenbak' lezen,
herkennen we daarin ineens de uitspraak die Jezus over zichzelf doet:
“Ik ben het levende brood, dat uit de hemel nedergedaald is.
Hoe kwam Jezus dus op aarde?
Volgens Zijn eigen woorden 'als het levende brood'.
Zoals brood behandeld werd, werd Jezus behandeld tijdens Zijn geboorte.
Je zou dus kunnen lezen dat de engelen eigenlijk zeggen: je zult Hem vinden, toebereid als het levende brood.
Jezus is niet gekomen als voer voor dieren, maar als levend brood voor mensen!
David M. Hargis, een Jood, die onderzoek heeft gedaan naar de geboorte van Jezus, beschrijft het als volgt:
“Wat betreft het feest der Tabernakels (Loofhuttenfeest), heeft God bevolen dat Israël het volgende in acht zou nemen.
Ze moesten een tijdelijke verblijfplaats bouwen die een 'sukkah'(loofhut)genoemd werd en daar acht dagen in wonen.(Lv. 23:34-43)
Deze 'sukkahs', moeten naast het huis gebouwd worden met slechts de basis benodigdheden en voedsel voor acht dagen.
Het voedsel werd dan, in een kist of krib, in de hut geplaatst.”
De King Jamesvertaling noemt deze houten bak een 'manger' (De Nederlandse vertaling noemt het een krib).

Bron

*_*

Waar was ik... oh ja, bij dag 26.
Tekens van rijkdom

Ja hoor, 1.20 aan zegeningen toegevoegd.
'k Vind het zo'n mooi verhaal. Materiele rijkdom kan ook heel leeg zijn ofzo.

*_*

Dag 27. Er zijn wereldwijd ongeveer 215 miljoen kindarbeiders. 115 miljoen van hen moeten gevaarlijk werk verrichten, zoals in mijnen of met gevaarlijke machines. 75% van de werkende kinderen werken op het land en plantages, vaak van zonsopgang tot zonsondergang. Daarbij komen ze in aanraking met gevaarlijke pesticiden en chemicaliën. Geef 10 cent voor elke huishoudelijke taak die je thuis hebt.

>En ze sloegen aan het tellen hoor; tafel dekken/afruimen, afdrogen, af en toe brief posten/glas wegbrengen, voor/na je maandelijkse zakgeldrondje je bed verschonen en het-huiswerk-maken/doen-na-het-avondeten vonden ze er ook een. Nou, vooruit dan
Jaaa, dat staat dan toch, (gelukkig!!), in schril contrast met kinderen die niet naar school kunnen en uren werken in de (kleding) fabrieken, op de vuilnisbelt of batterijen open moeten maken met alle gevolgen van dien...

*_*

Dag 28. Nederland staat op nummer 4 van landen waar je het beste geboren kunt worden, na de Verenigde Staten, Australië en Noorwegen. Als je ziek, werkeloos of dakloos wordt, zijn er allerlei voorzieningen en uitkeringen waar je een beroep op kan doen. In veel landen hebben ze die voorzieningen niet, en moet je altijd zelf proberen om je eigen problemen op te lossen. Zoek op wikipedia op het woord 'verzorgingsstaat'. Kijk in het lijstje op welk nummer Nederland staat, en doe dat getal x 10 cent.

>Tja een verzorgingsstaat... kost veel (belastingggg) maar heeft ook z'n voordelen....

*_*

Dag 29. Microfinanciering is een vorm van financiële steun die op basis van hele kleine bedragen wordt verstrekt in ontwikkelingslanden. Dit zijn series van kleine leningen aan arme mensen zodat zij hun eigen onderneming op kunnen zetten en draaiende kunnen houden. Want vaak zijn de mensen wel gemotiveerd om te werken, maar hebben ze zelf het geld niet om iets op te zetten. Onze eigen koningin Maxima doet al jaren haar best om te benadrukken hoe belangrijk microfinanciering is. Geef je zakgeld van 1 week aan de zegeningen pot.

>En ze gingen weer rekenen, de oudste moest 1.50 doneren, de volgende 1 euro, en de derde 50 cent. Ze gingen braaf naar boven en stopten het in de spaarpot. De laatste kreeg het nog wel even te kwaad, 'want nu heb ik maar 3 centjes (lees: muntjes) meer'. Ach. Toen ik vroeg naar haar 'briefjes' (briefgeld) bleek ze nog 35 euro briefgeld te hebben. Ik rekende haar even voor hoeveel muntjes van 50 cent dat zijn, en ja 70, dat klonk wel als heel veel, maar ja, echt visueel werd het niet natuurlijk
Toen ik later grapte dat we een volgende keer rond deze tijd wel eens konden doen 'geef 10 cent voor elke oliebol die je vandaag op hebt', werd het haar echt even te veel, 'neee', riep ze, 'dat kan niet, want ik heb er wel 4 op vandaag!! Dan hou ik helemaal geen centjes meer over!'
Job grinnikte en Sara zei: 'maar het géldt toch nog niet joh, vandaag '
En zo was het
En, we praatten nog even door over microfinanciering, wat is dat eigenlijk? Ik vertelde over www.wakibi.nl waar je zelf een bedrag van 22 euro kan lenen aan iemand anders in de wereld, zodat hij of zij iets kan beginnen om in het eigen levensonderhoud te voorzien. Dan ben je dus een soort bank. Dat vonden ze wel een apart idee. En helemaal dat ze dus allemaal op dit moment zoveel geld tot hun eigen beschikking hebben, om iemand anders zo'n lening te kunnen geven..... *wie weet, wordt vervolgd, en komt het terug in hun gedachten als we volgende week het doel van onze spaarmaand gaan bepalen*

*_*

Dag 30. Stel je eens voor, dat je in een hutje zou leven, zonder wc en douche. Geef 25 cent voor elke wc en badkamer in je huis.

>Dat je naar buiten moest en achterin de tuin naar het wc-hokje... dat kunnen we ons niet voorstellen in deze tijd. Toch is het voor veel mensen een werkelijkheid, en was het hier 100 jaar (of nog korter?) ook zo.
Apart idee vind ik dat.

*_*

31. 130 miljoen kinderen op deze wereld kunnen niet naar school. Geef 10 cent per jaar dat jij al onderwijs hebt mogen volgen.

>Onze 3 kinderen waren samen goed voor 17 jaren onderwijs! Sjonge!

*_*

Dag 32. Denk aan je zegeningen van afgelopen jaar, en geef een bedrag wat je hart je ingeeft.
Zing samen het lied 'k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God.

>Een heel (mooi) verhaal. De kinderen kiepten spontaan het nog overige muntgeld in de pot. Toen we het telden, kwamen we op iets meer dan 60 euro, gaaf!

Onze 'foute' spaarpot ;-)